Het gaat de laatste tijd niet goed met Trump, en dat is goed nieuws. Als het namelijk wel goed met Trump zou gaan, zou de dreiging van Trumps Amerika voor de Europese veiligheid weer toenemen. Denk aan Groenland en de ondermijning van onze democratische rechtsorde door de openlijke steun van Vance en zijn trawanten aan fascistoïde rechts.

Voorlopig heeft Trump te veel andere sores aan zijn hoofd. Die sores leren hem dat ook de macht van Amerika grenzen kent — economisch, militair en politiek. Dat dwingt hem tot inbinden, want zonder steun van andere landen komt ook Trump uiteindelijk nergens. En zijn totale onbetrouwbaarheid betekent dat niemand nog toeschietelijk is. Je krijgt er stank voor dank voor terug.

Dat is de les die Europa intussen ook wel heeft geleerd: met vleierij bereik je bij dit narcistische monster niets. The Art of the Deal, waar King Donald zo mee pronkt, keert zich nu al tegen Amerika en brengt het land steeds verder in de problemen, omdat niemand het Witte Huis nog vertrouwt. Met uitzondering dan van Rutte.

In hun agressieoorlog tegen Iran zijn Trump en Netanyahu evident de verliezers. De Amerikaanse minister van Defensie Pete Hegseth, een anachronistisch kruisvaarderstype met een lijf vol politiek-obscene tatoeages, begint op zijn Iraakse collega uit de nadagen van Saddam Hoessein te lijken, die ook met Amerikaanse tanks in de straten van Bagdad bleef verkondigen dat Irak aan de winnende hand was. In de Straat van Hormuz krijgt hij tot nu toe geen echte voet aan de grond.

Met vleierij bereik je bij dit narcistische monster niets

Niet Amerika of Israël, maar Iran is duidelijk de winnaar. Voor Trump geldt hetzelfde als voor Poetin in diens agressieoorlog tegen Oekraïne: hij heeft geen van zijn doelen bereikt, terwijl dat nodig is om een zelf begonnen oorlog te winnen. De aangevallen tegenstander wint al door niet te verliezen — en dat is nu de stand van zaken.

De exploderende benzineprijzen leiden juist onder de autoverslaafde achterban van de Republikeinen tot groeiende onvrede; door zijn dure oorlogen keren de rechtse MAGA-populisten zich van hem af. Tucker Carlson die openlijk zijn excuses aanbiedt voor zijn misleidende bejubeling van Trump in de voorgaande jaren: een uniek tv-moment.

Trump zit hopeloos vast tussen twee vuren, waarbij hij — terecht! — op geen enkele bijstand van Europa hoeft te rekenen zolang hij zijn oorlog niet stopt. Van Londen tot Rome is men hem zat. Wil Trump zijn massaal weglopende aanhang behouden, dan moet hij met spoed een einde maken aan de oliecrisis. Teheran weet dat en dat versterkt de zelfverzekerdheid daar. Het heeft minder haast en hoeft dus niet in te binden. Dat zal Trump moeten doen. Dat betekent het erkennen van zijn verlies: erkennen dat geen van zijn met veel bombarie verkondigde doelen is bereikt — iets waar Trump niet zo goed in is.

Zo’n gedwongen openlijk inbinden van Trump heeft nog een voordeel: het zet de banden met de genocidale moordmachine waarin Netanyahu het Israëlische leger heeft herschapen onder druk. Trump heeft zich in zijn politieke onbenulligheid door Netanyahu fata morgana’s laten voorspiegelen en zich zo in een uitzichtloze oorlog laten meeslepen.

Als Trump straks — welhaast onvermijdelijk — als de grote loser oogt, zal hij Netanyahu dat aanrekenen. Nu al ziet Trump zich genoodzaakt om de Israëlische premier (tot diens woede) in Libanon tot gevechtspauzes te dwingen. Dat was een eis van Teheran, en Trump heeft die eis moeten slikken. En anders zijn er wel de Golfstaten en de Saoedi’s, wier economieën door de oorlog zijn geruïneerd en die zich daardoor van beide aanstichters afkeren.

Ook Trumps greep op Europa is verslapt. Militair, omdat Oekraïne zich gaandeweg toch steeds beter tegen Rusland weet te redden. En politiek, omdat zijn opperbuikspreekpop Orbán van het toneel is verdwenen en alle steunverklaringen van Trump en Vance averechts hebben gewerkt. Orbáns nederlaag is ook die van hen. Andere vroegere extreemrechtse Trumpadepten houden afstand; de kwestie-Groenland en de aanval op de paus hebben hun liefde aanzienlijk doen bekoelen. Trump is voor hen geen steun meer, maar een blok aan het been.

En dan is er nog die paus. Die benoemt nu uitgerekend in een van de meest Trumpgezinde staten van de VS een illegale immigrant tot bisschop. Een grotere oorvijg voor de Trumptator is amper denkbaar. Benieuwd of hij er ICE op af durft te sturen en zich daarmee definitief van de meeste Amerikaanse katholieken vervreemdt.