Gisteren viel de Turkse politie Sözcü TV binnen en plaatste deze linkse, seculiere zender onder staatstoezicht. Dit is allesbehalve een uitzonderlijk fenomeen in het Turkije van president Recep Tayyip Erdogan, aldus nieuwssite Turkish Minute. Sinds maart 2025 zijn minstens elf televisie- en digitale mediaorganisaties onder beheer van de Turkse staat geplaatst.
De Turkse rechterlijke macht, die sterk onder invloed staat van president Erdogan, speelt daarbij een cruciale rol. De mediaorganisaties die zijn overgenomen zijn via rechterlijke uitspraken onder curatele geplaatst. Deze besluiten zijn moeilijk los te zien van de naderende presidentsverkiezingen in 2027. Erdogan is vastbesloten deze verkiezingen te winnen en wil blijkbaar niets aan toeval overlaten. Kritische stemmen moeten daarom gesmoord worden.
De repressie van oppositiemedia maakt in Turkije al sinds de mislukte couppoging van 2016 deel uit van het politieke systeem. De afgelopen jaren is de druk verder toegenomen, met name op de seculiere oppositie, die in 2024 een grote overwinning behaalde bij de lokale verkiezingen. Erdogan pakt niet alleen seculiere oppositiemedia aan, maar ook politici, burgemeesters en hun medewerkers. Zo zit de burgemeester van Istanbul, Ekrem Imamoglu, sinds maart 2025 vast. Andere politici zitten al veel langer vast, zoals de progressieve Koerdische politicus Selahattin Demirtas, die sinds 2016 gevangen zit.
De strafrechtelijke onderzoeken en aanklachten van het Turkse Openbaar Ministerie variëren van terrorisme en misinformatie tot witwassen en andere criminele activiteiten. Mediabedrijven die nauwe banden met president Erdogan en zijn AK-partij hebben blijven grotendeels buiten schot.
Turkije staat op de 163ste plaats van de 180 landen op de persvrijheidsindex van Reporters Without Borders (RSF) uit 2026.
De pers was in Turkije nooit echt vrij. Sinds de stichting van de Turkse Republiek in 1923 hebben vrijwel alle politieke machtsblokken op enig moment geprobeerd de pers aan banden te leggen. Toch gelooft de bekende journalist Can Dündar, die naar Duitsland is gevlucht, dat de repressie nu zwaarder is dan ooit.


