Toen ik in 2016 door Centraal-Iran reisde, waren er een aantal zaken die zo doordringend naar voren kwamen dat ze me bijna tien jaar later nog steeds zijn bijgebleven. Iran was en is een fantastisch mooi land met een geweldige geschiedenis.

Met name de warmte van de bevolking staat me nog steeds goed bij. Overal wilden Iraniërs op straat met je praten en je welkom heten. En vooral: ze wilden je duidelijk maken dat ze niet het Westen of democratie haatten, maar hun eigen overheid.

Verder herinner ik me nog goed hoe leeg de moskeeën waren tijdens gebedstijd. Hoe Iraniërs openlijk praatten over hun niet-religieus zijn.

Ze vertelden hoe graag ze wilden dat hun land een democratie zou worden en aansluiting zou vinden bij de westerse democratieën waarmee ze zich verbonden voelden. De houding van veel Iraniërs stond in schril contrast met de anti-westerse propaganda van het Iraanse regime, die overal zichtbaar was, en de religieuze regels die dit regime aan de eigen bevolking oplegde.

Al vrij snel werd het me als rondreiziger in Iran duidelijk: er is vermoedelijk geen land ter wereld waar de kloof tussen de machthebbers en een groot deel van de bevolking zo groot is.

De Islamitische Republiek, die sinds 1979 het land overheerst, geniet voor de meerderheid van de Iraniërs geen enkele legitimiteit meer. Dit wordt ook duidelijk wanneer je naar de cijfers van protestbewegingen in de recente geschiedenis van het land kijkt.

Sinds 2009 zijn er om de paar jaar grote protesten gaande in Iran tegen het regime. Keer op keer gaan Iraniërs de straat op. Soms vanuit verschillende beweegredenen, maar veelal met een concreet doel: de afkeer van hun overheid en het verlangen naar de val van de Islamitische Republiek.

En deze Islamitische Republiek kan niet snel genoeg vallen. Dat maken ook de meest recente golven van protesten, die op dit moment in Iran woeden, duidelijk.

Net als in de afgelopen zestien jaar gaan Iraniërs nu opnieuw de straat op om te protesteren tegen het regime. Het is niet zozeer de staat van de economie, inflatie of voedselprijzen die de Iraniërs primair drijven.

Het is de overtuiging dat het systeem dat hen regeert volstrekt failliet is en klaar om vervangen te worden. Iraniërs willen leven in vrijheid en democratie. Zonder angst, onderdrukking en overheersing door een overheid die niet om hen geeft, maar alleen om haar eigen fundamentalistische religieuze overtuiging.

En datzelfde failliete regime maakt elke dag weer aan de demonstranten duidelijk dat het nog maar één manier heeft om in het zadel te blijven zitten: namelijk middels geweld.

De EU zou zich samen met de VS hard moeten maken voor het einde van het regime van Khamenei

Alleen door protesten met geweld te onderdrukken wisten Khamenei en zijn Revolutionaire Garde de afgelopen jaren aan de macht te blijven. De Islamitische Republiek Iran heerst niet middels legitimiteit, maar middels geweld en angst.

Ook dit keer wordt het internet weer platgelegd, schieten politie en leger weer met scherp op demonstranten en worden demonstranten weer massaal opgepakt om later door het regime opgehangen te worden.

En toch blijven de Iraniërs doorgaan. Zij geven niet op en blijven hun leven riskeren om de regimeverandering te realiseren waar zij zo naar verlangen. Zij verdienen onze onvoorwaardelijke steun.

Maar steun alleen is niet genoeg. Steun beschermt de Iraanse demonstranten niet tegen de kogels uit de geweren van het regime. De EU zou zich samen met de VS hard moeten maken voor het einde van het regime van Khamenei.

Als er een moment geschikt is om de Islamitische Republiek – en daarmee de grootste sponsor van terrorisme in het Midden-Oosten, evenals de belangrijkste bron van instabiliteit in conflicten in die regio – ten val te doen komen, dan is dat nu.

Een directe oorlog of invasie zou niet wenselijk zijn. Maar vanuit Europa en Amerika zouden we er wel naar kunnen streven om de demonstranten maximaal te steunen en te doen wat nodig is om geweld vanuit het regime tegen haar burgers te voorkomen.

Daarnaast zouden we moeten proberen het regime zoveel mogelijk te destabiliseren om het op die manier ten val te brengen. Khamenei’s tijd lijkt erop te zitten. Zijn regime wankelt.

Nu is het moment gekomen om de Islamitische Republiek het laatste zetje richting de afgrond te geven. Om zo dat nieuwe, vrije, democratische Iran waar de Iraanse bevolking zo sterk naar verlangt eindelijk te realiseren.