We moeten het over het weer hebben. Dat doen we altijd, maar nu is het echt anders. Kinderen die dit jaar tien worden, maken voor het eerst in hun leven dagenlang een wit landschap mee. Tenzij het rijkeluiskindjes zijn die elke winter de sneeuw in Oostenrijk opzoeken.
Ik las dat de ijsbeer in Diergaarde Blijdorp voor het eerst in zijn leven sneeuw heeft gezien. Dat is toch sneu. Hoe het ook zij: er ligt nu al een aantal dagen sneeuw.
Sneeuw en kou zijn leuk voor de gegoeden: sneeuwballen, sneeuwpoppen, schaatsen en skiën.
In arme streken is dat afzien. In mijn geboortedorp Gapira viel altijd veel sneeuw, tot wel twee meter. Als klein kind heb ik er gewoond. Dorpelingen bereidden zich de hele zomer voor op de winter. Er werd genoeg hooi voor de dieren opgeslagen. Er werd tezek, mest, voor de kachels gedroogd. Vlak voor de sneeuwval werd er voldoende voedsel, thee en suiker uit de stad ingeslagen.
De herinnering aan die vroege winters is nu nostalgisch
Het pak sneeuw sneed het dorp van de buitenwereld af. Er was geen elektriciteit. Er was geen telefoon. Het dorp was op zichzelf aangewezen. Als er een zieke was, werd deze met paard en slee naar het ziekenhuis vervoerd.
Mijn geboortedorp doet inmiddels ook mee in de vaart der volkeren. Er is al lang elektriciteit. Ook de wegen blijven bij sneeuwval open. De herinnering aan die vroege winters is nu nostalgisch. De mensen van toen vonden er geen bal aan.
Nu ligt er hier sneeuw. In elke straat is een sneeuwpop gerezen. Kinderen hebben dolle pret. Er zijn geen afgesloten wegen. Uit betrouwbare bron heb ik begrepen dat de weermannen het niet eens zijn over hoe lang dit tafereel nog kan duren. Het kan vriezen. Het kan dooien.
Nu u hier toch bent...
Goede journalistiek kost geld. Leden en donaties maken onze gebalanceerde berichtgeving over biculturaliteit, zingeving en vrijheid mogelijk. Steun ons daarom als u ons werk belangrijk vindt.
Vertel mij meer!
