Home Blog Pagina 15

Bevrijdt Europa zich nu uit de greep van Trump?

Het gaat de laatste tijd niet goed met Trump, en dat is goed nieuws. Als het namelijk wel goed met Trump zou gaan, zou de dreiging van Trumps Amerika voor de Europese veiligheid weer toenemen. Denk aan Groenland en de ondermijning van onze democratische rechtsorde door de openlijke steun van Vance en zijn trawanten aan fascistoïde rechts.

Voorlopig heeft Trump te veel andere sores aan zijn hoofd. Die sores leren hem dat ook de macht van Amerika grenzen kent — economisch, militair en politiek. Dat dwingt hem tot inbinden, want zonder steun van andere landen komt ook Trump uiteindelijk nergens. En zijn totale onbetrouwbaarheid betekent dat niemand nog toeschietelijk is. Je krijgt er stank voor dank voor terug.

Dat is de les die Europa intussen ook wel heeft geleerd: met vleierij bereik je bij dit narcistische monster niets. The Art of the Deal, waar King Donald zo mee pronkt, keert zich nu al tegen Amerika en brengt het land steeds verder in de problemen, omdat niemand het Witte Huis nog vertrouwt. Met uitzondering dan van Rutte.

In hun agressieoorlog tegen Iran zijn Trump en Netanyahu evident de verliezers. De Amerikaanse minister van Defensie Pete Hegseth, een anachronistisch kruisvaarderstype met een lijf vol politiek-obscene tatoeages, begint op zijn Iraakse collega uit de nadagen van Saddam Hoessein te lijken, die ook met Amerikaanse tanks in de straten van Bagdad bleef verkondigen dat Irak aan de winnende hand was. In de Straat van Hormuz krijgt hij tot nu toe geen echte voet aan de grond.

Met vleierij bereik je bij dit narcistische monster niets

Niet Amerika of Israël, maar Iran is duidelijk de winnaar. Voor Trump geldt hetzelfde als voor Poetin in diens agressieoorlog tegen Oekraïne: hij heeft geen van zijn doelen bereikt, terwijl dat nodig is om een zelf begonnen oorlog te winnen. De aangevallen tegenstander wint al door niet te verliezen — en dat is nu de stand van zaken.

De exploderende benzineprijzen leiden juist onder de autoverslaafde achterban van de Republikeinen tot groeiende onvrede; door zijn dure oorlogen keren de rechtse MAGA-populisten zich van hem af. Tucker Carlson die openlijk zijn excuses aanbiedt voor zijn misleidende bejubeling van Trump in de voorgaande jaren: een uniek tv-moment.

Trump zit hopeloos vast tussen twee vuren, waarbij hij — terecht! — op geen enkele bijstand van Europa hoeft te rekenen zolang hij zijn oorlog niet stopt. Van Londen tot Rome is men hem zat. Wil Trump zijn massaal weglopende aanhang behouden, dan moet hij met spoed een einde maken aan de oliecrisis. Teheran weet dat en dat versterkt de zelfverzekerdheid daar. Het heeft minder haast en hoeft dus niet in te binden. Dat zal Trump moeten doen. Dat betekent het erkennen van zijn verlies: erkennen dat geen van zijn met veel bombarie verkondigde doelen is bereikt — iets waar Trump niet zo goed in is.

Zo’n gedwongen openlijk inbinden van Trump heeft nog een voordeel: het zet de banden met de genocidale moordmachine waarin Netanyahu het Israëlische leger heeft herschapen onder druk. Trump heeft zich in zijn politieke onbenulligheid door Netanyahu fata morgana’s laten voorspiegelen en zich zo in een uitzichtloze oorlog laten meeslepen.

Als Trump straks — welhaast onvermijdelijk — als de grote loser oogt, zal hij Netanyahu dat aanrekenen. Nu al ziet Trump zich genoodzaakt om de Israëlische premier (tot diens woede) in Libanon tot gevechtspauzes te dwingen. Dat was een eis van Teheran, en Trump heeft die eis moeten slikken. En anders zijn er wel de Golfstaten en de Saoedi’s, wier economieën door de oorlog zijn geruïneerd en die zich daardoor van beide aanstichters afkeren.

Ook Trumps greep op Europa is verslapt. Militair, omdat Oekraïne zich gaandeweg toch steeds beter tegen Rusland weet te redden. En politiek, omdat zijn opperbuikspreekpop Orbán van het toneel is verdwenen en alle steunverklaringen van Trump en Vance averechts hebben gewerkt. Orbáns nederlaag is ook die van hen. Andere vroegere extreemrechtse Trumpadepten houden afstand; de kwestie-Groenland en de aanval op de paus hebben hun liefde aanzienlijk doen bekoelen. Trump is voor hen geen steun meer, maar een blok aan het been.

En dan is er nog die paus. Die benoemt nu uitgerekend in een van de meest Trumpgezinde staten van de VS een illegale immigrant tot bisschop. Een grotere oorvijg voor de Trumptator is amper denkbaar. Benieuwd of hij er ICE op af durft te sturen en zich daarmee definitief van de meeste Amerikaanse katholieken vervreemdt.

Statushouders vinden sneller werk dan tien jaar geleden

0

Statushouders, asielzoekers die een verblijfsvergunning hebben gekregen, komen sneller aan een baan dan tien jaar geleden. Dat blijkt uit nieuwe gegevens van het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS).

Dertien procent van de statushouders van 18 tot 65 jaar die in 2024 hun verblijfsvergunning kregen, had na drie maanden werk gevonden. Tien jaar eerder vond slechts 1 procent binnen drie maanden een baan.

Met het rapport Asiel en Integratie 2026 geeft het CBS inzicht in de instroom van asielzoekers en de samenstelling en integratie van groepen statushouders.

Tussen 2014 en de eerste helft van 2025 ontvingen ruim 311 duizend mensen een verblijfsvergunning voor asiel. Terwijl in 2014 57 procent van de statushouders tussen de 18 en 45 jaar oud was, was dat in 2018 36 procent. In de meeste jaren bestond zo’n 60 procent van deze groep uit mannen.

Onder statushouders van 18 tot 65 jaar die tussen 2014 en 2020 een verblijfsvergunning kregen, vond maximaal 3 procent na drie maanden een baan. Dit percentage steeg in latere jaren, van 6 procent in 2021 tot 13 procent in 2024. Meer dan een kwart van deze groep had in 2024 een baan als uitzendkracht, ruim twee keer zoveel als tien jaar eerder.

Van de statushouders die in 2014 hun vergunning kregen, werkte 39 procent een half jaar later in de horeca. Tien jaar later was dat 26 procent. De horeca en de uitzendbranche vormden in 2024 de twee grootste sectoren waarin statushouders een baan vonden.

Het CBS meldt dat tussen 2014 en 2024 zowel de arbeidsmarkt als het beleid is veranderd. Zo mochten asielzoekers aanvankelijk maximaal 24 van de 52 weken werken (‘24-weken-eis’). Deze regeling werd eind 2023 afgeschaft. Ook de coronacrisis kan volgens het CBS hebben geleid tot verschillen tussen de jaren.

EHRM: Turkije schendt rechten van vermeende gülenist

0

Het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) in Straatsburg concludeert dat Turkije de rechten heeft geschonden van een vermeende Gülen-aanhanger door hem te veroordelen als lid van een terroristische organisatie. Het gaat om de zaak Saban Yasak tegen Turkije.

Israël valt Beiroet aan ondanks staakt-het-vuren

0

Israël heeft woensdagavond een gerichte aanval uitgevoerd op een zuidelijke wijk van Beiroet. Het was de eerste keer dat de Libanese hoofdstad werd geraakt sinds het staakt-het-vuren tussen Hezbollah en Israël op 17 april.

Hoewel het staakt-het-vuren inmiddels al meerdere malen is geschonden en nog weinig voorstelt, was de afspraak dat de hoofdstad in ieder geval buiten schot zou blijven. Inwoners van de zuidelijke wijk Al-Dahiyeh waren teruggekeerd naar hun woningen en de straten liepen weer vol, zo blijkt uit een reportage van Al Jazeera.

Toch werd de wijk gisteravond opgeschrikt door een aanval op een gebouw waar op dat moment een vergadering plaatsvond van de Radwan-strijdkrachten van Hezbollah, een gevechtsunit die verantwoordelijk is voor meerdere aanvallen op Israëlische troepen. Het doelwit van de aanval was de commandant van deze strijdkrachten, Malek Ballout, bevestigde Israël. Volgens de Libanese nieuwssite Naharnet is hij inderdaad omgekomen bij de aanval.

Ondertussen waren er ook aanvallen in het zuiden van Libanon en in de Bekaa-vallei, waar Hezbollah eveneens aanwezig is. Hezbollah voert ook nog steeds aanvallen uit op Israëlische soldaten in het zuiden van Libanon, maar ook op het noorden van Israël.

Het staakt-het-vuren van 17 april heeft ertoe geleid dat de intensiteit van het geweld iets is afgenomen, maar een oplossing voor het langdurige conflict is nog niet in zicht.

Lees ook:

Staakt-het-vuren Libanon biedt weinig perspectief: ‘De belangrijkste speler zit niet aan tafel’

Demonstratie tegen aanmeldcentrum in Ter Apel afgeblazen

0

Defend Netherlands heeft een aangekondigd protest bij het aanmeldcentrum in Ter Apel afgeblazen. Als motivatie voor de intrekking noemt de extreemrechtse organisatie ‘mogelijke wanordelijkheden’. Dat meldt de Gelderlander.

Ook was er voor zaterdag een tegendemonstratie aangemeld door Groningse groepen die zich onder de naam ‘Groningen tegen extreemrechts’ hebben verenigd.

De druk die vanuit de politiek en media lijkt te worden opgevoerd tegen extreemrechtse onrust, lijkt met de intrekking door Defend Netherlands effect te sorteren. Zo gaven burgemeesters eerder deze week aan dat politiek Den Haag zich moest uitspreken. Ook gaf Buitenhof ruimte aan onderzoeker Jelle Postma, die waarschuwt voor groeiend extreemrechts en buitenlandse beïnvloeding.

Defend Netherlands framet deze terugtrekkende beweging als het nemen van verantwoordelijkheid, maar blijft provoceren. ‘Er zullen op andere momenten en manieren activiteiten plaatsvinden’, aldus de extreemrechtse groep, die Nederlanders met een migratieachtergrond en vluchtelingen wil deporteren. Het gebruik van een Engelse naam voor een Nederlands-nationalistische groep is vermoedelijk bedoeld om de internationale coördinatie tegen migranten te vergemakkelijken.

De afgelopen periode zijn de protesten geëscaleerd, bijvoorbeeld in Loosdrecht en IJsselstein, waar politici werden bedreigd en geweld plaatsvond tegen autoriteiten en azc’s. Hierbij waren volgens onderzoekers ook extreemrechtse cellen uit het buitenland actief.

Mijn schaamte voor henna begon niet op het schoolplein

0

Ahlam Benali las Henna, het nieuwe boek van Abdelkader Benali. Ze begrijpt nu waar haar schaamte voor de traditionele huidversiering vandaan komt.

Waar blijft de kritiek van opiniemakers op mensenrechtenschendingen in Marokko?

0

Afgelopen zaterdag werd historicus en journalist Maati Monjib ondanks een geldig toegangsbewijs geweigerd bij de boekenbeurs in Rabat. Het stilzwijgen van Marokkaans-Nederlandse opiniemakers daarover is opmerkelijk, vindt activist Abdelghani Ababou.

Het is inmiddels een terugkerend patroon dat moeilijk nog als toeval kan worden weggezet. Marokkaans-Nederlandse schrijvers, cultuurmakers en opiniemakers met een uitgesproken kritisch profiel duiken jaarlijks op in Rabat, als gast van en op kosten van de omstreden CCME, tijdens de boekenbeurs SIEL.

Dat orgaan, officieel een adviesraad voor de Marokkaanse diaspora, wordt al jaren gezien als een verlengstuk van de politieke invloed van het Marokkaanse regime.

Wat wringt, is niet zozeer de reis zelf, maar de opvallende tegenstelling in houding. In Nederland profileren deze stemmen zich vaak als kritisch, progressief en uitgesproken tegen institutioneel onrecht. Maar eenmaal in de Marokkaanse context lijken die principes opmerkelijk flexibel. Dezelfde auteurs die in het Nederlandse debat – terecht – scherp uithalen naar machtsstructuren, laten zich zonder veel ruchtbaarheid fêteren door een instituut dat nauw verbonden is met de tentakels van Mohammed VI.

Dat roept vragen op over consistentie en geloofwaardigheid. Want het gaat hier niet om een neutrale culturele uitwisseling. De CCME staat al sinds de oprichting ter discussie en wordt door critici gezien als onderdeel van wat vaak de ‘lange arm van Rabat’ wordt genoemd: de poging van de Marokkaanse staat om invloed uit te oefenen op diasporagemeenschappen in Europa. Zelfs de AIVD wijst expliciet in recente rapportages op praktijken van inmenging en intimidatie door Rabat.

De context maakt het des te gevoeliger. In Marokko zelf is er geen ruimte voor kritische stemmen. Internationale mensenrechtenorganisaties zoals Freedom House, Human Rights Watch, Amnesty International en Reporters Without Borders bevestigen dat al jaren, consequent en onmiskenbaar.

Wie zich profileert als onafhankelijk en kritisch, moet ook bereid zijn die houding consequent door te trekken

Journalisten en jonge Gen Z-demonstranten die zich uitspreken tegen corruptie en machtsmisbruik worden stevig de kop ingedrukt. En dan zijn er nog Nasser Zefzafi en zijn medestanders van Hirak Rif.

In dat licht is het minstens opmerkelijk dat Nederlandse opiniemakers, die elders de mond vol hebben van mensenrechten en vrijheid van meningsuiting, zich verbinden aan een staatsgelieerd platform zonder daar publiekelijk rekenschap over af te leggen.

Het wordt nog wranger wanneer dezelfde figuren in het Nederlandse debat de lange arm ontkennen en critici daarvan de maat nemen. Deze hypocrisie is recent door Abdelkader Benali in zijn column in de Kanttekening tentoongespreid.

Een opiniemaker of auteur hoeft geen heilige te zijn, maar enige consistentie mag wel worden verwacht. Wie zich profileert als onafhankelijk en kritisch, moet ook bereid zijn die houding consequent door te trekken – óók wanneer dat ongemakkelijk is, óók wanneer er uitnodigingen op tafel liggen.

Nadat afgelopen zaterdag de kritische geest Maati Monjib de toegang tot de boekenbeurs werd geweigerd – ondanks een toegangsbewijs – rijst de vraag of de Nederlandse vertegenwoordigers zich solidair met hem zullen verklaren.

Zaanse politicus Eylem Köseoglu stapt op na langdurig conflict in gemeenteraad

0

Eylem Köseoglu, fractievoorzitter van GroenLinks-PvdA in Zaanstad, stapt op. Dat schrijft ze op LinkedIn. Daarmee komt een einde aan een langdurig en fel conflict binnen het gemeentebestuur van Zaanstad.

‘Het behartigen van hun belangen is belangrijker dan mijn eigen positie, en dat is altijd zo geweest. Als mijn persoon onderdeel wordt gemaakt van het probleem in plaats van de oplossing, dan is het mijn verantwoordelijkheid om ruimte te maken’, aldus Köseoglu, leider van de fusiepartij GroenLinks-PvdA in Zaanstad.

Het besluit om te stoppen volgt op een intens en bewogen jaar voor Köseoglu. Ze uitte kritiek op de aanpak van ondermijnende criminaliteit in Zaanstad, die vooral inwoners met een migratieachtergrond betrof, en werkte mee aan een artikel daarover in Follow the Money. Zelf werd Köseoglu ook onderwerp van controverse, nadat ze zonder bewijs in verband werd gebracht met de onderwereld, onder meer door Telegraaf-journalist John van den Heuvel. In het tv-programma Medialogica zei hij dat ‘men twijfelt over haar zuivere intenties’. Noordhollands Dagblad maakte later excuses voor soortgelijke berichtgeving.

Köseoglu botste geregeld met partijgenoten en andere partijen in de gemeenteraad en werd door meerdere fracties uitgesloten als coalitiepartner. Volgens twee Zaanse wethouders zette zij politieke tegenstanders onder druk met klachten, aangiftes bij de politie en juridische stappen.

De aanhoudende kritiek lijkt Köseoglu uiteindelijk te veel geworden. In haar afscheidsverklaring schrijft ze:

‘De manier waarop in Zaanstad met politieke verschillen wordt omgegaan, zet de bestuurlijke cultuur en democratische waarden onder druk. Kritisch tegengeluid wordt te vaak beantwoord met framing en grenzeloze persoonlijke aanvallen.’

Braziliaanse president eist vrijlating van deelnemer Gaza-konvooi

0

De Braziliaanse president Lula heeft fel uitgehaald naar Israël na de arrestatie van de Braziliaanse activist Thiago Ávila, een van de deelnemers aan de Global Sumud Flotilla.

In een bericht op sociale media eiste Lula de onmiddellijke vrijlating van Ávila, die werd opgepakt nadat Israëlische troepen het humanitaire hulpkonvooi naar Gaza hadden onderschept. Volgens Lula is de detentie in strijd met het internationaal recht en moet de veiligheid van de activist worden gegarandeerd.

Ávila maakte deel uit van de Global Sumud Flotilla, die humanitaire hulp naar Gaza probeerde te brengen en daarmee de Israëlische blokkade wilde doorbreken. Het konvooi werd in internationale wateren onderschept, waarna 175 activisten werden gearresteerd. Een aantal van hen werd overgebracht naar Israël, waar zij zonder verdere informatie worden vastgehouden. Onder hen bevonden zich vorige week ook vier Nederlanders, die inmiddels zijn vrijgelaten.

Israël stelt dat de actie noodzakelijk was vanwege veiligheidsredenen en mogelijke banden met vijandige organisaties, maar die beschuldigingen worden door de activisten en hun advocaten betwist. In Nederland gingen vorige week demonstranten de straat op om aandacht te vragen voor de arrestatie, maar vanuit de Nederlandse regering bleef het opvallend stil.

Dit in tegenstelling tot de Braziliaanse en ook de Spaanse regering. Zij spreken van een illegale arrestatie en beschuldigen Israël van schending van het internationaal recht. Intussen groeit de internationale druk om de activisten vrij te laten, mede vanwege berichten over slechte detentieomstandigheden. De activisten zouden worden gemarteld.

Tegelijkertijd werd bekend dat de moeder van Ávila op 63-jarige leeftijd is overleden. Braziliaanse media melden dat haar overlijden het persoonlijke drama rond de zaak verder vergroot en de roep om snelle vrijlating van de activist versterkt.

Activist Ayala Levinger aangehouden bij dodenherdenking

0

Pro-Palestina-activist Ayala Levinger is op 4 mei tijdens de Nationale Dodenherdenking op de Dam in Amsterdam opgepakt en ruim drie uur vastgehouden vanwege een stil protest met de tekst ‘Nooit meer is nu!’. Critici, onder wie journalist Frederike Geerdink, die ook aanwezig was, vragen zich af waarom zelfs zo’n stil protest niet mag.

‘Dit A5’je hield ik vast op de Dam, samen met zo’n 15 anderen. Is dit niet waar de Dodenherdenking over gaat? Als het hier niet over gaat, waar dan wél over? Toen de politie vorderde, hebben een paar anderen en ik het papiertje weggedaan en werden wij dus niet opgepakt. Free onze vrienden!’, schrijft Geerdink op X.

Ze vermoedt dat ‘de macht’ doodsbang is voor ‘de spiegel’ die activisten haar voorhouden. ‘Grote, mooie woorden over het verzet toen, en terecht, maar het verzet nu wordt gecriminaliseerd. Wat betekent 4 mei dan nog?’

Een van de vrienden van Geerdink die werd opgepakt is Ayala Levinger, een pro-Palestijnse activist met een Joods-Israëlische achtergrond, en lid van het maandelijkse panel van de Kanttekening. Na haar vrijlating, rond middernacht op 4 mei, deelde ze op Instagram een foto van het A4’tje, samen met haar bijdrage aan het panel van mei, dat over de dodenherdenking ging. Daarin zei ze onder meer:

‘De Nationale Herdenking op 4 mei is altijd selectief geweest in wie er wordt herdacht. Maar sinds de genocide in Gaza en het steeds zichtbaarder worden van Israëls imperialistische ambities in West-Azië is deze selectieve herdenking ronduit cynisch.’

We spraken haar kort over de aanhouding.

Wat is er precies gebeurd?

‘We (pro-Palestijnse demonstranten, red.) hebben een aantal weken geleden besloten dat we iets zouden doen. Op de Instagrampagina “Nooit meer is nu” hebben we dat ook kenbaar gemaakt en mensen opgeroepen om mee te doen. De afspraak was om met een papiertje of bordje te komen dat niet groter was dan een A4’tje. Het was geenszins onze bedoeling om de twee minuten stilte te verstoren. We wilden ook luisteren naar de verhalen op de Dam, dus op een waardige manier protesteren.’

Oké, en toen waren jullie daar. Wat gebeurde er toen?

‘We waren er al om 19.00 uur. We stonden helemaal aan de rand van de herdenking. Omstanders reageerden knikkend en instemmend, maar er waren ook mensen die hun hoofd schudden en ons afkeurden. Dat heb je altijd. Maar de meeste mensen hebben helemaal niets van ons protest gemerkt. Dat was ook de bedoeling. Toch zorgden de autoriteiten ervoor dat er al binnen vijf minuten agenten om ons heen stonden. Een van de aanwezigen, die ik ook persoonlijk ken, een zionist die ook heel nare dingen post, begon opeens de politie te roepen. Ze liep op de politie af en wees naar ons. Dat is pas ordeverstoring: ons allemaal verdacht maken. Wij maakten echt geen herrie. We praatten niet, alleen zachtjes, zoals andere bezoekers ook doen. Een grote agent kwam op ons af en zei dat de borden weg moesten.’

En toen?

‘Toen kwam die agent voor mij staan. Ik ben heel klein, dus dat was intimiderend. Hij zei dat ik daar niet met een Palestinashirt mocht staan.’

‘We stonden stil, we verstoorden de orde niet’

Wat zei jij daarop?

‘Ik vroeg: “Wilt u dat ik wegga?” Hij zei lachend tegen collega’s: “Nee, ik wil niet dat je weggaat, maar dat je het bedekt.” Dus ik dacht: het zal wel goed zijn. Kennelijk vonden ze het zelf ook niet helemaal oké wat ze deden, dus misschien zouden ze me met rust laten. Op een gegeven moment kwamen ze terug en zeiden ze: iedereen met een bord moet mee. We zijn toen meegegaan.’

Wat deden andere bezoekers?

‘Die maakten een pad en sommigen joelden ons zelfs uit. Opeens hoef je blijkbaar niet meer stil en respectvol te zijn, dacht ik. We hebben niets gedaan wat niet mocht. We hadden geen spandoeken; dat was een leugen. Dat de politie de media voedt met onjuiste informatie om de actie te rechtvaardigen, is ontoelaatbaar.’

Hoe lang moesten jullie vastzitten?

‘We werden rond half acht van de Dam verwijderd. Om tien voor half twaalf werden we vrijgelaten.’

Hoe gaat het nu met je?

‘Ik krijg veel steun. Maar er zijn ook mensen die vinden dat je dit op die dag niet hoort te doen. Daar ben ik het niet mee eens. We mogen doen wat we deden. We hebben niets smakeloos gedaan. Alles gebeurde met respect. We stonden stil, we verstoorden de orde niet. De politie deed dat. Zij stormden met veel mensen op ons af en veroorzaakten de ophef.’