‘Ik val niet op Turken’, zei ze. Het grote, onzekere avontuur op de middelbare school was net begonnen op het Hervormd Lyceum West, en bij de kennismakingsles in de brugklas maakte een van de mooiste meisjes van de klas al bekend dat Turken niet bij haar moesten aankloppen voor liefde. Want afwijzing op basis van afkomst zou ons ten deel vallen. De Turken achter in de klas hadden daar niet veel erg in. Het was toch maar een ‘verkaaste Indo’.

Maar een afwijzing op basis van je afkomst, publiekelijk uitgesproken, vergeet je niet snel. Bijna nooit, zou ik zeggen. Ook de onverschilligheid daartegen niet. Zo ben ik ook de Marokkaanse clown van de klas nooit vergeten die om de zoveel tijd ‘Turken stinken’ zei.

‘Hoe kun je nou zo’n uitspraak doen over meer dan tweehonderd miljoen mensen op deze aardbol’, zei ik bloedserieus tegen hem. ‘Zijn er zoveel Turken op de wereld, mijn hemel’, grapte hij toen verder. Ik rekende pan-Turkistisch, de nationalistische ideologie die alle ‘Turken’ op aarde wil verenigen, waarbij Turkstaligen uiteraard werden meegerekend. Je bent nou eenmaal een Grijze Wolf (een extreemrechtse groepering, gebaseerd op het idee van Turkse superioriteit waarin ik ben opgevoed) of niet.

Terugblikkend op eind jaren negentig in Amsterdam, terwijl ik de mooiste Turk, mijn dochtertje, in mijn armen een fruithapje toedien, stemt het somber dat het etnische gedachtegoed (om het r-woord maar niet te gebruiken) overal ter wereld terrein wint.

Bij Hart van Nederland heeft de redactie een panel gehouden over de zogenoemde ‘remigratie’ van Nederlanders met een migratieachtergrond. In het bericht daarover wordt steevast gesproken over ‘mensen met een migratieachtergrond’. Het klinkt natuurlijk vreemd om vierde- of vijfdegeneratie-Nederlanders met een migratieachtergrond te deporteren naar ‘het land van herkomst’, waarmee zeker niet Amsterdam, Rotterdam, Den Haag of Enschede wordt bedoeld. De steden waar Turkse Nederlanders en andere minderheden zijn geboren en opgegroeid, en inmiddels al lange tijd ook sterven.

Voor de witte snotneuzen van Forum voor Democratie, de extreemrechtse partij die eufemistisch ‘remigratie’ agendeert, kunnen wij immers nooit Nederlander zijn, ook al zijn wij hier al veel langer dan de steenpuisten op hun porem. In Nederland wonen witte Nederlanders, en klaar is Kees. In Donald Trump hebben ze nu hun wereldleider gevonden die ‘witte orde’ zal scheppen in de multiculturele chaos. Wit bij wit en zwart bij zwart. Alsof apartheid ons zoveel goeds heeft gebracht.

Voor de witte snotneuzen van Forum voor Democratie kunnen wij immers nooit Nederlander zijn

Het is belangrijk hoe het zogenoemde ‘gematigde midden’, mocht dat nog bestaan, reageert op de opmars van het etnische gedachtegoed. ‘Ik zie geen kleur’ is geen optie als machtige witte mannen de wereld op basis van afkomst en kleur opeisen, herindelen en uiteindelijk vernietigen, zoals we zagen bij de moord op de dichter Renée Goud in Minneapolis. Moeder van drie is er niet meer, omdat Trump-supporters migranten zat zijn en de paramilitaire immigratiedienst ICE op hen afsturen.

Je hoeft geen migratieachtergrond te hebben om het fascisme van Trump te veroordelen, zoals je ook geen Koerd hoeft te zijn om het Turkse fascisme te veroordelen, dat Noord-Syrië tot achtertuin van Turkije maakt met de hulp van het pro-Turkse Syrische regime.

Een hart van medemenselijkheid is al genoeg. Bij het demissionaire kabinet-Schoof hoeven we daar niet naar te zoeken. Van hen is al langer bekend dat zij koste wat het kost appeasementpolitiek willen bedrijven richting Trump. Alsof dat in het verleden zo goed heeft gewerkt.