De Amerikaanse immigratiedienst ICE koopt zesduizend paar handschoenen waarmee agenten elektrische schokken kunnen geven. Burgerrechtenorganisatie ACLU maakt zich zorgen over het gebruik ervan. Volgens de organisatie kunnen agenten hiermee ernstige pijn veroorzaken zonder dat dit voor omstanders goed zichtbaar is.
De schokken moeten het reactievermogen van een persoon tijdelijk verstoren. Het ministerie van Binnenlandse Veiligheid, waaronder ICE valt, stelt dat de handschoenen kunnen worden gebruikt voor ‘afleiding en de-escalatie’, schrijft de Belgische krant Het Laatste Nieuws.
ICE krijgt veel kritiek krijgt vanwege het harde optreden tegen migranten. De dienst speelt een belangrijke rol in het strengere immigratiebeleid van president Donald Trump.
Vorige maand werd in Houston een Mexicaanse migrant doodgeschoten tijdens een actie van ICE. Volgens The Guardian was hij de tiende migrant die in twee jaar tijd omkwam. Ook twee Amerikaanse burgers kwamen om bij het optreden van federale immigratiediensten. De regering-Trump legt de verantwoordelijkheid voor gewelddadige confrontaties rond het immigratiebeleid mede bij migranten en Amerikanen die zich tegen het optreden van de immigratiediensten verzetten.
De migratiecrisis in de Spaanse exclave Ceuta is nog niet voorbij. Inwoners hielden donderdag hulpgoederen van het Rode Kruis tegen en staken hutjes van migranten in brand, meldt de NOS.
Onder inwoners van Ceuta is de weerstand groot tegen de migranten en vluchtelingen die eind juli vanuit Marokko de Spaanse exclave bereikten. In totaal ging het om zo’n 70.000 mensen die Europa wilden bereiken. Velen keerden terug naar Marokko, maar duizenden verblijven nog in Ceuta. Ook organisaties die hen helpen, krijgen met weerstand te maken. ‘Het Rode Kruis is de maffia’, scandeerden inwoners volgens lokale media.
Bij de oversteek naar Ceuta verdronken zeker honderd migranten.
Extreemrechtse partijen zoals VOX in Spanje noemen het geweld tegen migranten ‘voorbeeldig’. De minister van Territoriaal Beleid noemde het gedrag juist ‘onverstandig, roekeloos en een leugen’. Hij riep op al het geweld af te wijzen, zowel tegen inwoners van Ceuta als tegen migranten, vrijwilligers van het Rode Kruis en journalisten.
De gebeurtenissen in Ceuta vinden plaats tegen de achtergrond van een steeds strenger Europees migratiebeleid. Sinds juni zijn de nieuwe regels van het Europese Migratie- en Asielpact van toepassing. Die moeten onder meer zorgen voor strengere controles aan de buitengrenzen en snellere asielprocedures. Mensenrechtenorganisaties hebben kritiek op het pact. Volgens hen bemoeilijkt het de toegang tot asiel en vergroot het de kans op mensenrechtenschendingen. Spanje voert binnen de EU een relatief migratievriendelijk beleid. De vraag is of de gebeurtenissen in Ceuta gevolgen hebben voor dat beleid.
Hij was een van de gezichten achter de Rode Lijn-demonstraties en voerde pittige gesprekken met premiers Rutte en Schoof en met Jetten over het Nederlandse beleid ten aanzien van Israël. Nu gooit Michiel Servaes het roer om: hij wil voorzitter worden van Pro en daarmee de grootste linkse beweging van dit moment gaan leiden.
Zijn rode jasje hangt nu misschien even in de kast, maar zeker niet aan de wilgen. Servaes heeft zich de afgelopen maanden ontpopt tot een ware activist – geen vanzelfsprekende rol voor een directeur van Oxfam Novib. Maar hij en andere ngo-directeuren voelden zich genoodzaakt zich in te zetten voor de Palestijnse zaak, want de politiek liet het afweten.
Dat voelt hij nog steeds zo, vertelt hij. Sterker nog, het was misschien wel uit frustratie over het uitblijven van verandering in het Nederlandse beleid – onder andere ten opzichte van Israël – dat Servaes besloot zich opnieuw in de politieke arena te begeven. Opnieuw, want hij was ten tijde van Rutte II Tweede Kamerlid namens de PvdA. ‘Dat was natuurlijk wel een hele andere rol.’
Michiel Servaes tijdens een feminisme-demonstratie
Wat doet een partijvoorzitter eigenlijk?
‘Dat verschilt eigenlijk nogal per partij. Bij sommige partijen is het een nevenfunctie. Bij zowel PvdA als GroenLinks was het altijd een volledige baan, hoewel die ook daar verschillend werd ingevuld. Je kunt vooral faciliterend zijn, maar ook aanjager van debat of sparringpartner voor de politieke leiding. Bij de PvdA werd de rol van voorzitter altijd wat politieker ingevuld en wat mij betreft is dat ook wat Pro de komende tijd nodig heeft: iemand die het allebei kan.’
Als voorzitter zou je wat jou betreft dus best iets mogen zeggen over de lijn van de politieke partij?
‘Zeker, maar dan namens de leden, uiteraard. De leden hebben daar best sterke ideeën over. Je moet natuurlijk niet op de stoel van de partij- of fractieleider in Den Haag willen zitten voor de dagelijkse politiek. Maar je kunt je wel uitspreken over de lange lijnen. Waar wil je als partij naartoe?’
Je hebt het vaak over people power, ook bij Oxfam Novib al. Hoe moet die people power er volgens jou uitzien binnen Pro?
‘Op een paar manieren. Ten eerste is een partij natuurlijk uiteindelijk een partij van mensen. Na de fusie is Pro de grootste ledenpartij van Nederland, met meer dan 100.000 leden.
De lokale afdelingen weten heel goed wat er leeft in de buurt. Wat me echter opvalt, is dat zij met dezelfde vraag zitten: hoe zorgen we ervoor dat we mensen in onze gemeente organiseren om zich in te zetten voor bijvoorbeeld vergroening van de buurt, leefbaarheid of een goed gesprek over hoe we vluchtelingen verwelkomen? Dat vergt people power en lokale bewegingsopbouw.
Ik merk dat afdelingen hierin behoefte hebben aan ondersteuning. Hoe zet je een campagne op? Hoe organiseer je handelingsperspectief voor mensen in je gemeente? Hoe ben je aantrekkelijk voor jongeren? Ik denk dat we dit met elkaar moeten uitvinden en support voor mensen in de frontlinie moeten organiseren.
‘Je moet echt naar mensen en groepen toe en eerst vragen: wat hebben jullie nodig om jullie doelen te bereiken?’
Maar er is nog een ander belangrijk aspect. Pro moet als politieke partij veel dichter bij maatschappelijke organisaties, vakbonden en activistische bewegingen gaan staan — en ook echt naar hen toe gaan.
In de politiek denken we soms dat het genoeg is om groepen en organisaties af en toe uit te nodigen om op een podium te komen staan. Maar in mijn acht jaar bij Oxfam heb ik geleerd dat het zo niet werkt. Je moet echt naar mensen en groepen toe en eerst vragen: wat hebben jullie nodig om jullie doelen te bereiken? Welke gevoeligheden spelen er? Hoe willen jullie gezien en betrokken worden? Dat vraagt om een heel andere mindset.’
Er zijn mensen die vinden dat er meer gedacht moet worden in termen van een progressieve beweging dan van een typisch linkse partij. Zit daar wat in?
‘Ik denk dat je niet bang moet zijn om ook scherpe debatten te voeren; daar leent een politieke partij zich juist voor. Dat heb ik de laatste tijd eerlijk gezegd een beetje gemist. Neem bijvoorbeeld de genocide in Gaza. Het heeft heel lang geduurd voordat de partij uit de kramp kwam en het aandurfde om hier open – en uiteraard respectvol – met elkaar over te discussiëren en uiteindelijk een stevige positie in te nemen. Ik heb om me heen gezien dat mensen hierdoor teleurgesteld raakten of zich niet vertegenwoordigd voelden.
Bovendien denk ik dat je juist moet gaan staan voor wat je bent: een grote links-progressieve partij. Dat schrijf ik ook in mijn mini-fest, waarin ik uiteen zet waar je op kunt rekenen als ik voorzitter word.
‘Je moet wel met lef en overtuiging gaan staan voor wat je vindt’
Wat dat betreft was ik eerder wel teleurgesteld hoe de partij omging met het frame dat we een ‘radicale’ partij zouden zijn, zoals Dilan Yesilgöz ons in verkiezingstijd probeerde te framen. De partij schoot enorm in de verdediging, probeerde te bewijzen dat wij helemaal niet zo radicaal zijn en juist hele redelijke mensen zijn die verschrikkelijk goed hebben samengewerkt met de VVD in het verleden.
Je hoeft je echt niet te laten aanmeten dat je extreem bent, maar je moet wel met lef en overtuiging gaan staan voor wat je vindt. Bijvoorbeeld dat er na zestien jaar VVD aan de macht echt een radicaalandere koers nodig is: eerlijker, groener, menselijker en rechtvaardiger. Je moet zonder voorzichtigheid en met trots durven zeggen dat je een linkse partij bent.’
Ook binnen links kringen is er discussie over wat rechtvaardigheid betekent. Dit blijkt bijvoorbeeld uit de recente interviews van Tim Hoffman met enerzijds Bob Scholte van Left Laser, en anderzijds Sylvana Simons. Scholte vindt dat links zich zoveel mogelijk moet verenigen in de klassenstrijd en boven identiteitspolitiek moet staan. Simons stelt juist dat ook binnen klassen ongelijkheid bestaat en je daarom moet blijven opkomen voor bepaalde minderheden. Hoe kun je deze belangen verenigen?
‘Het is geen tegenstelling. Of je nu voor de rechten van minderheden opstaat of een klassenstrijd voert, je strijdt voor gelijkheid. De scheidslijnen in onze samenleving zijn deels bepaald door inkomen en vermogen, maar ook door je positie, wie je bent en waar je vandaan komt. Ik vind het een interessante discussie, maar ik vind het absurd om te doen alsof je niet voor het ene belang kunt opkomen, omdat je dan minder geloofwaardig zou zijn op de klassieke sociale thema’s. Het tegendeel is wat mij betreft waar.’
Je bent de afgelopen jaren bezig geweest voor een maatschappelijke organisatie, waarbij je regelmatig tegen de macht inging. Wat ga je anders doen als je verantwoordelijk bent voor een politieke partij?
‘Inhoudelijk niets. Ik ben wie ik ben en ik vind wat ik vind. Het lijkt me ook gezond, zowel voor mijn eigen welzijn als voor de leden die mogen kiezen, dat ze weten waar ik voor sta.
Mijn rol zal natuurlijk wel anders zijn. Hoewel ik nu ook het grootste gedeelte van mijn tijd achter de schermen bezig ben om een organisatie te leiden, ben ik wel het gezicht naar buiten. De rol van voorzitter zal wat meer dienend en faciliterend zijn, om ervoor te zorgen dat leden, afdelingen, maar ook de politieke kopstukken goed kunnen optreden. Dat bevalt me wel. Ik vind het wel fijn om één stapje naar achter te doen, al zal ik mijn stem blijven gebruiken als ik denk dat dat nodig is.’
In je huidige rol ben je veel bezig geweest met de kwestie Israël-Palestina. Denk je dat je straks meer impact hebt om hierin iets voor elkaar te krijgen?
‘Niet alleen op dit thema, maar ik geloof echt dat het een niet zonder het andere kan. Maatschappelijke organisaties, activisme en bewegingsopbouw kunnen niet zonder een politieke voorhoede. En een politieke voorhoede kan niet zonder die maatschappelijke beweging. Dat geldt voor al die grote progressieve thema’s.
‘Nu is het tijd om de blik weer naar buiten te richten’
Het is wel zo dat mijn motivatie om me kandidaat te stellen voor deze functie deels voortkwam uit frustratie over het feit dat de politiek nog steeds niet luistert naar zaken waar de meerderheid zo duidelijk over is: de klimaatcrisis, eerlijke belastingen, de macht van tech-miljardairs, het onrecht in de wereld. Progressief Nederland zou wat mij betreft een politiek breekijzer moeten zijn om op al die grote thema’s de brede politiek wel te laten luisteren.
We moeten ook niet meer accepteren dat een partij als de VVD, die 15 procent van de stemmen heeft gehaald in dit land, het regeerakkoord dicteert. Daar moeten we echt doorheen breken en daar wil ik vanuit de politiek graag mijn steentje aan bijdragen.’
Wat zou je daaraan kunnen doen vanuit de rol als voorzitter?
‘Uiteindelijk moet de partij gewoon een succes worden. Er is veel tijd gestoken in de fusie en ik ben dankbaar voor al die inspanningen die hiervoor zijn geleverd, maar het is ook ten koste gegaan van hoe zichtbaar de partij is geweest. Nu is het tijd om de blik weer naar buiten te richten. De echte transformatie van Pro moet nog beginnen,
Deze partij kan de politieke voorhoede vormen van een brede maatschappelijke beweging en als voorzitter hoop ik dat project te kunnen laten slagen.’
Waarom ben jij daarvoor de juiste kandidaat?
‘Ik breng mijn politieke ervaring én die vanuit het maatschappelijk veld mee. Ik kan deze twee met elkaar verbinden. Ik denk dat mensen me vanuit het maatschappelijk veld kennen en vertrouwen. Maar het is natuurlijk aan de leden om te beslissen wat zij het belangrijkste vinden.’
Stel, er komt nog een Rode Lijn-demonstratie. Loop je dan nog steeds mee?
‘Ja, tuurlijk. Ik ben bijna saai consistent in mijn standpunten en hoe ik die uitdraag. Ik ben op geen enkele manier van plan om daar iets aan te veranderen.’
Wethouder Tom de Nooijer van Oldebroek, jarenlang presentator bij de extreemrechtse omroep Ongehoord Nederland, heeft tijdens een vakantie in Transnistrië een foto gedeeld waarop hij met een kalasjnikov poseert. Op de achtergrond hangen pro-Russische vlaggen. Naast hem staat Marlon U., die onlangs is veroordeeld voor racistische uitingen en geweld tegen een Egyptische student aan de VU, zo meldt Binnenlands Bestuur.
In de raad van Oldebroek is veel ophef over de ogenschijnlijke pro-Russische houding van de politicus, die lid is van de lokale partij Christelijk Verbond Oldebroek. De foto op de Instagram-pagina van De Nooijer werd na kritische vragen in de media verwijderd.
De Nederlandse staat ondersteunt de onafhankelijkheidsstrijd van Oekraïne en heeft daarom de diplomatieke banden en handel met Rusland opgeschort sinds de invasie in februari 2022. Ook wordt Rusland geweerd van sporttoernooien zoals het EK en WK. Dit pro-Oekraïense beleid wordt echter sterk bekritiseerd en ondermijnd in extreemrechtse én extreemlinkse kringen. Volgens hen is niet Rusland de agressor in Oekraïne, maar het Westen, de EU en de NAVO, die zich steeds meer zouden mengen in de ‘Russische achtertuin’.
Het is de vraag of de pro-Russische loyaliteitsuiting van De Nooijer consequenties zal hebben. Hij heeft inmiddels excuses aangeboden, maar oppositieleden in Oldebroek nemen daar geen genoegen mee. ‘We vangen in Oldebroek tweehonderd Oekraïense vluchtelingen op. Zij zijn gevlucht voor het geweld dat hij voor een pro-Russische vlag staat te verheerlijken. Hier moet een reactie op komen’, aldus Frank van ’t Ende, fractievoorzitter van Sociaal & Duurzaam Oldebroek, tegen NOS.
Geerco André, voorzitter van de ChristenUnie-fractie in Oldebroek, vindt de foto ‘schokkend’. ‘Het is vakantie, het is privé, maar er zijn grenzen. Het reisadvies voor deze regio is rood, deze foto heeft een militaristische uitstraling en Transnistrië onderhoudt nauwe banden met Rusland.’
Transnistrië is een internationaal niet-erkende afscheidingsrepubliek die zich in 1990 eenzijdig onafhankelijk verklaarde van Moldavië. Dit leidde in 1992 tot een kortstondige oorlog, waarna het gebied met Russische militaire steun een de facto onafhankelijke status behield. Sindsdien fungeert het als een pro-Russische enclave binnen de grenzen van Moldavië.
Ratko Mladić, ofwel de slager van Bosnië, is donderdag op 84-jarige leeftijd overleden in zijn cel. Hij zat een levenslange gevangenisstraf uit in het VN-gevangenishospitaal in Den Haag voor genocide, oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid tijdens de oorlog in Bosnië (1992-1995).
Mladić werd wereldwijd het gezicht van de wreedheden in Bosnië. Als commandant van het Bosnisch-Servische leger was zijn naam vooral verbonden met Srebrenica, waar Bosnisch-Servische troepen in juli 1995 meer dan 8.000 Bosniakken – voornamelijk mannen en jongens – vermoordden. Het was de grootste massamoord in Europa sinds de Tweede Wereldoorlog en werd door internationale rechters als genocide aangemerkt.
Ook het bijna vier jaar durende beleg van Sarajevo staat op zijn naam. De Bosnische hoofdstad werd vanuit de omliggende heuvels beschoten met artillerie, tanks en sluipschutters. Daarbij kwamen ongeveer 10.000 mensen om het leven.
Na de oorlog wist Mladić jarenlang uit handen van justitie te blijven. Hij werd pas in 2011 gearresteerd in Servië, na bijna zestien jaar ondergedoken te hebben gezeten. In 2017 veroordeelde het Joegoslavië-tribunaal in Den Haag hem tot levenslang. Tot het einde bleef hij zijn veroordeling afwijzen en toonde hij geen berouw.
Zijn overlijden betekent dan ook niet het einde van de discussie rond zijn nalatenschap. In delen van de Servische gemeenschap wordt Mladić nog altijd als oorlogsheld gezien, terwijl nabestaanden en overlevenden hem herinneren als een van de belangrijkste verantwoordelijken voor de genocide in Srebrenica.
Eind juli bereikten via de waterweg tienduizenden mensen de Spaanse kroonkolonie Ceuta in de hoop op permanent verblijf in de Europese Unie. Een dag ervoor waren we nog om Ceuta heen gereden, een paar uur later brak de grootste migratiecrisis van deze tijd uit. De stad werd compleet overlopen, mensen sloten ramen en deuren, de winkels gingen dicht; het merendeel van de migranten ging weer terug naar Marokko. Duizenden anderen bleven achter in de stille hoop dat hun gebed om asiel verhoord zal worden. Ze zitten er nog.
Een van hen deed haar verhaal in de Spaanse media: een achtentwintigjarige vrouw uit het naburige Tetouan. Haar verhaal sloeg in als een bom, want ze verklaarde dat er voor een onafhankelijke, vrijdenkende vrouw als zij geen plek is in de Marokkaanse samenleving. De islam zou haar onderdrukken en haar familie dwong haar de hoofddoek te dragen.
Kortstondig werd ze het gezicht van de crisis: een jonge, veelbelovende dame die gevlucht is voor de verstikkende, vrouwonderdrukkende cultuur. Zo iemand gun je de vrijheid. Het verhaal schokte Marokko, veel mensen herkenden zich niet in het beeld. Was dat echt hun Marokko dat ze beschreef?
Al snel kwam aan het licht dat haar verhaal genuanceerder lag. Haar Instagram-account vertelde het verhaal van een wereldburger. Ze had het WK voetbal in Qatar bezocht, stond op de foto met bekende voetballers en deed modellenwerk in het Midden-Oosten; op geen van de foto’s droeg ze een hoofddoek, de haren wapperden in de wind.
Geconfronteerd met deze beelden antwoordde Wafae dat ze uit het Midden-Oosten was vertrokken omdat het klimaat haar niet lag; de journalist liet haar achter op een matrasje, onder de blote zon. Verwarring alom. Met wat voor migrant hadden we hier eigenlijk te maken?
Marokkaanse influencers dreven de spot met haar. Ze had alles in scène gezet om in het gevlei te komen bij de westerse media teneinde haar asielaanvraag te bespoedigen. Wat bij mij opspeelde, was dat ze met haar verhaal extreemrechts in de kaart speelde. Het wakkert islamofobie aan. Hier werd pijnlijk duidelijk hoe aangepaste verhalen op cynische wijze worden aangewend om de haat tegen minderheden op te poken.
Wat zou ik graag willen dat alle vluchtverhalen gewoon kloppen
En ondermijnde Wafaes aangepaste verhaal niet de positie van al die jonge vrouwen die de oversteek waagden omdat ze thuis echt niet zichzelf konden zijn? Wie gaat hun verhaal nog geloven?
Het verhaal liet me niet los. Wat zou ik graag willen dat alle vluchtverhalen gewoon kloppen, dat niets is verzonnen, aangedikt of aangepast om een bepaald publiek te overtuigen. Maar waarom zou een migrant een heilige moeten zijn? Is domweg naar Europa willen gaan om een heel persoonlijke reden niet genoeg om iemand de vrijheid te gunnen? Is verwachten dat jonge mensen op hun plek blijven terwijl ze Europa voor hun ogen zien liggen niet het echte zelfbedrog?
Stilletjes begon ik meer en meer sympathie te krijgen voor Wafae. Het interessante is dat ze ook via Turkije naar Europa had kunnen gaan, maar dat heeft ze niet gedaan. Ze is gaan zwemmen. Het was haar om Spanje te doen. Ze is bezeten van een droom. Mensen handelen lokaal, maar voelen grenzeloos. En soms wint de droom het van de realiteit. Dat heet idealisme.
Je kan het niet eens zijn met haar tactiek om daar te geraken waar haar droom haar brengen wil, maar dat ze recht heeft op de wereld mag nooit punt van discussie zijn.
Terwijl de Duitse extreemrechtse partij Alternative für Deutschland (AfD) naar de macht lonkt in de oostelijke deelstaat Saksen-Anhalt, wil de partij minder nadruk leggen op het naziverleden van Duitsland, schrijft de BBC.
Terwijl het onder ogen zien van de misdaden begaan door de nazi’s in de Tweede Wereldoorlog onderdeel is van het morele kompas van Duitsland, vindt de AfD dat dit het land onnodig belast.
De BBC sprak met een steunbetuiger van de partij, die beweerde dat de Tweede Wereldoorlog ‘niets meer met ons te maken heeft’ en dat het belangrijker is te kijken naar de geschiedenis van vóór het naziregime.
Mocht de AfD inderdaad de verkiezingen van 6 september winnen in Saksen-Anhalt, dan zal de partij controle krijgen over zaken als cultuur, politie en onderwijs, schrijft de BBC. De partij wil bovendien dat de Duitse geschiedenis daar anders wordt onderwezen. Ook wil de AfD dat de Duitse vlag iedere dag wordt gehesen op openbare scholen en dat er meer aandacht wordt besteed aan Duitse soldaten tijdens oorlogsherdenkingen. Verder stelt zij voor dat scholen meer aandacht besteden aan de eeuw vóór de Eerste en Tweede Wereldoorlog.
Net als in verschillende andere deelstaten wordt de AfD in Saksen-Anhalt beschouwd als extreemrechts. Om die reden willen andere partijen geen coalitie aangaan met de partij. Inlichtingendiensten beoordeelden de lokale tak van de partij als antidemocratisch en haar doelen als doordrongen van ‘racistische ideologie’.
Critici hebben leiders van de AfD eerder beschuldigd van het bagatelliseren van de zwarte bladzijde van de Duitse geschiedenis. In 2017 zei AfD-politicus Alexander Gauland dat Duitsland trots mocht zijn op de prestaties van het Duitse leger in de Tweede Wereldoorlog, waarmee AfD de door historici ontkrachte mythe van ‘de goede Wehrmacht’ promootte.
Surinaamse Nederlanders willen dat de regering in Paramaribo maatregelen neemt tegen de vervuiling door cyanide en kwik bij de goudwinning. Dat staat in een petitie die ze morgen aanbieden aan de Surinaamse ambassadeur in Den Haag.
Dit schrijft Afro Magazine. Sinds half juni dit jaar wordt het stroomgebied van de Saramaccarivier getroffen door massale vissterfte en ernstige chemische verontreiniging.
Het drinkwater en voedsel van de inheemse en tribale gemeenschappen in het binnenland van Suriname is volgens Afro Magazine vergiftigd door ‘een destructieve chemische cocktail uit de goudwinning’. Er zouden zelfs tieners zijn overleden na contact met het water.
Sindsdien is de Surinaamse overheid nog altijd niet met een antwoord gekomen. Volgens de initiatiefnemers van de petitie gaat de Surinaamse grondwet boven het goud. De overheid is verplicht het leven en de economische zekerheid van haar burgers te beschermen, schrijft Afro Magazine. Zij pikken het niet langer dat de politiek de problemen in de doofpot stopt.
‘Wij steunen onze broeders, zusters en families in Suriname. Goud mag nooit meer waard zijn dan een mensenleven’, schrijven de bezorgde burgers uit Suriname in een persbericht.
Zij stellen harde eisen, zo schrijft Afro Magazine: openbaar maken van de dader(s) die verantwoordelijk voor de cyanidevergiftiging, onmiddellijke sanering van de bodem en het water in het gehele getroffen gebied om de natuur te herstellen; financiële compensatie voor de getroffen bewoners die voor hun levensonderhoud afhankelijk zijn van hun grondgebied; veilig drinkwater voor de dorpen in het gebied; onafhankelijk forensisch onderzoek naar de gemelde sterfgevallen; en een tijdelijk verbod op risicovolle goudwinning totdat handhaving en controle in orde zijn.
De gemeenplaats luidt dat handelsoorlogen worden gevolgd door echte oorlogen. De handelsoorlog als proloog, militair geweld als het echte werk. Soms blijken gemeenplaatsen vergissingen. De handelsoorlog tussen Canada en Amerika is een feit. Voorlopig. Trump is in staat een handelsoorlog af te blazen die hij een paar dagen geleden was begonnen. De feiten volgen de grillen van de nog altijd machtigste man op aarde, misschien dat daarom zoveel mensen moeite hebben de feiten als feiten waar te nemen. Al vrees ik dat de gemeenplaats dat het ook bij feiten op interpretatie aankomt waar is.
Volgens de Amerikaanse regering was een akkoord tussen Canada en de VS nabij, maar op het laatste moment zouden de VS nieuwe eisen op tafel hebben gelegd. Canada meent uiteraard dat de VS daarmee een overeenkomst saboteerden.
Oog om oog, tand om tand, importheffing om importheffing. De economie van de VS is twaalf keer zo groot als die van Canada. The New York Times vergeleek de Canadese vergeldingsacties daarom met het schieten van doperwten. Trump zou dan ongeveer met grote druiven terugschieten. Of, met enige overdrijving, sinaasappelen.
Economen menen dat de Canadese importheffingen op onder andere hengels en fitnessapparatuur, koelkasten en vaatwassers vooral de Canadese economie zullen schaden.
Arme Canadezen? Nee, de importheffingen zijn populair in Canada. De vernederingen van Trump zijn daar slecht gevallen, al heeft Trump, anders dan in het geval van Groenland, nog niet met een invasie gedreigd. Wel meende hij dat het tijd werd Lake Ontario ‘Lake America’ te noemen. De Canadese provincie Ontario kan wat hem betreft als non-existent worden beschouwd.
De politiek van de vernedering heeft Trump ver gebracht. Hij is er twee keer president mee geworden. Hij heeft betrekkelijk machtige landen verleid tot onderdanigheid. Dat die onderdanigheid gespeeld is, dat daarachter rancune en afkeer schuilgaan, is onbelangrijk. De onderdanige veracht per definitie in het geheim.
Maar deze politiek lijkt op grenzen te zijn gestuit. The New York Times noemt als voorbeeld Bibi Netanyahu, die Trumps grandioze plannen voor Gaza grotendeels negeert. Dat zou ook kunnen komen doordat de president zich niet werkelijk voor Gaza interesseert. Toen Trump niet wilde dat Israël Iran zou bombarderen, maakten de Israëlische gevechtsvliegtuigen rechtsomkeert.
Oog om oog, tand om tand, importheffing om importheffing
Iran is ook een mooi voorbeeld. De verbale vernederingen van Trump en de zijnen werden door de ayatollahs voor kennisgeving aangenomen. De militaire vernederingen bleken minder vernederend dan aan Amerikaanse en Israëlische zijde werd gehoopt.
Dat achter het beleid van Trump onkunde en grootspraak schuilgaan, is ook allang een gemeenplaats geworden. Ik vrees een kloppende gemeenplaats, maar Amerikaanse presidenten die conventioneler te werk gingen, bleken als puntje bij paaltje kwam niet veel kundiger.
Denk aan de invasies van Irak en Afghanistan van George W. Bush, denk aan de manier waarop Biden met Israël omging na 7 oktober 2023. Biden klonk anders dan Trump, maar hun beleid liep niet zo verschrikkelijk ver uiteen.
De lijst van Amerikaanse militaire nederlagen na 1945 is lang. Van Vietnam via Irak en Afghanistan tot Iran anno 2026.
Zijn de Amerikaanse handelsoorlogen succesvoller?
Economen verschillen van mening. En het is goed om eraan te herinneren dat de importheffingen die Trump tijdens zijn eerste presidentschap instelde jegens China door Biden intact zijn gelaten. De opvatting dat China de grote concurrent is van de VS wordt door het Amerikaanse establishment, Republikeinen en Democraten, gedeeld.
Goed, de gedachte dat vrijhandel uiteindelijk iedereen zou verrijken, is achterhaald. Eerst werd die opvatting voornamelijk aangevallen door linkse opiniemakers en politici, maar al enige tijd is het economisch isolationisme (protectionisme) populair bij rechts.
American Workers First was een slogan die ik deze zomer zag op een Amerikaans ministerie in Washington DC. Met de gedachte dat Nederlanders eerst komen, is ook Wilders groot geworden, tot hij zichzelf overbodig maakte (zijn ideologie is nog springlevend).
Economisch isolationisme gaat vaak gepaard met een benauwde opvatting – ik zeg het netjes – over wie het volk is, wie de echte Nederlanders, de echte Amerikanen, de echte Duitsers zijn. Blut und Boden, maar dan in een wat moderner jasje.
Vrijhandel is geen wondermiddel, zoveel is duidelijk, maar protectionisme leidt uiteindelijk tot handelsoorlogen en die leiden tot verarming van het volk. Verarming die niet zo drastisch hoeft uit te pakken als in de jaren 20 van de vorige eeuw – af en toe leert men toch van het verleden – maar ook een beetje verarming is verarming.
Zie Canada, de trots moet niet worden onderschat. Trots weegt zwaarder dan het geld. Soms.
De politiek van de vernedering creëert vijandbeelden. En broederschap. Broederschap en vijandschap, die twee gaan doorgaans hand in hand.
En zie de bosbranden: de vraag blijft hoe lang je met vuur kunt spelen zonder de controle over dat vuur te verliezen.
De Syrische Democratische Strijdkrachten (SDF), die lange tijd de dienst uitmaakten in het autonome noorden, worden opgeheven als zelfstandige militaire organisatie en volledig opgenomen in het Syrische regeringsleger. SDF-leider Mazloum Abdi maakte dat dinsdag bekend in Damascus.
Volgens hem is daarmee een nieuwe fase voor Syrië aangebroken, gericht op vrede, stabiliteit en de wederopbouw van het land.
De SDF was jarenlang een belangrijke Amerikaanse bondgenoot in de strijd tegen terreurorganisatie IS. De militie controleerde grote delen van het noordoosten van Syrië en vormde daar de belangrijkste machtsbasis van de Koerden. Met de integratie komt een einde aan de SDF als zelfstandige strijdmacht en wordt het gezag van de regering in Damascus verder uitgebreid.
De interim-regering van Ahmed al-Sharaa wilde al vanaf haar aantreden dat de verschillende militaire groepen geïntegreerd werden in een nationaal leger. Er werden afspraken gemaakt met de SDF, maar deze werden nooit uitgevoerd. Daarentegen braken er meerdere gevechten uit tussen regeringstroepen en de SDF. Daarbij verloren de Koerdische strijdkrachten al een groot deel van hun grondgebied.
Nu de integratie toch lijkt te gaan plaatsvinden, blijft de vraag of aan de belangrijkste voorwaarden van de Koerden wordt voldaan. Veel Koerden maken zich zorgen over de positie van migranten in Syrië. Als onderdeel van de overeenkomst zijn afspraken gemaakt over het gebruik van de eigen taal en scholen. Toch bleven veel Koerden, en ook andere minderheden, kritisch over de beperkte vertegenwoordiging op politiek niveau. Ook is niet zeker hoeveel zelfstandigheid zij onder het nieuwe bestuur in Damascus behouden.
De integratie wordt door verschillende landen verwelkomd. Qatar noemt het een belangrijke stap richting nationale eenheid en een staat waarin het geweldsmonopolie bij één leger ligt. Ook Turkije heeft positief gereageerd. Tegelijkertijd blijven onder Koerden zorgen bestaan over hun politieke en culturele rechten en over de vraag hoeveel zelfstandigheid zij onder het nieuwe bestuur in Damascus behouden.
Onze site gebruikt cookies en vergelijkbare technologieën onder andere om u een optimale gebruikerservaring te bieden. Ook kunnen we hierdoor het gedrag van bezoekers vastleggen en analyseren en daardoor onze website verbeteren.
Deze website gebruikt cookies om uw gebruikservaring op deze website te verbeteren. Van deze cookies worden cookies aangemerkt als "Noodzakelijk" in uw browser bewaard, deze cookies zijn essentieel voor het functioneren van de website. Bijvoorbeeld het opslaan van uw keuze of u wel of geen cookies wilt hebben. Wij maken ook gebruik van cookies van derde partijen die ons helpen met het analyseren en begrijpen van de gebruik van deze website door u. Deze cookies worden alleen gebruikt als u daar toestemming toe geeft. U heeft ook de mogelijkheid om uzelf uit te sluiten voor deze cookies. Dit zal echter effect hebben op uw gebruikerservaring.
Noodzakelijke cookies zijn absoluut nodig voor het functioneren van de website. De cookies in deze categorie zorgen alleen voor de veiligheid en het functioneren van deze website . Deze cookies bewaren geen persoonlijke gegevens
Deze cookies zijn niet strict noodzakelijk, maar ze helpen de Kanttekening een beter beeld te krijgen van de gebruikers die langskomen en ons aan te passen aan de behoeftes van onze lezers. Hiervoor gebruiken wij tracking cookies. Bij het embedden van elementen vanuit andere websites zullen er door deze sites ook cookies worden gebruikt.
