#MeToo

Natascha van Weezel
Natascha van Weezel
Schrijver. Filmmaker.

Lees meer

‘Als alle vrouwen die ooit zijn aangerand of op een andere manier seksueel zijn geïntimideerd me too aan hun status toevoegen op social media, wordt de schaal van dit probleem misschien eindelijk duidelijk. #MeToo.’ Al dagen zag ik deze hashtag voorbijkomen op Facebook, Twitter en Instagram. Vaak geplaatst door wildvreemden, soms ook door vriendinnen die ik al een eeuwigheid ken. Uren, dagen, maanden of jarenlang praatte ik met hen over vriendjes, studie, werk, een kinderwens… maar ik kan me niet herinneren dat het onderwerp aanranding op enig moment de revue passeerde.

Iedere keer als een dergelijk bericht langskwam daalde mijn hand af naar de copypaste-knop op mijn laptop. Toch besloot ik om het niet op mijn eigen tijdlijn te plaatsen. Ik wilde dit niet delen met allemaal vage virtuele kennissen. Laf? Waarschijnlijk. Hielp ik nu mee om het taboe in stand te houden? Misschien.

Op mijn zeventiende ging ik voor het eerst zonder ouders op vakantie, naar Spanje. Samen met een vriendin lagen we dagenlang op het strand en dansten we nachtenlang in de plaatselijke discotheek. Tijdens een ‘schuimparty’ in de beruchte uitgaansstad Lloret de Mar ontmoette ik een knappe jongen. We flirten wat met elkaar, maar hij wilde niet met me zoenen, omdat hij een vriendin had in Nederland. ‘We kunnen wel wat anders doen’, zei hij. Voor ik er erg in had haalde hij zijn geslachtsdeel uit zijn broek en legde mijn hand eromheen. Ik schrok me kapot en rende weg. Uit schaamte vertelde ik niets aan mijn vriendin. Ik had het toch zelf uitgelokt? Dan had ik maar niet met hem moeten flirten. Bovendien, iedereen wist toch dat het in Lloret de Mar om niets anders draaide dan zuipen en seks?

Tien jaar later was het weer raak. Op een feestje kwam ik een kennis tegen, waar ik een paar maanden eerder een korte affaire mee had beleefd. Hij maakte daar een eind aan, want hij zat nog te veel met zijn ex in zijn hoofd. Inmiddels had ik een vriend en moest ik er niet aan denken om met iemand anders te zoenen. Hij had spijt en lalde constant dat hij veel leuker was dan mijn vriend. Ik hield gepaste afstand. Aan het einde van de avond bood hij aan om me naar een taxi te brengen. Ik weigerde beleefd, maar hij drong aan; je moest een vrouw toch niet in haar eentje door het donker later lopen? Dat argument overtuigde me. Er was is de wijde omtrek geen taxi te bekennen en hij stopte me midden op straat. Hij drukte zijn veel sterkere lichaam tegen me aan, kneep in mijn kont en probeerde mijn mond te pakken. Ik worstelde me tevergeefs uit zijn greep, totdat ik geen andere uitweg zag dan zijn gezicht open te krabben. Hij schold me uit voor ‘hoer’, fietste weg en liet me moederziel alleen achter. Opnieuw werd ik boos op mezelf, had ik hem niet misleid door hem mee te laten lopen naar die verdomde taxi?

Het antwoord is: NEE! Ik heb hem nooit toestemming gegeven om aan me te zitten.
Ik vind het schokkend om te zien dat bijna iedere vrouw dit soort dingen meemaakt en nog schokkender om te merken dat we er onderling nauwelijks over praten. Ik wil me niet voordoen als een willoos slachtoffer en ik dank God op mijn blote knieën dat ik nooit ben verkracht, wat me ontelbaar veel malen erger lijkt. Maar toch, als we meer openheid bieden over wat voor soort ongewenst gedrag dan ook, kunnen we eindelijk beginnen te werken aan een écht gelijkwaardige relatie tussen man en vrouw. #MeToo.

- Advertentie -

4 REACTIES

  1. “Ik vind het schokkend om te zien dat bijna iedere vrouw dit soort dingen meemaakt en nog schokkender om te merken dat we er onderling nauwelijks over praten.”
    Ik vind het schokkend dat bijna iedereen meegaat in de morele paniek en en nog schokkender dat niemand zich interesseert voor mannelijke slachtoffers.
    Als we naar wetenschappelijke onderzoeken [*] kijken – en dat doet bijna niemand (in de MSM) – zien we dat seksueel grensoverschrijdend gedrag minder vaak voorkomt dan beweerd wordt en dat er veel meer mannelijke slachtoffers en vrouwelijke daders zijn dan de dominante feministische voorstelling van zaken ons wil laten geloven.

    [*] Een database van wetenschappelijke onderzoeken met bevindingen die (deels) in strijd zijn met feministische claims. http://www.mrarchivist.com/results/?item=&topic=Violence,%20Sexual
    Twee voorbeelden uit de lange lijst:
    – College men and women reported equal rates of Coercive Sexual Activity victimization (30% vs. 32%)
    – 1/3 of males and 1/2 of females reported being victims of unwanted sexual touching in their lifetime

  2. “…kunnen we eindelijk beginnen te werken aan een écht gelijkwaardige relatie tussen man en vrouw.”
    Er is inderdaad geen gelijkwaardigheid tussen man en vrouw. Een man is vogelvrij voor beschuldigingen van vrouwen, hij wordt veroordeeld in de publieke opinie, zonder proces en zonder waarheidsvinding. Vrijwel elke vrouw heeft zoveel gezag dat haar woord voldoende is om het leven van een man te ruïneren of nog erger om hem te laten lynchen.

  3. Ik ben aan het nadenken over wat de #MeToo-discussie nu precies oplevert.

    Het inzicht dat er helaas mannen bestaan die zich grensoverschrijdend gedragen jegens vrouwen? Maar dat wist je al.

    Het inzicht dat veel vrouwen daar ooit slachtoffer van waren? Tja, tenzij je onder een steen leeft, wist je dit ook al.

    Bovendien: een vrouw komt in haar leven *zo enorm* veel mannen tegen, hoe of waar dan ook, dat de kans dat daar nóóit een schuinsmarcheerder of ellendeling tussen zit, vele malen kleiner is dan de kans dat die zich op een kwade dag aandient. Dat feit vermag geen algemeen kwade sekse, maar de neutrale statistiek. Zo zul je ook het aantal mannen dat óóit onheus seksueel bejegend is door een vrouw niet de kost willen geven; zonder dat dit iets algemeens zegt over de vrouwelijke sekse. (Hé, #MeToo.)

    Het inzicht, dan, dat héél veel mannen tot die ellendige groep behoren? Meer dan u & ik dachten?

    Nog afgezien van de vraag wat dan ‘héél veel’ is (want ook ik vind elke man in die categorie er één teveel) valt niet vol te houden dat de #MeToo-beweging bewijst dat mannen in het algemeen onze verdenking verdienen. Dat zou een treurig en onrechtvaardig resultaat zijn van de opgeleefde aandacht. Hé, jongens, meisjes, weet je wat: de mééste mannen deugen, en staan aan jouw kant! Dus dat je dat even weet. Kijk om je heen, durf om je generalisaties heen te denken, en tel het aantal goede en slechte mannen in jouw leven. Zo, dat is klaar. En is reden tot vreugde, niet tot protest.

    Toch blijft het hardnekkig, die verdenking dat er in *elke man* wel een grotere of kleinere aanrander schuilt. Zodat veel mannen zich door de discussie onterecht in een verdachtenbank voelen geplaatst.

    Zo’n verdenking is hardnekkig voor veel vrouwen, die begrijpelijkerwijs – en evolutionair – niet anders kunnen dan hun eigen veiligheid te beschermen en gealarmeerd te worden door elke risicofactor. Denk aan de vrouw die ‘s avonds op straat twintig meter achter zich een man voelt lopen. Heeft zij een punt, of niet?

    En die verdenking is óók hardnekkig voor veel mannen, die herkennen dat zij zich evident seksueel aangetrokken voelen tot de andere soort en – evolutionair – niet anders kunnen dan hun aandacht trekken en hun mannelijkheid tonen. Denk aan de man die in de kroeg in de buurt van de vrouw gaat staan die hij begeert. Is dat een klootzak, of niet?

    Rationeel gesproken bestaat er in geen van beide situaties een feitelijke grond voor alarm. Een man die ‘s avonds op straat loopt, loopt nu eenmaal een paar meter achter enig ander, en hij kan er ook niks aan doen als dat toevallig een vrouw is. In verreweg de meeste gevallen – goddank – is dat geen feitelijke bedreiging, hoe dat ook door haar wordt gevoeld. (En ja, ook ik ga zodra ik mij van zo’n situatie bewust word, even stilstaan en aan mijn mobiele telefoon frutselen om elke schijn van ellendelingschap te vermijden.)

    Ook de vrouw in de kroeg hoeft zich zelden zorgen te maken. Zelfs in het geval dat zij denkt ‘Oe, daar heb je hem weer’ zal hij in de meeste gevallen niet tot onreglementaire actie overgaan. Daar komt bij dat zij zich de aandacht van wélgevallige types – evolutionair – graag laat ondergaan (nu niet jokken, dames). Dat impliceert op zich niks ellendigs; en elk verder aftasten van de wederzijdse intenties behoeft haar – en zijn – instemming. Maar het blote feit dat mannen de moed hebben hun belangstelling te tonen voor die ene vrouw, moeten we niet verdacht willen maken. Want dat is het niet. Het is de biologie, het is noodzaak, en het is leuk.

    In dat grijze, en tegelijk romantische gebied van belangstelling kenbaar maken en aftasten, daar zit ‘m de kneep. Daar kunnen mannen en vrouwen *soms* over elkaars grens gaan, zoals die éne man in Natascha’s voorbeeld. In dat grijze gebied kunnen *sommige* mannen, of mannen *soms*, hun gedrag niet in toom houden; en *sommige* vrouwen, of vrouwen *soms*, hun reacties niet. Dáár moeten we het over hebben, en dáár zijn winstpunten te behalen als het gaat om wat deze discussie oplevert.

    Dus, lieve vrouwen: hoe heb je gereageerd toen je dacht dat sommige mannen hun aandacht aan jou lieten blijken? (Sorry als deze vraag je confronteert met je verantwoordelijkheid in dezen; en wees je er van bewust dat je reactie, waar je je nu misschien voor schaamt, in veel gevallen ‘normaal’ genoemd mag worden.)

    En, lieve mannen, hoe heb je gereageerd toen je de aandacht meende te ontvangen van een potentieel geïnteresseerde vrouw? (Sorry als deze vraag je confronteert met je verantwoordelijkheid in dezen; en wees je er van bewust dat je reactie, waar je je nu misschien voor schaamt, in veel gevallen ‘normaal’ genoemd mag worden.)

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here