Loslaten

Foto: Stocksnap

De wieg waar ik in heb gelegen als baby heb ik losgelaten. Mijn tweede halfbroer stuurde mij een bericht: ‘Ik wil je laten weten dat je moeder vanavond de wieg op straat gaat zetten. Als je de wieg wilt hebben, vraag ik mijn broer of hij die voor je deur kan zetten.’ Kijk, er zit meer in die twee zinnen dan je in eerste instantie voor mogelijk zou houden. En praktisch gezien kijk ik letterlijk en figuurlijk neer op de straat waarin ik opgroeide. Dus de wieg voor mijn deur zetten is niet zo’n grote moeite.

Die ouderwetse, witte, houten wieg wilde ik voor mijn eigen kind hebben, heb ik altijd gezegd. Vooral omdat er delen in mijzelf zijn die nog behoorlijk traditioneel zijn. Iets van de ene naar de volgende generatie overbrengen is zoiets. Blijkt dat ik een hoop zaken moest loslaten door die unieke jeugd van mij, met onder andere kindermishandeling, wat psychische implicaties had voor de langere termijn, zoals angst en perfectionisme.

Religie. Spullen. Mensen. Opleidingen. Landen. Carrièremogelijkheden. Kilo’s. Patronen. Gedachten. Overtuigingen. Zelfsabotage. Soorten voedingsmiddelen. Levensstijlen. Spijt. Energieën. Verloren tijd. Ja, ook de wens van een biologisch kind, zelfs als dat helemaal niet logisch is. Zelfs als het medisch gezien nog maar de vraag is met de huidige en nabije mogelijkheden op het gebied van health tech. De setting en timing daarentegen waren niet juist, dus liet ik los.

En misschien wel het moeilijkste maar meest fenomenaal gracieuze van allemaal: afwijzing.

Kijk, mijn tweede halfbroer en ik praten niet echt. We zijn nooit close geweest, hadden andere levensstijlen en overtuigingen en zaten op onze eigen overlevings- of overwinningspaden. Geschiedenissen bleven gedurende veertien jaar voor mij verborgen, spijtige keuzes werden er gemaakt, relaties waren gecompliceerd en destructief en triggers moesten – en zullen – te allen tijde vermeden worden. Ik begrijp en bevat zelfs eventuele disfunctie. Wie op aarde zou dat beter kunnen begrijpen?

Misschien krijg ik een advocaat achter mij aan door dit allemaal op te schrijven, maar kijk, mijn angst is allang weg en ik glimlach. Ik kan lachen en het goede inzien. En ik glimlach nog wat meer. Deze keer nam mijn tweede halfbroer de moeite om contact te leggen, omdat hij wist dat ik iets uit het huis wilde waarin ik opgroeide. Deze keer verraste, bevestigde en respecteerde hij mij door over de wieg te vragen. Dat leidde tot een enigszins normaal gesprek over het leven en vergeving in slechts een aantal berichten over en weer tussen ons.

Puur welzijn, waaronder heling, begint met het bewustzijn over hoe we ons met anderen verbinden, hoe we bijdragen en hoe congruent we zijn. Zijn we dus integer over onze toewijding om de beste versie van onszelf te worden? We kijken naar welke delen van onszelf verwaarloosd werden. We proberen wat we hebben zo goed mogelijk te waarderen. We blijven weg van bekrompen en giftige relaties. Boven alles zoeken we naar helderheid in waar we zijn en wie we in de situatie willen zijn. Wie willen we worden?

Mijn groei voor 2019, in woorden, zijn discipline, balans, pro-activiteit en toerekenbaarheid. Dit alles was jarenlang ijzersterk, maar verdween gedurende een hele tijd door een groot gevoel van overweldigd raken. Een ander concreet groeigebied is gezonde grenzen stellen en bewaken en volledig uiten wie ik ben, dus nooit meer toelaten dat iemand mij ooit nog gaat vertellen wie ik moet zijn. Welzijn betekent alles gebruiken om een beter mens te worden en om nooit meer een excuus te hebben.

Mijn instinct gaf gelijk aan: laat het los, maar zou ik er spijt van krijgen als ik de wieg niet zou overnemen? Ik stuurde een bericht naar mijn ex-man, mijn beste vriend en de persoon die mij ooit het beste kende. ‘Laat het verleden rusten en focus je op de toekomst. Ik begrijp het sentiment, maar dit biedt je weer een kans om los te laten’, zei hij. Ik wist dat hij zojuist verwoordde wat ik voelde. Mijn ‘zussen’, waaronder mijn zus van mijn vaderskant, juichten mijn beslissing toe. Kijk, de wieg vertegenwoordigt niet wie ik ben en zal zijn. Loslaten deed pijn gedurende exact twee minuten, voordat de overvloed aan opluchting, vrijheid en rust intrad. Loslaten was een dienst, want misschien zal er ooit wel een baby zijn. Die verdient dan een gloednieuwe wieg.

DELEN
Dina-Perla Portnaar
Groeide op in een streng joods-orthodoxe omgeving en schreef daarover het boek 'Exodus uit de vuurtoren: schaduw achter en gezicht naar de zon'. Haar nieuwe boek 'Levende sierlijkheid', een gids om aan jezelf te werken met basisprincipes voor persoonlijke groei, empowerment en spiritualiteit, is net uit. Voor de Kanttekening schrijft ze artikelen en columns over lifestyle en zingeving.