Voor Newroz was het al lente. De bloesems versierden de bomen. Oude schilders zouden naar hun schuur rennen om verf, penseel en doek te pakken. De lente duurde niet lang. Het weer sloeg om. Ineens zitten we in een winderige herfst. Het weer is hier altijd een onderwerp van actualiteit.

Verder valt er weinig moois te melden. De ene na de andere oorlog begint. Geen een eindigt echt. Het enige positieve aan oorlog is dat onze kennis van aardrijkskunde sterk verbetert. Sommigen van ons wisten waar Kyiv lag. Nu hebben velen van Charkov, Marioepol en Zaporisja gehoord. In Gaza weten we nu van Khan Younis. En dat er een grensovergang is die Rafah heet. Vaak is die potdicht. Rafah betekent welvaart. Zo welvarend is het er ook niet. Onze kennis van de geografie dijt verder uit. Nu weten we dat er een Straat van Hormuz is. Vele Dubaigangers wisten niet dat Dubai op een steenworp afstand van Iran ligt. Ik ben bang dat we binnen de kortste keren expert in alle werelddelen gaan worden.

Pasgeboren jongetjes krijgen het vaakst de naam Noah

Discotheken luiden de noodklok. Jongeren gaan tegenwoordig niet meer naar de disco. Ze gaan naar koffietentjes. En ze gaan naar de gym. De jeugd is door corona verpest, vinden de benadeelde disco-uitbaters.

Jongeren zijn bezig met gezonde voeding en veel bewegen. De ene na de andere gym opent de deuren. Supermarkten, die met alle winden meewaaien, hebben voor de zekerheid proteïnen in bijna alle producten gegooid. Laatst sprak ik een groep jongeren. We hadden het over proteïnen, spieren en de gym. Ik zei dat de staat mogelijk een geheim programma op hen heeft losgelaten. Wanneer er straks soldaten opgeroepen worden, is de hele jeugd alvast afgetraind. Ze konden er wel om lachen. Ik weet niet of ik het als grap had bedoeld.

Is er dan echt helemaal niets hoopvols te melden? Nou ja, misschien één ding. In de afgelopen jaren is het elk jaar raak: pasgeboren jongetjes krijgen het vaakst de naam Noah. Een Noah zal wel opstaan en ons in zijn Ark nemen en ons van deze zondvloed redden.