Vlak over de grens in Wuustwezel waren we op een verlovingsfeest in familiesfeer. Iedereen was er: de oorspronkelijke familie en de binnenkort aangetrouwde familie. De nieuwe jeugd rende door de zaal om aan iedereen duidelijk te maken dat zij de meeste energie hadden. De generatie boven ons was er niet meer. Alleen enkele voorbeelden waren nog als historisch erfgoed te bewonderen.

Na het feestje stapten we in de auto. Iets verderop zagen we een tankstation. Als je in België bent, moet je daar wel van profiteren. Op dit verlaten stukje weg stonden bij het onbemande pompstation enkele auto’s. Bij het stoppen zag ik het: Nederlanders gooiden hun kofferbak open en begonnen jerrycans met benzine te vullen. Een triest tafereel. Jarenlange vooruitgang had ons gebracht tot het in jerrycans smokkelen van benzine uit België. Vroeger werd er shag uit België gesmokkeld. Als het Trump niet lukt om de Straat van Hormuz open te krijgen, denk ik erover om voor het bruiloftsfeest ook jerrycans mee te nemen. Critici zeggen terecht dat vóór de oorlog de Straat van Hormuz gewoon open was.

Bij het betalen kon mijn vrouw het niet laten

Bij Hazeldonk reden we de drive-in op. We wilden wat bestellen. In gebrekkig maar wel echt Nederlands vroeg de medewerker via de luidspreker naar onze bestelling. Elders nemen ze die moeite niet eens meer; daar beginnen ze direct in het Engels. Bij het betalen kon mijn vrouw het niet laten: ze zei tegen de medewerker dat ze goed Nederlands sprak en vroeg waar ze vandaan kwam. Ze antwoordde dat ze uit Spanje kwam en vroeg waar wij vandaan kwamen. Een gesprek tijdens een drive-inbestelling had ik me eerlijk gezegd niet eerder kunnen voorstellen.

Zo zijn we nu beland op een nieuw historisch markeerpunt: lukraak kunnen wij nieuwkomers complimenten uitdelen over hoe goed ze Nederlands spreken.