Laatst had ik mot met een patiënt die heimelijk AI had gebruikt. Natuurlijk ontkomen we niet meer aan AI. Maar de etiquette rond het gebruik ervan moet nog worden ontwikkeld.

Patiënten die zich voorbereiden en het gesprek met de dokter aangaan met onderbouwde kennis, zijn goed bezig. Het is echter niet gepast om de kennis van de dokter te testen met een datacenter dat beschikt over honderdduizend miljard terabyte aan parate kennis. Zolang de dokter nog een mens van vlees en bloed is, kan hij daar niet tegenop.

Een patiënt kan daarom beter eerlijk zeggen dat hij AI heeft gebruikt en dat dit het antwoord van de machine learning is. Als het interessant is, kan hij het laten zien: dit was de prompt en dat het antwoord. Zo kan de dokter er een deskundig commentaar op geven.

Zolang de dokter nog een mens van vlees en bloed is, kan hij daar niet tegenop

Ook de verslaglegging van hulpverleners wordt stukje bij beetje vervangen door machine learning. Teksten worden gepolijst en logischer gemaakt. Je kunt echter niet meer lezen van wie een tekst is. Eigenlijk van niemand. Ja, van een machine. Ook hier ontbreekt nog een etiquette.

Over de zorg heb ik nog wel wat te zeggen. Maar met open mond kijk ik naar de veranderingen in het onderwijs. Waar leerlingen vroeger urenlang moesten ploeteren om bronnen en informatie te verzamelen voor een klein schoolverslag, kunnen ze nu met de juiste prompts in een oogwenk een verslag tevoorschijn toveren.

Doordat kennis veel toegankelijker wordt, zal de kenniscurve van kinderen en jongvolwassenen volgens mij veel steiler stijgen. Zolang een leerling het dragen van zoveel kennis aankan, is daar niets mis mee.

Maar wat gaat het onderwijs doen met de vele uren die vrijkomen door deze versnelling van kennisvergaring? Worden er nieuwe bezigheden ontwikkeld? Ik vermoed dat leerlingen niet veel zin hebben in bezigheidstherapie. Laten we daarom maar met een kaasschaaf door het onderwijs gaan en de opleidingen verkorten.