Grootste liefde der liefde

Dina-Perla Portnaar
Dina-Perla Portnaar
Groeide op in een streng joods-orthodoxe omgeving en schreef daarover het boek 'Exodus uit de vuurtoren: schaduw achter en gezicht naar de zon'. Haar nieuwe boek 'Levende sierlijkheid', een gids om aan jezelf te werken met basisprincipes voor persoonlijke groei, empowerment en spiritualiteit, is net uit. Voor de Kanttekening schrijft ze artikelen en columns over lifestyle en zingeving.

Lees meer

Kan een jaar nog meer in het teken staan van groei zoals 2018 dat was? Voor mij het jaar van verandering en de cirkel van een tijdperk sluiten. Het jaar waarin ik twee boeken uitbracht en uit de schaduw stapte, met mijn gezicht naar de zon. Het jaar waarin ik volledig geheeld was en veel humor in zwaarte kon vinden. Het jaar waarin een beginnetje van het derde boek gemaakt werd. Het jaar waarin ik zoveel innerlijke kracht vond, dat ik publiekelijk kon gaan staan voor waar ik in geloof. Het jaar waarin ik de hanger met een davidster en kruis ineen van mijn vader mocht overnemen. Dat om alle geestelijke krachten te bundelen, te refereren naar de psychologisch-spirituele systemen kabbala en A course in miracles en om te verbinden.

2018 was ook het jaar waarin ik de relatie met Max na achttien jaar beëindigde. Het jaar waarin ‘ik ben mezelf niet, of al die jaren nooit geweest’ (Acda en de Munnik) ophield, als een schouder die terugschiet in de kom. Het jaar waarin er verbindingen werden doorbroken en ik patronen – onder andere in de vorm van redder, slachtoffer en voorvechter zijn – met pen en papier uitschreef. Zo onderzocht ik wat ik wel en niet wil en daarbij in hoeverre een joodse achtergrond daadwerkelijk belangrijk voor mij is bij een toekomstige partner. Het jaar waarin ik ein-de-lijk op momenten kon bedenken ‘ik verdien zoveel meer dan dit’ en daarin mijn stem vond. Het jaar waarin ik mijn grenzen leerde bewaken. Het jaar waarin ik dankbaar was voor zoveel naasten die mij zien zoals ik echt ben en voor de nieuwe mensen die ik heb mogen leren kennen. Het jaar waarin er nog meer spullen weggingen, want minder is zoveel meer. Maar boven alles, het jaar waarin ik leerde dat ik letterlijk alles, maar dan ook alles kan, als het moet. Een joodse prinses of sierpaard ben ik nooit geweest. Dit werkpaard werd in sommige opzichten tot het uiterste gedreven. Leuk is anders, maar ik leerde dat ik inventief ben – iets wat ik in mijn voorgaande relatie nog niet had kunnen ontdekken.

2018 heeft ook veel vraagtekens gecreëerd. 2019 zal met antwoorden moeten komen. Een nieuw begin, niet alleen voor mij, maar letterlijk op drastische wijze voor zovelen. In de coaching-sessies die ik begeleid op het gebied van persoonlijke groei, merk ik al hoezeer handelen vanuit een hoger bewustzijn bij zovelen van ons prominent als continuüm op de eerste plaats wordt gezet. In een decemberbijeenkomst kreeg ik de vraag ‘wat wens je voor jezelf in 2019?’ Nou, denk aan een werkgerelateerde (r)evolutie, de overtollige stresskilo’s kwijtraken en weer gaan hardlopen, mijn tijd beter indelen, schrijven uit liefde en het derde boek afmaken en veel rustpunten in mijn leven creëren. Maar boven alles, vanuit een hoger bewustzijn en mijn diepste kern wens ik mijzelf de grootste liefde der liefde toe. ‘Hartstochtelijke, eens in het leven, volledig kloppend, wakker worden met een glimlach, samen oud worden en nog steeds oude mensenseks hebben-liefde.’ Het bestaat. Ik ben benieuwd wie het wordt.

Ik ben all in, zoals in de allerlaatste quote uit één van mijn favoriete films, namelijk Elizabethtown, wordt gesteld. No true fiasco ever began as a quest for mere adequacy. A motto of the British Special Service Air Force is, ‘those who risk, win.’ A single green vine shoot is able to grow through cementThe Pacific Northwestern salmon beats itself bloody on its quest to travel hundreds of miles upstream against the current, with a single purpose. Sex, of course. But also… life.

- Advertentie -

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here