Muhammed Hasim Yilmaz is genaturaliseerd tot Nederlander. ‘Ik was een vluchteling, een statushouder. Nu leef ik als burger in mijn eigen land.’

Ik werd wakker en zag de Nederlandse vlag op de deur van mijn woonkamer, een cadeau dat ik had gekregen. Eerst dacht ik eraan om hem op het balkon te hangen, maar zonder gordijnen voelde dat te open. Op de deur was hij beter op zijn plek. De vlag was groot, anderhalve meter, en nam ruimte in. Zoals dit moment zelf. Hij is nu een zichtbaar onderdeel van mijn leefruimte.

Veel vrienden hebben mij gefeliciteerd. Ik heb kaarten gekregen van mijn collega’s en mijn ouders hebben me gebeld om te vragen hoe de ceremonie was. Iedereen stelt dezelfde vraag: hoe voelt het nu? Voel je je anders?

Mijn antwoord is: ja en nee. Er is iets veranderd in mij. Het is zoals met een diploma. Op het moment dat je het krijgt, verander je niet op slag, maar het diploma is het symbool van alles wat je hebt geleerd.

Ik heb hard gewerkt. Ik ben naar een nieuw land verhuisd, ik ben meerdere keren verhuisd langs verschillende AZC’s, appartementen en steden. Ik heb de taal geleerd, de Nederlandse cultuur bestudeerd, hier een bacheloropleiding afgerond, als vrijwilliger bij verschillende stichtingen gewerkt, ben gaan werken en heb geprobeerd anderen te helpen. Dat zijn niet allemaal vereisten om Nederlander te worden. Maar ik wilde mij ook Nederlander vóélen.

En nu ik Nederlander ben, voel ik me zoals Nederlanders zich voelen. Ik kleed me zoals Nederlanders zich kleden. Wat ik geloof, past binnen wat Nederlanders geloven. Ik hoef niet meer te integreren, want ik ben nu onderdeel van de Nederlandse samenleving. Dat betekent niet dat ik in isolatie ga leven. Het betekent wel dat ik me niet meer hoef te bewijzen als een gelijkwaardig mens. Dat inzicht is voor mij heel belangrijk.

Wees nooit haatvol tegenover mensen die migreren om hun leven te verbeteren

Er is nog iets groots veranderd: mijn eigen verhaal. Tot nu toe was ik een vluchteling, een statushouder. Maar nu leef ik als burger in mijn eigen land. Ik ben geen slachtoffer meer. Het verhaal dat ik mezelf vertel, is veranderd. Ik ben nu een nieuwe Nederlander, een eerste generatie Turkse Nederlander.

En dat wil ik zeggen tegen de tweede, derde en alle volgende generaties na mij. Jullie zijn Nederlanders, maar ooit is iemand uit jullie familie naar Nederland gekomen. Iemand heeft hard gewerkt, is genaturaliseerd en heeft de taal als tweede taal geleerd. Dat was mogelijk dankzij de openheid van de Nederlandse cultuur en het respect voor mensenrechten, inclusief het recht op asiel.

Beste toekomstige generaties: wees nooit haatvol tegenover mensen die migreren om hun leven te verbeteren. Landen, grenzen en paspoorten zijn kunstmatig, maar mensen zijn door God geschapen. Bescherm de rechtsstaat en respecteer degenen die anders zijn dan jij. Herinner je dat er ooit een man was die niet in dit land geboren is. Besef dat zonder gelijke kansen jullie het leven dat jullie nu leven niet hadden kunnen leven.

Ik zal deze vrijheden nooit als vanzelfsprekend beschouwen. Ik ken de waarde van vrijheid. Zoals ik heb beloofd tijdens mijn ceremonie, zal ik mijn best doen om de waarden van de Grondwet en de vrijheden te respecteren. Niet om te integreren, niet om mezelf te bewijzen en niet om mijn waarden te tonen aan anderen, maar voor mezelf — en voor mijn toekomstige kinderen.

Nederland is nu mijn land.
En ik ben Nederlander.