De fundamentele morele dilemma’s van tachtig jaar geleden zijn terug, nationaal en internationaal. Het betreft het dilemma tussen recht en zelfbehoud. Rutte en zijn partij doen precies waarvoor hij als premier excuses-expert geworden was, toen het verre ambtsvoorgangers betrof. Binnenslands collaboratie met antidemocratische krachten, buitenslands wegkijken bij zich misdragende dictatoren – toen eerst tot 1940 bij Hitler en daarna vanaf 1941 bij Stalin, nu bij Trump, Netanyahu en Erdogan.

Wat moet Den Haag – als zelfbenoemde wereldhoofdstad van het internationaal recht – doen wanneer de ene door massamoordenaars geleide schurkenstaat een eveneens door massamoordenaars geleide andere schurkenstaat bombardeert? Het Israëlische regime van de oorlogsmisdadiger Netanyahu (minstens 70.000 burgers van een buurland vermoord) heeft het Iraanse regime van collega-misdadiger Khamenei (minstens 20.000 eigen burgers vermoord) aangevallen.

Velen in het Westen verklaarden na de moordaanslag openlijk geen traan om Khamenei te laten. En ook ik zal dat niet doen, evenmin als indertijd bij Khadaffi of Saddam Hoessein. Wie door het zwaard regeert, zal door het zwaard omkomen, om even op Mattheus 26:52 te variëren.

Maar als ik eraan toevoeg dat dat natuurlijk ook zou gelden bij Netanyahu – terecht door het Internationaal Strafhof aangeklaagd – dan leidt dat tot boze reacties en onfris gewauwel over een ‘bevriend’ land. Kennelijk is dat een vrijbrief voor alles – eerst voor de trotse totale vernietiging van Gaza, nu voor de aanstaande vernietiging van Libanon.

En laat ik er nog iets aan toevoegen, dat officieel ook taboe is: met elke nieuwe dag van Amerikaanse ontwrichting van de wereldorde wordt duidelijker hoe betreurenswaardig het is dat die kogel voor ‘daddy’ Trump er in 2024 net naast was. Geen westers historicus die daaraan later zal twijfelen, ook al durft geen westers politicus dat nú te zeggen.

Die kiest angstvallig voor de lijn van koningin Wilhelmina indertijd. Mocht u het niet weten: zij stuurde na Elsers mislukte moordaanslag op Hitler van 8 december 1939 een felicitatietelegram vanwege het behoud van de ‘bevriende’ Führer naar Berlijn. Nog geen half jaar later was ze zelf vanwege die net iets te lang volgehouden vriendschap in Londen beland.

Rechts slikt opnieuw elke Amerikaanse bewering van levensgevaarlijke wapens voor zoete koek

Niemand in het Midden-Oosten is brandschoon, maar de huidige geweldsexplosie is nu het rechtstreekse gevolg van Amerikaanse en Israëlische agressie. Van een machtsbezeten Amerikaanse president die geen boodschap heeft aan welk recht dan ook, en een Israëlische premier die zijn kans schoon ziet om – zie de invasie van Libanon – het Groot-Israël bij elkaar te bombarderen waarvan zijn achterban droomt.

Ons nieuwe kabinet reageert daarop door interne verdeeldheid even slap als zijn voorganger. De breuklijnen zijn dezelfde als in 2003: rechts slikt opnieuw elke Amerikaanse bewering van levensgevaarlijke wapens voor zoete koek – toen bij Irak chemische, nu bij Iran atomaire.

Nu Iran doelbewust de Arabische bondgenoten van de VS attaqueert, en Israël als antwoord gretig Libanon binnenvalt, kan de hele regio ontploffen. De rest van de NAVO dreigt hierin meegezogen te worden; er zijn al Europese fregatten onderweg. Het eerste zinnige woord van de NAVO-secretaris-generaal (ja, die functie schijnt inderdaad te bestaan) moet nog worden vernomen – die plakt aan zijn daddy vast.

Serieus tegenspel blijft uit. De verwaarlozing van de eigen defensie speelt daarbij een rol. Ook de russofiele handelspolitiek – bij ons de erfenis van Rutte – weegt mee. Met het oog op het door Trump verraden Oekraïne verhindert dit een koers los van Washington. Zo dreigt Europa militair betrokken te raken, waarmee tevens Netanyahu’s politiek de facto wordt gelegitimeerd.

Diens zo onbestrafte genocide vormt voor Moskou en Beijing een extra vrijbrief inzake de Donbass en Taiwan. Dan is, mede door Ruttes meegaandheid, de Derde Wereldoorlog al snel een feit. En de rest van de wereld zal vanwege Gaza tegen het Westen zeggen: houd je mond.

Misschien het grootste taboe: hoezeer een implosie van de Iraanse theocratie ook valt toe te juichen, een makkelijke Amerikaans-Israëlische zege – dus zónder veel eigen dode militairen – is met het oog op de gevolgen ervan uiterst ongewenst. Zoiets zal voor Trump namelijk een aanmoediging vormen om de wereld verder in brand te steken.

En dat treft ook ons direct. Trump is op interne ondermijning van Europa uit en zal een tweede snel succes (na Venezuela) als aanmoediging beschouwen. Denk: Groenland. Alleen daddy-verblinde dwazen (lees: types als Mark Rutte) willen dat nu nog steeds niet zien.