18.2 C
Amsterdam
Home Blog Pagina 2

Hanina Ajarai leert kinderen demonstreren

Een protesterende meute kinderen met een megafoon loopt de zaal uit. ‘Wij willen zon’, roepen ze. Hanina Ajarai steekt enthousiast haar hand in de lucht. ‘Wij willen wereldvrede’, galmt het vervolgens door de foyer van Studio de Bakkerij. 

Hanina’s Kinderkletsshow bestaat al bijna vijfeneenhalf jaar. ‘Het is mijn kindje’, zegt Ajarai. Een paar jaar geleden vroegen ze bij Studio de Bakkerij of ze wilde meedenken over de kinderprogrammering van het theater in Rotterdam-Noord. ‘Ik dacht toen: er zijn zoveel talkshows op TV voor volwassen mensen, waarom geen talkshow voor kinderen? En zo is het begonnen.’

Het werd snel een succes. De show is te zien op twee verschillende locaties. Bovendien heeft ze het concept, hoewel in iets andere vorm, ook op scholen geïntroduceerd. ‘Het gaat altijd over serieuze onderwerpen die ook voor kinderen interessant zijn. Zoals bijvoorbeeld de oorlog rond 4 en 5 mei, of een vluchtelingenverhaal van een jongen uit Syrië. We hebben altijd een kind dat een instrument kan spelen, en we doen ook altijd een quiz.’

Afgelopen maandag ging het over activisme. ‘Wat is activisme eigenlijk? Dat is als je iets wilt veranderen en daarvoor gaat strijden’, zo begint ze. Niet veel later schuift de 13-jarige Nourinne bij haar aan. Ze heeft geprotesteerd tegen het verdwijnen van haar favoriete speeltuin in Rotterdam-Noord. Met succes, de gemeenschapsplek mocht blijven bestaan. Daarna komt activiste Serda het podium op. Al sinds haar vijftiende voert ze protestacties uit, op dit moment is dat tegen de oorlog in Gaza. 

Hanina’s Kinderkletsshow. Op de bank bij Hanina: Nourinne

‘Waarom doe je dat dan in Nederland?’ vraagt een jongen in het publiek. ‘Wat een goede vraag’, zegt Serda. ‘Dat is omdat Nederland Israël steunt met wapens en vliegtuigonderdelen, en Israël kan daarmee Palestijnen doden. ‘Wie is je grote voorbeeld?’, wil Ajarai weten. ‘Dat is mijn kleine nichtje, die ook in de zaal zit. Zij leert me dat je altijd lief moet zijn tegen andere mensen.’

Waarom kinderen?

‘Kinderen hebben een bepaalde kwetsbaarheid, ze zijn vaak fantasierijk en heel open over hun emoties’, zegt Ajarai op de vraag waarom ze juist voor kinderen kiest in haar publiek. Maar het is niet gebleven bij de show. Al sinds 2017 leest ze kinderen voor in het theater, bovendien geeft ze workshops. Die ochtend nog leerde ze kinderen interviewen tijdens een workshop. Wat is een open en gesloten vraag? Hoe moet je doorvragen? Hoe ontfutsel je een geheim van iemand? 

‘Je kan echt heel veel betekenen voor kinderen’

‘Je interviewt iemand omdat je benieuwd bent naar die persoon, maar ook omdat je denkt dat anderen eveneens benieuwd zijn naar die persoon. Je stelt vragen omdat andere mensen de antwoorden misschien ook wel willen weten. Als je hierover nadenkt, wie zou je dan willen interviewen?’ vraagt ze de kinderen. ‘Mijn betovergrootoma, omdat ik nieuwsgierig ben naar de geschiedenis van Suriname’, zegt een van de meisjes in het publiek. Dan mogen ze oefenen, met een echte microfoon. Ajarai neemt de rol van de persoon die ze willen interviewen, en beantwoordt rustig alle vragen. ‘Ga dit ook maar eens oefenen thuis, interview gewoon eens je moeder’, geeft ze mee.

 

Twee kinderen leren interviewen van Hanina

‘Je kan echt heel veel betekenen voor kinderen’, zegt Ajarai. ‘Een Kinderkletsshow die me erg bijstaat is een die ik op een school gaf. Na afloop kwamen er wat meiden naar me toe om te vragen: bent u Marokkaans? Wij ook! Een ander vroeg: bent u moslim? Want dat was ze ook. Ze zagen dat het dus mogelijk is voor iemand zoals zij om iets te doen zoals ik doe, en dat theater niet alleen wordt gemaakt door witte mensen.’ 

Niet zomaar een journalist

Ajarai is van huis uit geen theatermaker. Sterker nog, ze had helemaal geen ervaring in theater toen ze aan de Kinderkletsshow begon. Hiervoor werkte ze als journalist. ‘Niet zomaar een hoor, ik schreef voor grote kranten, zoals NRC en het AD’, vertelt ze haar jonge publiek.

Ajarai is inderdaad geen onbekende in de mediawereld. Voor NRC schreef ze vooral over de moslimgemeenschap, over discussies rondom de hoofddoek bijvoorbeeld. Ze was de enige vrouw met een hijab op de redactie, iets dat nog wel eens een uitdaging kon zijn. Zo had ik een keer een interview geregeld met iemand van de PVV. Door de telefoon was alles helemaal prima, maar toen ik aankwam op hun kantoor was er opeens een probleem. Het interview werd afgezegd, ze wilden niet met me praten.’ 

Bij het AD werkte ze als columniste. In haar eerste column introduceerde ze zichzelf als moslim, gewoon om het even gezegd te hebben. ‘Dit leverde eigenlijk vrijwel direct reacties op. Een vrouw met een hoofddoek als columniste! Het maakte niet uit waarover ik schreef, of het nu over politiek of gewoon over mijn kinderen ging, er was altijd ophef, en het kwam altijd van hetzelfde groepje mensen. Ik dacht toen bij mezelf: die mensen zijn er altijd, ik ga gewoon door met wat ik doe en schrijf wat ik vind.’

Achteraf noemt ze het naïef. ‘Ik kreeg pas later door dat het wel degelijk ging om hoe ik er uitzag, en dat ik niet de enige was die dit ervaarde. Het was onderdeel van een systeem. Ik ontmoette andere moslimvrouwen die met dezelfde problemen te maken hadden en werd activistisch. Ik sloot me aan bij S.P.E.A.K.’ (een collectief van moslimvrouwen die zich uitspreken tegen racisme, islamofobie en uitsluiting, red.). 

‘In de kern ben ik nog steeds journalist’

De samenwerking met het AD liep uiteindelijk stuk door een column.  Daarin schreef ze dat ze moeite had om empathie te voelen voor de slachtoffers van vlucht MH17, die in de zomer van 2014 werd neergeschoten boven Oost-Oekraïne door een Russische but-raket.  Daarentegen kon ze zich wel inleven in de Marokkaanse Ajax-voetballer Abdelhak Nouri, die een hersenletsel had opgelopen na een hartstilstand. Ze stelde zichzelf de oprechte vraag waardoor dit kwam: waarom voel je voor de ene mens wel een instinctieve compassie, en voor de ander niet? Of een witte Nederlander deze vraag omgekeerd wel had kunnen stellen? ‘Ja natuurlijk.’

Show uitsluitend voor vrouwen

‘Ik heb er wel even last van gehad, want ik was ontslagen. Dat is een klap in je gezicht. Maar ik heb dat nu achter me gelaten. Als mijn werk daar niet was gestopt was ik de Kinderkletsshow niet gaan maken. En dat vind ik echt heel leuk.’ Maar het betekent niet dat ze de media achter zich heeft gelaten. ‘In de kern ben ik nog steeds journalist en af en toe schrijf ik nog wat voor NRC. Ik gebruik ook veel journalistieke vaardigheden bij het maken van de shows. Ik kies de gasten uit en doe de voorgesprekken, bijvoorbeeld.’

Bovendien heeft ze de podiumtijger in zichzelf ontdekt, zo vertelt ze. Naast de kindershows maakt ze sinds twee jaar ook comedyshows voor een uitsluitend vrouwelijk publiek, samen met haar vriendin Fahima Ettaher. ‘Als je alleen met vrouwen bent, dan gebeurt er wat. Vrouwen worden uitbundiger, durven op het podium iets te komen vertellen, bijvoorbeeld.’

Workshop interviewen van Hanina

Daarnaast wil ze binnenkort gaan werken aan een kinderboek, samen met kinderen. ‘De illustraties, het verhaal, het vermarkten en het printen, gewoon het hele proces samen. Ten eerste om te zorgen dat het boek meer een reflectie is van hun leefwereld, maar ook om kinderen mee te laten draaien in een proces, van idee tot product.’

‘Ik wil kinderen aan het denken zetten’, besluit Hanine. ‘Weten jullie eigenlijk wat jullie rechten zijn in Nederland?’, vraagt ze haar publiek. Ze geeft ze allemaal een bordje, met aan de ene kant rood en de andere kant groen. Zo kunnen ze aangeven of ze denken dat ze er recht op hebben in Nederland. Geld? Ja! School? Ook dat! Wifi? Nee, dat dan weer niet. Maar wel het spreken van je eigen taal, ook als dat niet Nederlands is, legt ze uit. ‘Als je ergens recht op hebt en het toch niet krijgt, kun je gaan klagen. Je kan gaan protesteren.’ De kinderen krijgen vervolgens allemaal een wit papier, waarop ze schrijven waarvoor ze willen vechten. Dan komt de megafoon, en marcheren ze de zaal uit. ‘Wij willen elke dag ijs. Wij willen elke dag ijs.’

Dit is Bidens politieke erfenis

0

Nu Joe Biden zich terugtrekt uit de presidentsverkiezingen van 2024, is het een goed moment om zijn erfenis als de 46e president van de Verenigde Staten te overwegen. Zijn presidentschap vanaf januari 2021 kende grote prestaties, uitdagingen en uiteindelijk de erkenning van zijn eigen beperkingen.

Biden trad aan te midden van een wereldwijde pandemie, economische onzekerheid en ernstige politieke verdeeldheid. Zijn focus op het bestrijden van corona met een uitgebreide vaccinatiecampagne en economische steunmaatregelen bracht korte-termijn-stabiliteit. Het American Rescue Plan van 1,9 biljoen dollar bood broodnodige verlichting voor individuen, bedrijven en staten. Het infrastructuurplan van een biljoen dollar, gericht op de modernisering van wegen, bruggen en breedbandnetwerken, was een van zijn grootste prestaties. Deze wet, samen met andere wetten, investeerde fors in de Amerikaanse industrie, schone energie en gezondheidszorg.

Op het gebied van buitenlands beleid probeerde Biden Amerika’s status te herstellen en banden te versterken die verzwakt waren tijdens het presidentschap van Trump. Hij herbevestigde de Amerikaanse betrokkenheid bij de klimaatovereenkomst van Parijs en probeerde de NAVO nieuw leven in te blazen. De chaotische terugtrekking uit Afghanistan kreeg echter veel kritiek. Op 7 oktober 2023 begon een conflict in Gaza na een aanval door Hamas op Israël, waarop Biden Israël steunde. Naarmate het conflict voortduurde en het aantal burgerslachtoffers in Gaza toenam, nam de druk op Biden toe, vooral van progressieve democraten, om een staakt-het-vuren te bepleiten. Zijn aanpak van het conflict toonde de moeilijke balans tussen het steunen van een oude bondgenoot en het aanpakken van mensenrechtenkwesties.

We zullen waarschijnlijk zijn pogingen waarderen om normen en instellingen te herstellen na de Trump-jaren

Binnenlands kende Bidens regering successen in gerechtelijke benoemingen en stappen op het gebied van klimaatverandering en rassengelijkheid. Hij kon echter geen uitgebreide wetgeving voor stemrecht of immigratiehervorming realiseren, wat veel van zijn volgers teleurstelde. Zijn economische prestaties waren gemengd; hoewel de banengroei sterk was en de werkloosheid laag, bleef de inflatie een grote zorg. De agressieve renteverhogingen van de Federal Reserve om de inflatie te bestrijden, wakkerden de angst voor een recessie aan en drukten zwaar op het publieke vertrouwen. Bidens leeftijd en vermeende cognitieve achteruitgang lagen steeds meer onder de loep. Zijn optreden in het debat van juni 2024 tegen Donald Trump riep grote twijfels op over zijn capaciteiten om nog eens vier jaar te dienen. Door zich terug te trekken uit de campagne, stelde Biden de belangen van zijn partij en het land boven zijn persoonlijke doelen.

Vooruitkijkend staat het politieke toneel vol onzekerheden. De voorsprong van Donald Trump in de peilingen voor de verkiezingen van november 2025 biedt Amerikaanse kiezers een scherpe keuze. Een terugkeer van Trump naar het Witte Huis zou grote veranderingen in binnenlands en buitenlands beleid kunnen brengen, mogelijk ten koste van Bidens prestaties. De Democratische Partij moet zich nu achter een nieuwe leider scharen, waarbij Kamala Harris naar voren komt, hoewel ze mogelijk wordt uitgedaagd door andere prominente democraten. De partij moet voorzichtig te werk gaan in deze overgang om een overtuigend alternatief te bieden voor Trumps agenda.

Historici zullen Bidens erfenis waarschijnlijk meer waarderen dan de huidige kiezers. Zijn wetgevende prestaties op het gebied van infrastructuur en klimaatbeleid kunnen op lange termijn gunstige gevolgen hebben. We zullen waarschijnlijk zijn pogingen waarderen om normen en instellingen te herstellen na de Trump-jaren. Zijn aanpak van cruciale kwesties zoals immigratie, het vertrek uit Afghanistan en het Israël-Gaza conflict zal echter blijven worden bediscussieerd.

De Amerikaanse politiek zal het presidentschap van Joe Biden herinneren als een tijdperk van pogingen tot heling en herstel, gekenmerkt door belangrijke wetgevende prestaties, maar ook door de beperkingen van een oudere leider in een snel veranderende wereld. Hoewel veel van zijn volgers teleurgesteld waren door zijn keuze om zich terug te trekken, toont dit zelfbewustzijn en toewijding aan het grotere goed. Terwijl het land zich voorbereidt op de verkiezingen van 2024, zullen we de volledige impact van Bidens regering en de duurzaamheid van zijn prestaties zien. Het Amerikaanse volk staat nu voor een cruciale beslissing die de toekomst van het land en de erfenis van Joe Bidens presidentschap zal bepalen.

Gratis ov in Amsterdam niet voor kinderen zonder BSN

0

Kinderen die in Amsterdam wonen kunnen ook dit jaar weer gratis gebruik maken van het  openbaar vervoer, maar dit geldt niet voor ongedocumenteerden. Zij vallen buiten de boot, omdat ze niet beschikken over een Burgerservicenummer (BSN).

Dit meldt de Amsterdamse stadszender AT5. Voor veel ongedocumenteerde kinderen is een uitstapje extra belangrijk in de vakantieperiode, maar vanwege de hoge prijzen van openbaar vervoer in Amsterdam is dit vaak geen optie voor ze.

De Braziliaanse Leidy Concalves die in Osdorp woont met haar drie (in Amsterdam geboren) kinderen vindt het verbazingwekkend dat zij geen gebruik kunnen maken van de regeling. ‘Ik wil bijvoorbeeld naar de kindercamping in Amsterdam Noord met mijn kinderen, dat is onbetaalbaar voor ons’, zegt ze tegen AT5.

‘Mensen zeggen dat kinderen gelijk zijn en een gelijk leven moeten hebben, maar hoe dan?’, jammert ze en wil dat de gemeente gratis openbaar vervoer echt voor alle kinderen in Amsterdam beschikbaar maakt.

Gianni de Costa, die ongedocumenteerden in Amsterdam helpt, zegt dat de gemeente zich bewust is van het probleem. ‘Als er geen gratis OV komt voor deze kinderen, dan betekent het dat zij gewoon thuis en in hun buurt blijven hangen’. Dat is volgens hem extra zuur, omdat de vakantieperiode is aangebroken. ‘Zo hebben ze na de zomer niks om over te vertellen’, aldus Da Costa. Ook Leidy is bang dat haar kinderen de hele zomer thuiszitten.

Vorig jaar zouden bijna 17.000 kinderen gebruik hebben gemaakt van de regeling, ongeveer 19 procent van het totale ov-gebruik in de zomer.

Adidas stopt campagne met Palestijns model vanwege kritiek

0

Het Duitse sportmerk Adidas heeft besloten om het Palestijnse model Bella Hadid uit zijn reclamecampagne te halen, vanwege gevoeligheden rondom de oorlog in Gaza.

Adidas lanceerde onlangs opnieuw de SL72, een retroschoen waar sporters tijdens de Olympische Spelen in München van 1972 voor het eerst op liepen. Maar met Bella Hadid als gezicht van deze campagne, maakten pro-Israëlische critici meteen de link met de moord op elf Israëlische atleten in 1972, door Palestijnse vrijheidsstrijders.

Het Palestijnse topmodel staat net als haar zus Gigi Hadid bekend om haar uitgesproken steun voor Palestina en kritiek op Israël. Volgens Bella Hadid maakt Israël zich schuldig aan genocide op de Palestijnse bevolking in de Gazastrook.

De Israëlische journalist en sociale media influencer Yoseph Haddad nam op X Bella Hadid op de korrel. Hij beschuldigde het topmodel ervan Hamas te steunen en noemde de Adidas-campagne ‘ongelooflijk, hypocriet en walgelijk’. De ngo StopAntisemitism en diverse pro-Israëlische sociale mediagebruikers uitten vergelijkbare kritiek.

Adidas schrok van de ophef en besloot daarom te stoppen met Bella Hadid. ‘We zijn ons ervan bewust dat er verbanden zijn gelegd met tragische historische gebeurtenissen, hoewel deze volledig onbedoeld zijn, en we bieden onze excuses aan voor de eventuele onrust of het leed dat hierdoor is veroorzaakt’, verklaarde het Duitse sportmerk tegenover het Franse persagentschap AFP.

Pro-Palestijnse activisten zijn woedend over het besluit van Adidas en zien dit als buigen voor de Israëllobby. Ze willen dat het Duitse sportmerk geboycot wordt.

Erdogan dreigt met bouw Turkse marinehaven in Cyprus

0

Turkije heeft gedreigd een marinehaven te bouwen op Cyprus. Dit zei de president van Turkije Recep Tayyip Erdogan tijdens de 50-jarige herdenking van de Turkse militaire invasie op het eiland. Deze invasie splitste Cyprus op in een Turks en Grieks deel.

Zo meldt de Arabische nieuwssite Al Jazeera. De Turkse president beschuldigt overigens Griekenland van dezelfde militaire plannen, die hij naar eigen zeggen niet onbeantwoord kan laten.

Precies vijftig jaar geleden leidde het Turkse leger een invasie op het eiland, nadat er een Griekse staatsgreep was gepleegd die gesteund werd door het junta-regime in Griekenland. Het doel van deze staatsgreep was aansluiting bij Griekenland.

Turkije stak daar met de invasie een stokje voor en beriep zich daarbij op haar rol als ‘beschermer’ van de Turkse Cyprioten op het eiland. Sindsdien wordt meer dan een derde van het eiland bezet door een Turkse troepenmacht.

Meer dan 160.000 Griekse Cyprioten uit het noorden vluchtten toen naar het zuiden, en een kleiner aantal Turkse Cyprioten (45.000) uit het zuiden naar het noorden.

In 1983 werd op initiatief van Turkije de ‘Turkse republiek van Noord Cyprus’ uitgeroepen, die alleen door Turkije wordt erkend. Vredesplannen van de VN om het eiland weer te herenigen liepen spaak, de laatste in 2017.

Gaat het nu beter in landen met een ‘I’?

Op 9 februari 2023 schreef ik hier een column met de titel ‘Het gaat niet goed met veel landen met een ‘I”. Aan bod kwamen Ierland, India, Indonesië, Irak, Iran, Israël, Italië en Ivoorkust. De balans was niet al te best. Alleen over het eerste en het laatste land viel weinig te melden, en dan is geen nieuws meestal goed nieuws.

Bij de andere zes lag dat anders, en die zijn recent weer (voortdurend) in het nieuws geweest. Alleen voor Irak geldt dat niet, omdat daar momenteel weinig opzienbarends plaatsvindt. Het geweld is er endemisch, zonder dat dit tot een dusdanig grote aanslag leidt dat die de krantenvoorpagina’s haalt. In dit geval is geen nieuws dus eerder slecht nieuws: de in dit endemische geweld vastgelopen politieke verhoudingen worden de facto als onoplosbaar beschouwd.

In vier landen zijn er de afgelopen maanden verkiezingen gehouden. In het vijfde – Israël – zijn ze daar hard aan toe. Verkiezingen, waarbij Benjamin Netanyahu hoogstwaarschijnlijk het onderspit zal delven, want de gijzelaars zijn nog steeds niet vrij; hij weet geen enkele zinnige politieke oplossing voor Gaza en zijn doel om Hamas ‘definitief’ te vernietigen door zijn eigen generaals is voor illusionair verklaard. Hij heeft dus niets anders te bieden dan een bloedig ‘meer van hetzelfde’. Met intussen al ver over de dertigduizend Palestijnse doden als gevolg.

Dat Netanyahu zijn uitzichtloze politiek voortzet komt in hoge mate omdat dat de enige manier is om aan de macht en uit de gevangenis te blijven. Daarin zal hij, na een door die oorlog alsmaar uitgestelde verkiezingsnederlaag, onherroepelijk wegens corruptie belanden.

In Italië zit Giorgia Meloni na haar zege bij de Europese verkiezingen steviger in het zadel dan ooit. Weliswaar wordt ze vooralsnog in Brussel buiten de deur gehouden, maar nu de nieuwe fractie ‘Patriotten voor Europa’ de derde is geworden, is de vraag hoelang de al langer naar rechts hellende christendemocraten dat durven vol te houden.

Wilders’ helleveeg Marjolein Faber zet juist in op een hoge muur aan de Italiaanse noordgrens

Wat, paradoxaal genoeg, zou kunnen helpen is dat juist door die omvang die nieuwe fractie ook zeer verdeeld is. Waar Meloni graag een Europese asieldeal ziet om zo door eerlijker verdeling Italië te ontlasten, zet Wilders’ helleveeg Marjolein Faber juist in op een hoge muur aan de Italiaanse noordgrens in het kader van ‘het strengste asielbeleid’ ooit.

Dan, tenslotte India, Indonesië en Iran. In alle drie deze grote landen – qua inwonertal kan zelfs Italië aan geen van deze drie tippen, en de anderen zijn in vergelijking slechts als dwergen te beschouwen – stond bij de verkiezingen de positie van regeringsleider op het spel.

Zonder meer het meest verontrustend is de uitslag in Indonesië. Een land waarover de Nederlandstalige Wikipedia ongeveer als allereerste weetje weet te melden dat het uit welgeteld 16.056 eilanden bestaat. Veiligheidshalve met de wat komisch aandoende toevoeging ‘maar daarover is niet honderd procent zekerheid’. Tja, een telfout is bij zo’n aantal snel gemaakt. Noorwegen heeft er overigens volgens een toeristische website ‘naar verluidt’ zelfs 53.789.

Het enorme aantal verklaart in het Indonesische geval meteen de grote ethische en religieuze diversiteit, waardoor het tot de Nederlandse kolonisatie nooit een staatkundige eenheid is geweest. Alleen een seculiere staat, zoals Koesno Soekarno in 1945 wist te stichten, kan de boel bij elkaar houden. Die is met de verkiezing van oud-generaal Prabowo Subianto op 14 februari niet in gevaar gekomen, maar in democratisch opzicht is men 26 jaar na de val van Haji Soeharto weer bijna terug bij af. Vooral veel jongere kiezers bleken niet in Subianto’s bloedige verleden geïnteresseerd en vielen voor het valse beeld van een gezellige opa.

Wel in gevaar was het seculiere karakter van India. In dat opzicht stond er bij de verkiezingen in april en mei veel op het spel. Tegen de verwachting in verloor premier Modi, die het land in een hindoestaat wil veranderen, de absolute meerderheid. Maar het gevaar is daarmee nog zeker niet geweken. De kiezer wil duidelijk anders, maar van zoiets trekken politici a la Modi zich niet altijd evenveel aan.

Een verrassende uitkomst was 6 juli de verkiezing van Masoud Pezeshkian tot president van Iran. Vermoedelijk een misrekening van de geestelijke machthebbers die omwille van democratische ‘geloofwaardigheid’ een gematigd alternatief voor hun favoriete hardliner hadden toegelaten.

Het geeft opnieuw aan hoezeer uitgerekend in deze islamistische modelstaat de eigen islamitische inwoners het theocratische regime zat zijn en naar meer vrijheid snakken. De grote vraag is nu, hoeveel minimale speelruimte Pezeshkian voor de realisering daarvan krijgt.

Kinderboek over kroeshaar vertaald naar het Nederlands

0

Het populaire Afro-Amerikaanse kinderboek Me and my hair van Kimberley Kinloch is naar het Nederlands vertaald: Ik en mijn haar. Dat bericht Afro Magazine.

Het door Jessica Gibson prachtig geïllustreerde boek gaat over het zwarte meisje Kyra, dat voor het eerst naar de kapper gaat. De lezer leert alles over afrokapsels, steil haar, rood haar, zwart haar, vlechten en nog veel meer. En ook het fenomeen discriminatie wordt – op een voor kinderen te begrijpen manier – aan de kaak gesteld.

Ik en mijn haar is overigens niet het eerste Nederlandstalige kinderboek, geschreven door een zwarte vrouw, waarin de avonturen van een zwart meisje centraal staan. Vorig jaar werd het boek Oh oh Djannah van Lizita Semedo (38) uitgebracht. Dat gaat over de avonturen van haar vierjarige dochter Djannah.

‘Als kind groeide ik op met Pipi Langkous’, vertelde Semedo eerder aan de Kanttekening. ‘Mijn dochter lijkt een beetje op haar. Ze is ook ondeugend. Daarom besloot ik een verhaal te schrijven over een meisje, dat gebaseerd is op wat mijn dochtertje allemaal beleeft.’ Dit jaar verschijnt deel twee.

‘Ik ben niet tegen mannen, ik zie een toekomst voor mannelijkheid’

0

In zijn debuutboek Weg met mannelijkheid wil queer persoon van kleur en coach Joey Velberg het debat over mannelijkheid openbreken. ‘Ik wil niet van mannen af, maar dat we zelf kiezen wie we zijn.’ 

In progressieve kringen in onze hoofdstad is het bon ton om mannen, in het bijzonder ‘de witte man’, op hun nummer te zetten. Witte mannen zouden namelijk racistisch, seksistisch, toxisch en transfoob zijn, en natuurlijk zwaar geprivilegieerd. Kunstenaar Rayan Djojokarso, zelf zwart en queer, maakte in 2021 zelfs een dansvoorstelling over de witte man, waarin hij getoond werd ‘in al zijn toxische mannelijkheid’. De witte man, die zich tijdens de voorstelling verkleedde als corpsbal, hooligan en bankier, werd uiteindelijk ‘piemelnaakt’ afgeranseld door een groep vrouwen van kleur. 

‘Het mooie van die scène vind ik dat die multi-interpretabel is’, vertelde Djojokarso enthousiast aan dagblad Trouw. ‘De zangeressen kunnen oermoeders zijn die de man tot de orde roepen: chill down nou even, man! Maar ze kunnen net zo goed zijn geweten symboliseren, de visualisatie van het geweld dat hij buiten en van binnen ervaart.’ 

Hoewel ook Velberg kritiek heeft op mannelijkheid en van mening is dat ‘witte mannen’ bewust moeten zijn van hun vele privileges, wil hij hen niet vernederen maar juist de dialoog met andersdenkenden aangaan. ‘Je kunt de titel van mijn boek inderdaad zo lezen: dat ik van mannelijkheid af wil. Maar er bestaat ook een andere uitleg, namelijk dat je zelf je eigen weg kan bewandelen, dat je zelf mag kiezen wie je wil zijn. De queer gemeenschap is heel open hierover, zo heb ik ervaren.’ 

‘Nee, ik ben niet tegen mannen. Ik ben zelf ook een man’

‘Nee, ik ben niet tegen mannen’, vervolgt Velberg. ‘Ik ben zelf ook een man. En ik ben coach. Juist mensen die weerstand voelen tegen de titel zouden mijn boek moeten lezen.’  

Iemand die zich al heel lang met ‘mannelijkheid’ bezighoudt is Jens van Tricht. De coach, die ooit vrouwenstudies (tegenwoordig heet dat genderstudies) studeerde aan de Universiteit van Amsterdam, geeft tegenwoordig leiding aan de door de overheid gesubsidieerde stichting Emancipator, die ‘werkt aan het veranderen van de maatschappelijke normen voor mannen en mannelijkheid’ en ‘zorgzame mannelijkheid’ wil promoten.

Velberg kent hem goed en heeft waardering voor zijn werk, maar lijkt toch minder radicaal. ‘Ik snap al die mannen wel, die al die nieuwe maatschappelijke ontwikkelingen overweldigend vinden en willen vasthouden aan traditionele man-vrouw-beelden’, zegt de coach. ‘Ik denk wel degelijk dat we als mannen niet meer om de roep om verandering heen kunnen. Tegelijkertijd zie ik echt een toekomst voor mannelijkheid. Mijn basisovertuiging is dat het aan mannen zelf is om invulling te geven aan wat zij als mannelijk zien en welke relatie ze hebben met mannelijkheid. Je moet doen waar je je gelukkig bij voelt. Als jij je nagels niet wil lakken, dan doe je het niet.’

Wel heeft Velberg kritiek op een ‘gevaarlijke vorm van mannelijkheid’, die door conservatieve goeroes als Andrew Tate en Jordan Peterson wordt gepropageerd. ‘Deze manosphere is heel giftig. Tate bijvoorbeeld doet voorkomen alsof de vrouw het eigendom is van de man.’ 

Velberg merkt een verschil tussen de generaties. ‘In mijn ervaring gaat een gesprek over mannelijkheid met jonge mannen over het algemeen makkelijker dan met oudere mannen. Maar dat is mijn subjectieve ervaring en generalisering. Uiteindelijk hoop ik dat mannen uit verschillende generaties iets aan dit boek hebben.’

Het racisme begon al vroeg

Als queer persoon van kleur is Velberg vaak gediscrimineerd op grond van zijn huidskleur. Die verhalen staan ook in zijn boek. ‘Het racisme begon op de basisschool al. Ik wilde graag Sinterklaas spelen in een toneelstuk, maar een meisje in de klas riep dat dit niet mocht omdat ik bruin ben. Ik heb een tijdlang in de thuiszorg gewerkt, waar ik ook met racisme te maken had. Een cliënt zei tegen mij dat mijn zorg per definitie onbetrouwbaar was, omdat hij ‘mijn soort niet vertrouwde’.

‘Ik zag mijzelf niet als iemand van kleur, maar als mens. Maar in de ogen van veel witte mensen ben ik een persoon van kleur. Daarom zet ik mij nu ook neer als een persoon van kleur. Hier krijg ik weleens vragen over, maar ik doe dit omdat ik de problemen waarmee personen van kleur worden geconfronteerd wil benoemen. Als we streven naar een wereld waarin de problemen niet meer bestaan, zullen we die problemen eerst moeten benoemen.’

‘Op school gebruiken ze het woord ‘gay’ negatief, dat iets niet mannelijk is’

Daarnaast kreeg Velberg veel te maken met homofobie. ‘In onze moderne Nederlandse samenleving hebben we nog steeds te maken met een vleugje homofobie. Op school gebruiken ze het woord ‘gay’ negatief, dat iets niet mannelijk is maar fout. Mannen die ‘vrouwelijk’ gedrag vertonen worden ‘gay’ genoemd, of ‘faggot’. Ik heb een heel proces moeten doormaken om mijn homoseksuele geaardheid los te zien van mijn mannelijkheid. Je kunt als heteroseksuele man ook veel vrouwelijke trekjes hebben, en als homoseksueel veel mannelijke.’ 

Een definitie van wat mannelijkheid precies is geeft Velberg in zijn boek niet. ‘Je hebt natuurlijk stereotypen van hoe een man of vrouw zich moet gedragen. Maar ik ga je niet vertellen hoe een man zich moet gedragen. Dat mag je zelf doen, voor jezelf. Wel kun je uiteraard steun zoeken bij andere mannen. Ik kom aan het einde van mijn boek tot een persoonlijke conclusie, wat mannelijkheid voor mij betekent. Ik heb enkele ‘klassiek mannelijke’ eigenschappen: ik ben een ondernemer, ik werk hard, ik vind leiderschap belangrijk. Maar tegelijkertijd hecht ik ook waarde aan mijn eigenschappen die als ‘vrouwelijk’ worden omschreven, zoals het hebben van compassie en kunnen luisteren naar de ander.’ 

Een persoonlijk verhaal

Waarom zouden we Weg met mannelijkheid moeten lezen? Wat Velberg zegt is immers niet nieuw. Jens van Tricht, Sunny Bergman, Asha ten Broeke, Linda Duits en anderen roepen dit al jaren. ‘Mijn verhaal is persoonlijk’, antwoordt Velberg. ‘Ik ben natuurlijk bekend met genderstudies. Maar de verhalen van Van Tricht en anderen zijn allemaal erg academisch en maatschappelijk ingestoken. Ik wilde deze verhalen aanvullen met een persoonlijk verhaal. Wat zijn je persoonlijke keuzes? Hoe geef jij je leven vorm? Ik heb mijn boek geschreven voor iedereen die zich aangesproken voelt: mannen, vrouwen, non-binaire personen, hetero’s, homo’s en biseksuelen, enzovoort. De vraag is, wat is jouw relatie met mannelijkheid?’

‘Ik ervaar mannelijkheid als een privilege’

Velberg is in zijn boek kritisch over de ‘witte man’. Maar ziet hem niet als de baarlijke duivel. ‘Ik ervaar mannelijkheid als een privilege. Maar als je wit bent is dat ook een privilege, je hebt een streepje voor. Nee, witte mannen zijn niet het vleesgeworden kwaad. Maar door hun privileges missen witte mannen wel een stukje van de werkelijkheid, zeker wanneer zij geen ervaring hebben met racisme, seksisme, transfusie, islamofobie enzovoort. Dat is in mijn beleving geen excuus om niet het gesprek aan te gaan met mensen die wel die ervaring hebben.’

Het draait Velberg om de dialoog. ‘Ik wil met andersdenkenden in gesprek. Ik heb geen polariserend pamflet geschreven, maar kies voor zachtheid en empathie. Ik vind het belangrijk dat we elkaar blijven opzoeken. Gelijke behandeling is immers artikel 1 van de Grondwet.’

Onder deze voorwaarden kan Velberg zelfs met conservatieve christenen in gesprek gaan, vertelt hij. ‘Een tijd geleden gaf ik een training, waarbij ook een christelijke man in de zaal zat. Hij vertelde dat hij geloofde dat homoseksualiteit van de Bijbel niet mocht, maar zei ook dat hij vond dat je iedereen met hetzelfde respect moet behandelen. Ik waardeerde zijn eerlijkheid enorm. Dat heb ik veel liever dan mensen die zwijgen en mij vervolgens in de rug aanvallen. Openheid maakt een gesprek mogelijk. En volgens mij is dat waar we als individuen en als samenleving op dit moment het meeste behoefte aan hebben.’

Jordanië noemt Wilders ‘een racistische parlementariër’

0

Jordanië roept de Nederlandse ambassadeur op het matje over Palestina-uitspraken van Wilders en noemt de PVV-leider ‘een racistische parlementariër’.

Het nieuwe kabinet lijkt net voor de zomervakantie in de eerste diplomatieke rel te zijn verzeild. Jordanië reageert verbolgen op uitspraken van PVV-voorman Geert Wilders, waarin hij Jordanië ‘de enige Palestijnse staat’ noemt. De Nederlandse ambassadeur is in Amman op het matje geroepen. Zo staat te lezen op het account van het koninkrijk op X.

De rel begon nadat Wilders verheugd reageerde op het nieuws dat het Israëlische parlement onlangs tegen de vestiging van een Palestijnse staat heeft gestemd. De enige echte Palestijnse staat zou Jordanië zijn. Het is al langer bekend dat de PVV alle Palestijnen naar Jordanië wil deporteren.

Jordanië noemt Wilders een ‘racistische parlementariër’ en zijn uitspraken ‘opruiend’. Ze zouden geen enkele juridische basis hebben. ‘Het is een schending van het internationaal recht en vertegenwoordigt een cultuur van racistische haat die bestreden moet worden’, aldus Sufyan Al-Qudah, de Jordanese ambassadeur en woordvoerder van het ministerie .

Van de Nederlandse regering wordt verwacht dat het afstand neemt van het bericht van Wilders. Het kabinet heeft nog niet gereageerd. Wilders zelf is niet onder de indruk. Hij plaatste nog een bericht. ‘Je kan protesteren zoveel je wil, maar de historische waarheid blijft dat Jordanië Palestina is.’

Nijmeegse politie pakt pro-Palestijnse stoepkrijtactivisten op

0

Gisterochtend pakte de politie tien actievoerders op die op de Waalkade in Nijmegen pro-Palestijnse leuzen aan het schrijven waren. Dit deden ze volgens de Gelderlander waarschijnlijk met stoepkrijt.

De activisten schilderden op de trappen van de Waalkade de Palestijnse vlag. Toen ze hiermee bezig waren, werden ze plots ingesloten door politieagenten, die met meerdere voertuigen naar de Waalkade waren gekomen. De agenten dwongen de activisten mee te gaan naar het politiebureau voor verhoor. De gemeentelijke reinigingsdienst verwijderde de getekende Palestijnse vlag direct.

Op sociale media reageren pro-Palestijnse activisten verbolgen over de -naar hun mening- disproportionele reactie van de politie. ‘Stoepkrijt mensen. STOEPKRIJT. En dan met meerdere politieauto’s er op af en ze meenemen naar het bureau voor verhoor. Wat een volslagen bizar voorbeeld weer van repressie en intimidatie door de overheid’, schrijft BIJ1-activist Jimmy Stol uit Hilversum op X. Een andere sociale mediagebruiker antwoordt dat hij twee dagen eerder een halve dag op het politiebureau heeft doorgebracht vanwege het schrijven van de leus ‘Free Palestine‘ met stoepkrijt.

Deze week was er onrust ontstaan rond de Nijmeegse Vierdaagse, omdat een groep pro-Palestijnse actievoerders had aangekondigd militairen die meelopen te zullen controleren op het dragen van symbolen van het Israëlische leger. Burgemeester Hubert Bruls van Nijmegen verbood dit. Maar dit belette activisten niet om aan de kant van de weg te staan en pro-Palestijnse leuzen te scanderen tegen militairen door een megafoon. Er wandelden dit jaar geen Israëlische militairen mee, maar Duitse militairen werden uitgescholden omdat Duitsland een pro-Israëlisch buitenlandbeleid voert.