17.3 C
Amsterdam
Home Blog

Nieuwe Indiase blockbuster Ramayana verschijnt in november

0

Hollywood krijgt concurrentie uit onverwachte hoek. India werkt aan Ramayana, een grootschalige verfilming van het eeuwenoude Indiase epos die wereldwijd miljoenen bioscoopbezoekers moet bereiken. Met een geschat budget van zo‘n 500 miljoen dollar voor twee films is het een van de duurste filmprojecten ooit.

De film vertelt het verhaal van prins Rama, zijn vrouw Sita en de demonenkoning Ravana. De hoofdrollen zijn voor onder anderen Ranbir Kapoor, Sai Pallavi en Yash. Voor de spectaculaire beelden wordt samengewerkt met Double Negative, het Brits-Indiase bedrijf achter de visuele effecten van grote Hollywoodfilms.

De ambities reiken verder dan India. Ramayana moet uitgroeien tot een wereldwijd bioscoopspektakel, vergelijkbaar met de grote epische films uit Hollywood, zoals The Odyssey. Dat is opvallend, omdat het verhaal voor veel Indiërs veel meer is dan entertainment: de Ramayana is een eeuwenoud religieus en cultureel epos dat in verschillende vormen in grote delen van Azië bekend is.

De eerste film staat gepland voor Diwali, het grote Indiase lichtfeest dat in november wordt gevierd; het tweede deel volgt in 2027. Daarmee probeert India niet alleen een peperdure film te maken, maar ook een verhaal uit zijn eigen cultuur tot een wereldwijd filmfenomeen te maken.

Israëlisch leger geeft toe dat troepen op de auto van Hind Rajab schoten

0

Het Israëlische leger heeft voor het eerst toegegeven dat eigen troepen het vuur openden op een auto met daarin de vijfjarige Hind Rajab, die samen met zes andere familieleden in 2024 omkwam in Gaza, schrijven verschillende media.

Het Palestijnse meisje overleefde in eerste instantie een Israëlische aanval op de auto waarin zij zat. Nadat haar oudere zus, terwijl zij aan de lijn was met de Palestijnse Rode Halve Maan, ook werd gedood, antwoordde Hind op een volgend telefoontje van de hulpdiensten.

Terwijl Hind in angst zat, probeerde een medewerker van de meldkamer haar gerust te stellen. Toen de Rode Halve Maan eindelijk een ambulance kon sturen – in coördinatie met het Israëlische leger – werd de ambulance beschoten door Israëlische troepen, schrijft Middle East Eye. Twee ambulancebroeders kwamen om.

Twaalf dagen na de aanval werden de lichamen van Hind, zes van haar familieleden en twee ambulancebroeders gevonden.

De Palestijnse Rode Halve Maan beschuldigde Israël ervan expres het vuur te hebben geopend op de ambulance, ondanks de coördinatie met het leger vooraf.

In een verklaring zei het Israëlische leger woensdag dat ‘wegens vermeende fouten in de coördinatie van de bewegingen van de Palestijnse Rode Halve Maan, is besloten een strafrechtelijk onderzoek te starten naar het incident.’

Volgens de BBC voegde het leger eraan toe dat ‘onderzoek heeft aangetoond dat troepen van de IDF het vuur openden op een auto die een afwijkende richting koos dan was aangekondigd in een aankondiging door de woordvoerder van de IDF aan bewoners van het gebied.’

Israël ontkende aanvankelijk dat het leger aanwezig was in het gebied waar de aanval plaatsvond, schrijft de BBC, een bewering die al snel in twijfel werd getrokken. Toen de auto en ambulance later werden gevonden, verklaarde het leger dat het aanvallen had uitgevoerd op ‘terreurdoelen’ in het gebied.

De Hind Rajab Foundation zei in een reactie op de verklaring van het Israëlische leger dat het ‘geen vertrouwen’ had in het aangekondigde onderzoek. Volgens de organisatie leiden dergelijke Israëlische onderzoeken naar het eigen handelen zelden tot een aanklacht, laat staan een veroordeling.

Ook in Turkije staan deportatiecentra

0

In het uiterste noordoosten van Turkije, net buiten de kleine stad Igdır, waar de wortels van mijn vrouw liggen, valt me aan de kant van de snelweg een nieuw complex op. Het lijkt op de enorme blokken van datacentra in Nederland, maar in dit geval gaat het om de concentratie van mensen. Van ‘illegale’ vluchtelingen, om precies te zijn, in een zogenoemd ‘terugkeercentrum’, in het Turks geri gönderme merkezi.

Het is de derde zomer sinds 2022 dat ik in Igdır ben en deze weg tussen het Koerdische Dogubayazıt en het gemengde Igdir, waar Azeri-Turken en Koerden wonen, heb ik inmiddels drie keer afgelegd. Maar wat officieel een ‘terugkeercentrum’ heet, tref ik dit jaar voor het eerst aan. Navraag bij enkele dorpelingen leert dat het complex ongeveer anderhalf jaar geleden is geopend, maar dat er nog niemand in is gevestigd. Het zou vooral bedoeld zijn voor Afghanen en Iraniërs.

Ik zoek het even op. In Turkije zouden er 32 van zulke deportatiecentra zijn, vooral gesitueerd in grensgebieden, zoals Igdir, dat grenst aan Azerbeidzjan, Armenië en Iran, en bij kuststeden zoals Izmir. Onderzoeksjournalisten van Lighthouse Reports traceerden in 2024 dat er ongeveer 213 miljoen euro aan Europees geld mee gemoeid is. Europa financiert dus niet alleen wat eufemistisch ‘terugkeerhubs’ in Europa worden genoemd, maar ook de deportatiecentra op afgelegen plekken in Turkije.

Erdogan zei onlangs dat EU-lidmaatschap geen prioriteit meer is, maar Turkije doet al lang mee aan het Europese systeem waarin de migrant en vluchteling tot vijand nummer één zijn verklaard. De xenofobe sfeer die daarvoor nodig is en die constant wordt aangewakkerd, is overigens ruimschoots aanwezig in Turkije.

In Keçiören, het conservatieve getto van Ankara, kom ik het, wandelend naar de bakker, tegen op een elektriciteitskast. ‘Syriërs moeten weg. Kemal Kiliçdaroglu’ is met zwarte inkt racistisch gedrukt. Ironisch genoeg is er ook een aanklacht tegen ‘babymoordenaar Israël’ te lezen, eveneens in gedrukte vorm op dezelfde elektriciteitskast.

Ze zijn weg, dat is het enige wat telt

Deportatiecentra, genocide: het begint allemaal met haatdragende woorden, denk ik met verse simit en warme börek in de hand, teruglopend naar mijn eigen conservatieve familie. Van de vele Syriërs en Somaliërs die enkele jaren geleden nog Keçiören bevolkten, is weinig meer te merken. ‘Ze zijn allemaal weg’, vertelt een achterneef. Zouden ze zijn teruggekeerd naar Syrië sinds Assad daar niet meer is, of hun heil elders in Turkije of Europa hebben gezocht? Dat boeit Turken niet. Ze zijn weg, dat is het enige wat telt.

‘Mensen zijn overal hetzelfde’, vertelde een Canadese cursusgenoot van het mensenrechtenprogramma van het Zoryan Institute eens tegen mij in Toronto, bijna twintig jaar geleden. Haar islamitische grootouders waren vanuit India naar Canada gemigreerd. We hadden het als Canadees en Nederlander met een migratieachtergrond over racisme binnen onze eigen gemeenschappen.

Het is volledig genormaliseerd in Turkije. Twintig jaar geleden richtte het zich vooral tegen Koerden en Armeniërs. Dat is niet weg, maar nu zijn Syriërs, Afghanen, Somaliërs en Pakistanen vooral het doelwit. Racisme is een oud probleem dat altijd zal blijven bestaan. En daarom moet het ook altijd worden bestreden. Maar dat is niet waar de wereld naartoe gaat. De wereld keert zich af van progressieve politiek, de rechtsstaat en democratie.

Weer op weg. Van Ankara naar Haymana, waar mijn vader begraven ligt, deze keer. Nu merk ik aan de kant van de weg de enorme gebouwen van ASELSAN, de Turkse dronefabrikant, op. Enkele jaren geleden waren het slechts een paar blokken, nu rijd je zeker bijna een minuut langs de fabrieken van ASELSAN. Niet voor niks was de NAVO-top hier. In Ankara. In het centrum van de Turkse machtshonger. Interessant is dat deze militaire infrastructuur in het hart van Anatolië te vinden is, terwijl de deportatiecentra juist in de grensgebieden liggen. Wel de drones willen produceren, maar niet de vluchtelingen accepteren. Mensen zijn overal hetzelfde.

Spanje wil 500 kwetsbare meisjes uit Ceuta naar vasteland brengen

0

Spanje gaat ongeveer 500 minderjarige meisjes vanuit de Noord-Afrikaanse exclave Ceuta overbrengen naar het Spaanse vasteland. Ze behoren tot de 70.000 mensen die eind juli vanuit Marokko naar Ceuta zwommen om de landgrens te vermijden. Ze worden door autoriteiten tot de meest kwetsbare groep van migranten gerekend, schrijft de Spaanse krant El Pais.

De opvangsituatie in Ceuta is de afgelopen tijd sterk verslechterd. De voorzieningen in de exclave kunnen het grote aantal minderjarige migranten nauwelijks aan. Daarom heeft de Spaanse regering besloten een deel van hen onder te brengen in andere delen van het land.

De maatregel volgt op een grote toestroom van migranten vanuit Marokko. Deze was al groot, maar nam deze zomer plotseling toe na de onverwachte massale oversteek vanuit Marokko. Hoewel veel van hen inmiddels zijn teruggekeerd naar Marokko, mogen minderjarigen niet zonder meer worden teruggestuurd. Spanje is verantwoordelijk voor hun opvang en bescherming zolang hun situatie wordt beoordeeld.

De omstandigheden in Ceuta hebben tot grote zorgen geleid. Door het tekort aan opvangplekken verbleven sommige migranten tijdelijk buiten, onder meer op straat en op andere openbare plekken. De Spaanse regering wil met de overplaatsingen de druk op de lokale opvang verminderen en kwetsbare jongeren betere bescherming bieden.

Na zes jaar zag de gevluchte Hasim zijn neven weer

0

Na zes jaar zag Hasim Yilmaz zijn neven uit Turkije weer. Het bezoek bracht hen dichter bij elkaar.

Voor het eerst in zes jaar, sinds ik in maart 2020 voor het eerst asiel aanvroeg in Nederland, kwamen twee van mijn neven bij me op bezoek. Het was geen zorgvuldig geplande reis. We hadden er altijd over gesproken dat ze langs zouden komen, maar het kwam er nooit van.

Hoewel we contact hielden, was er een afstand die verder ging dan alleen de kilometers tussen de rest van de familie in Turkije en ons. Ik heb destijds nooit goed afscheid genomen van mijn neven. Wanneer je besluit te vertrekken om asiel te zoeken, doe je dat van nature in het geheim. Toen mijn vader vertrok, kwam ik er pas een week later achter. Mijn moeder belde pas vlak voordat ze het land voorgoed verliet. En ik deed hetzelfde: toen ik het vliegtuig instapte, stuurde ik een kort berichtje: ‘Om redenen die jullie kennen, verlaat ook ik het land.’ Sommige vrienden en familieleden klaagden; anderen spraken niet meer met me. Mijn moeder heeft vier zussen. Zij en een zus verlieten het land, terwijl de anderen achterbleven, net als mijn neven.

Naarmate hun bezoek dichterbij kwam, was ik gespannen. Ik wist niet goed wat te verwachten. Ze waren pas jonge tieners van 14 en 15 toen ik ze voor het laatst zag; nu waren het jonge mannen. Ik had het Turkije van Erdogan zes jaar geleden verlaten om een leven op te bouwen als asielzoeker, terwijl zij diezelfde zes jaar er gewoon verder hadden geleefd.

Hij had in de gevangenis zelfs een hartaanval gehad

Ze kwamen pas na middernacht bij mij thuis aan, dus we kletsten maar kort voordat we naar bed gingen. De volgende dag liet ik ze Maastricht zien en later reden we naar de Efteling.

Ik heb altijd het gevoel gehad dat autoritten de perfecte sfeer creëren voor diepgaande gesprekken. Terwijl de snelweg zich voor ons uitstrekte, werd het gesprek gemakkelijker.

Ik begon door mijn eerste neef naar zijn vader te vragen. Hij zit in de gevangenis, een voormalig basisschoolleraar die was veroordeeld op beschuldiging van terrorisme. Mijn neef zei dat het redelijk goed ging met zijn vader; hij was meer dan 20 kilo afgevallen, maar voelde zich over het algemeen oké. Hij had in de gevangenis zelfs een hartaanval gehad, waar de familie pas achterkwam toen mijn tante toevallig zijn online medisch dossier controleerde.

Terwijl we verder reden, praatte hij me bij over de rest van zijn gezin. Met zijn oudere broer ging het goed in Istanbul; hij werkte als elektrotechnisch ingenieur. Ondertussen had mijn tante wonderbaarlijk genoeg haar baan als lerares behouden. Ze gaf middelbare scholieren les in religie en ethiek, hoewel er nog een hoger beroep tegen haar liep wegens het helpen van een terroristische groep.

Toen ik vroeg of een van zijn vrienden wist van de gevangenschap van zijn vader, schudde hij zijn hoofd. Hij vermoedde dat sommigen van hen precies hetzelfde doormaakten, maar niemand durfde erover te praten.

Daarna richtte ik me tot mijn tweede neef om te vragen hoe het met hem ging. Hij zat in zijn derde jaar computertechniek. Hij was onlangs verhuisd naar een nieuwe campus, met zijn beste vrienden. Zijn moeder had een baan gevonden in een nieuw ziekenhuis, dat nog een bouwput was toen ik voor het laatst in Ankara was.

Ik weet niet of ik hen ooit in Turkije kan bezoeken

Toen ik naar zijn vader vroeg, werd de sfeer in de auto zwaarder. Hij vertelde me dat hij zijn vader al vier jaar niet had gesproken. Zijn ouders hadden een bittere scheiding doorgemaakt, waarbij zijn vader de advocaten van zijn ex-vrouw herhaaldelijk bedreigde en beschuldigde van het bijstaan van een terrorist. Mijn tante had daardoor vier verschillende advocaten versleten. De laatste keer dat mijn neef zijn vader sprak, schreeuwde zijn vader door de telefoon, en geen van beiden had sindsdien contact gezocht. Net als zijn neef gaf hij toe dat hij nooit openlijk met zijn leeftijdsgenoten over dit alles sprak. Hij is van plan Engels en Duits te leren en misschien na een paar jaar ervaring als ingenieur op de een of andere manier naar Europa te verhuizen.

Ik vertelde hen eerst over mijn eigen ervaringen hier in Nederland, eerst als asielzoeker, daarna als vluchteling en nu als Nederlands staatsburger met een masterdiploma.

Na dat anderhalf uur praten in de auto voelde de aankomst bij de Efteling als het stappen in een andere werkelijkheid. Het was hun allereerste keer in een pretpark, en het zien van hun stralende gezichten maakte de reis onvergetelijk. De dagen die volgden vulden we met bordspellen, heerlijk eten en warm gezelschap.

Toen het moment kwam om afscheid te nemen, voelde ik een overweldigende golf van emotie. Ik weet niet of ik hen ooit in Turkije kan bezoeken, maar ben diep dankbaar dat ze de kracht en de wil vonden om hier naartoe te komen. Ik ben blij dat we dieper contact hebben gemaakt dan tijdens de gebruikelijke telefoontjes. Als iemand die is vertrokken en is achtergebleven, besef ik maar al te goed hoe hard we deze bruggen nodig hebben. Want wat je achterlaat, houdt niet op te bestaan.

Turkije veroordeelt Israëlische aanval op luchtmachtbasis in Syrië

0

Turkije heeft de Israëlische luchtaanvallen op de militaire luchtmachtbasis Abu al‑Duhur in de Syrische provincie Idlib scherp veroordeeld. De basis ligt minder dan honderd kilometer van de Turkse grens.

Volgens Syrische bronnen werd de locatie meerdere keren getroffen. Onder meer de start- en landingsbaan en een verlaten gebouw in een hangar zouden beschadigd zijn. Voor zover bekend zijn er geen slachtoffers gevallen.

Het Turkse ministerie van Buitenlandse Zaken stelt dat Israël met de aanvallen de territoriale integriteit en eenheid van Syrië schendt. Ankara roept de internationale gemeenschap op op te treden tegen de Israëlische acties.

Ook de Amerikaanse gezant voor Syrië en ambassadeur in Ankara, Tom Barrack, sprak zijn ‘diepe bezorgdheid’ uit. Volgens hem draagt de Israëlische aanval niet bij aan regionale stabiliteit en is een diplomatieke aanpak volgens de Verenigde Staten noodzakelijk.

De nieuwe aanval heeft plaatsgevonden tegen de achtergrond van de toenemende Israëlische militaire aanwezigheid in Syrië sinds de val van het regime van Bashar al‑Assad. Tegelijkertijd is ook de invloed van Turkije in Syrië groeiende. Ankara zou het Syrische leger trainen en betrokken zijn bij de bouw van de nieuwe luchtbasis. Israël beschouwt die Turkse rol als problematisch.

Turkije: nog een religieuze leider opgepakt

0

De operaties tegen kritische islamitische groeperingen in Turkije gaan onverminderd door. Na de arrestatie van Alihan Kuris, de leider van de Süleymanci-beweging, vorige week, zijn vandaag Alparslan Kuytul en zijn vrouw Semra Kuytul van de islamitische stichting Furkan gearresteerd. Dit bericht Deutsche Welle.

Alparslan Kuytul had zich vorige week op sociale media kritisch geuit over de operaties tegen de leider van de Süleymanci-beweging. Hij beweerde dat de acties politiek gemotiveerd zijn.

Dat heeft niet alleen hem, maar ook zijn vrouw en vele andere medewerkers van Furkan in Adana (Zuid-Turkije) figuurlijk de kop gekost. Een adviseur van de Turkse president zou na deze uitspraken de Furkan-beweging hebben bedreigd, meldt Deutsche Welle.

De leiders en hun medewerkers zijn vandaag allemaal gearresteerd door Turkse anti-terreureenheden. Volgelingen van de Furkan-beweging lieten dat niet zonder protest gebeuren. Ze verzamelden zich rondom het huis van hun leider en maakten tevergeefs ruzie met politieagenten.

Minister van Justitie Akin Gürlek laat intussen weten dat vijf bedrijven, die gelieerd zijn aan de Furkan-beweging, onder curatele zijn gesteld. Ook zijn 349 rekeningen bevroren. Net als de Süleymanci-leider wordt de stichting Furkan verdacht van het beheren van een ‘crimineel netwerk, fraude en witwassen’. De Turkse regering heeft bovendien de seculiere oppositiepartij CHP aangepakt met vergelijkbare beschuldigingen, wat tot een splitsing van de partij heeft geleid.

De stichting Furkan (Furkan Eğitim ve Hizmet Vakfı) werd opgericht in 1994 door Alparslan Kuytul in Adana. Furkan profileert zich als een islamitische beweging die streeft naar de opbouw van een ‘islamitische beschaving’ op basis van de Koran en soenna, de levenswijze van de profeet Mohammed. De organisatie, die in tientallen Turkse steden actief is, richt zich op religieus onderwijs en sociale hulpverlening.

Rus Lev Sjlosberg 11 jaar naar strafkolonie vanwege kritiek op oorlog in Oekraïne

0

De Russische politicus en vredesactivist Lev Sjlosberg is veroordeeld tot elf jaar strafkamp, vanwege zijn aanhoudende kritiek op de oorlog in Oekraïne. Dit schrijft NRC.

Sjlosberg is een prominente politicus voor de partij Jabloko, de enige (marginale) partij in Rusland – nul zetels in de Doema – die een anti-oorlogsgeluid laat horen. Vorige week werd de partij door het Russische Hooggerechtshof al uitgesloten van de parlementsverkiezingen van volgende maand. Andere partijleden zijn inmiddels beboet of vastgezet.

Sjlosberg levert al sinds het begin van de oorlog ferme kritiek. Zo deelde hij na de invasie een bericht van radiostation ‘Echo of Moscow’ met een afbeelding van een bebloede Oekraïense vrouw en de Russische president Vladimir Poetin, vergezeld van de tekst: ‘Haar bloed… Zijn handen’. Ook roept hij al jaren op tot een onmiddellijke beëindiging van de oorlog.

Maar deze oproep lijkt aan dovemansoren gericht. Het Russische regime heeft er in ieder geval geen boodschap aan, maar maakt er wel werk van om de kritiek te smoren. Zo werd Sjlosberg meerdere keren vervolgd wegens het ‘herhaaldelijk in diskrediet brengen van de Russische strijdkrachten’ en de ‘verspreiding van opzettelijk valse informatie’ over het leger. Deze wetsartikelen werden pas na de invasie ingevoerd. Volgens Sjlosberg zijn de artikelen zelfs specifiek geschreven voor de uitingen waarvoor hij nu is aangeklaagd, wat hem uiteindelijk een straf van elf jaar in een strafkamp heeft opgeleverd.

De inzet van deze strafkampen roept sterke associaties op met het beruchte Goelag-systeem uit de tijd van de Sovjet-Unie. Toentertijd werden honderdduizenden tegenstanders van het communistische regime gedeporteerd naar Siberië, waar velen omkwamen als gevolg van de harde omstandigheden.

Israël valt haven Gaza-stad aan: zeven doden, waaronder een kind

0

Bij een Israëlische luchtaanval op de haven van Gaza‑stad zijn dinsdag minimaal zeven Palestijnen om het leven gekomen. Een van de slachtoffers is een kind, bericht Middle East Eye.

Volgens woordvoerders van het Gazaanse ministerie van Volksgezondheid werd een café in het havengebied getroffen door twee raketten, waarbij tientallen gewonden vielen. Meerdere slachtoffers werden naar het al‑Shifa‑ziekenhuis gebracht. Eén van hen overleed later aan zijn verwondingen.

De explosie was zo hevig dat enkele lichamen in zee terechtkwamen, waardoor het dodental mogelijk hoger ligt dan aanvankelijk gemeld. Hulpdiensten zoeken nog naar vermisten tussen het puin.

Het Israëlische leger verklaarde dat het ging om een gerichte aanval op Hamas‑commandanten, die een actie tegen Israëlische troepen zouden voorbereiden. Deze bewering staafde het leger niet met bewijzen. Hamas sprak van een ‘massacre’ en riep internationale bemiddelaars op Israël tot naleving van de wapenstilstand te bewegen.

De aanval volgt kort na gesprekken tussen de Israëlische premier Benjamin Netanyahu en de Amerikaanse delegatie rond Jared Kushner over een nieuw vredesplan voor Gaza. Ondanks die diplomatieke inspanningen blijft het genocidale geweld tegen het Palestijnse volk voortduren. Sinds het begin van de oorlog in oktober 2023 zijn er tenminste 73.000 Palestijnen gedood en ruim 174.000 gewond geraakt.

Sigmund-tekenaar Peter de Wit onder vuur om ‘antisemitische’ cartoon

0

Striptekenaar Peter de Wit, bekend van het stripje Sigmund in de Volkskrant, ligt onder vuur: hij zou een antisemitische cartoon hebben gemaakt. Hoofdredacteur Pieter Klok van de Volkskrant wijst deze beschuldiging echter krachtig van de hand. Klok spreekt van politieke kritiek op Israël, niet op Joden.

De Wits gewraakte cartoon, die op 14 augustus in de krant stond, toont vijf Israëlische Joden die op uiteenlopende manieren bijdragen aan het onderdrukken of doden van Palestijnen. Onder het beeld staat: ‘Deze week in onze serie blije mensen: Israël.’ De Wit tekent niet alleen militairen, maar ook burgers, waaronder een vrouw die op veilige afstand ziet ‘hoe Gazanen creperen’ en een orthodoxe man die zegt: ‘Ik weet dat God aan mijn kant staat, goedzo God!’

Het is de tweede keer in korte tijd dat een tekening van De Wit tot verontwaardiging leidt in pro-Israëlische hoek. Op 27 juli verscheen een Sigmund‑strip waarin Israëli’s worden aangeduid als ‘smeerlappen’ die hun eigen verdedigers in de rug zouden schieten. Die cartoon leidde tot klachten, onder meer van de Israëlische ambassadeur.

Een van de critici is hoogleraar Joodse studies Jessica Roithman (VU Amsterdam). Volgens haar gaat De Wit in beide gevallen verder dan kritiek op Israëlisch beleid. In een reactie aan de Volkskrant schrijft zij dat de nieuwe cartoon geen uitspraak doet over wat Israël doet, maar over wat voor mensen Israëliërs zijn. Vooral de orthodoxe Jood zou volgens haar aansluiten bij een lange Europese geschiedenis van antisemitische beeldtaal. Zou de krant ook een cartoon plaatsen waarin moslims op de korrel worden genomen, vroeg ze zich retorisch af. De Volkskrant plaatste haar ingezonden brief niet.

Ook de pro-Israëlische polemisten Bart Nijman (De Telegraaf) en Bart Schut (Nieuw Israëlietisch Weekblad) mengden zich in het kritische koor. Schut vergeleek de Volkskrant met nazikrant Der Stürmer van Julius Streicher. ‘Tekenaar Peter de Wit is een racistische schoft. Jodenhaat is dé verbindende factor van linkse politiek geworden.’

Hoofdredacteur Pieter Klok ziet het toch anders. Hij stelt dat De Wit binnen de ruimte van politieke satire opereert. In een reactie aan een boze Volkskrant-lezer zegt hij dat de cartoon hard is, maar dat de werkelijkheid in Israël ook hard is. Volgens Klok richt de tekening zich op Israëlisch handelen, niet op Joden als groep. Dat lezers de Nederlandse Joodse gemeenschap erbij betrekken is volgens hem eerder een vorm van antisemitisme.

De Wit krijgt ook veel bijval, uit linkse, pro-Palestijnse hoek. Op social media wordt benadrukt dat kritiek op Israël niet gelijk staat aan antisemitisme en dat deze argumentatielijn, Israëlkritiek wegzetten als Jodenhaat, een beetje sleets is geworden.

Opvallend is dat eerdere Israël‑kritische cartoons van De Wit nauwelijks tot beschuldigingen van antisemitisme leidden. In 2025 won hij zelfs de Inktspotprijs voor een prent over Gaza. Toen ging de discussie vooral over de historische aannemelijkheid van het beeld, niet over Joodse stereotypen. Sinds de ambassadeur eind juli publiekelijk kritiek uitte op De Wits werk lijkt de gevoeligheid in pro‑Israëlische kring echter toegenomen.