Eerst negeren ze je, dan lachen ze je uit, dan vechten ze met je en dan win je. Deze vaak abusievelijk aan Gandhi toegeschreven uitspraak is intussen deels van toepassing op de pro-Palestijnse beweging in Nederland, al zal het nog lang duren voordat er sprake is van zoiets als een overwinning. Drie jaar geleden trokken de sit-ins op stations en de ad-hocstraatdemonstraties om de genocide in Gaza onder de aandacht te brengen honderden tot duizenden deelnemers. Inmiddels melden zich honderdduizenden Nederlanders aan voor opeenvolgende Rode Lijn-protesten. Een prestatie van formaat in een land waar massademonstraties zeldzaam zijn.

Geen wonder dus dat partijen en media die onomwonden achter Israël blijven staan wild om zich heen slaan. De slag om de publieke opinie is zo goed als verloren, maar er worden nog verwoede pogingen gedaan om het tij enigszins te doen keren. Dat neemt nu groteske vormen aan.

Maar even een stap terug. De eerste Rode Lijn-demonstratie in mei 2025 op het Malieveld in Den Haag, met zo’n honderdduizend deelnemers, kreeg in De Telegraaf een kort berichtje op pagina 9. (Negeren). De derde Rode Lijn in oktober 2025 in Amsterdam werd al wat serieuzer genomen. De krant begon in aanloop naar het massaprotest te suggereren dat de organisaties Hamas in de kaart speelden. De grootste demonstratie in de recente Nederlandse geschiedenis (een kwart miljoen mensen) verdiende vervolgens een korte reportage, waarin de verslaggevers van dienst veel moeite deden om de meest ongenuanceerde stemmen op te tekenen. (Lachen).

Voor de recente Rode Lijn, wederom in Amsterdam, werd alles uit de kast gehaald om de protesten af te schilderen als een door Hamas geïnfiltreerde mars. (Vechten). Wekenlang was het Hamas wat de klok sloeg in media als De Telegraaf, EW en GeenStijl. Waar het op neerkwam, is dat er individuen en organisaties bij de Rode Lijn betrokken waren die banden zouden hebben met het Hamas-netwerk in Europa. Daarmee was elke demonstrant one handshake away van leden van de Palestijnse strijdgroep die in de Europese Unie als terroristische organisatie geldt. Ergo, de Rode Lijn was besmet en eigenlijk een groene lijn ter ere van Hamas. En tweehonderdduizend deelnemers trapten er met open ogen in. Dat moet dan wel de meest geslaagde infiltratie zijn in de hedendaagse geschiedenis.

De kwaadaardige verdachtmakingen tonen vooral de wanhoop aan van de pro-Israëlische lobby, die maar niet kan of wil geloven dat gewone Nederlanders zelf tot de conclusie komen dat wat in Gaza en de Westelijke Jordaanoever plaatsvindt, onacceptabel is. Dat zij niet medeplichtig willen zijn aan etnische zuivering en genocide. Zulke overtuigingen moeten wel door gewiekste ‘islamolinkse’ bewegingen als zaadjes in de hoofden van mensen zijn geplant. Alsof zij niet met eigen ogen de dagelijkse gruwelen kunnen zien die mede mogelijk worden gemaakt door de onwrikbare steun van landen als Nederland.

Dat maakte de toespraak van Chanan Hertzberger, voorzitter van het Centraal Joods Overleg, in de Portugese synagoge tijdens de Kristallnachtherdenking ook zo hallucinant. Volgens Hertzberger is er sprake van een ‘genocideleugen’ en was de Rode Lijn een boodschap om Israël van de kaart te vegen. Premier Rob Jetten, die zelf meeliep in een eerdere Rode Lijn, hoorde het allemaal aan.

Uitgerekend een dag na de massademonstratie kondigde een Nederlands defensiebedrijf aan om Israëlische wapens te produceren

De publieke opinie mag dan wel zijn gekanteld, maar politiek en economisch is er helaas weinig veranderd. Dat was dan ook precies de reden waarom een nieuwe rode lijn getrokken werd. Uitgerekend een dag na de massademonstratie kondigde een Nederlands defensiebedrijf aan om Israëlische wapens te produceren. De minister van Buitenlandse Zaken, Tom Berendsen, die op de dag van de Rode Lijn al met een nietszeggende verklaring kwam, ontmoette vervolgens doodleuk vertegenwoordigers van de meest uitgesproken zionistische bewegingen die Nederland rijk is.

Het zijn wellicht de laatste stuiptrekkingen, maar politici zijn nog heel gevoelig voor het argument dat kritiek op Israël, of antizionisme, verkapt antisemitisme zou zijn. Het is een loepzuivere catch-22: je moet in je kritiek een onderscheid maken tussen Israël en Joden (ja!), maar zodra je dat onderscheid maakt, ben je een geraffineerde antisemiet.

Maar het is een onhoudbare stellingname. Zelfs in de Verenigde Staten is het nu electoraal riskant om onvoorwaardelijk achter Israël te blijven staan. Rob Jetten won de vorige verkiezingen mede door zijn belofte om een rode lijn te trekken. Zal hij de volgende verkiezingen verliezen omdat hij die belofte heeft gebroken? Ik voorspel: wie de Palestijnse zaak een warm hart toedraagt, zal met de voeten stemmen.