Trump is een loser. Hij kan nu wel samen met zijn minister van Agressie Pete Hegseth brullen wat hij wil en victorie kraaien wat hij wil, maar hij is een loser, een complete loser – en de hele wereld ziet het. Blijkens de jongste peiling, gehouden na het bestand, wil inmiddels de meerderheid van de Amerikanen dat het Congres hem per direct als president afzet.

Bralde Trump een dag eerder nog dat hij een hele beschaving zou vernietigen, bij de wapenstilstand heeft hij het 10-puntenplan van Iran als een ‘werkbare basis voor onderhandelingen’ betiteld. Voor alle duidelijkheid: dat betekent dat Trump en Netanyahu geen enkele van hun oorlogsdoelen hebben bereikt.

Een wapenstilstand betekent een bestendiging van de status quo. Teheran behoudt zijn atoomprogramma en zijn kernraketten, het kan Hezbollah blijven steunen en het regime is onbuigzamer en zit vaster in het zadel dan ooit. En daarbij heeft het nu ook de Straat van Hormuz in de houdgreep. Dat is de status quo, en die is in het voordeel van de ayatollahs. Daarom kunnen die nu vrij rustig afwachten wat Washington doet of niet doet.

Trump kan roepen dat dat onacceptabel is, maar dat kan hij alleen met geweld veranderen – en dat is de afgelopen vijf weken dus niet gelukt. Om dat te bereiken zou hij de oorlog moeten hervatten zonder enige garantie dat hij dan wél Iran op de knieën kan dwingen. Een oorlog die hij nu juist heeft afgebroken vanwege de rampzalige gevolgen voor zijn populariteit in eigen land, die mede door de exploderende benzineprijzen een dieptepunt heeft bereikt.

Bovendien zal het Trump, na nu de ’totale en complete overwinning’ te hebben uitgeroepen, moeilijk vallen om zo’n hervatting te legitimeren. Kennelijk was die overwinning dan dus toch niet zo totaal en compleet.

Een beroerde uitkomst? Vast. Maar het omgekeerde was nog beroerder geweest: dat de illegale agressieoorlog van Trump en Netanyahu met een zege was beloond. Dat zou Trump in zijn gevoel van onoverwinnelijkheid en dus zijn almachtsaanspraken hebben gesterkt en hem hebben aangemoedigd om de wereld nog verder in brand te steken.

In mei vorig jaar overhandigde Vance Leo persoonlijk een uitnodiging voor een bezoek

Vergeet niet de wellust waarmee Trump en Hegseth over vernietigen en vermoorden spraken, en de haat die Vance jegens ons ten toon heeft gespreid. Dan was mogelijk ook Europa – Groenland – of Canada in zijn vizier gekomen. Dát gevaar is nu even bezworen. De arrogante hoogmoed waarmee Trump de andere NAVO-staten in de hoek zette – ‘lafaards die ons in de steek laten, maar we hebben ze ook niet nodig’ – is voor het oog van de hele wereld, en speciaal dat van de Amerikaanse kiezer en de daarvoor bevende Republikeinse senatoren, hard afgestraft.

Het versterkt ook onze positie tegenover Washington, en dat is goed.

Er is nog een heilzaam neveneffect: de band tussen Trump en Netanyahu staat door hun nederlaag onder druk. Het is inmiddels duidelijk dat het Israëlische terreurregime met het schetsen van een irreëel oorlogsperspectief Trump tot zijn ondoordachte aanval heeft gebracht. Trump houdt niet van mensen die hem tot loser maken.

Intussen staat voor Willem-Alexander en Máxima een nachtje slapen bij deze mega MAGA-loser op de rol. Dat wordt nog pijnlijker dan dat biertje met Poetin – dat was immers nog vóór de annexatie van de Krim. Laat Rob Jetten hier een voorbeeld nemen aan Leo XIV.

Mocht Trump immers gehoopt hebben met een Amerikaanse paus over een even volgzame lakei te beschikken als Poetin met de Russische patriarch, dan blijkt dat een misvatting. In niet mis te verstane bewoordingen heeft de paus zich met Pasen tegen Trump en Netanyahu gekeerd: de gebeden van bloeddorstige oorlogshitsers zullen door God niet worden verhoord. Dat kan ook de reactionaire katholiek Vance in zijn zak steken.

De paus gaat in het spoor van zijn voorganger zelfs nog verder: hij liet zijn bisschoppen scherp protesteren tegen de praktijken van ICE. In mei vorig jaar overhandigde Vance Leo persoonlijk een uitnodiging voor een bezoek. ‘Ooit’, antwoordde die duidelijk verstaanbaar, terwijl hij de brief ostentatief opzijlegde. Op 4 juli – 250 jaar Amerikaanse onafhankelijkheid – komt hij evenmin, maar reist hij af naar Lampedusa.

Jetten dient in dezelfde geest te handelen. Een acute maagzweer voor Máxima verzinnen, die ‘helaas’ een logeerpartij verhindert: zo moeilijk kan het toch niet zijn om ons een volgende pijnlijke foto te besparen?