Huizen van mensen die geen bezwaar hebben tegen een asielzoekersopvang in hun dorp Engelen, zijn beklad met gemene teksten. Deze gebeurtenis rakelde bij mij een herinnering op. Op een hete zomerdag was ik als 11-jarige met een kameraad gaan zwemmen in het Engelermeer. Na het zwemmen wilden we op mijn fiets stappen. Ik kon mijn fiets niet meer terugvinden. De fiets was foetsie. Als klein kind is je fiets je grootste privébezit. Dat mijn fiets gestolen was, was een grote shock voor mij.

Boos ging ik met mijn kameraad lopend naar het centrum van Den Bosch. Daar gingen we naar het politiebureau. Dat bureau bestaat niet meer. Dat hele gebied is samen met het oude Groot Ziekengasthuis een nieuw woon- en winkelgebied geworden. Hoe het ook zij. We stapten tegen de avond het politiebureau binnen. Mijn vertrouwen in de overheid was groot. Zodra ze de aangifte binnen hadden, zouden ze alle politieauto’s in de stad instrueren om mijn fiets op te sporen en de dieven achter slot en grendel te zetten. Bij de balie maakte iemand de aangifte op en stuurde ons weer lopend naar huis. De lange arm van de staat was een stuk korter dan ik had ingeschat.

Nu wordt in Engelen en in andere dorpen stennis geschopt over de opvang van asielzoekers. De voorstanders, eigenlijk meer mensen die geen bezwaar hebben, zullen vanuit het motief van naastenliefde en het verhaal van de barmhartige Samaritaan handelen. Tegenstanders vinden vluchtelingen eng en willen ze zeker niet in de eigen backyard hebben. Een grens is nu duidelijk overschreden. Huizen van dorpsgenoten met een eigen mening bekladden met beledigingen is beangstigend. De gemeente Den Bosch staat met deze negatieve spiraal in Engelen voor een duivels dilemma.

Alle asielzoekers kunnen makkelijk ongemerkt in de tien grootste gemeenten opgevangen worden

Het spreiden van de asielzoekers over alle gemeenten wordt als solidair gepresenteerd. Ik geloof daar niet zo in. Alle asielzoekers kunnen makkelijk ongemerkt in de tien grootste gemeenten opgevangen worden.

Er is een ander probleem. Kleine gemeenten hebben met een versterkte vergrijzing te maken. Jongeren trekken weg voor studie of werk en komen niet meer terug. De paar honderd asielzoekers zorgen voor wat leven in de brouwerij. Zonder asielzoekers kun je in veel kleine kernen geen kapper, telefoonzaak of eettent meer vinden. Dit verhaal wordt onvoldoende belicht.

Waar tegenstanders van de opvang van asielzoekers wel een punt in hebben, is dat wanneer een grote groep van honderden asielzoekers bij een dorpskern van pak hem beet duizend mensen geplaatst wordt, dit de harmonie in zo’n kleine gemeenschap kan ontregelen.

Spreiden van de opvang is goed. Maar doe het met mate.