Op het laatste moment moest ik op de elektrische fiets stappen. Al boostend met het plusknopje reed ik gehaast dwars door Rotterdam. Ik had een afspraak. Niet met een vreemde, waardoor je nerveus zou kunnen worden. Maar afspraak is afspraak.

Op de ventweg van de Pleinweg rijden auto’s op een soort fietspad. De kleur van het asfalt is die van een fietspad, maar er rijden ook auto’s overheen. Auto’s zijn dan te gast op het fietspad, vertelde een politicus van de gemeente mij eens. Over dat besluit waren destijds harde noten gekraakt.

Ik reed op die ventweg toen een grote witte bestelbus mij tegemoetkwam. We remden af totdat we allebei stilstonden. Over het smalle randje dat overbleef, fietste ik langs de grote witte bestelbus. Ik was halverwege toen ik vanuit het bestelbusje hoorde: ‘Merhaba doktor abi.’ Hallo broer dokter.

Inmiddels hadden we het hele verkeer tot stilstand gebracht

Benieuwd stopte ik en rolde mijn fiets wat achteruit. Ik begroette de bestuurder en vroeg hoe het met hem ging. Inmiddels hadden we het hele verkeer tot stilstand gebracht. Hij zei dat het niet goed met hem ging. ‘Wat jammer’, zei ik en ik fietste weer verder. Een doktersconsult terwijl we het verkeer ophouden, vond ik niet gepast. Even verderop wachtte een man op zijn fiets op ons. Hij had onze beleefdheden gehoord terwijl hij niet verder kon fietsen. Hij begon keihard te lachen. Ik lachte mee en vervolgde mijn weg.

De afspraak was niet met een vreemde en verliep verder goed. Daarna moest ik weer op de fiets stappen en de terugweg nemen. Ontspannen begon ik te fietsen en stopte voor een stoplicht. Naast mij stond een jongen op een fatbike. Hij voldeed aan de stereotypen van fatbikers. Ongeveer 12 jaar oud. Getinte huidskleur. Hij droeg een grote rugtas en had zijn oortjes in. Zijn telefoon zat in een houdertje op het stuur. Toen ik toevallig die kant op keek, zag ik dat hij naar een tekenfilm op zijn scherm zat te kijken. Jongetjes blijven jongetjes.