18.7 C
Amsterdam
Home Blog

Wethouder van Oldebroek poseert met kalasjnikov in Transnistrië

de Kanttekening
-
0
Wethouder van Oldebroek poseert met kalasjnikov in Transnistrië

Wethouder Tom de Nooijer van Oldebroek, jarenlang presentator bij de extreemrechtse omroep Ongehoord Nederland, heeft tijdens een vakantie in Transnistrië een foto gedeeld waarop hij met een kalasjnikov poseert. Op de achtergrond hangen pro-Russische vlaggen. Naast hem staat Marlon U., die onlangs is veroordeeld voor racistische uitingen en geweld tegen een Egyptische student aan de VU, zo meldt Binnenlands Bestuur.

In de raad van Oldebroek is veel ophef over de ogenschijnlijke pro-Russische houding van de politicus, die lid is van de lokale partij Christelijk Verbond Oldebroek. De foto op de Instagram-pagina van De Nooijer werd na kritische vragen in de media verwijderd.

De Nederlandse staat ondersteunt de onafhankelijkheidsstrijd van Oekraïne en heeft daarom de diplomatieke banden en handel met Rusland opgeschort sinds de invasie in februari 2022. Ook wordt Rusland geweerd van sporttoernooien zoals het EK en WK. Dit pro-Oekraïense beleid wordt echter sterk bekritiseerd en ondermijnd in extreemrechtse én extreemlinkse kringen. Volgens hen is niet Rusland de agressor in Oekraïne, maar het Westen, de EU en de NAVO, die zich steeds meer zouden mengen in de ‘Russische achtertuin’.

Het is de vraag of de pro-Russische loyaliteitsuiting van De Nooijer consequenties zal hebben. Hij heeft inmiddels excuses aangeboden, maar oppositieleden in Oldebroek nemen daar geen genoegen mee. ‘We vangen in Oldebroek tweehonderd Oekraïense vluchtelingen op. Zij zijn gevlucht voor het geweld dat hij voor een pro-Russische vlag staat te verheerlijken. Hier moet een reactie op komen’, aldus Frank van ’t Ende, fractievoorzitter van Sociaal & Duurzaam Oldebroek, tegen NOS.

Geerco André, voorzitter van de ChristenUnie-fractie in Oldebroek, vindt de foto ‘schokkend’. ‘Het is vakantie, het is privé, maar er zijn grenzen. Het reisadvies voor deze regio is rood, deze foto heeft een militaristische uitstraling en Transnistrië onderhoudt nauwe banden met Rusland.’

Transnistrië is een internationaal niet-erkende afscheidingsrepubliek die zich in 1990 eenzijdig onafhankelijk verklaarde van Moldavië. Dit leidde in 1992 tot een kortstondige oorlog, waarna het gebied met Russische militaire steun een de facto onafhankelijke status behield. Sindsdien fungeert het als een pro-Russische enclave binnen de grenzen van Moldavië.

Voor genocide veroordeelde Ratko Mladić overleden in zijn cel

de Kanttekening
-
0
Voor genocide veroordeelde Ratko Mladić overleden in zijn cel

Ratko Mladić, ofwel de slager van Bosnië, is donderdag op 84-jarige leeftijd overleden in zijn cel. Hij zat een levenslange gevangenisstraf uit in het VN-gevangenishospitaal in Den Haag voor genocide, oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid tijdens de oorlog in Bosnië (1992-1995).

Mladić werd wereldwijd het gezicht van de wreedheden in Bosnië. Als commandant van het Bosnisch-Servische leger was zijn naam vooral verbonden met Srebrenica, waar Bosnisch-Servische troepen in juli 1995 meer dan 8.000 Bosniakken – voornamelijk mannen en jongens – vermoordden. Het was de grootste massamoord in Europa sinds de Tweede Wereldoorlog en werd door internationale rechters als genocide aangemerkt.

Ook het bijna vier jaar durende beleg van Sarajevo staat op zijn naam. De Bosnische hoofdstad werd vanuit de omliggende heuvels beschoten met artillerie, tanks en sluipschutters. Daarbij kwamen ongeveer 10.000 mensen om het leven.

Na de oorlog wist Mladić jarenlang uit handen van justitie te blijven. Hij werd pas in 2011 gearresteerd in Servië, na bijna zestien jaar ondergedoken te hebben gezeten. In 2017 veroordeelde het Joegoslavië-tribunaal in Den Haag hem tot levenslang. Tot het einde bleef hij zijn veroordeling afwijzen en toonde hij geen berouw.

Zijn overlijden betekent dan ook niet het einde van de discussie rond zijn nalatenschap. In delen van de Servische gemeenschap wordt Mladić nog altijd als oorlogsheld gezien, terwijl nabestaanden en overlevenden hem herinneren als een van de belangrijkste verantwoordelijken voor de genocide in Srebrenica.

Wafae zwom naar Ceuta en paste haar verhaal aan

Abdelkader Benali
-
0
Wafae zwom naar Ceuta en paste haar verhaal aan

Eind juli bereikten via de waterweg tienduizenden mensen de Spaanse kroonkolonie Ceuta in de hoop op permanent verblijf in de Europese Unie. Een dag ervoor waren we nog om Ceuta heen gereden, een paar uur later brak de grootste migratiecrisis van deze tijd uit. De stad werd compleet overlopen, mensen sloten ramen en deuren, de winkels gingen dicht; het merendeel van de migranten ging weer terug naar Marokko. Duizenden anderen bleven achter in de stille hoop dat hun gebed om asiel verhoord zal worden. Ze zitten er nog.

Een van hen deed haar verhaal in de Spaanse media: een achtentwintigjarige vrouw uit het naburige Tetouan. Haar verhaal sloeg in als een bom, want ze verklaarde dat er voor een onafhankelijke, vrijdenkende vrouw als zij geen plek is in de Marokkaanse samenleving. De islam zou haar onderdrukken en haar familie dwong haar de hoofddoek te dragen.

Kortstondig werd ze het gezicht van de crisis: een jonge, veelbelovende dame die gevlucht is voor de verstikkende, vrouwonderdrukkende cultuur. Zo iemand gun je de vrijheid. Het verhaal schokte Marokko, veel mensen herkenden zich niet in het beeld. Was dat echt hun Marokko dat ze beschreef?

Al snel kwam aan het licht dat haar verhaal genuanceerder lag. Haar Instagram-account vertelde het verhaal van een wereldburger. Ze had het WK voetbal in Qatar bezocht, stond op de foto met bekende voetballers en deed modellenwerk in het Midden-Oosten; op geen van de foto’s droeg ze een hoofddoek, de haren wapperden in de wind.

Geconfronteerd met deze beelden antwoordde Wafae dat ze uit het Midden-Oosten was vertrokken omdat het klimaat haar niet lag; de journalist liet haar achter op een matrasje, onder de blote zon. Verwarring alom. Met wat voor migrant hadden we hier eigenlijk te maken?

Marokkaanse influencers dreven de spot met haar. Ze had alles in scène gezet om in het gevlei te komen bij de westerse media teneinde haar asielaanvraag te bespoedigen. Wat bij mij opspeelde, was dat ze met haar verhaal extreemrechts in de kaart speelde. Het wakkert islamofobie aan. Hier werd pijnlijk duidelijk hoe aangepaste verhalen op cynische wijze worden aangewend om de haat tegen minderheden op te poken.

Wat zou ik graag willen dat alle vluchtverhalen gewoon kloppen

En ondermijnde Wafaes aangepaste verhaal niet de positie van al die jonge vrouwen die de oversteek waagden omdat ze thuis echt niet zichzelf konden zijn? Wie gaat hun verhaal nog geloven?

Het verhaal liet me niet los. Wat zou ik graag willen dat alle vluchtverhalen gewoon kloppen, dat niets is verzonnen, aangedikt of aangepast om een bepaald publiek te overtuigen. Maar waarom zou een migrant een heilige moeten zijn? Is domweg naar Europa willen gaan om een heel persoonlijke reden niet genoeg om iemand de vrijheid te gunnen? Is verwachten dat jonge mensen op hun plek blijven terwijl ze Europa voor hun ogen zien liggen niet het echte zelfbedrog?

Stilletjes begon ik meer en meer sympathie te krijgen voor Wafae. Het interessante is dat ze ook via Turkije naar Europa had kunnen gaan, maar dat heeft ze niet gedaan. Ze is gaan zwemmen. Het was haar om Spanje te doen. Ze is bezeten van een droom. Mensen handelen lokaal, maar voelen grenzeloos. En soms wint de droom het van de realiteit. Dat heet idealisme.

Je kan het niet eens zijn met haar tactiek om daar te geraken waar haar droom haar brengen wil, maar dat ze recht heeft op de wereld mag nooit punt van discussie zijn.

AfD wil minder aandacht voor Duits naziverleden

de Kanttekening
-
0
AfD wil minder aandacht voor Duits naziverleden

Terwijl de Duitse extreemrechtse partij Alternative für Deutschland (AfD) naar de macht lonkt in de oostelijke deelstaat Saksen-Anhalt, wil de partij minder nadruk leggen op het naziverleden van Duitsland, schrijft de BBC.

Terwijl het onder ogen zien van de misdaden begaan door de nazi’s in de Tweede Wereldoorlog onderdeel is van het morele kompas van Duitsland, vindt de AfD dat dit het land onnodig belast.

De BBC sprak met een steunbetuiger van de partij, die beweerde dat de Tweede Wereldoorlog ‘niets meer met ons te maken heeft’ en dat het belangrijker is te kijken naar de geschiedenis van vóór het naziregime.

Mocht de AfD inderdaad de verkiezingen van 6 september winnen in Saksen-Anhalt, dan zal de partij controle krijgen over zaken als cultuur, politie en onderwijs, schrijft de BBC. De partij wil bovendien dat de Duitse geschiedenis daar anders wordt onderwezen. Ook wil de AfD dat de Duitse vlag iedere dag wordt gehesen op openbare scholen en dat er meer aandacht wordt besteed aan Duitse soldaten tijdens oorlogsherdenkingen. Verder stelt zij voor dat scholen meer aandacht besteden aan de eeuw vóór de Eerste en Tweede Wereldoorlog.

Net als in verschillende andere deelstaten wordt de AfD in Saksen-Anhalt beschouwd als extreemrechts. Om die reden willen andere partijen geen coalitie aangaan met de partij. Inlichtingendiensten beoordeelden de lokale tak van de partij als antidemocratisch en haar doelen als doordrongen van ‘racistische ideologie’.

Critici hebben leiders van de AfD eerder beschuldigd van het bagatelliseren van de zwarte bladzijde van de Duitse geschiedenis. In 2017 zei AfD-politicus Alexander Gauland dat Duitsland trots mocht zijn op de prestaties van het Duitse leger in de Tweede Wereldoorlog, waarmee AfD de door historici ontkrachte mythe van ‘de goede Wehrmacht’ promootte.

Diaspora eist einde aan vervuiling in Suriname

de Kanttekening
-
0
Diaspora eist einde aan vervuiling in Suriname

Surinaamse Nederlanders willen dat de regering in Paramaribo maatregelen neemt tegen de vervuiling door cyanide en kwik bij de goudwinning. Dat staat in een petitie die ze morgen aanbieden aan de Surinaamse ambassadeur in Den Haag.

Dit schrijft Afro Magazine. Sinds half juni dit jaar wordt het stroomgebied van de Saramaccarivier getroffen door massale vissterfte en ernstige chemische verontreiniging.

Het drinkwater en voedsel van de inheemse en tribale gemeenschappen in het binnenland van Suriname is volgens Afro Magazine vergiftigd door ‘een destructieve chemische cocktail uit de goudwinning’. Er zouden zelfs tieners zijn overleden na contact met het water.

Sindsdien is de Surinaamse overheid nog altijd niet met een antwoord gekomen. Volgens de initiatiefnemers van de petitie gaat de Surinaamse grondwet boven het goud. De overheid is verplicht het leven en de economische zekerheid van haar burgers te beschermen, schrijft Afro Magazine. Zij pikken het niet langer dat de politiek de problemen in de doofpot stopt.

‘Wij steunen onze broeders, zusters en families in Suriname. Goud mag nooit meer waard zijn dan een mensenleven’, schrijven de bezorgde burgers uit Suriname in een persbericht.

Zij stellen harde eisen, zo schrijft Afro Magazine: openbaar maken van de dader(s) die verantwoordelijk voor de cyanidevergiftiging, onmiddellijke sanering van de bodem en het water in het gehele getroffen gebied om de natuur te herstellen; financiële compensatie voor de getroffen bewoners die voor hun levensonderhoud afhankelijk zijn van hun grondgebied; veilig drinkwater voor de dorpen in het gebied; onafhankelijk forensisch onderzoek naar de gemelde sterfgevallen; en een tijdelijk verbod op risicovolle goudwinning totdat handhaving en controle in orde zijn.

De politiek van vernedering

Arnon Grunberg
-
0
De politiek van vernedering

De gemeenplaats luidt dat handelsoorlogen worden gevolgd door echte oorlogen. De handelsoorlog als proloog, militair geweld als het echte werk. Soms blijken gemeenplaatsen vergissingen. De handelsoorlog tussen Canada en Amerika is een feit. Voorlopig. Trump is in staat een handelsoorlog af te blazen die hij een paar dagen geleden was begonnen. De feiten volgen de grillen van de nog altijd machtigste man op aarde, misschien dat daarom zoveel mensen moeite hebben de feiten als feiten waar te nemen. Al vrees ik dat de gemeenplaats dat het ook bij feiten op interpretatie aankomt waar is.

Volgens de Amerikaanse regering was een akkoord tussen Canada en de VS nabij, maar op het laatste moment zouden de VS nieuwe eisen op tafel hebben gelegd. Canada meent uiteraard dat de VS daarmee een overeenkomst saboteerden.

Oog om oog, tand om tand, importheffing om importheffing. De economie van de VS is twaalf keer zo groot als die van Canada. The New York Times vergeleek de Canadese vergeldingsacties daarom met het schieten van doperwten. Trump zou dan ongeveer met grote druiven terugschieten. Of, met enige overdrijving, sinaasappelen.

Economen menen dat de Canadese importheffingen op onder andere hengels en fitnessapparatuur, koelkasten en vaatwassers vooral de Canadese economie zullen schaden.

Arme Canadezen? Nee, de importheffingen zijn populair in Canada. De vernederingen van Trump zijn daar slecht gevallen, al heeft Trump, anders dan in het geval van Groenland, nog niet met een invasie gedreigd. Wel meende hij dat het tijd werd Lake Ontario ‘Lake America’ te noemen. De Canadese provincie Ontario kan wat hem betreft als non-existent worden beschouwd.

De politiek van de vernedering heeft Trump ver gebracht. Hij is er twee keer president mee geworden. Hij heeft betrekkelijk machtige landen verleid tot onderdanigheid. Dat die onderdanigheid gespeeld is, dat daarachter rancune en afkeer schuilgaan, is onbelangrijk. De onderdanige veracht per definitie in het geheim.

Maar deze politiek lijkt op grenzen te zijn gestuit. The New York Times noemt als voorbeeld Bibi Netanyahu, die Trumps grandioze plannen voor Gaza grotendeels negeert. Dat zou ook kunnen komen doordat de president zich niet werkelijk voor Gaza interesseert. Toen Trump niet wilde dat Israël Iran zou bombarderen, maakten de Israëlische gevechtsvliegtuigen rechtsomkeert.

Oog om oog, tand om tand, importheffing om importheffing

Iran is ook een mooi voorbeeld. De verbale vernederingen van Trump en de zijnen werden door de ayatollahs voor kennisgeving aangenomen. De militaire vernederingen bleken minder vernederend dan aan Amerikaanse en Israëlische zijde werd gehoopt.

Dat achter het beleid van Trump onkunde en grootspraak schuilgaan, is ook allang een gemeenplaats geworden. Ik vrees een kloppende gemeenplaats, maar Amerikaanse presidenten die conventioneler te werk gingen, bleken als puntje bij paaltje kwam niet veel kundiger.

Denk aan de invasies van Irak en Afghanistan van George W. Bush, denk aan de manier waarop Biden met Israël omging na 7 oktober 2023. Biden klonk anders dan Trump, maar hun beleid liep niet zo verschrikkelijk ver uiteen.

De lijst van Amerikaanse militaire nederlagen na 1945 is lang. Van Vietnam via Irak en Afghanistan tot Iran anno 2026.

Zijn de Amerikaanse handelsoorlogen succesvoller?

Economen verschillen van mening. En het is goed om eraan te herinneren dat de importheffingen die Trump tijdens zijn eerste presidentschap instelde jegens China door Biden intact zijn gelaten. De opvatting dat China de grote concurrent is van de VS wordt door het Amerikaanse establishment, Republikeinen en Democraten, gedeeld.

Goed, de gedachte dat vrijhandel uiteindelijk iedereen zou verrijken, is achterhaald. Eerst werd die opvatting voornamelijk aangevallen door linkse opiniemakers en politici, maar al enige tijd is het economisch isolationisme (protectionisme) populair bij rechts.

American Workers First was een slogan die ik deze zomer zag op een Amerikaans ministerie in Washington DC. Met de gedachte dat Nederlanders eerst komen, is ook Wilders groot geworden, tot hij zichzelf overbodig maakte (zijn ideologie is nog springlevend).

Economisch isolationisme gaat vaak gepaard met een benauwde opvatting – ik zeg het netjes – over wie het volk is, wie de echte Nederlanders, de echte Amerikanen, de echte Duitsers zijn. Blut und Boden, maar dan in een wat moderner jasje.

Vrijhandel is geen wondermiddel, zoveel is duidelijk, maar protectionisme leidt uiteindelijk tot handelsoorlogen en die leiden tot verarming van het volk. Verarming die niet zo drastisch hoeft uit te pakken als in de jaren 20 van de vorige eeuw – af en toe leert men toch van het verleden – maar ook een beetje verarming is verarming.

Zie Canada, de trots moet niet worden onderschat. Trots weegt zwaarder dan het geld. Soms.

De politiek van de vernedering creëert vijandbeelden. En broederschap. Broederschap en vijandschap, die twee gaan doorgaans hand in hand.

En zie de bosbranden: de vraag blijft hoe lang je met vuur kunt spelen zonder de controle over dat vuur te verliezen.

Koerdische SDF gaat op in Syrisch leger

de Kanttekening
-
0
Koerdische SDF gaat op in Syrisch leger

De Syrische Democratische Strijdkrachten (SDF), die lange tijd de dienst uitmaakten in het autonome noorden, worden opgeheven als zelfstandige militaire organisatie en volledig opgenomen in het Syrische regeringsleger. SDF-leider Mazloum Abdi maakte dat dinsdag bekend in Damascus.

Volgens hem is daarmee een nieuwe fase voor Syrië aangebroken, gericht op vrede, stabiliteit en de wederopbouw van het land.

De SDF was jarenlang een belangrijke Amerikaanse bondgenoot in de strijd tegen terreurorganisatie IS. De militie controleerde grote delen van het noordoosten van Syrië en vormde daar de belangrijkste machtsbasis van de Koerden. Met de integratie komt een einde aan de SDF als zelfstandige strijdmacht en wordt het gezag van de regering in Damascus verder uitgebreid.

De interim-regering van Ahmed al-Sharaa wilde al vanaf haar aantreden dat de verschillende militaire groepen geïntegreerd werden in een nationaal leger. Er werden afspraken gemaakt met de SDF, maar deze werden nooit uitgevoerd. Daarentegen braken er meerdere gevechten uit tussen regeringstroepen en de SDF. Daarbij verloren de Koerdische strijdkrachten al een groot deel van hun grondgebied.

Nu de integratie toch lijkt te gaan plaatsvinden, blijft de vraag of aan de belangrijkste voorwaarden van de Koerden wordt voldaan. Veel Koerden maken zich zorgen over de positie van migranten in Syrië. Als onderdeel van de overeenkomst zijn afspraken gemaakt over het gebruik van de eigen taal en scholen. Toch bleven veel Koerden, en ook andere minderheden, kritisch over de beperkte vertegenwoordiging op politiek niveau. Ook is niet zeker hoeveel zelfstandigheid zij onder het nieuwe bestuur in Damascus behouden.

De integratie wordt door verschillende landen verwelkomd. Qatar noemt het een belangrijke stap richting nationale eenheid en een staat waarin het geweldsmonopolie bij één leger ligt. Ook Turkije heeft positief gereageerd. Tegelijkertijd blijven onder Koerden zorgen bestaan over hun politieke en culturele rechten en over de vraag hoeveel zelfstandigheid zij onder het nieuwe bestuur in Damascus behouden.

Project2029 van Mona Keijzer: weer een rechtse club rond één persoon

Ewout Klei
-
0
Project2029 van Mona Keijzer: weer een rechtse club rond één persoon

Vandaag komt voormalig CDA- en BBB-politica Mona Keijzer met Project2029, een sociaal-conservatieve beweging die sinds juli als vereniging staat ingeschreven bij de Kamer van Koophandel. Een politieke partij is het (nog) niet.

Haar beweging wordt getrokken door vertrouwelingen uit haar BBB-periode en door mensen uit De Nieuwe Denktank, een sociaal-conservatieve denktank.

De Volkskrant schetste op 20 augustus hoe Keijzer, na haar breuk met het CDA en haar korte premierschap bij BBB, nu als eenpersoonsfractie in de Kamer zit en zich beraadt op een eigen koers. Rond haar hebben zich enkele oud-politici verzameld, waaronder voormalig minister van Onderwijs Gouke Moes (ex-BBB), voormalig Europarlementariër Rob Roos (ex-FvD en ex-JA21) en mogelijk ook oud-Kamerlid Nicki Pouw-Verweij (ex-FvD, ex-JA21 en ex-BBB).

Tegelijkertijd zou Keijzer hebben verkend of samenwerking met Gidi Markuszower (ex-PVV, nu DNA) of Wybren van Haga (ex-VVD en ex-FvD, nu BVNL) mogelijk was, maar die gesprekken liepen op niets uit. Project2029 lijkt zich te willen onderscheiden met een behoudende, sociaal-conservatieve agenda, maar of dat voldoende is om een plek te veroveren in het overvolle rechtse spectrum, blijft onzeker.

Om die vraag te beantwoorden sprak de Kanttekening met politicoloog Simon Otjes, verbonden aan de Universiteit Leiden, en journalist Chris Aalberts, die al jaren onderzoek doet naar de fragmentatie op de rechterflank.

Partijen rond een persoon

Volgens Otjes is het moeilijk om Project2029 los te zien van eerdere rechtse initiatieven. ‘Het lijkt op Trots Op Nederland, EénNL, JA21, BVNL en NSC. Het zijn steeds weer nieuwe partijen die ontstaan rond een persoon’, zegt hij. De rol van media is volgens hem cruciaal: ‘Pieter Omtzigt, Rita Verdonk, Thierry Baudet en Geert Wilders zijn door de media grootgemaakt. Talkshows creëren ruimte voor Mona Keijzer straks.’

Aalberts ziet dezelfde patronen. ‘Er komen altijd nieuwe partijen op, als ik op vakantie ben’, grapt hij. Hij werkt aan een update van zijn boek De puinhopen van rechts, omdat de door hem beschreven en geanalyseerde dynamiek zich blijft herhalen. Weer nieuwe partijen, nieuwe ego’s en nieuwe conflicten. De naam Project2029 vindt Aalberts in ieder geval heel slecht gekozen. ‘Het is een ‘project’, iets wat per definitie tijdelijk is. Zelfs het jaartal is toepasselijk: in 2029 zijn er geen Tweede Kamerverkiezingen.’

‘Het is een herhaling van zetten’

Beide experts benadrukken dat de rechtse flank structureel instabiel is. ‘Het is een herhaling van zetten’, zegt Aalberts. ‘Rob Roos, Nicky Pouw-Verweij en Claudia van Zanten (ex-BBB), dit zijn allemaal mensen die binnen de kortste keren weer weg zijn.’

Op de vraag waarom Keijzer zich niet aansloot bij NSC, toen die partij nog momentum had, is Aalberts duidelijk: ‘Dat was het moment. Maar ze deed het niet. NSC was toentertijd logischer dan JA21, want NSC komt niet uit de radicaal-rechtse traditie en is een afsplitsing van het CDA. JA21 is voortgekomen uit Forum voor Democratie. Maar hoewel JA21 aanvankelijk een brug te ver was, staat ze nu erg dichtbij deze partij. Zich aansluiten bij de JA21-fractie is echter niet mogelijk. Je kunt pas in de JA21-fractie komen als je voor deze partij in het parlement bent verkozen. Voormalig NSC’er Diederik Boomsma sloot zich niet bij de JA21-fractie aan, maar bedankte als NSC-lid en is toen op de JA21-lijst gezet en toen in de Tweede Kamer gekozen.’

Daarnaast speelt leiderschap een rol, vervolgt Aalberts. ‘JA21-fractievoorzitter Eerdmans houdt – tot nu toe – de JA21-kikkers bij elkaar in de kruiwagen. Annabel Nanninga en Ingrid Coenradie zouden uit de kruiwagen kunnen springen, maar hebben dit niet gedaan. Beide dames zitten niet om Keijzer te springen trouwens, want ook zij hebben een groot ego.’

‘Hoewel JA21 aanvankelijk een brug te ver was, staat ze nu erg dichtbij deze partij’

Gaat Keijzer haar oude partij BBB leegeten? Otjes denkt van niet: ‘BBB gaat over stikstof en boeren. Dat is hun verhaal, daar zitten hun kiezers. Keijzer heeft een ander verhaal, een heel ander electoraat.’ Aalberts vult aan: ‘Veel Nederlanders maken zich zorgen over migratie en willen dat de politiek daar wat aan doet. Keijzer richt zich, net als PVV, FvD en JA21, op deze kiezers.’

‘Keijzer roept natuurlijk wel dingen’

Beide experts worstelen met de vraag wat Keijzer ideologisch precies wil. ‘De ideologische verschillen tussen de uiterst rechtse partijen zijn onduidelijk. Keijzer roept natuurlijk wel dingen, maar ik kan dat nog niet goed plaatsen. Ik moet eerst wel het beginselprogramma lezen.’ Wel heeft Otjes een idee welke koers ze mogelijk zou kunnen varen, eentje die het ‘beste’ van PVV en JA21 combineert. De PVV is sociaal-economisch gezien best links, daar zijn veel rechtse mensen het niet mee eens. JA21 daarentegen is zo gouvernementeel en op samenwerking ingesteld, dat de partij in de ogen van radicaal-rechtse kiezers een beetje verkleurt. Als Keijzer een sociaal-economisch rechtse, maar tegelijkertijd oppositionele koers gaat varen, kan ze onderscheidend zijn.’

Aalberts ziet het anders. ‘Eigenlijk zijn al deze partijen hetzelfde, ideologisch gezien. Het zijn vooral ego’s waardoor ze splijten.’ Hij wijst weer op de partijhoppers: ‘De rode draad is dat mensen zich aansluiten bij een partij waar ze meer succes denken te hebben. Het is een rationele berekening.’

‘Ze praat over familiewaarden en haar zoons’

De Volkskrant speculeert dat Keijzer, mede omdat ze goed bevriend is met de conservatief-katholieke Pouw-Verweij, een sociaal-conservatieve koers gaat varen die lijkt op die van ChristenUnie en SGP. Net als de kleine christelijke partijen is Pouw-Verweij fel tegen abortus. De experts zijn echter sceptisch. ‘Keijzer profileert zich niet als confessioneel. Ze praat over familiewaarden en haar zoons, maar verder niet’, zegt Otjes.

Chris Aalberts beaamt dit: ‘Ze is christelijk wanneer het uitkomt. Die koers staat haaks op die van ChristenUnie en SGP. In Nederland win je geen verkiezingen met abortus als je politieke speerpunt. De rechtse activist Eva Vlaardingerbroek is tegenwoordig ook katholiek, maar profileert zich vooral als een criticaster van migratie.’

Mediadynamiek

Maar maakt Project2029 kans op electoraal succes? Otjes blijft voorzichtig: ‘Dat durf ik echt niet te zeggen. Het hangt heel erg af van media-aandacht. Er kan een mediadynamiek ontstaan en dan kan ze groot worden.’ Hij wijst in dit verband op Pieter Omtzigt: ‘Tien jaar geleden had ik niet voorspeld dat een politicus als hij vanuit het niets twintig zetels zou halen. Maar toch is het gebeurd.’

Aalberts ziet vooral risico’s: ‘De wonderen zijn de wereld nog niet uit, maar het is te veel dringen op rechts. Er moeten partijen uit de Kamer. De PVV en FvD blijven sowieso in de Kamer, maar voor JA21 wordt het lastiger. DNA (de partij van Gidi Markuszower, die zich met zes anderen afsplitste van de PVV, red.) verdwijnt natuurlijk wel uit de Tweede Kamer.’

Gezondheidszorg asielkinderen wordt toch niet stopgezet

de Kanttekening
-
0
Gezondheidszorg asielkinderen wordt toch niet stopgezet

De gezondheidszorg voor ongeveer 20.000 kinderen in de Nederlandse asielopvang wordt vanaf 1 oktober toch niet stopgezet. De GGD GHOR blijft de jeugdgezondheidszorg voorlopig uitvoeren, totdat de nieuwe zorgaanbieder de taken kan overnemen.

Dit meldt NRC. Aanvankelijk dreigde er vanaf oktober een gat van acht maanden te ontstaan. Het contract van de GGD GHOR (Gemeentelijke Gezondheidsdienst Geneeskundige en Gezondheidszorg) loopt dan af, terwijl de nieuwe aanbieder, Arts en Asielkinderen dansen tijdens een workshopZorg, pas op 1 juni 2027 zou beginnen.

Daardoor zouden onder meer vaccinaties, groeicontroles en onderzoek naar de ontwikkeling van kinderen in het gedrang kunnen komen. Zes lokale kinderombudsmannen hadden eerder gewaarschuwd voor de gevolgen en spraken van een ernstige bedreiging voor de kinderrechten.

Met een tijdelijke overbruggingsregeling wordt dat gat nu voorkomen. GGD GHOR blijft de zorg leveren totdat de overdracht naar Arts en Zorg kan plaatsvinden. Volgens minister van Asiel en Migratie Bart van den Brink biedt de regeling de GGD de mogelijkheid om personeel te behouden en de overgang zorgvuldig voor te bereiden.

De ontstane situatie was het gevolg van een aanbesteding van het Centraal Orgaan opvang asielzoekers (COA). Arts en Zorg won die aanbesteding in april, maar de overgang bleek complexer dan voorzien. Van den Brink erkent dat in de aanbesteding onvoldoende rekening was gehouden met de langere overgangsperiode.

COA had GGD GHOR al eerder gevraagd om de periode van acht maanden te overbruggen, maar dat verzoek wees het toen af. In een reactie op vragen van de Kanttekening in mei dit jaar liet het eerder weten dat ‘professionals zich al oriënteren op ander werk, dat er actief wordt geworven door de nieuwe aanbieder en openstaande vacatures niet meer ingevuld kunnen worden.’

GGD GHOR was bovendien teleurgesteld over de aanbesteding van deze gevoelige tak van zorg aan een private partij. De vraag is of het wel de juiste weg is om dit soort publieke taken aan de markt over te laten en aan te besteden. ‘Dit hebben we in het verleden al vaker aangekaart en ook deze aanbesteding roept die vraag op’, reageerde de instantie in een schriftelijke reactie.

‘Asielzoekerskinderen hebben de jeugdgezondheidszorg hard nodig en de GGD‘en en JGZ-organisaties (Jeugdgezondheidszorg-organisaties, red.) hebben deze zorg decennialang naar tevredenheid geleverd. Dit besluit betekent dat al die professionals die zich met hart en ziel hebben ingezet voor de jeugdgezondheidszorg voor asielzoekerskinderen dit belangrijke werk niet mogen voortzetten.’

Wat er precies voor nodig is geweest om de GGD GHOR toch in te zetten voor de overbruggingsperiode, is niet bekend. Over eventuele juridische of financiële gevolgen kan de minister nog geen uitspraken doen, schrijft NRC.

Voor de duizenden kinderen in de asielopvang betekent de tijdelijke regeling dat belangrijke preventieve zorg, waaronder vaccinaties en ontwikkelingsonderzoek, voorlopig kan doorgaan.

Een ontvoering in roman ‘Het Punt’ heeft alles te maken met de slavernij

Ewout Klei
-
0
Een ontvoering in roman ‘Het Punt’ heeft alles te maken met de slavernij

Voor de triller Het Punt reisde journalist Marvin Hokstam Baapoure naar West-Afrika en Suriname. ‘Ik volgde waar het verhaal me bracht.’

Het heeft tien jaar geduurd voordat Het Punt, de debuutroman van Marvin Hokstam Baapoure, eindelijk het licht zag. Een een historische triller die zich uitstrekt over continenten, eeuwen en generaties, waarin fictie en non-fictie in elkaar grijpen en waarin de erfenis van slavernij, verzet en racisme wordt verteld door stemmen die zelden gehoord worden. Het is een roman die zich afspeelt in West-Afrika, Suriname en Nederland en waarin de verteller een witte man ontvoert om hem te confronteren met een geschiedenis die nooit is afgewikkeld. In dit stuk willen we zo weinig mogelijk van het plot verklappen, daarvoor zou u het boek toch echt zelf moeten lezen.

Wie Marvin kent, begrijpt waarom het zo lang duurde om het boek af te krijgen. Hij is hoofdredacteur van Afromagazine, directeur van het Broos Instituut voor afrocentrisch onderwijs en runt bovendien een afdeling van het ROC in Amsterdam-Zuidoost. Hij heeft een mediaplatform opgebouwd dat zich exclusief richt op de zwarte gemeenschap, helpt jongeren uit de wijk en pleit voor onderwijs dat het Afrikaanse perspectief centraal stelt. ‘Iets scheppen en vervolgens in stand houden kost veel tijd en energie. Het boek moest daardoor wachten, maar het verhaal zelf wachtte niet. Het leefde. Ik volgde waar het verhaal mij bracht.’

Nooit ‘af’ 

Marvin lacht wanneer de verslaggever vraagt waarom het hem na tien jaar wél gelukt is. ‘Mijn boek is eigenlijk ook niet af’, bekent hij. ‘Er zijn zoveel lijntjes, zoveel verhalen die nooit verteld zijn. En de strijd tegen racisme is bovendien nooit af.’

‘Ik bezocht veel plekken die ik beschrijf’

Toch moest Het Punt nu de wereld in. ‘Ik heb er lang genoeg mee rondgelopen. Het moest eruit. Ik wilde het delen.’ En dat betekent niet dat hij klaar is met schrijven: er liggen al twee thrillers in de steigers. De verteller uit Het Punt zal terugkeren in een volgend boek, Het Vonnis. En volgend jaar verschijnt er bovendien een verhalenbundel.

Historisch

Veel van wat Marvin beschrijft, is echt gebeurd. ‘Ik bezocht veel plekken die ik beschrijf’, vertelt hij. ‘Fort Elmina, Fort Appolonia.’ Maar de witte wereld die hij moest verbeelden, dat was het moeilijkst. ‘Wij weten meer van witte mensen dan zij van ons, omdat we worden opgevoed met hun perspectief. Maar het kostte mij toch moeite om mij in hen te verplaatsen.’

‘Wij weten meer van witte mensen dan zij van ons’

Marvin las veel, reisde en sprak veel mensen.’ Langzaam begon het te lukken en kwam het boek er. ‘Schrijven is schrappen, zo luidt het cliché, maar het is ook onderzoeken en jezelf laten vormen. Op een gegeven moment ging het verhaal echt lopen.’

Inspiratie door voorouders

De informatie over het slavernijverleden in Suriname komt uit geschiedenisboeken, familieverhalen en de verbeelding. Sommige elementen zijn volledig door Marvin bedacht. Maar andere dingen kwamen op hem af. In Ghana vroegen mensen hem of hij een nakomeling was van een prins die ooit was weggegaan. ‘Ik voelde dat’, zegt hij. ‘Er zitten verhalen in ons dna. Mensen zeiden tegen mij: jouw voorouders geven jou de taak om deze verhalen te vertellen.’ Marvin glimlacht.

Surinaamse helden

De hoofdpersoon lijkt op Marvin, maar is het niet. In 2016 vertelde hij een vrouw dat hij een boek wilde schrijven waarin een zwarte man een witte man ontvoert om met hem een stevig gesprek te voeren. ‘Ze zei tegen mij dat zwarte mensen niet zo van het vooruit plannen zijn.’ Marvin vond deze opmerking stigmatiserend voor zwarte mensen, maar ergens was het ook een compliment. ‘Ik heb dit toch maar even verzonnen hè?’

Marvin wilde de zwarte, Surinaamse lezer helden geven. ‘Ik wilde Suriname een vrouw geven die wraak nam.’

Een boek dat uit de ziel komt

Marvin schreef misschien wel duizenden artikelen als journalist. Maar dit boek is anders. ‘Ik was bang dat ik op mensen hun tenen zou trappen’, zegt hij. ‘Maar het is iets groots, qua dikte, dat uit mijn ziel komt.’ Hij heeft intens van het schrijfproces genoten. ‘Ik ben heel trots dat het uit is.’

En hij hoopt dat het boek ook witte mannen bereikt. ‘Het is een boodschap voor iedereen. Racisme slaat nergens op. Superioriteitsdenken slaat nergens op.’

‘Het Punt’ van Marvin Hokstam Baapoure is verkrijgbaar in de webshop van Afromagazine.

Marvin gebruikt in zijn boek ook een nieuw woord, ‘geslaafde’, zijn vertaling van enslaved. Hij stoorde zich aan het woord slaaf, maar vindt het begrip tot slaaf gemaakte een slechte vertaling van enslaved.

123...1.080Pagina 1 van 1.080

Over ons

de Kanttekening is een onafhankelijke en emancipatoire mediaorganisatie. Onze kernwaarden zijn: vrij, moedig en inclusief.

Over menu

© 2017 de Kanttekening B.V. Alle rechten voorbehouden.

Gebruiksvoorwaarden | Privacy statement | Adverteren & contact