Ze kwam, sprak en vertrok, maar haar woorden raakten. Speciaal rapporteur van de VN voor de mensenrechten in de Palestijnse gebieden, Francesca Albanese, sprak gistermorgen heel kort de menigte toe tijdens de wekelijkse sit-in voor het ministerie van Buitenlandse Zaken, vlak voor haar ontvangst in de Tweede Kamer.

Het was alweer de 116e keer dat oud-ambtenaren, diplomaten en andere betrokkenen zich rond het middaguur verzamelden voor de deur van het ministerie van Buitenlandse Zaken. Met de sit-ins laten ze hun onvrede merken over het beleid van Nederland ten opzichte van Israël, een sentiment dat alleen maar is gegroeid.

‘Ik denk dat jullie in aantal zijn verdubbeld’, zei Albanese, zichtbaar aangedaan toen ze met luid applaus werd ontvangen door de groep demonstranten, die kort daarvoor nog 30 minuten lang een oorverdovende stilte hadden laten horen. Ze was uitgenodigd om te komen spreken, net zoals ze in 2024 had gedaan voor deze groep. Maar haar trein had vertraging, ze miste haar aansluiting en moest al bijna bij haar volgende afspraak zijn. ‘Ik heb 20 seconden.’

In die seconden stak ze de demonstranten, van wie sommigen al meer dan een jaar elke donderdagmiddag aanwezig zijn, een hart onder de riem. ‘Ik kan alleen maar bedanken voor het feit dat jullie niet opgeven. We moeten ons blijven verzetten tegen brutaliteit en wetteloosheid en samen gaan we dat halen. Blijf geloven dat het de moeite waard is om te vechten voor rechtvaardigheid. Als we daarmee stoppen, dan verliezen we’, zo klonk haar toespraak, die ze vervolgens afsloot met de leus ‘free free Europe’.

Blijven vechten

‘Albanese is wel een symbool voor de rechtvaardigheid’, zegt Berber van de Woude, een van de aanwezigen bij het ministerie. Ze is Palestina-activist van het eerste uur, presenteert de podcast Verzetje van de Correspondent en is zelf oud-ambtenaar, net als veel van de aanwezigen. ‘Het zijn juist de ambtenaren die het verschil kunnen maken. Als zij allemaal zouden opstaan tegen dit beleid, kan er echt iets veranderen. Maar veel ambtenaren hebben het gevoel als individu niet zo veel aan het systeem te kunnen veranderen.’

Wat begon als een kleine groep oudgedienden, is inmiddels uitgegroeid tot een bont gezelschap van artsen, advocaten, medewerkers van humanitaire organisaties en activisten. Zoals David Klein, die op de vraag waarvan hij is een indrukwekkende opsomming maakt van organisaties waaraan hij deelneemt. ‘Ik ben nu fulltime activist’, lacht hij.

Hij zit achter een rij foto’s van Palestijnse kinderen die zijn omgekomen door het Israëlische geweld in Gaza. ‘Genocide is toch wel het ergste wat de mensheid kan overkomen, dus we moeten hiertegen blijven demonstreren’, zegt hij. Hij doet dit vooral in zijn woonplaats Dordrecht, een stad die dicht tegen de Bijbelbelt aanligt, omdat het ‘juist in deze gebieden belangrijk is om onze stem te laten horen’, maar vandaag doet hij mee in Den Haag.

‘Het is wel gek dat er zo weinig oud-ministers op afkomen’

Ineke Palm komt uit Rotterdam en staat voor het ministerie namens Artsen voor Gaza. Net als een aantal andere artsen draagt ze een witte jas. ‘Om de artsen in Gaza te steunen. Ze staan onder ongelooflijke druk.’ Haar organisatie is momenteel bezig een mobiel ziekenhuis op te zetten in Gaza, omdat de meeste ziekenhuizen inmiddels compleet zijn verwoest. In Den Haag staat de organisatie al drie maanden lang elke donderdagmiddag voor de deur van het ministerie, waar volgens haar nog nooit een minister naar buiten is gestapt om te horen wat de demonstranten willen vertellen.

‘Het is wel gek dat er zo weinig oud-ministers op afkomen’, zegt vaste bezoeker en oud-minister Jan Pronk. Hij heeft zijn naam aan de sit-in verbonden; hij komt er elke week. Juist die frequentie is zo belangrijk, vertelt hij. ‘Er komt wel eens een oud-minister een enkele keer, maar we moeten blijven opdagen. We moeten de jonge, nieuwe diplomaten het gevoel geven dat er mensen om hen heen staan.’

Gesanctioneerd

Dat gevoel heeft ook Albanese deze ochtend duidelijk meegegeven. Terwijl het publiek haar bezoek waardeerde met wederom luid applaus, haastte ze zich naar de Tweede Kamer, waar ze een afspraak heeft met een aantal politici die haar wel gunstig gezind zijn.

Dit welkom is inmiddels niet meer vanzelfsprekend. Albanese staat onder hevige internationale druk vanwege haar onverbeten kritiek op Israël, de genocide in Gaza en de medeplichtigheid van westerse regeringen. Regeringsleiders in meerdere landen, waaronder Nederland, weigeren haar te ontvangen en de VS heeft zelfs sancties tegen haar opgelegd.

‘Als we ermee stoppen, dan verliezen we’

Dit terwijl Albanese juist strijdt voor het internationaal recht, vindt Ambtenaren en de Grondwet, de groep achter de sit-in. ‘Al in maart 2024 onderbouwde ze dat er sterke aanwijzingen waren dat er in de Gazastrook sprake was van genocide. Ook bracht ze in kaart dat meer dan 60 bedrijven concreet bijdragen aan de onderdrukking van het Palestijnse volk’, schrijft de groep op LinkedIn.

‘Terwijl ze naar alle waarschijnlijkheid niet zal worden ontvangen op het ministerie van Buitenlandse Zaken, is zij meer dan welkom bij de sit-in! Sterker nog, een VN-speciaal rapporteur die wordt gesanctioneerd en onder extreme publieke en politieke druk staat omdat ze stelling neemt voor respect voor het internationaal recht en zich uitspreekt tegen genocide, verdient een rode loper’, schrijft Angelique Eijpe, een van de organisatoren.

Die avond is Albanese een van de sprekers tijdens de presentatie van de Coalitie voor het ICC van het nieuwe rapport over de impact van Amerikaanse sancties tegen mensen die opkomen voor het internationaal recht.