Hotel Mama

Natascha van Weezel
Natascha van Weezel
Schrijver. Filmmaker.

Lees meer

Ik open de deur van mijn tienerkamer. Een wolkje stof vliegt me tegemoet. Ik kan geen hand voor ogen zien door de duisternis van de avond. Routineus vindt mijn hand het lichtknopje. Mijn kamer ziet er nog precies hetzelfde uit als jaren geleden, toen ik het ouderlijk huis definitief verliet: de roze muren met glitters, het truttige bloemetjesbehang, de nep-kroonluchter die aan het begin van de eeuw nog heel hip was, de stickers met ‘I love Tel Aviv’ en de poster met een veel te brave tekst van Loesje. ‘Liever eigenwijs dan helemaal geen zelfvertrouwen’, staat erop.

Mijn rolkoffer zet ik in een hoek en ik begin mijn spullen uit de pakken. Bij de eerste aanraking valt mijn oude kledingkast uit elkaar, dus rangschik ik mijn broeken en jurken in stapels op de grond. Op het witte IKEA-bureau, waar ik vroeger urenlang achter de computer zat te chatten via MSN Messenger, zet ik nu mijn gezichtsverzorgingsproducten, inclusief een crème om de eerste tekenen van huidveroudering tegen te gaan. Achter het bed (mét roze dekbed) tref ik een halfvergane foto van Audrey Hepburn aan, mijn favoriete stijlicoon in 2004.

Dat ik hier ooit weer zou intrekken had ik niet verwacht. De vrijheid die ik vergaarde zodra ik op mezelf ging wonen woog zwaarder dan de verse maaltijden die mijn moeder iedere avond voor me kookte. Ook het feit dat zij niet langer mijn was deed en mijn lakens verschoonde nam ik op de koop toe. Toch ben ik terug in ‘Hotel mama’, als tweeëndertigjarige vrouw.

Mijn plotselinge terugkeer heeft niets te maken met de idiote prijzen van de huizenmarkt. Sterker nog: ik huur een woning van het formaat postzegel op nog geen kilometer afstand, waar ik iedere maand minstens de helft van mijn inkomen aan spendeer. Ik ben ook niet teruggekomen omdat ik het te ongezellig vond om in mijn eentje te wonen, of omdat ik de verantwoordelijkheden van het volwassen leven niet langer aankon. Ik ben hier niet om verzorgd te worden. Integendeel: ik ben hier om voor mijn vader te zorgen.

Het ging al een tijdje niet goed met papa, maar de laatste weken heeft hij ook moeite met eten, drinken en lopen. Zijn ziekte vreet hem langzaam op. Het is gek hoe de cyclus van het leven verandert. In mijn puberteit sloot ik me geregeld op in deze kamer omdat ik geen zin had in het gezeik van mijn ouders. Nu slaap ik hier om zo dicht mogelijk bij mijn vader te zijn. Om hem gerust te stellen wanneer dat nodig is. Om zijn hand te kunnen vasthouden. Tot de allerlaatste snik.

Nu u hier toch bent...

Goede journalistiek kost geld. Leden en donaties maken onze gebalanceerde berchtgeving over biculturaliteit, zingeving en vrijheid mogelijk. Steun ons daarom als u ons werk belangrijk vindt.

Vertel mij meer!

- Advertentie -

1 REACTIE

  1. Dag Natascha, ik lees dit bericht van je in de wetenschap dat je vader inmiddels uit je leven is vertrokken. Ik twijfel er niet aan dat dit besef, deze pijn, dit gemis je nog elke dag aanvliegt. Wat ontzettend fijn, voor jou en jullie allemaal, dat je op een goede manier afscheid hebt kunnen nemen, zeer nabij je lieve vader.

    Hopelijk heb je ook de veerkracht om de draad van het leven op te pikken, zoals je vader gewild zou hebben. Toen mijn ouders stierven, was dit besef wat mij aan de gang hield: als je alles in je leven mocht uittekenen, ideaal, zoals de dingen moeten lopen, tja dan is het dus zo dat je ouders vóór jou sterven. Dat jij hun uitgeleide moet & mag doen. Zo is het leven. Zo is de biologie. Zo moet het zijn. En daarna gaan we weer verder, onze herinneringen aan onze ouders erend.

    Twintig jaar geleden mocht ik een tijdje in Vietnam verblijven. Daar maakte ik kennis met de voorouder-verering. Tempeltjes, wierook. Het doet ons wat exotisch aan. Maar de idee is dezelfde: het eren van je ouders, van waar je vandaan komt, een band willen houden met je herkomst. Trots zijn op wie je bent, in de wetenschap dat wie je bent, is wie je ouders waren. En hun ouders.

    Zet ‘m op. Ik lees graag weer eens iets van je.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here