Een vriend gaf mij een lift naar het Colindale Station in Londen. Onderweg vertelde hij over een trucje onder medische academici. ‘Wanneer je een ziektebeeld ziet dat niet eerder beschreven is, schrijf je een wetenschappelijk artikel waarin je dat beschrijft. Daarna schrijft een collega een tweede artikel waarin hij naar jou refereert en dat beeld naar jou noemt. En zo komt je naam in de medische literatuur.’

Een paar dagen geleden kreeg ik een geluidsbericht met een noodkreet van een bezorgde persoon over een gezin met de ziekte van Krabbe. Of er behandelmogelijkheden waren. Ik had niet eerder van dit ziektebeeld gehoord. Was ik in de collegebanken in slaap gevallen? Het was een ernstig beeld waaraan kleine kinderen konden doodgaan. Ik sluisde de vraag door naar een grote groep medici. Daar was gelukkig een dokter die over de ziekte van Krabbe wel verstandige dingen kon zeggen. Helaas was het verhaal niet zaligmakend.

Nu vraag ik me af of meneer Krabbe ook het trucje heeft toegepast om eeuwige roem te verkrijgen. Laten we voor meneer Krabbe hopen dat dat niet het geval is. Je gaat toch niet willens en wetens je naam verbinden aan een ziekte waaraan kinderen doodgaan. En als het ongewild is geweest, had meneer Krabbe daar beter bezwaar tegen kunnen maken.

Voor remedies is dat anders. Stel je voor dat een medicijn of een behandeling naar je genoemd wordt. Dat is pas eeuwige roem. Ik weet niet of Ozempic een persoon is. Maar als dat zo is, is meneer Ozempic nu dik tevreden.