17.5 C
Amsterdam
Home Blog

VNG: ‘Je kunt de huisvesting van statushouders niet los zien van die van andere aandachtsgroepen’

Majorie van Leijen
-
0
VNG: ‘Je kunt de huisvesting van statushouders niet los zien van die van andere aandachtsgroepen’

De afgelopen jaren is er veel gediscussieerd over de manier waarop gemeenten het schaarse woningaanbod verdelen. Omdat de schaarste nog wel even voortduurt, moeten gemeenten zorgen voor ‘aanvullende vormen van huisvesting’ voor mensen die ‘niet langer kunnen wachten’. Dit zijn ook statushouders, aldus de minister.  

Een gescheiden vader met drie kinderen in een zolderkamer, een student die nog altijd bij pa en ma woont of een statushouder die al drie jaar op een noodopvanglocatie verblijft. Gemeenten lopen steeds vaker tegen dezelfde grens aan: er zijn simpelweg te weinig woningen om tot een eerlijke verdeelsleutel te komen. 

Daarom moeten gemeenten veel meer gaan inzetten op ‘aanvullende vormen van huisvesting’, die snel te realiseren zijn en een startpunt vormen op de woningmarkt, schrijft minister Boekholt-O’Sullivan van Volkshuisvesting en Ruimtelijke Ordening in een brief aan de Tweede Kamer. Denk aan onder meer transformatie, woningdelen, doorstroomlocaties, modulaire woningen, verplaatsbare woningen of onzelfstandige woonruimten, afhankelijk van de mogelijkheden per gemeente. 

Deze woningen moeten bovendien beschikbaar zijn voor een brede groep woningzoekenden: starters, mensen die acuut een woning nodig hebben, maar dus ook statushouders en in de toekomst Oekraïense vluchtelingen. Vooral over deze laatste doelgroep is veel discussie in de politiek en maatschappij. De keuze voor een brede doelgroep zou deze discussie moeten luwen, denken politici. ‘Uitgangspunt is dat aanvullende vormen van huisvesting ruimte bieden aan woningzoekenden voor wie een tijdelijke, flexibele of gedeelde woonvorm passend is, zo staat in een nieuwsbericht van de overheid.

Vereniging van Nederlandse Gemeenten 

De Vereniging van Nederlandse Gemeenten (VNG) schreef het vorig jaar al. We moeten nooit het langere termijnplan om meer woningen te bouwen uit het oog verliezen, maar in de tussentijd kunnen we inzetten op tijdelijke oplossingen, schreef het in het rapport Van asiel tot integratie: zo kan het wel, dat in november 2025 gepubliceerd werd.

Het gaat niet om een vast gedefinieerd woningtype, maar om een kwalitatief goede woonoplossing voor mensen die nu tussen wal en schip vallen door het woningtekort, dat voorlopig niet volledig kan worden ingelopen, schrijft de VNG. ‘Daarbij is nadrukkelijk de insteek dat dit ook voor andere groepen die met spoed woonruimte nodig hebben wordt ingezet en een deel van de woningen wordt gebruikt voor statushouders’, aldus het advies, waar 98 procent van de gemeenten mee in stemden.

Er is een continu spanningsveld bij gemeenten. Ze staan echt met hun rug tegen de muur

Thomas Zwiers stond aan de wieg van het rapport. Hij is programmamanager Asiel en Migratie bij de VNG. Je kunt de huisvesting van statushouders niet los zien van die van andere aandachtsgroepen, vindt hij. ‘Dan doe je geen recht aan wat er in de samenleving gebeurt. Er is een continu spanningsveld bij gemeenten. Ze staan echt met hun rug tegen de muur. Ik ben ook wethouder geweest. Uit ervaring weet ik dat je te maken krijgt met hele schrijnende gevallen. Dan moet je kiezen, maar je hebt eigenlijk gewoon te weinig woningen om te verdelen. Je kunt de koek lastig verdelen als de koek gewoon te klein is.’

Versnellen en opschalen

De Kamerbrief is een eerste aanzet. Het Rijk, de VNG, het Interprovinciaal Overleg (IPO) en Aedes moeten samen gaan werken om snel en meer aanvullende vormen van huisvesting te realiseren. Daarover vinden momenteel intensieve gesprekken plaats met de achterbannen van deze organisaties, laat VNG weten. De uitkomt van deze onderhandelingen staat nog niet vast.

Toch roept de minister gemeenten met een achterstand in de huisvesting van statushouders op om alvast aan de slag te gaan. ‘Met de juiste middelen kunnen zij die achterstand in anderhalf jaar wegwerken’, zo schrijft het Rijk in een nieuwsbericht op de eigen website. Daarbij noemt het tevens de ambitie om 20 procent van de opgeleverde woningen aan statushouders te doen toekomen. 

Dit voegt zeker wat toe, denkt Zwiers. ‘Iedereen die zo’n woning krijgt, waaronder ook statushouders, doet op dat moment geen beroep op een andere woning in de sociale huurvoorraad. Bovendien gaat nu heel veel geld naar noodopvanglocaties voor statushouders. Dat is echt zonde. We moeten dit geld anders durven te besteden.’

Voorlopers

Het is niet dat dit nog niet gebeurt, maar het gebeurt nog te weinig. Toch kiezen steeds meer gemeenten voor alternatieve bouwprojecten voor een brede doelgroep. Zo werkt de gemeente Nieuwegein momenteel aan een plan om samen met de woningcorporatie 44 flexwoningen te bouwen op een terrein dat pas in de nabije toekomst een permanente bestemming krijgt. Een derde van deze woningen is bedoeld voor jongeren die nu noodgedwongen bij hun ouders wonen, een derde voor statushouders en een derde voor reguliere woningzoekenden.

In Amsterdam zijn al sinds 2015 gedeelde wooncomplexen, waar jongeren en statushouders niet alleen naast elkaar wonen, maar ook met elkaar. Ze delen gemeenschappelijke ruimtes, koken en eten samen of helpen nieuwkomers integreren in hun nieuwe stad. Vanuit hier groeien studenten en statushouders door naar een meer permanente vorm van huisvesting. 

‘Zo’n gemengde woonvorm vraagt wel om goede begeleiding en sociaal beheer’

Dit gaat ook weleens mis. In Stek Oost, een gedeeld woonproject in Amsterdam, werd een voormalig bewoner voormalige bewoner veroordeeld voor twee verkrachtingen van buurvrouwen. Bovendien was er sprake van overlast en voelden niet alle bewoners zich even veilig.

Zo’n gemengde woonvorm vraagt wel om goede begeleiding en sociaal beheer, zeker wanneer verschillende groepen gebruik maken van gezamenlijke ruimtes, merkt Zwiers op. ‘Sociaal beheer zijn activiteiten waarmee een gemeente en woningcorporatie, eventueel in samenwerking met een maatschappelijke organisatie, ervoor zorgen dat bewoners prettig en veilig kunnen samenleven en eventuele problemen vroegtijdig worden gesignaleerd en opgelost.’

Dit herkent Paco Kuit, een 27-jarige Amsterdammer die zes jaar woonde in een Amsterdams woonproject waar Nederlandse jongeren en statushouders samen een gebouw deelden. Hij leerde er zijn beste vriend kennen – een Syriër die op dat moment net in Nederland was. Volgens hem ontstond de onderlinge band niet vanzelf, maar doordat bewoners een keuken deelden en elkaar dagelijks tegenkwamen. ‘Die kleine duw heeft iedereen nodig om kennis te maken met een vreemde’, vertelt hij. ‘Als iedereen alleen een eigen studio heeft, is de drempel veel groter.’

Paco is nog altijd positief over het woonproject, maar hij ziet ook ruimte voor verbetering. ‘Sommige bewoners kampten met psychische problemen of trauma’s waardoor samenwonen lastig kon zijn.’Volgens hem kan een woningcorporatie zulke situaties niet alleen oplossen. ‘Een sterke gemeenschap helpt veel, maar niet alles. Soms is professionele begeleiding of een zorgtraject gewoon nodig.’

Meer nodig dan financiële ondersteuning

Hoeveel er vanuit het Rijk beschikbaar komt voor de bouw van flexibele woningen blijkt niet uit de brief. De minister heeft het over ‘een extra impuls’. Gemeenten konden tot voor kort aanspraak maken op een vergoeding van 85,60 euro per dag per gehuisveste statushouder, maar die regeling loopt af. Daarvoor in de plaats zijn inmiddels andere vergoedingsregelingen ingevoerd voor tijdelijke huisvesting en doorstroomlocaties. Deze vergoedingen vallen een stuk lager uit.

‘Financiële ondersteuning is belangrijk, maar alleen daarmee gaan we het niet redden’

Volgens Zwiers is er veel meer inzet van het Rijk nodig. ‘Financiële ondersteuning is belangrijk, maar alleen daarmee gaan we het niet redden.’ Gemeenten hebben volgens hem ook behoefte aan kennis, uitvoeringscapaciteit, ondersteuning bij locaties, planologische procedures en het wegnemen van praktische belemmeringen, zoals netcongestie en de zoektocht naar geschikte locaties. Als gemeenten werkelijk sneller willen bouwen, moeten juist die belemmeringen worden weggenomen, aldus Zwiers.

Kijk naar wat iemand kan

Los van de bestuurlijke afspraken over aanvullende vormen van huisvesting is het belangrijk om ook te blijven kijken naar een betere aansluiting tussen huisvesting, participatie en arbeidsmarkt, merkt de VNG op. In het rapport Van asiel tot integratie: zo kan het wel gaat een aanzienlijk deel over de koppeling van huisvesting met werkgelegenheid. 

Om ervoor te zorgen dat mensen na plaatsing in een bepaalde gemeente aan de slag kunnen en iets gaan bijdragen aan de maatschappij, moet deze plaatsing zijn afgestemd met de kennis en kunde van die persoon, zegt Zwiers. Iemand die ervaring heeft in metaalbewerking moet je eigenlijk niet plaatsen in een gemeente als Utrecht.

‘Als je al in Ter Apel kijkt naar wat iemand kan, en die persoon ook direct plaatst in de gemeente waar hij waarschijnlijk status zal houden, is de kans veel groter dat hij zich gaat ontwikkelen en de samenleving de meerwaarde van die persoon ervaart. Ik geloof echt dat dit zorgt voor draagvlak in de samenleving.’

Wel of geen voorrang

Maatschappelijk draagvlak voor de huisvesting van statushouders is de afgelopen jaren een uitdaging gebleken. Vorig jaar laaide de discussie op over de voorrang die statushouders zouden krijgen op andere woningzoekenden. Toenmalig minister van Volkshuisvesting en Ruimtelijke Ordening Mona Keijzer stelde voor om gemeenten te verbieden voorrang te verlenen aan statushouders.

Dit bleek niet mogelijk, gemeenten hebben immers een taakstelling om een minimaal aantal statushouders te huisvesten per half jaar. Het kabinet besloot de discussie in de ijskast te zetten. Eerst meer woningen, daarna kon gepraat worden over de voorrangskwestie.

‘We moeten stoppen met de vraag wie er meer recht heeft op een woning’

De discussie over het wel of niet verlenen van voorrang is eigenlijk een non-discussie, vindt Zwiers. ‘Het suggereert dat gemeenten daartoe nu verplicht zijn. Dat is niet het geval.’ Sinds 2017 bepalen gemeenten zelf of zij statushouders als urgentiecategorie opnemen in hun huisvestingsbeleid. ‘Gemeenten hebben de mogelijkheid om maatwerk te bieden en te zorgen voor een betere doorstroom in de azc’s’, legt hij uit. ‘Dat wordt door andere woningzoekenden soms als ontzettend oneerlijk ervaren, terwijl ook zij gigantisch met de vingers tussen de deur zitten.’

Volgens Zwiers moeten gemeenten daarom af van het denken in afzonderlijke doelgroepen. ‘We moeten stoppen met de vraag wie er meer recht heeft op een woning. De vraag moet zijn hoe we ervoor zorgen dat er meer woningen komen voor iedereen die daarop wacht. Dan ontstaat er ook meer draagvlak.’

Utrecht neemt maatregelen tegen ‘lange arm van Eritrea’

de Kanttekening
-
0
Utrecht neemt maatregelen tegen ‘lange arm van Eritrea’

De gemeente Utrecht wil, twee jaar na de gewelddadige confrontaties tussen groepen Eritreeërs in Den Haag, maatregelen nemen tegen de zogenoemde ‘lange arm van Eritrea’. Volgens de gemeente moeten de rellen niet alleen worden gezien als een openbare ordeprobleem, maar ook als een direct gevolg van buitenlandse inmenging. Dat meldt Binnenlands Bestuur.

Op 17 februari 2024 ging het goed mis aan de Fruitweg in Den Haag, bij de Opera-zalen, waar vaak trouwfeesten worden gehouden. Honderden tegenstanders van het regime in Eritrea belagen een feestje dat door regime-gezinde Eritreeërs werd georganiseerd. Een politiewagen en touringcar worden in brand gestoken, maar ook politie en journalisten worden belaagd.

Michel Kok, veiligheidsadviseur van de Utrechtse burgemeester Sharon Dijksma, legt de schuld echter eenzijdig neer bij groepen die zich verwant voelen met het Eritrese regime. ‘We hebben het hier echt over de lange arm van Eritrea, over ongewenste buitenlandse inmenging. We hebben als overheid deze mensen onvoldoende beschermd’, zegt hij tegen Binnenlands Bestuur.

Aangezien veel van de betrokkenen in Utrecht verblijven, besluit de gemeente Utrecht om in gesprek te gaan met Eritreeërs, en dan specifiek met tegenstanders van het regime. ‘Tien tot vijftien Eritreeërs uit heel Nederland komen sinds november samen in een zaaltje ergens in de stad. De locatie blijft uit veiligheidsoverwegingen geheim’, meldt Binnenlands Bestuur.

Het doel van deze gesprekken is om te voorkomen dat het niet opnieuw tot geweldsuitbarstingen komt. Tegenstanders van het regime zouden ‘weerbaarder’ moeten zijn en begrijpen hoe Nederland ‘werkt’ met gesprekken over democratie, rechtsstaat en weerbaarheid.

Grootste oppositiepartij van Turkije dreigt uiteen te vallen

de Kanttekening
-
0
Grootste oppositiepartij van Turkije dreigt uiteen te vallen

De Republikeinse Volkspartij (CHP), de grootste oppositiepartij van Turkije, dreigt uiteen te vallen. De seculiere partij kampt al maanden met interne verdeeldheid en staat onder druk door corruptieonderzoeken.

Bij een daadwerkelijke splitsing zouden 95 van de 135 CHP-parlementariërs zich aansluiten bij een nieuwe partij onder leiding van Özgür Özel. Ongeveer 40 parlementariërs zouden Kemal Kiliçdaroglu blijven steunen. Dat meldt de Turkse nieuwssite Bianet.

Kemal Kiliçdaroglu werd eerder dit jaar door een rechterlijke vernietiging van het CHP-congres van 2023 opnieuw de formele leider van de seculiere partij. Özgür Özel, die tijdens dat congres juist tot partijleider was gekozen, voerde vervolgens maandenlang tevergeefs campagne om de partij bijeen te houden. Dat deed hij terwijl seculiere burgemeesters en partijleden massaal werden gearresteerd op verdenking van corruptie, beschuldigingen die door het Erdogan-regime worden geuit. Dat is niet gelukt. Özel maakt zich nu op om een nieuwe partij op te richten en heeft daarbij ook de zegen van de gevangen burgemeester van Istanbul, Ekrem Imamoglu.

Imamoglu en Özel lijken de meeste seculiere parlementariërs achter zich te hebben, meldt Bianet op basis van de sociale media-accounts van de seculiere parlementariërs, waarin zij de oproep van Özel voor een nieuwe partij steunen. Toch kan de seculiere verdeeldheid precies datgene zijn wat Erdogan nodig heeft om opnieuw verkozen te worden als president. Hij heeft een grondwetswijziging nodig voor een derde termijn in 2028, en dat kan alleen met een tweederde meerderheid in het parlement.

De partij van Erdogan, de AKP, verloor bij de gemeenteverkiezingen in 2024 van de seculiere partij. Sindsdien zijn de problemen voor de CHP begonnen, wiens burgemeesters werden opgepakt en een corruptieonderzoek bijna dagelijks tot operaties leidt.

We moeten het over Duitsland hebben

Arnon Grunberg
-
0
We moeten het over Duitsland hebben

We moeten het even over Duitsland hebben; je zou bijna vergeten dat het land nog bestaat.

Begin juli werd de Duitse regering onder leiding van Friedrich Merz, ooit een van de lievelingsvijanden van Angela Merkel, het eens over een 34-puntenplan dat de economische malaise, of vermeende malaise, zou moeten bestrijden. The New York Times vatte het pakket handzaam samen: versoepelde arbeidswetgeving, minder bureaucratie en regelgeving, een iets ander pensioenstelsel. De middenklasse zou er wat op vooruit moeten gaan.

Het ware doel van de regering-Merz, bestaande uit CDU/CSU (de christendemocraten) en SPD (de sociaaldemocraten), is de bijna onstuitbare opmars van de AfD te stuiten.

Op 6 september vinden verkiezingen plaats in de deelstaat Saksen-Anhalt. De AfD schommelt daar rond de 40 procent en zou, met dank aan de kiesdrempel van 5 procent, de absolute meerderheid kunnen halen. Dan is het daar gedaan met het cordon sanitaire, in Duitsland genaamd de Brandmauer, en misschien niet alleen daar.

De lijsttrekker van de AfD in Saksen-Anhalt, Ulrich Siegmund, die tot voor kort een bedrijf in ‘geurmarketing’ blijkt te hebben gehad, wil het rechtsextremisme vrolijk uitdragen, schrijft Nynke Verschuer in NRC. Niet gekweld, noch verontwaardigd. Dat achter de vrolijkheid hetzelfde bekende rechtsextremistische gedachtengoed schuilgaat, hoeft niemand te verbazen. Asielzoekers snel uitzetten, regenboogvlaggen verbieden, de publieke omroep afschaffen.

Ook als het gaat om de Bondsdag staat de AfD relatief eenzaam aan kop in de opiniepeilingen: 28 procent voor de AfD, gevolgd door rond de 22 procent voor CDU/CSU. Een absolute meerderheid zal er daar niet zo snel inzitten voor de AfD, maar de vraag blijft hoelang de Brandmauer zal standhouden. Het midden wordt uitgehold en waarschuwingen voor fascisme halen weinig uit. Zie het Rassemblement National (RN) van Marine Le Pen in Frankrijk. Zie overigens ook Trump.

Ook als het gaat om de Bondsdag staat de AfD relatief eenzaam aan kop in de opiniepeilingen

De vraag is of het 34-puntenplan van Merz het tij zal keren. The New York Times is sceptisch en ik ook. Om te beginnen vanwege de premisse dat extreemrechts groeit door economische malaise of economische angst. Geef de ontevreden burger meer zekerheid in zijn portemonnee en hij zal de middenpartijen weer in zijn hart sluiten.

Ik denk dat het onjuist is de aantrekkingskracht van extreemrechts te verklaren puur vanuit een materialistisch wereldbeeld dat bijna een marxistisch wereldbeeld genoemd zou kunnen worden. Goed, in Amerika geldt de frase ‘it’s the economy, stupid’, gemunt door een adviseur van Bill Clinton in 1992, James Carville. En het is best mogelijk dat Amerikanen, meer nog dan Europeanen, geobsedeerd zijn door pakweg de benzineprijs. Ook omdat het sociale stelsel nu eenmaal anders werkt in Amerika dan in Europa: wie in Amerika valt, kan snel en diep vallen.

Maar toch. Terug naar Duitsland. Zolang de herinnering aan de catastrofe van de Tweede Wereldoorlog nog levend was, kon het Duitse electoraat verleid worden met de spreuk ‘Keine Experimente’. Intussen is dat veranderd. Voor veel inwoners van de voormalige DDR en hun nakomelingen voelde de Duitse eenwording als een experiment, een teleurstellend experiment. Vrijheid en kapitalisme vallen tegen.

Hoewel de AfD allang geen Oost-Duits verschijnsel meer is, zie je in de verkiezingsresultaten en de opiniepeilingen nog altijd, ook in 2026, de grote verschillen tussen de voormalige DDR en het voormalige West-Duitsland. In het oosten is de AfD ongeveer twee keer zo groot als in het westen. Ook bijna veertig jaar na de eenwording zijn de wonden niet geheeld, de teleurstelling is reëel en die wordt kennelijk van generatie op generatie doorgegeven. De DDR wordt toch gemist, en me dunkt dat dat niet uitsluitend, of vermoedelijk zelfs nauwelijks, de DDR-economie is.

Daarnaast is de status quo niet zo aantrekkelijk meer. De belofte van het burgerlijke midden (zekerheid, stabiliteit, doorgaan op de vertrouwde weg) voelt als een loze belofte nu de wereld zelf slechts uit instabiliteit lijkt te bestaan en alles wat vertrouwd is omvalt of betonrot vertoont. De dreiging van oorlog en andere catastrofes neem je niet of nauwelijks weg met versoepelde arbeidswetgeving.

De aantrekkingskracht van extreemrechts is verder genoegzaam geanalyseerd: de behoefte aan een zondebok plus het superioriteitsgevoel dat veroorzaakt wordt door een zeer exclusief nationalisme (ik zeg het netjes).

Merz en de zijnen denken dat minder bureaucratie gaat helpen, dat de aantrekkingskracht van extreemrechts zal afnemen als de burgerlijke partijen kunnen laten zien dat ze kunnen regeren door op bescheiden wijze het leven van de burgers te verbeteren.

De onredelijkheid met redelijkheid bestrijden? Ik twijfel, al geloof ik ook niet dat je onredelijkheid per se met onredelijkheid moet bestrijden.

Maar in de aantrekkingskracht van extreemrechts, en dat kenmerkt extreemrechts in vrijwel elk land, zit juist een weerzin tegen de redelijkheid, een afkeer van de bereidheid tot compromis van het burgerlijke midden.

Men wil het circus, het spektakel. Hoe meer het burgerlijke midden zegt: ‘U flirt met de ondergang’, hoe aantrekkelijker die ondergang wordt.

Men vreest niet zozeer het gevaar, men wil het gevaar. Een heel specifiek gevaar.

CBS: minder immigratie in 2025, vooral minder asiel- en kennismigranten

de Kanttekening
-
0
CBS: minder immigratie in 2025, vooral minder asiel- en kennismigranten

Voor de derde keer op een rij daalde in 2025 het aantal immigranten dat naar Nederland kwam: met 8.000, tot 309.000 mensen. Zowel de immigratie uit de EU als die van buiten de EU nam af. Vooral de asiel- en kennismigratie van buiten de EU daalde. Dat blijkt uit cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS).

Sinds 2022 daalt het aantal immigranten dat naar Nederland komt. Tussen 2006 en 2022 steeg het aantal immigranten daarentegen volgens het CBS nog ‘vrijwel continu’. In 2022 werd een piek bereikt als gevolg van de oorlog in Oekraïne.

Slechts 11 procent (35.000) van de totale immigratie in 2025 bestond uit asielmigranten, ruim 4.000 minder dan in 2024. Daarnaast kwamen in 2025 ruim 28.000 vluchtelingen uit Oekraïne naar Nederland. Zij vallen onder de Europese Richtlijn Tijdelijke Bescherming. Daardoor hoeven zij niet de asielprocedure te doorlopen en worden ze officieel niet meegerekend als asielmigranten. Zij vallen dus buiten de 11 procent asielmigratie in 2025.

Naast asiel- en arbeidsmigranten kwamen er in 2025 14.000 zogenoemde kennismigranten (hoogbetaalde arbeidsmigranten of ‘expats’), 68.000 gezinsmigranten (die meekwamen met arbeidsmigranten of zich later bij hen voegden) en 38.000 studiemigranten naar Nederland.

Zelensky ontslaat hoogste legercommandant na dagen van protest

de Kanttekening
-
0
Zelensky ontslaat hoogste legercommandant na dagen van protest

De politieke crisis in Oekraïne is deze week verder verdiept nadat president Volodymyr Zelensky legerchef Oleksandr Syrskyi heeft ontslagen. De beslissing volgt kort op het vertrek van de populaire defensieminister Mykhailo Fedorov. Zijn vertrekt leidde tot zes dagen van landelijke protesten en groeiende druk op Zelensky om ook Syrskyi te vervangen.

Fedorov, die in januari was benoemd, kreeg veel lof voor het moderniseren van het leger, het bestrijden van corruptie en het stimuleren van technologische innovatie aan het front. Zijn gedwongen vertrek werd door demonstranten gezien als een fout van Zelensky, mede omdat Syrskyi gold als een vertegenwoordiger van de oude militaire garde.

Met het ontslag van Syrskyi lijkt Zelensky aan die druk te hebben toegegeven. De nieuwe opperbevelhebber is Mykhailo Drapatyi. Hij is een jongere generaal die innovatie hoog in het vaandel heeft. Hij wordt bovendien gezien als een bondgenoot van Fedorov. Zijn benoeming moet de onrust onder zowel militairen als burgers temperen.

Voorlopig blijft voormalig topfunctionaris van de veiligheidsdienst Yevhenii Khmara aan als waarnemend minister van Defensie. Zelensky heeft hem en Drapatyi opdracht gegeven een nieuwe defensiestrategie te ontwikkelen. De nadruk komt te liggen op hervorming van het korpssysteem, wapenleveranties en dronecapaciteit.

De crisis lijkt nu voorlopig bezworen. Toch is het onduidelijk of Fedorov een nieuwe machtspositie krijgt. Zonder zo’n rol kan de schade aan Zelensky’s politieke gezag blijven doorwerken, aldus de BBC.

Meerderheid Kamer klaar met Ongehoord Nederland: omroep hoort niet langer thuis in bestel

de Kanttekening
-
0
Meerderheid Kamer klaar met Ongehoord Nederland: omroep hoort niet langer thuis in bestel

Een meerderheid in de Tweede Kamer wil graag dat de zendtijd van de controversiële omroep Ongehoord Nederland wordt ingetrokken. Uit een rondgang van het AD blijkt dat veel partijen klaar zijn met ON.

Critici van Ongehoord Nederland hebben jarenlang betoogd dat deze omroep nooit toegelaten had mogen worden tot het bestel, vanwege de racistische denkbeelden van de oprichters en vaste medewerkers van de omroep. Zo is presentatrice Raisa Blommestijn veroordeeld voor groepsbelediging, omdat zij zwarte mensen met apen had vergeleken. Ook is de omvolkingstheorie veelvuldig aan bod gekomen bij ON, de complottheorie dat witte mensen in het Westen op den duur worden vervangen voor zwarte mensen en moslims en dat hier een snood plan achter zit.

Vier partijen in de Kamer – D66, VVD, CDA en PRO – vinden het na zes jaar wel welletjes. Zo zegt VVD-Kamerlid Erik van der Maas: ‘Voor een omroep die gefinancierd wordt met belastinggeld, maar zich stelselmatig niet aan de regels houdt en daar ook niet toe bereid is, is geen plaats in het publieke bestel.’

Het Commissariaat voor de Media oordeelde dat er sprake was van ‘belangenverstrengeling’ binnen de omroep. Dat kwam naar buiten door onderzoek van Left Laser: de advocaat van Blommestijn in haar racismezaak zou met omroepgeld zijn gefinancierd.

PRO-Kamerlid Mohammed Mohandis is er helemaal klaar mee. ‘Wat ons betreft hoort Ongehoord Nederland niet thuis in het publieke bestel, wat onverlet laat dat het ON vrijstaat zelfstandig door te gaan.’

 

Oproep aan christelijke organisaties: neem afstand van extremistische Israël‑weekbrief

Ewout Klei
-
0
Oproep aan christelijke organisaties: neem afstand van extremistische Israël‑weekbrief

Zes theologen roepen pro-Israëlische christelijke organisaties op om publiekelijk afstand te nemen van de gebedspunten die het Israëlplatform verspreidde in zijn weekbrief van 10 juli.

In een open brief stellen de theologen, Johan van den Berg (PKN), Piet Guijt (christengemeente), Ernst Leeftink (NGK), Kees Maljaars (PKN), Steven Paas (CGK) en Jos Strengholt (missioloog), dat de weekbrief ‘tegen de Bijbel als het gezaghebbende Woord van God’ ingaat en ‘God voor het politieke karretje van de regering van Netanyahu’ spant. Ze richten zich onder meer tot Christenen voor Israël, Near East Ministry, Israël en de Bijbel, Yachad, Steun Messiasbelijdende Joden en deputaten Kerk en Israël.

Het Israëlplatform noemt zichzelf ‘een initiatief van diverse christelijke organisaties in Nederland, die op een of andere manier betrokken zijn bij Israël en het Joodse volk.’ De ondertekenaars van de open brief vragen zich af of deze organisaties instemmen met de inhoud van de weekbrief, die volgens hen ‘zeer uitgesproken politieke en theologische thema’s’ bevat.

Israëlische verkiezingen, Netanyahu en het Hooggerechtshof

In hun weekbrief schrijven de voorbidders dat Israël ‘in de verkiezingsstemming’ is en dat tegenstanders van premier Benjamin Netanyahu hem de schuld geven ‘van alle problemen waarmee Israël kampt’. Zij bidden daarom ‘om bescherming voor de Israëlische kiezers tegen manipulatie door leugens, insinuaties, halve waarheden, enz.’

Opvallend is het gebed om een nieuwe, door God aangewezen leider

Ook het Israëlische Hooggerechtshof wordt expliciet genoemd. De voorbidders vragen God ‘opnieuw om Jesaja 1:25-27 (Gods oordeel over de zonden van Jeruzalem, dat noodzakelijk is om het volk te reinigen, red.) te vervullen en rechtvaardig te handelen met de arrogante rechters van het Hooggerechtshof in Israël, die zich gedragen alsof zij – en niet de gekozen functionarissen – het land besturen.’

Opvallend is het gebed om een nieuwe, door God aangewezen leider: ‘Als er ergens een zoon van Jesse (niet Jesse Klaver, red.) verborgen is die U op een bepaald moment in de nabije toekomst tot leider van Israël wilt maken, openbaar hem dan aan ons, Heer Jesjoea, zodat we voor hem kunnen gaan bidden.’

De open brief noemt deze gebedswens ‘een vorm van sektarisch bidden – ‘naast Jezus iemand anders hebben of verzinnen waarop een mens zijn vertrouwen stelt’.

Amalek vernietigen, moslims verwijderen

De voorbidders schrijven dat Hamas weigert te ontwapenen en dat Israël zich voorbereidt ‘om alles op alles te zetten om Israëls hedendaagse op Amalek lijkende vijand te vernietigen’. In de Bijbel zijn de Amalekieten de vijanden van het Joodse volk en staan zij symbool voor het kwaad. De voorbidders bidden dat God ‘verbiedt dat deze oorlog ophoudt totdat Hamas en alle andere terroristische groeperingen in Gaza volledig ontwapend zijn’.

Ook vragen zij God Israël te weerhouden van terugtrekking uit Gaza: ‘Heer, weerhoud Israël ervan zich terug te trekken uit de Gazastrook die onder hun controle staat, want dat zou gevaarlijk zijn, en belangrijker nog, dat gebied behoort tot het erfdeel van de stam Juda.’

‘Abba Vader, geef Israël een goddelijke strategie’

De weekbrief bevat meerdere gebeden die pleiten voor uitbreiding van Israëlische soevereiniteit over de Westelijke Jordaanoever. Zo schrijven de voorbidders: ‘God heeft onze gebeden voor Israël om zijn soevereiniteit uit te breiden over het gehele land ten westen van de Jordaan nog niet volledig verhoord, maar de stappen die de Israëli’s en de huidige coalitie hebben gezet, zijn zeer bemoedigend.’

Verder vragen zij: ‘Abba Vader, geef Israël een goddelijke strategie over de volgende stappen die nodig zijn om hun soevereiniteit over heel hun land in deze tijd uit te breiden.’

Ook de illegale nederzettingen op de Westbank komen aan bod: ‘Abba Vader, bespoedig de vervulling van Israëls plannen om meer nederzettingen en IDF-bases te bouwen langs de hele Jordaanvallei.’

Over moslims in Israël schrijven de voorbidders dat God moet handelen zoals in Jeremia 12:14-17. In dit Bijbelvers spreekt God een oordeel uit over de naburige volken die Israël onderdrukten, maar belooft Hij hen ook genade. Als zij de wegen van de Heer leren en bij Zijn naam zweren, zullen zij worden opgenomen te midden van Zijn volk; wie niet luistert, zal definitief worden uitgerukt. ‘Behoud er zoveel mogelijk, en verwijder vervolgens allen die valse goden aanbidden zoals Allah.’

Turkije ‘op één na grootste bedreiging’

De voorbidders zijn ook fel anti-Turkije, net als Israël. ‘Het is voor ons onbegrijpelijk dat Turkije, terwijl het openlijk oproept tot de vernietiging van Israël, nog steeds lid is van de NAVO!’, schrijven ze. ‘Turkije, met zijn nauwe banden met Qatar en Pakistan, vormt de op één na grootste bedreiging voor Gods natie.’

Zij bidden daarom dat God ‘Israëls inlichtingendiensten die zich richten op Turkije, Qatar, Pakistan en ook Syrië’ zal versterken. Ook danken zij God voor Netanyahu’s ‘krachtige publieke waarschuwing tegen de wens van de Amerikaanse president Donald Trump om Turkije te helpen militair machtiger te worden.’

‘Het is voor ons onbegrijpelijk dat Turkije, terwijl het openlijk oproept tot de vernietiging van Israël, nog steeds lid is van de NAVO!’

Verder vragen zij God om de NAVO te breken: ‘Heer der heren, wettelijk gezien kan geen enkele lidstaat uit de NAVO worden gezet, dus maak gebruik van de antisemitische en antiwesterse neigingen van Turkije om die tandeloze NGO in stukken te breken.’

De weekbrief bevat ook gebeden over christenen zelf. Zo schrijven de voorbidders: ‘Heer, bestraf de gelovigen die weigeren te geloven wat Mozes en de profeten gezegd hebben.’

De open brief vraagt zich af of de betrokken organisaties werkelijk vinden dat ‘God wedergeboren christenen die anders denken over de joodse staat Israël moet bestraffen.’

De zes theologen sluiten af met een oproep: ‘Neem uw verantwoording voor wat namens jullie platform als gebedspunten wordt verspreid. […] Als dit uw mening weergeeft over de unieke positie van onze Heer Jezus Christus en u toestaat dat andersdenkende gelovigen gebrandmerkt worden, dan hebt u alle bruggen al verbrand.’

Ondertussen heeft het kabinet besloten om vanaf 22 september over te gaan op een invoerverbod voor goederen uit de illegale Israëlische nederzettingen op de bezette Westelijke Jordaanoever. Afgelopen weekend kondigde Israël aan ook weer nederzettingen te zullen bouwen in de Gazastrook.

 

Update

Inmiddels heeft het Evangelisch Werkverband in de PKN afstand genomen van de weekbrief, naar aanleiding van alle ophef.

Coördinator van het Israëlplatform is Jack van der Tang, een evangelische voorganger in Den Haag. Hij organiseerde niet zo lang geleden met geestverwanten een internationale conferentie, genaamd The Trial. Op deze conferentie, waar ChristenUnie-Kamerlid Don Ceder een acte de présence gaf, zeiden sprekers dat het Internationaal Gerechtshof moest ‘instorten’ en de vijanden van Israël moesten worden uitgeroeid.

Op 20 juli verscheen er ook een gebedsbrief van ICEJ Nederland (International Christian Embassy Jerusalem), eveneens met rabiate gebedspunten.

‘Gebed voor de IDF-soldaten en hun families: Bid dat de IDF zich niet onder Amerikaanse druk zal terugtrekken uit Zuid-Libanon en de bufferzone in Syrië. Turkije en Syrië dringen hier bij de VS op aan. Bid dat de IDF alle terroristische bolwerken van Hezbollah gaat ontmantelen. Bid dat de IDF ook alle terroristen, die deelnamen aan het bloedbad van 7 oktober, zal vinden en uit zal schakelen. Bid om bescherming van alle IDF-soldaten inclusief de reservisten die al zo lang strijden voor de bescherming van het volk. Bid om herstel en genezing voor hen die lichamelijk gewond zijn geraakt en te maken hebben met psychische problemen.’

‘Wij zijn hier door jullie’: hoe de Hindostanen in Suriname terechtkwamen

Anne-Rose Hermer
-
0
‘Wij zijn hier door jullie’: hoe de Hindostanen in Suriname terechtkwamen

Na de afschaffing van de slavernij ronselden koloniale machthebbers onder meer in India goedkope arbeidskrachten met mooie beloften. Over die geschiedenis schreef Ragna Indra Heidweiller het indringende boek Wij zijn hier door jullie.

Na de afschaffing van de slavernij sloten Nederland en Engeland een pijnlijke overeenkomst. Nederland mocht arbeidskrachten ronselen in Brits-Indië en in ruil daarvoor ‘kregen’ de Britten onder andere Ivoorkust. Er waren wel enkele voorwaarden aan verbonden. Zo mocht het niet op slavernij lijken. En de verantwoordelijkheid lag bij de Nederlanders, vertelt Ragna Indra Heidweiller, schrijver van Wij zijn hier door jullie.

Het verhaal over goedkope arbeidskrachten werd natuurlijk achterwege gelaten. ‘In Suriname kun je veel geld verdienen. Je krijgt een prachtig onderkomen én als je daar vijf jaar werkt, dan wordt daarna je terugreis betaald. Echt een geweldige kans’, kregen de mensen in Brits-Indië te horen.

Nederland mocht arbeidskrachten ronselen in Brits-Indië en in ruil daarvoor ‘kregen’ de Britten onder andere Ivoorkust

In totaal zijn er 34.000 inwoners van Brits-Indië naar Suriname gegaan, tegenwoordig aangeduid als Hindostanen. De huidige Hindostaanse bevolking van Suriname stamt af van deze contractarbeiders.

Om te beginnen waren het vaak mensen die analfabeet waren. Onder de contracten staat geen handtekening, maar een duimafdruk. Het feit dat ze hun verhaal niet konden opschrijven, is volgens de auteur een van de redenen dat dit stuk geschiedenis in de vergetelheid is geraakt. Ook in India. Het is het verhaal van de gewone man. De mentaliteit van de Hindostanen, namelijk: zwijgen en aanpassen, heeft niet erg geholpen voor het aandacht krijgen voor contractarbeiders. De koloniale heersers zaten niet te wachten op veel publiciteit. Er zijn immers 5.500 van de 34.000 contractarbeiders overleden. Deels omdat de medische wetenschap minder ver was, grotendeels vanwege de slechte omstandigheden. ‘De mensen moesten op blote voeten op het land werken waardoor veel van hen de mijnwormziekte opliepen en uitgeput raakten. Om maar iets te noemen’, zegt Heidweiller

Ragna Indra Heidweiller

Op volle zee

De eerste grote schok die de contractarbeiders kregen, was vaak aan boord van het schip, of als ze aan boord gingen. Stel dat ze de loopplank eng vonden. Dan werden ze, desnoods met geweld, gedwongen eroverheen te lopen. De reizigers zaten voor het eerst van hun leven op een moment op volle zee, zonder in de verste verte kust te zien. Dát was een compleet nieuwe ervaring, waarvan ze niet eens wisten dat het mogelijk was. Dergelijke scènes geven het tijdsbeeld goed weer.

‘Eenmaal in Suriname merkten de contractarbeiders dat hun schitterende onderkomen de hutten van voormalige tot slaafgemaakten waren. Bovendien kregen ze niet per uur betaald, maar per taak. En daar deed je vaak langer over dan gepland’, zegt Heidweiller.

Die geweldige inkomsten vielen dus tegen. Stel dat contractarbeiders het werk wilden weigeren. Dan kwam er een smerige aap uit de mouw, vermeld in het contract dat ze niet konden lezen. Als ze het werk weigerden, viel dat onder het strafrecht en niet onder gangbare contractbreuk. Er was hen ook een gratis terugreis beloofd, maar vooral in het begin waren er een heleboel contractarbeiders die het einde van hun contract niet levend haalden. Om die reden hebben de Britse autoriteiten de regeling zelfs tijdelijk opgeschort. Nadat de vijf jaar om waren, konden de contractarbeiders die er nog waren kiezen tussen de terugreis of een stukje grond in Suriname. Vrijwel iedereen koos voor het laatste.

‘In vijf jaar kan veel gebeuren. Veel contractarbeiders waren inmiddels getrouwd en hadden kinderen. De koloniale heersers vonden dat prettig. Gezinnen zorgden voor stabiliteit’, zegt Heidweiller.

Vrouwelijke ronselaars

Overigens hadden diezelfde koloniale heersers voordat het avontuur met de Hindostaanse contractarbeiders begon een mislukt experiment gehad met Chinese contractarbeiders. ‘Het waren vrijwel uitsluitend mannen, waardoor er geen natuurlijke balans was. Sommige Chinezen bleven na het uitdienen van hun contract, maar de meesten gingen terug. Daarom werden er in Brits-Indië ook vrouwen geworven. Vaak door vrouwelijke ronselaars. Vrouwen waren eerder geneigd om zich te laten overhalen door andere vrouwen. Vrouwen voelden zich regelmatig gedwongen om een dergelijke beslissing te nemen. Ze waren bijvoorbeeld weduwe en overgeleverd aan hun schoonfamilie, ze werkten tegen hun zin als sekswerker in onder andere Kolkata of ze waren getrouwd en werden mishandeld. Veel vrouwen die contractarbeider werden, waren getrouwd en vertrokken met een of meerdere kinderen.’

Aan boord van het schip naar Suriname verbleven de alleenstaande mannen aan de voorkant, echtparen in het midden en single vrouwen achterin. Maar overdag waren veel reizigers aan dek, waar iedereen elkaar ontmoette. Er zijn echtparen die elkaar tijdens de reis hebben leren kennen.

Contractarbeid vanuit Brits-Indië eindigde rond 1920

Nazaten van contractarbeiders kunnen, als ze willen, nagaan op welke plantages hun voorouders hebben gewerkt als ze de namen kennen. Vaak is het zelfs mogelijk te ontdekken op welke plantage hun voorouders elkaar hebben ontmoet. Contractarbeid vanuit Brits-Indië eindigde rond 1920. De politieke wind draaide, iets waar tegenstander Gandhi profijt van had. Daarnaast waren er toch contractarbeiders die terugkeerden naar hun thuisland en waarschuwden wat je werkelijk te wachten stond. In ieder geval géén topsalaris en een riant onderkomen. Contractarbeid vanuit Java ging nog een slordige twee decennia door.

Ze vertrok met één kind en kreeg er in Suriname nog negen

Het boek Wij zijn hier door jullie is deels een boek over de geschiedenis van contractarbeid, maar ook over de persoonlijke geschiedenis van Ragna Indra Heidweiller en haar familie van moeders kant. Een van haar voormoeders behoorde tot de eerste lichting contractarbeiders. Ze vertrok met één kind en kreeg er in Suriname nog negen. Ze was niet de enige met zo’n groot gezin. Hindostanen vormen niet voor niets tegenwoordig de grootste bevolkingsgroep van Suriname.

Aan één kant staat er veel geschiedkundige informatie in het boek. ‘De laatste jaren is er, ook dankzij Black Lives Matter en Kick Out Zwarte Piet, meer aandacht voor de trans-Atlantische slavernij en het hedendaags racisme. Dat brengt met zich mee dat andere bevolkingsgroepen meer stilstaan bij hun verleden.’

Heidweiller hield onder andere een lezing bij boekhandel Donner in Rotterdam. De zaal zat stampvol en uit de gestelde vragen bleek betrokkenheid. Dit onderwerp leeft beslist onder zowel Hindostanen als belangstellenden.

Familiegeschiedenis

Zoals gezegd heeft Ragna Indra Heidweiller ook haar familiegeschiedenis in het boek verwerkt. Daarvoor heeft ze letterlijk en figuurlijk niet stilgezeten, want ze reisde naar India, waar alles begon, én ze verbleef met haar gezin enkele maanden in Suriname.

Wat opvalt, is dat je redelijk eenvoudig kunt uitzoeken op welke plantage je voorouders elkaar hebben ontmoet, maar het veel lastiger is om te ontdekken uit welk dorp in het huidige India ze afkomstig zijn. ‘Dat komt omdat deze informatie fonetisch is opgeschreven in de streektaal. Hoe dat precies werd geschreven, wisten de mensen niet. Vervolgens is het via het Engels naar het Nederlands vertaald en inmiddels zo verbasterd dat het niet te herkennen valt. Vaak is wel te herleiden uit welk district ze kwamen.’

Heeft ze nog tips voor geïnteresseerden die zelf op onderzoek willen gaan naar hun familieachtergronden met contractarbeiders? ‘De immigratiedossiers van Hindostanen zijn te vinden in het Nationaal Archief in Den Haag of in het Surinaamse register. Allebei staan ze online, dus je hoeft er niet voor naar Suriname te reizen. De eerste stap is om met een familielid te gaan praten. Er is altijd wel iemand die iets weet. Zoek de meest toegankelijke persoon in je familie. Zodra je over een of meer namen beschikt, kun je in het register gaan grasduinen. Zelf ben ik heel veel gaan lezen, zodat de puzzelstukjes op zijn plaats vielen.’

Wij zijn hier door jullie, Ragna Indra Heidweiller, De Correspondent, 304 blz., € 23.00

‘Handel met China mag mensenrechten niet verdringen’

Asiye Uyghur
-
0
‘Handel met China mag mensenrechten niet verdringen’

Minister Sjoerd Sjoerdsma reisde onlangs naar China om de economische banden te versterken. Voor Oeigoeren roept dat de vraag op hoe Nederland handel kan blijven drijven en tegelijk voor mensenrechten kan opkomen, schrijft Asiye Uyghur.

Toen Sjoerd Sjoerdsma enkele jaren geleden door China werd gesanctioneerd vanwege zijn steun aan de Oeigoeren, gold hij in Beijing als een ongewenste politicus. Dat juist hij onlangs als minister voor Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking naar China reisde, zegt uiteindelijk minder over Sjoerdsma dan over Nederland.

Voor een open handelsland is zo’n bezoek op zichzelf niet opmerkelijk. China blijft, ondanks de verslechterde geopolitieke verhoudingen, een van de belangrijkste economische partners van Nederland. In een tijd van mondiale onzekerheid, verstoorde toeleveringsketens en toenemende concurrentie tussen de Verenigde Staten en China is het onderhouden van economische relaties geen luxe, maar een noodzaak. Toch roept deze handelsmissie een fundamentele vraag op. Niet óf Nederland zaken moet doen met China, maar hoe het dat doet zonder de waarden uit het oog te verliezen waarop zijn buitenlandse beleid en internationale reputatie decennialang zijn gebouwd.

 Ieder officieel bezoek aan Beijing door veel Oeigoeren met bijzondere aandacht gevolgd

Die spanning is de afgelopen jaren alleen maar groter geworden. Nederland presenteert zich internationaal graag als verdediger van de rechtsstaat, mensenrechten en de internationale rechtsorde. Tegelijkertijd is China uitgegroeid tot een economische grootmacht waarmee het op tal van terreinen nauw verweven is. De discussie gaat daarom allang niet meer alleen over handel, maar over de vraag hoe een democratische rechtsstaat economische belangen kan beschermen zonder politiek afhankelijk te worden van een autoritaire staat.

Nergens wordt dat duidelijker dan bij ASML. Wat ooit vooral een Nederlands economisch succesverhaal was, is inmiddels uitgegroeid tot een geopolitiek dossier. De export van geavanceerde chipmachines is niet langer uitsluitend een zakelijke beslissing, maar onderdeel van een bredere discussie over nationale veiligheid, technologische voorsprong en strategische autonomie. Hetzelfde geldt voor de debatten over kennisveiligheid, Chinese investeringen en kritieke infrastructuur. Vrijwel iedere economische beslissing ten aanzien van China heeft tegenwoordig ook een politieke dimensie.

Tegen die achtergrond krijgt de reis van Sjoerdsma een bijzondere betekenis. Niet omdat één minister het Nederlandse China-beleid bepaalt, maar omdat zijn politieke loopbaan de veranderende positie van Nederland weerspiegelt. Als Kamerlid sprak hij zich nadrukkelijk uit over de vervolging van de Oeigoeren en behoorde hij tot de initiatiefnemers van de motie waarmee de Tweede Kamer oordeelde dat sprake was van genocide. Beijing reageerde met sancties. Vandaag vertegenwoordigt dezelfde politicus als minister ook de economische belangen van Nederland.

Voor de Oeigoerse gemeenschap is deze spanning geen abstracte beleidsvraag. Wij leven al jaren met de gevolgen van de Chinese repressie. Familieleden zijn verdwenen, het contact met dierbaren is verbroken en een groot deel van onze cultuur en identiteit staat onder zware druk. Terwijl Nederland spreekt over economische samenwerking, leven duizenden Oeigoeren in Europa dagelijks met de wetenschap dat hun familie in China geen vrijheid van meningsuiting, religie of culturele expressie meer kent.

Nederland heeft zich de afgelopen jaren internationaal duidelijk uitgesproken over de situatie van de Oeigoeren. De Tweede Kamer erkende het geweld tegen de Oeigoeren als genocide, terwijl opeenvolgende kabinetten zich herhaaldelijk uitspraken tegen dwangarbeid, willekeurige detentie en de ernstige mensenrechtensituatie in de Oeigoerse regio. Die consistente opstelling heeft Nederland internationaal geloofwaardigheid en respect opgeleverd.

Daarom wordt ieder officieel bezoek aan Beijing door veel Oeigoeren met bijzondere aandacht gevolgd. Niet omdat wij verwachten dat handelsrelaties zullen verdwijnen, maar omdat wij hopen dat economische samenwerking nooit los komt te staan van fundamentele mensenrechten.

123...1.068Pagina 1 van 1.068

Over ons

de Kanttekening is een onafhankelijke en emancipatoire mediaorganisatie. Onze kernwaarden zijn: vrij, moedig en inclusief.

Over menu

© 2017 de Kanttekening B.V. Alle rechten voorbehouden.

Gebruiksvoorwaarden | Privacy statement | Adverteren & contact