Het kabinet wil asielzoekers die volgens Europese regels in een ander land hun aanvraag moeten laten behandelen vaker in detentie plaatsen. Vervolgens, zo is het plan, zullen ze worden overgeplaatst naar het land waar ze asiel hebben aangevraagd.

Het gaat om zogeheten Dublinclaimanten, schrijft NRC. Dit zijn mensen die eerder in een ander EU‑land asiel hebben aangevraagd en daarom dáár de procedure moeten doorlopen. Veel van hen reizen echter door, onder meer naar Nederland. Ons land moet deze groep vervolgens terugsturen naar het eerste Europese land van aankomst, maar in de praktijk gebeurt dat vaak niet.

Om de kans op overdracht te vergroten start het kabinet daarom een pilot. Dublinclaimanten komen daarbij in een instelling terecht waar beter zicht op hen is. Of detentie in dit geval ook betekent dat hun bewegingsvrijheid daadwerkelijk wordt beperkt, blijft in de berichtgeving echter onduidelijk.

Volgens NRC verblijven momenteel zo’n 3.300 mensen in de asielketen die volgens de Dublinverordening in een ander land zouden moeten zijn. Het kabinet stelt dat detentie in sommige gevallen noodzakelijk is om ervoor te zorgen dat overdracht daadwerkelijk plaatsvindt. De asielketen is zwaar overbelast en de beschikbare plekken moeten volgens het kabinet toekomen aan mensen die recht hebben op een verblijfsvergunning in Nederland.

De maatregel past binnen de strengere koers van het kabinet op het gebied van asiel en migratie. Tegelijkertijd roept het vaker vasthouden van asielzoekers vragen op over proportionaliteit en de omstandigheden waaronder mensen hun vrijheid verliezen. Ook bestaat het risico dat Dublinclaimanten juist proberen uit beeld te blijven, om zo detentie te voorkomen.

De Spaanse premier Pedro Sánchez ligt onder vuur. Een politierapport wijst naar Marokkaanse betrokkenheid bij de ‘invasie’ van Ceuta. Eind juli trokken tienduizenden jonge Marokkanen de grens van de Spaanse exclave over, met als doel een beter leven in Europa te zoeken.

De Spaanse premier Pedro Sánchez bleef lange tijd volhouden dat de Marokkaanse overheid niet betrokken was bij deze ‘invasie op Spaans grondgebied’. Een politierapport lijkt echter toch te wijzen op betrokkenheid van de Marokkaanse staat bij de gebeurtenissen. Dit kan de premier de politieke kop kosten, zo meldt NRC.

De roep om het aftreden van de premier klinkt steeds luider, maar Sánchez blijft vechten voor zijn positie. Uiterst rechtse partijen beschuldigen de premier nu ook van ‘medeplichtigheid’ en stellen hem medeverantwoordelijk voor de komst van tienduizenden Marokkaanse migranten naar Spanje.

Wat oppositiepartijen in het bijzonder hekelen, is dat Sánchez Marokko de hand boven het hoofd lijkt te houden. Voor de ultrarechtse partij Vox is het overduidelijk dat de Marokkaanse overheid achter de massale instroom zit. ‘De operatie is in Marokko ontstaan, werd door Marokko goedgekeurd, en er zijn aanwijzingen dat Marokko de coördinatie ervan op zich nam’, zei een politicus van de partij. Premier Sánchez wijst juist op de betrokkenheid van trollenaccounts, die gelieerd zijn aan Russische en pro-Israëlische media.

De lezing van Sánchez wordt in twijfel getrokken door een rapport van het Nationaal Centrum voor Immigratie en Grenscontrole (CENIF), onderdeel van de nationale politie. Hieruit blijkt wel degelijk de rol die de Marokkaanse grensautoriteiten zouden hebben gespeeld. Maar hoe groot die rol is blijft vooralsnog onduidelijk.

Volgens het rapport was Marokko niet de organisator van de massale oversteek, maar wel de ‘facilitator’. ‘Op basis van een analyse van media-interviews met migranten, beelden en berichten op sociale media stellen zij vast dat Marokkaanse agenten in burgerkleding en grenswachten in uniform aanwijzingen gaven aan migranten over de obstakels die ze moesten overwinnen en dat zij grote voertuigen vol migranten toegang verschaften tot het grensgebied’, schrijft NRC.

Bij Sánchez leidt deze nieuwe informatie overigens niet tot een herziening van zijn migratiebeleid. ‘We kunnen een muur van honderd meter bouwen, maar er zullen altijd mensen zijn die de zee op willen om over te steken’, zei hij, verwijzend naar het grote verschil in inkomen per hoofd van de bevolking tussen Ceuta en Marokko. ‘We moeten onze fysieke grens versterken, maar we moeten ook een legaal en reëel alternatief bieden aan degenen die in ons land willen komen werken.’

De spanning rondom Ceuta en Melilla is diepgeworteld. Deze twee Spaanse exclaves aan de Noord-Afrikaanse kust worden door Marokko geclaimd en vormen een overblijfsel van de koloniale periode. 

In de openbare bibliotheek in Amsterdam is nu een expositie te zien over ‘de eerste Nederlandse woordjes’ van migranten en vluchtelingen.

Voor veel mensen met een migratieachtergrond is de Nederlandse taal een uitdaging. De eerste pogingen om de taal onder de knie te krijgen is dan ook een bijzondere ervaring. De bibliotheek heeft hierover nu de expositie ‘In één woord’ gemaakt.

Mensen met een niet-Nederlandse achtergrond vertellen over hun eerste kennismaking met de Nederlandse taal. ‘Wat was jouw eerste Nederlandse woord?’ is de vraag die centraal staat bij de expositie.

Voor een van de organisatoren, de Iraans-Nederlandse dichter en filmmaker Nafiss Nia, was dat ’tot ziens’. Ze leerde het van een kok in het asielzoekerscentrum. Eerst dacht ze dat het een Nederlandse variant van het Engelse ‘goodbye‘ (vaarwel) was, maar later ontdekte ze dat Nederlanders hiermee ’tot wij elkaar weer zien’ bedoelen.

Dat klinkt vriendelijker en minder definitief, wat voor hulpbehoevende vluchtelingen prettiger kan aanvoelen dan een dramatisch ‘vaarwel’. Nia sprak nog meer Amsterdammers over hun eerste woorden. Hun verhalen en portretten hangen nu in de hoofdvestiging op de Oosterdokskade.

‘Kom kijken en laat je eigen woord achter’, staat in de uitnodiging. De expositie is gratis te bezoeken tot 22 oktober.

Volgens opinieblad Vrij Nederland en de Universiteit van Amsterdam werken publieke omroepen op sociale media, bewust of onbewust, mee aan de verspreiding van extreemrechts gedachtegoed.

Dat schrijven journaliste Leonie Coppes en onderzoeker Stijn Peeters in hun artikel met de uitdagende titel ‘Publieke Omroep of Propaganda‑organisatie?’

De auteurs analyseerden de Instagram-berichten van BNNVARA, Omroep ZWART, NOS, WNL en Ongehoord Nederland van de afgelopen twee jaar. Daarbij keken ze naar thema’s als asiel, klimaat, protesten en Israël/Palestina. Hun conclusie is ergens niet heel verrassend. Vooral Ongehoord en in mindere mate WNL en NOS dragen volgens de auteurs bij aan de normalisering van extreemrechtse ideeën, terwijl ZWART en BNNVARA dat niet doen.

Ongehoord Nederland zou volgens de auteurs populistische, uiterst rechtse denkers en complottheorieën een podium bieden. De omroep beschouwt de racistische ‘omvolkingstheorie’ als feit en spreekt over een ‘asielcrisis’. ‘Als media het continu hebben over een ‘asielcrisis’, dan gaan mensen geloven dat daar sprake van is’, zegt communicatiewetenschapper Iris Beau Segers tegen Vrij Nederland. Volgens haar is er helemaal geen asielcrisis, dat is een narratief dat uiterst rechtse politici in het leven zouden hebben geroepen. Copps en Peeters stellen in hun artikel dat Ongehoord Nederland door deze begrippen te gebruiken in uitzendingen de normalisering van extreemrechts gedachtegoed versterkt.

Ook WNL en NOS liggen onder het vergrootglas. WNL, dat door de auteurs wordt omschreven als een omroep met sterke banden met de VVD, zou populistische frames gebruiken en onvoldoende context bieden. De NOS krijgt kritiek op het uitnodigen van gasten met extreemrechtse standpunten, zoals Lidewij de Vos van Forum voor Democratie‑politici. De NOS moet veel scherper zijn op het gebruik van extreme taal, complottheorieën en desinformatie, vinden Copps en Peeters.

De auteurs prijzen de linkse omroepen BNNVARA en Omroep ZWART, omdat die geen ruimte bieden aan uiterst rechtse denkers of complottheorieën. Volgens Copps en Peeters houden BNNVARA en Omroep ZWART zich wél strikt aan de journalistieke code en vermijden ze taal die extreemrechts gedachtegoed kan versterken.

De Iraanse woordvoerder van het ministerie van Volksgezondheid meldde vanochtend dat 142 mensen gewond raakten tijdens de laatste Amerikaanse aanvallen op Iran.

Onder de slachtoffers bevinden zich 61 vrouwen en 44 kinderen, aldus Al Jazeera. De Amerikaanse aanvallen hebben bovendien aan achttien mensen het leven gekost, onder wie twee vrouwen en een kind.

Woensdagnacht was de stad Kuhestak, in de provincie Hormozgan vlakbij de straat van Hormuz, doelwit van meerdere Amerikaanse aanvallen. Hierbij werd volgens lokale bronnen een trouwceremonie geraakt. Volgens de gouverneur van de provincie werden vier mensen gedood, onder wie twee kinderen. Zestig raakten bij de aanvallen gewond.

Een woordvoerder van de United States Central Command (CENTCOM) zei dat hij op de hoogte was van burgerslachtoffers. Tegelijk ontkende hij dat het Amerikaanse leger het gemunt heeft op burgers, ‘anders dan de Iraanse Revolutionaire Garde’.

Terwijl onduidelijk was wat het doel van de aanval dan wel was, werd uit beelden en verklaringen van ooggetuigen duidelijk dat een telecommunicatietoren werd verwoest en dat het dak van het gebouw waar de bruiloft plaatsvond, zeker één keer werd geraakt, schrijft Al Jazeera. Dat de bruiloft werd geraakt, werd bevestigd door andere beelden gemaakt door lokale inwoners, verspreid door staatsmedia.

Volgens de eigenaar van het etablissement waar de bruiloft plaatsvond waren alle aanwezigen burgers. Dit verklaarde ook een ooggetuige. De Iraanse Rode Halve Maan meldde dat het incident goed is gedocumenteerd en publiceerde daarnaast meerdere foto’s van de plek en van de kinderen die gewond waren geraakt.

De Amerikaanse president Donald Trump zei dat de Verenigde Staten klaar staan om meer aanvallen uit te voeren, aldus Middle East Eye. De Amerikaanse aanvallen hebben volgens hem als doel om het Midden-Oosten, Israël en de Westerse wereld te helpen, omdat ‘zodra ze (Iran, red.) Israël hebben vernietigd […] ze het op Europa zullen hebben gemunt en dan op onze steden.’

De Israëlische premier Benjamin Netanyahu zei woensdag, tijdens een bezoek aan Washington, dat de missie van Israël in Iran ‘nog niet klaar’ is. Het is nog steeds zijn intentie om de Iraanse regering omver te werpen.

Tegelijkertijd gaf Trump woensdag ook te kennen dat de hernieuwde campagne tegen Iran ‘niet te lang’ zou doorgaan en beweerde hij dat de Verenigde Staten de zeestraat controleren. Een woordvoerder van het Iraanse leger ontkende dit en schreef op X dat Iran weer meer zeemijnen had gelegd.

Mogelijk om Amsterdamse taferelen te voorkomen heeft de Belgische stad Leuven een Europese wedstrijd tegen een Israëlische voetbalclub verboden. Hapoel Be’er Sheva is niet welkom in Leuven. Saillant detail: die club moet ook tegen AZ Alkmaar spelen, maar in Nederland worden geen maatregelen genomen, aldus de Volkskrant.

Burgemeester Mohamed Ridouani van Leuven verbiedt de wedstrijd omwille van de ‘publieke veiligheid’. Dat is, met de rellen in Amsterdam van twee jaar geleden in het achterhoofd, niet uit de lucht gegrepen. Destijds ging het mis tussen Amsterdamse taxichauffeurs en extreemrechtse Israëlische hooligans die en masse racistische slogans scandeerden tegen Palestijnen en Arabieren, en Palestijnse vlaggen van gevels trokken. De Amsterdamse burgemeester Femke Halsema sprak toen aanvankelijk van een ‘pogrom’ en legde de schuld exclusief bij ‘jongens op scooters’, maar trok die beschuldiging vrij snel weer in toen de echte feiten boven water kwamen.

Ook Gaza speelt een rol in de overwegingen van de burgemeester. De stad Leuven heeft zich tegen de genocide uitgesproken en spreekt nu van een ‘moreel kompas’ bij het besluit om de Israëlische club te weren. Burgemeester Anja Schouten van Alkmaar kijkt hier toch anders naar. Ze behandelt de wedstrijd met de Israëlische club als ‘alle andere wedstrijden van AZ’, schrijft de Volkskrant.

In Europa mogen Israëlische clubs vooralsnog gewoon deelnemen aan Europese wedstrijden. Een boycot zoals die tegen Rusland na de invasie in Oekraïne is er bijna drie jaar na het begin van de genocide in Gaza niet gekomen. De UEFA stelt zich hierin op het standpunt dat sport en politiek gescheiden moeten blijven en dat er geen sprake is van een vergelijkbare situatie als bij de Russische invasie. De UEFA benadrukt bovendien dat de Israëlische voetbalbond zich aan de regels houdt en er geen directe sancties vanuit de internationale sportbonden zijn opgelegd.