Terwijl heel veel mensen keken naar de presentatie van het nieuwe kabinet, bekroop mij een ongemakkelijk gevoel. Het zag er statig uit, netjes, zoals het hoort bij zo’n moment. De foto’s waren mooi, de setting waardig, precies zoals we dat kennen van dit soort momenten.

Maar eerlijk? Ik dacht alleen maar: wie ziet zichzelf hier nou echt in?

Want wat ik zag, was vooral veel van hetzelfde. Hetzelfde type gezichten. Dezelfde uitstraling. En laten we daar niet omheen draaien: een overwegend witter-dan-wit kabinet. Ja, dat zeg ik bewust.

Omdat dit raakt aan iets groters dan alleen een bordesfoto. Dit is precies waarom zoveel mensen het vertrouwen in de politiek verliezen. Waarom mensen afhaken. Waarom ze zeggen: ‘Het maakt toch niks uit.’ En dat doet pijn.

Zie je wel… ze roepen van alles, maar uiteindelijk verandert er niks

Omdat ik als Statenlid en politica juist zo hard mijn best doe om mensen te overtuigen wél te stemmen. Wél mee te doen. Wél te geloven dat hun stem ertoe doet. Dat politiek niet iets is van ‘zij daar’, maar van ons allemaal. Maar eerlijk is eerlijk: momenten zoals deze maken dat gesprek steeds moeilijker. Want mensen kijken. Mensen zien. Mensen voelen haarfijn aan wanneer woorden en werkelijkheid niet meer matchen.

We horen het zo vaak vanuit Den Haag: iedereen telt mee. Niemand wordt uitgesloten. Inclusiviteit. Diversiteit. Gelijke kansen. Mooie woorden. Maar woorden krijgen pas betekenis door daden.

En juist daarom voelt dit zo wrang, zeker wanneer ik kijk naar een partij als D66. Niet mijn partij, maar wél een partij die zich al jaren profileert als progressief, inclusief en voorstander van een open, multiculturele samenleving. Dan verwacht je iets. Dan verwacht je dat die waarden niet alleen terugkomen in speeches en verkiezingsprogramma’s, maar ook zichtbaar worden op de momenten die ertoe doen. Op het bordes. In het beeld dat Nederland van zichzelf laat zien. En dan zie je niemand van kleur (met uitzondering van Dilan Yesilgöz, die zich op geen enkele manier verbindt met de multiculturele samenleving). Dat is geen detail. Dat is een signaal.

Die spanning tussen woorden en werkelijkheid zie je ook op andere vlakken. Neem partijen die tijdens de verkiezingen zichtbaar meeliepen, zich stevig uitspraken en morele grenzen trokken. Bijvoorbeeld wanneer het ging over Palestina. Over het trekken van een rode lijn tegen genocide. Over rechtvaardigheid, menselijkheid en internationale solidariteit. En na de verkiezingen? Het werd stil.

Alsof die betrokkenheid vooral campagnetaal was. Alsof sommige thema’s ineens minder urgent werden, minder hoorbaar, minder zichtbaar. En mensen merken dat. Ze voelen die teleurstelling, die verwarring, dat cynisme dat langzaam binnenkruipt. Het gevoel van: zie je wel… ze roepen van alles, maar uiteindelijk verandert er niks.

Nederland is allang niet meer zo eenzijdig. Kijk om je heen: op straat, in scholen, op de werkvloer. Dit land is divers, gelaagd, gemengd. Maar waar de macht zichtbaar wordt, blijft het beeld opvallend voorspelbaar. En dat schuurt.

Niet alleen symbolisch, maar ook gevoelsmatig. Want representatie gaat niet alleen over uiterlijk. Het gaat over perspectief. Over wie aan tafel zit. Over wie instinctief begrijpt hoe beleid uitpakt voor mensen die zich opnieuw niet gerepresenteerd voelen.

Laat één ding duidelijk zijn: dit gaat niet over identiteitspolitiek

En nee, het maakt mij echt niets uit wie minister-president is, hoe oud iemand is of waar iemand vandaan komt. Echt niet. Zolang iemand zijn werk goed doet.

Maar juist daarom voelt dit als een gemiste kans. Omdat partijen die spreken over inclusiviteit en verbinding nu een beeld neerzetten dat voor veel Nederlanders vooral afstand uitstraalt. Laat één ding duidelijk zijn: dit gaat niet over identiteitspolitiek. Dit gaat over geloofwaardigheid. Over vertrouwen. Over waarom mensen langzaam maar zeker het geloof verliezen dat politiek écht van iedereen is.

Je kunt blijven zeggen dat iedereen meetelt. Maar mensen geloven pas wat ze ook echt zien.