Home Blog

Onrust na Nederland-Marokko: ‘Het is toch niet strafbaar om vrolijk te zijn?’

Het voetbalfeest na de overwinning van Marokko op Oranje mondde in Den Haag en Rotterdam uit in confrontaties met de politie. Volgens critici trad de politie daarbij buitensporig hard op.

Marokko bereikte dinsdagochtend na een zinderend treffen met Nederland de achtste finale van het WK in de Verenigde Staten. Het voetbalsprookje van de Atlasleeuwen gaat door en miljoenen Marokkaanse supporters over de hele wereld vieren het succes.

In Nederland kreeg het feest echter een bittere nasmaak. Op sociale media verschenen tal van beelden van hard politieoptreden tegen feestvierende Marokko-supporters in Den Haag en Rotterdam, wat critici omschrijven als excessief politiegeweld.

Balletjespistool

De politie laat weten dat zij dertien verdachten heeft aangehouden. Vier van hen worden verdacht van openlijke geweldpleging. De overige arrestaties hielden volgens de politie verband met onder meer het verstoren van de openbare orde. Daarnaast zijn twee mensen aangehouden omdat zij met een pistool op agenten zouden hebben geschoten. Later bleek het om een balletjespistool te gaan. De politie hield hen aan volgens de benaderingstechniek gevaarlijke verdachten (BTGV), waarbij agenten hun vuurwapens trekken.

Burgemeester Jan van Zanen van Den Haag zegt achter het optreden van de Haagse politie te staan. Volgens hem was ingrijpen nodig vanwege de ordeverstoringen die na de wedstrijd ontstonden. ‘Na deze bijzondere wedstrijd gingen supporters de straat op om feest te vieren. Helaas kwam niet iedereen met die intentie. Tegen ordeverstoringen heeft de politie scherp opgetreden. Geweld tegen agenten is onacceptabel en hoort niet bij het vieren van een voetbalfeest. Ik spreek mijn waardering uit voor de politie, die goed voorbereid was en de openbare orde snel heeft hersteld. En voor vrijwilligers en buurtvaders in onze wijken, die ook tijdens dit toernooi belangrijk preventief werk doen.’

Beelden van incidenten

Burgerinitiatief Meldpunt Islamofobie is juist kritisch op het politieoptreden en roept mensen op beelden van de incidenten met de organisatie te delen. Volgens het meldpunt werd rond 6.00 uur op de Vaillantlaan in Den Haag uitbundig feest gevierd, totdat de politie volgens de organisatie na ongeveer een halfuur zonder waarschuwing het waterkanon inzette. Veel mensen gingen weg, maar een groep jongeren zou vervolgens door een grote politiemacht met honden, wapenstokken, paarden en motoren door de straten zijn gejaagd. Volgens de organisatie was de vooraf al zichtbare politieaanwezigheid de belangrijkste aanleiding voor de onrust. Hoewel er later ook stenen en vuurwerk naar de politie zijn gegooid, stond het geweld volgens Meldpunt Islamofobie niet in verhouding tot jongeren die feest wilden vieren.

Charifa Zemouri.

Gezondheidsonderzoeker Charifa Zemouri uit Amsterdam, op sociale media beter bekend als ‘Mocrobioloog‘, en Mohammed El Baroudi, initiatiefnemer van de Haagse partij Drerrie voor Den Haag, blikken terug op wat er volgens hen dinsdag is gebeurd en zeggen wat er moet gebeuren om herhaling tijdens de wedstrijd van zaterdag te voorkomen.

Zemouri en El Baroudi spreken zich scherp uit tegen het politieoptreden en zijn vooral kritisch op het uitblijven van brede verontwaardiging daarover.

‘De hele dag verziekt door alle beelden die je ziet voorbijkomen’, schrijft El Baroudi onder een filmpje waarop agenten op jongeren afrennen. Daar blijft het niet bij. Op Instagram meldt hij dat een van de minderjarigen vanochtend bezoek heeft gekregen van de gemeente en de politie, met een gemeentelijke waarschuwing. ‘Indien uit informatie van de politie wederom blijkt dat je de openbare orde verstoort, zal ik niet aarzelen om maatregelen te treffen die ik nodig acht’, staat in de waarschuwingsbrief van de gemeente.

Zemouri zegt dat haar inbox volstroomt met beelden en berichten, onder meer van bezorgde Marokkaanse moeders die zien hoe hun kinderen op straat met wapenstokken worden geslagen. Zij deelt die berichten geanonimiseerd op sociale media en maakt op Instagram een handgebaar naar iedereen die het politiegeweld niet veroordeelt.

‘In zo’n beladen sfeer kan de kleinste opmerking of gedraging al leiden tot grootschalig politiegeweld’

Aan de telefoon vertelt ze dat ze na de winst naar het Mercatorplein in Amsterdam trok, waar ze politieagenten in gezichtsbedekkende kleding zag klaarstaan die Marokkaanse supporters kort hielden. ‘Meneer agent, het is toch niet strafbaar om vrolijk te zijn?’, citeert ze een jongeman op het Mercatorplein.

El Baroudi is woest. ‘De ME heeft veel bewoners en jongeren in de Schilderswijk belaagd; dat is ook te zien op beelden, met een onbegrijpelijke agressie’, zegt hij. ‘De politie begon al ruim voor de wedstrijd met een zware en zichtbare politieaanwezigheid in de wijk, alsof ze op het punt stond een revolutie neer te slaan.’

Kiezen voor een land

De gespannen sfeer noemt Zemouri ook. Ze haalt bovendien de hele emotionele aanloop naar de wedstrijd in de media aan. ‘Rafael van der Vaart die Marokkanen afkeurt als niet goed genoeg voor Nederland, een journalist van Spraakmakers die aan Marokkanen vraagt voor welk land ze zouden kiezen als er, en ik citeer, “een mes op hun keel” stond, en dan Ibrahim Afellay die op nationale televisie zijn keuze voor Marokko bij deze wedstrijd moest motiveren en vervolgens een enorme hoeveelheid kritiek over zich heen kreeg. Hoe durf je dat te doen bij iemand die 53 interlands voor Nederland heeft gespeeld?’

Drerrie voor Den Haag, links lijsttrekker Mohammed El Baroudi en partijlid Mohamed Kalai. Beeld: Instagram

El Baroudi denkt dat deze spanningen ertoe hebben geleid dat het dinsdag is misgegaan. ‘In zo’n beladen sfeer kan de kleinste opmerking of gedraging al leiden tot grootschalig politiegeweld.’ Hij is kritisch op burgemeester Jan van Zanen (VVD) van Den Haag, die de schuld meteen bij relschoppers legt. Een deel van de supporters zou niet met de intentie zijn gekomen om feest te vieren.

‘Mijn vraag aan de gemeente is dan: hoe kun je een situatie creëren waarin een groepje raddraaiers dat vuurwerk richting de politie gooit al voldoende is om een geweldsexplosie van de ME te ontketenen? Waarbij de hele ochtend buurtbewoners worden opgejaagd, geslagen en opgepakt?’

Zemouri wil niet al te veel woorden vuil maken aan het vuurwerk dat naar de politie zou zijn gegooid. ‘Maar stel dat dat is gebeurd, dan kan dat ook voortkomen uit een gevoel van zelfverdediging of uit de ervaren intimidatie. De politie jaagt hen letterlijk op, slaat hen en spuit hen keihard nat met een waterkanon. Dan is het niet vreemd dat vernederde jongeren denken: “Fuck you, ik sla terug.”‘

El Baroudi is eveneens verontwaardigd. ‘Je ziet dat er letterlijk jonge gasten tussen zaten die aan het ontbijten waren en bijvoorbeeld een abaya droegen. Denk je dat je een lang gewaad aantrekt als je van plan bent met de ME te gaan vechten? Of dat je nog even een broodje bestelt terwijl je de politie met stenen bekogelt? Het is ongelooflijk om die beelden te zien en pijnlijk om te beseffen dat de gemeente bereid is al deze middelen in te zetten om de boel te intimideren en kort en klein te slaan, maar letterlijk nooit iets heeft georganiseerd om een feest te faciliteren. Geen cent daarvoor, maar wel tonnen voor ME-repressie. Onbegrijpelijk.’

Hoe kan herhaling worden voorkomen?

El Baroudi wil die vraag niet eens beantwoorden. ‘Blijkbaar is de Schilderswijk geen normale wijk zoals alle andere, maar een politiek strijdtoneel waar je om de haverklap kunt laten zien wie de baas is. Er zijn zoveel mogelijke oplossingen die je kunt proberen. Wijs een speciaal plein aan waar je samen kunt komen, misschien zelfs om de wedstrijd samen te bekijken. Als je dat te veel moeite vindt, sluit dan de hoofdweg af voor twee uur. In welk scenario van een van de tig oplossingen komt opeens de ME erdoorheen fietsen?’

Het probleem ligt volgens Zemouri dieper. ‘De mate van tolerantie tegenover Marokkanen – tegenover hun bestaan, hun vreugde en wie zij zijn – is hier heel laag. Mijn gevoel is dat wij Marokkanen in Nederland sterk worden geleefd door de Nederlandse samenleving. In de media, de politiek en het beleid.’

‘Er wordt voor ons bepaald wanneer we Nederlander mogen zijn en wanneer niet’

‘De tolerantie is laag. Je mag niet boos zijn, maar je mag ook geen vreugde uiten. Er wordt voor ons bepaald wanneer we Nederlander mogen zijn en wanneer niet. Je moet je Nederlander voelen, maar ondertussen mag ik je wel beledigen, discrimineren en uitsluiten vanwege je Marokkaanse identiteit. Met andere woorden: wie we zijn en wat we mogen doen, wordt vooral bepaald door de autoriteiten. Een koloniale exercitie waar Marokkanen helemaal klaar mee zijn. Daarom komen Marokkanen er nu steeds zichtbaarder voor uit dat zij Marokkaan zijn. Wij gaan zelf over onze identiteit.’

Zolang deze ongelijke verhoudingen niet worden geadresseerd en bestreden, zal het geweld in de straten volgens Zemouri niet stoppen. De autoriteiten moeten zich beter aanpassen aan de behoeften van Marokko-supporters tijdens het WK. ‘Faciliteer onze vreugde en ons plezier in het voetbal, en ga er niet met een stok op af’, geeft ze als advies mee voor zaterdag.

De politie van Rotterdam zegt in aanloop naar de wedstrijd tegen Canada zaterdag in contact te staan met betrokken partijen. ‘We staan als politie in verbinding en zetten daarop in. We hopen dat fans met elkaar gaan genieten van een mooie wedstrijd en een mooie avond hebben. Er zijn geen ingerichte fanzones.’

De politie-eenheid in Den Haag wil niet uitsluitend op de beelden van Meld Islamofobie en Control Alt Delete reageren, maar er komt wel een onderzoek. ‘En wat het oordeel ook is: wij leren van elk politieoptreden’, aldus de woordvoerder van de politie in Den Haag die overigens de beschuldigingen van discriminatie van Marokkaanse Hagenaars wegwuift. ‘De politie is neutraal en handelt ook neutraal. Als de openbare orde en veiligheid in het geding zijn, zullen we daar in opdracht van de burgemeester tegen optreden. Wij streven ernaar dat vrijheid en veiligheid in balans zijn’, aldus de politie over het eigen optreden dinsdagochtend.

UPDATE: VERKLARING CONTROL ALT DELETE 

De burgerrechtenorganisatie Control Alt Delete heeft in een verklaring op vrijdagmiddag het geweld van de politie veroordeelt als ‘buitenproportioneel’. Incidenteel geweld tegen politie wordt niet ontkend door Control Alt Delete, maar dat mag volgens deze organisatie ‘geen vrijbrief’ zijn voor ‘collectief en ongecontroleerd’ politiegeweld tegen aanwezigen. Ook is de organisatie kritisch op de burgmeester van Den Haag die geen problemen zag in het geweld van de politie. Volgens Controle Alt Delete is het niet de taak van een burgemeester om het op te nemen voor de politie, maar juist om aan te sturen op onderzoek naar de rechtmatigheid en proportionaliteit van het geweld.

Turkse comedian opgepakt vanwege grapjes over Erdogan en de Koran

0

De Turkse comedian Deniz Göktas is gisteren opgepakt vanwege grappen over politiek en religie. Volgens het Turkse Openbaar Ministerie wordt hij verdacht van ‘het beledigen van religieuze waarden’ en van belediging van de president, meldt de Turkse nieuwssite T24. De arrestatie komt terwijl volgende week de NAVO-top in Ankara plaatsvindt en de EU de banden met Turkije verder aanhaalt.

De dertiger steekt in zijn show de draak met de vier heilige boeken. ‘De eerste drie boeken waren goed, maar de laatste was de vertaling een beetje zwak. Dit zijn niet mijn woorden hoor, ik heb het van horen zeggen’, meent Göktas, die daarna met een bezwaarde, sarcastische uitdrukking het volgende zegt: ‘Mijn favoriet tussen al die boeken, en die van ons allemaal, is uiteraard het vierde boek. Ik vind het sowieso het beste boek, omdat het erg gewaagd is. Rond 600 beweerden ze al dat dit het laatste boek zou zijn. Moet je nagaan, boeken kwamen in die tijd pas net op de markt en dan moet je wel van sterke huize komen om te beweren dat dit het laatste boek is. Eerlijk gezegd dacht ik dat er rond 1200 nog een boek zou uitkomen.’

Op islamistische kanalen, zoals Yeni Akit, wordt Göktas ook zijn alevitische achtergrond verweten en zo ook tot religieus doelwit gemaakt, zoals alevieten in het verleden vaker ten deel viel in Turkije. Göktas pakt in de bovengenoemde stand-up op onnavolgbare wijze ook het Erdogan-regime aan. ‘Ik ben geboren in het jaar dat hij burgemeester werd in Istanbul (1994). Hij is altijd in mijn leven geweest als een buurman. Je kunt van je buren houden of niet. Ik heb nooit van hem gehouden, maar toch volg je wel steeds wat je buurman doet. Zo was het ook tussen hem en mij’, zegt hij eerst om vervolgens uit te halen: ‘Wat er ook gebeurde in zijn leven, we zijn er altijd bij geweest. We zijn getuige geweest van hoe hij zich ontwikkelde van een verlegen dictator tot een dictator die in reine met zichzelf en zijn identiteit is gekomen. Wat dat voor ons allemaal heeft betekend, doet er niet zoveel toe, gezien de stappen die hij als individu heeft weten te zetten.’

In de zaal kreeg hij de lachers op zijn hand, maar de Turkse autoriteiten konden er niet om lachen. Göktas is opgepakt en zit vast. Een paar grote namen, onder wie journalist Hasan Cemal, nemen het voor hem op. ‘Politieke satire mag niet strafrechtelijk worden vervolgd, laat hem onmiddellijk vrij’, schrijft Cemal op X. Of die oproep iets uithaalt, is de vraag.

Onderzoek: online berichten wakkeren woede aan voor advertentie-inkomsten

0

Een internationaal netwerk van nepnieuwskanalen verspreidt dagelijks polariserende berichten om advertentie-inkomsten te genereren en bereikt daarmee duizenden Nederlanders.

Polarisatie is voor sommige online netwerken, influencers en mediaplatforms niet alleen een politiek middel, maar ook een financieel verdienmodel. Dat stelt stichting Justice for Prosperity in het onderzoeksrapport Polarisatie als verdienmodel, dat deze maand verscheen. Volgens de onderzoekers worden emoties als woede en angst bewust aangewakkerd om meer bereik, hogere advertentie-inkomsten en politieke invloed te genereren.

Volgens de stichting bestaat het netwerk uit 251 Facebookpagina’s, verdeeld over vijftien grotere groepen. Een van de knooppunten zou zijn te herleiden naar Groningen. De pagina’s presenteren zich als nieuws-, sport- of entertainmentkanalen, maar publiceren volgens de onderzoekers vooral berichten die polarisatie aanwakkeren.

Het rapport beschrijft hoe algoritmen op sociale media en online verdienmodellen sensationele en polariserende content belonen. Berichten die sterke emoties oproepen, krijgen daardoor vaak meer zichtbaarheid dan genuanceerde informatie. Volgens Justice for Prosperity ontstaat zo een systeem waarin maatschappelijke verdeeldheid financieel aantrekkelijk wordt.

De onderzoekers pleiten voor meer transparantie over online beïnvloeding, investeringen in mediawijsheid en een betere detectie van georganiseerde desinformatiecampagnes. Ook benadrukken zij dat burgers zich bewuster moeten worden van de mechanismen achter online polarisatie om de weerbaarheid van de democratische rechtsstaat te versterken.

Seedorf na onlinehaat tegen Oranje-spelers: ‘Spreek je uit tegen racisme’

0

Oud-voetballer Clarence Seedorf roept mensen op om op te staan tegen racisme en discriminatie, nadat spelers van kleur uit het Nederlands elftal deze week de volle laag kregen na het missen van een penalty.

Dat de nederlaag van Nederland tegen Marokko emoties losmaakte, was te verwachten. Maar de reacties sloegen al snel om in openlijk racisme. Justin Kluivert, Quinten Timber en Crysencio Summerville kregen op social media een stortvloed aan racistische reacties over zich heen.

Seedorf herkent de pijn die deze spelers gevoeld moeten hebben. Ook hij heeft weleens een penalty gemist in het Nederlands elftal. Hoewel er in zijn tijd nog geen sociale media waren om beledigingen de wereld in te slingeren, voelde hij wel degelijk dat hij op zijn huidskleur werd aangesproken. ‘Dit heeft veel impact gehad op mijn carrière’, zegt hij in een filmpje dat momenteel viraal gaat.

Hij besloot dit filmpje te maken om zich uit te spreken. Niet alleen uit steun voor de spelers, die wat hem betreft toegejuicht moeten worden vanwege het simpele feit dat ze de verantwoordelijkheid durfden te nemen voor de strafschop. Ja, deze spelers verdienen deze steun, maar het probleem is veel groter, zegt hij. ‘Het racisme was een herinnering aan het feit dat sommige dingen nog steeds niet veranderd zijn.’

Nederland moet zich expliciet uitspreken tegen racisme en discriminatie, dat volgens hem steeds weer de kop opsteekt. ‘Nederland is in heel veel dingen in deze wereld leidend, dus laten we ook tonen dat we durven op te komen voor de slachtoffers van racisme en discriminatie, anders gaat er niets veranderen’, zegt hij tegen zijn luisteraars.

Hij zegt er specifiek bij dat dit niet alleen moet komen van mensen van kleur, die daarmee automatisch de slachtofferrol toegeworpen krijgen. Juist ook witte Nederlanders moeten zich uitspreken. ‘Degene die stilblijven, zijn onderdeel van het probleem’, aldus Seedorf.

Zege van Iran is voor ons een zegen

Donald Trump kan brullen en brallen wat hij wil, hij kan blijven proberen er de draai aan te geven die hij wil, hij kan de totale overwinning claimen zoveel hij wil: het zal niet helpen. De hele wereld – of tenminste: de hele wereld minus een aantal Amerikaanse dwazen, alsmede mogelijk Mark Rutte – ziet wat hij nu is: een loser, een complete loser.

Lees het akkoord, en vergelijk dit met wat de Amerikaans-Israëlische oorlogsdoelen waren, die volgens Netanyahu binnen handbereik lagen. Géén regime change in Teheran. Géén einde aan het Iraanse raketprogramma. Géén overdracht van het verrijkte uranium. Géén einde aan de Iraanse steun voor Hezbollah. Wél Amerikaanse herstelbetalingen voor de in Iran aangerichte schade. Wél de verplichting voor Israël om de slachting in Libanon te stoppen.

Wat Washington heeft ‘binnengehaald’? De belofte van Teheran geen kernwapens te zullen ontwikkelen. Dat beloofde Teheran ook al vóór de aanval op 28 februari. En de Straat van Hormuz gaat open. Die wás open, tot het moment dat Trump in de aanval ging. Bovendien wordt de mogelijkheid opengelaten dat Iran na zestig dagen tol gaat heffen.

Het akkoord dat Trump heeft gesloten, onder electorale tijdsdruk heeft móéten sluiten, komt neer op een totale Amerikaanse nederlaag. Natuurlijk: of het akkoord standhoudt, moeten we afwachten.

Trump kronkelt zich nu in allerlei bochten en dreigementen – maar waar drie maanden oorlog niet het door hem gewenste resultaat hebben opgeleverd, is het zeer twijfelachtig of een vierde maand dat wél zal opleveren. Washington heeft letterlijk het meeste van zijn kruit (lees: raketten) al verschoten. En een vierde maand betekent in elk geval: de Straat van Hormuz (weer) dicht, stijgende olieprijzen, dus stijgende benzineprijzen aan de pomp, dus verder dalende populariteitscijfers van Trump. Terwijl de Midterms, de Congresverkiezingen halverwege zijn tweede ambtstermijn, steeds dichterbij komen.

Het dilemma voor Trump: óf de door hem begonnen agressieoorlog écht stoppen en dus met de Amerikaanse nederlaag in het Midden-Oosten genoegen nemen, of een zware Republikeinse nederlaag in november riskeren. Zijn oorlog is in eigen land in toenemende mate impopulair, ook los van de prijs aan de pomp. De Amerikaanse bevolking is niet helemaal gek. Zeker: een deel is dat beslist wel, knettergek zelfs, maar de meerderheid is dat niet.

Voor alle duidelijkheid: ik koester geen enkele sympathie voor het wrede regime in Iran, het kan beter vandaag dan morgen verdwijnen, en ik heb geen traan gelaten om het voortijdig hemelen van papa Khamenei. Maar toch moet de Amerikaans-Israëlische nederlaag, gezien de context, voor ons in Europa in zekere zin als een zegen beschouwd worden.

Hij slaat zich inmiddels al op de borst dat hij machtiger is dan Napoleon, Dzjengis Khan, Alexander de Grote en Attila de Hun

Internationale politiek is zelden een keuze tussen Goed en Kwaad. Meestal is het kiezen tussen twee kwaden, dus kiezen voor het minste kwaad. De oorlog al gegeven zijnde, zou je de Slag om de Straat van Hormuz in dat opzicht kunnen vergelijken met de Slag om Stalingrad. Een zege van Stalin in de strijd met Hitler was beter dan een nederlaag – ook al was Stalin óók een bloeddorstig monster.

Zo is het ook nu. Een zege van Trump zou een beloning voor agressie vormen, en gezien diens ongekende grootheidswaan een aanmoediging voor meer. Denk: Groenland. Of denk aan verdere ondermijning van Europa en de Europese democratie. Hij slaat zich inmiddels al op de borst dat hij machtiger is dan Napoleon, Dzjengis Khan, Alexander de Grote en Attila de Hun.

De Amerikaanse nederlaag dwingt Attila de Trump voorlopig tot inbinden. Het maakt duidelijk dat ook zíjn macht grenzen kent, en dat hij niet de hele wereld – vijand en (ex-)vriend beide – naar believen kan vertrappen. Dat ook Washington bondgenoten nodig heeft – en dus met hún belangen en hún opvattingen rekening zal moeten houden. Gezien de notoire onbeleerbaarheid van Trump, die uit zichzelf niet snel zal stoppen, is een zware electorale nederlaag in november in ons belang – en ook in dat van Amerika zelf, wil daar nog iets aan democratie en rechtsstaat overblijven. Het urgente tegenspel zal van de Democraten moeten komen – de Republikeinen zijn daarvoor voorlopig nog te bang en te laf.

Om die reden – of we de ayatollahs nu sympathiek vinden of niet – is er evenzeer reden om opgelucht te zijn over Trumps nederlaag in 2026 als over Hitlers in 1942. Gewoon uit zelfbehoud.

En er is nog een groot voordeel van Trumps nederlaag. Het zet de fatale vaste Amerikaanse band met Israël onder druk, die de imperialistische extremisten rond Netanyahu tot nu toe vrij spel geeft – eerst met hun genocide in Gaza, nu met hun etnische zuivering van Zuid-Libanon. Uiteindelijk kiest Trump altijd voor zichzelf. Meestal is dat beroerd, in dit geval niet.

De publieke opinie in de VS ten aanzien van Israël kantelt snel, ook onder Republikeinse kiezers: de MAGA-aanhang constateert terecht dat Trump zich door Netanyahu een heilloze oorlog in heeft laten slepen, die Netanyahu nodig heeft om niet de verkiezingen te verliezen en wegens corruptie achter de tralies te verdwijnen. Ik ben het zelden met Vance eens, maar hij had gelijk toen hij Netanyahu toebeet: ‘Jullie kunnen je niet elk veiligheidsprobleem uit moorden.’

Nu zijn militaire nederlaag in een electorale dreigt te resulteren, moet Trump een streep zetten door de agressieve avonturen van Netanyahu. Daarmee behoedt deze nederlaag de VS ook tegen zichzelf. Het voorkomt een totaal failliet. Voor Israël zelf is het daarvoor, gezien de zeer brede steun voor voortzetting van Netanyahu’s verwoestingspolitiek, te laat. Dat is moreel al reddeloos verloren.

Marokko opent omstreden cultureel centrum in Amsterdam

0

Na vijftien jaar wachten heeft Amsterdam een door de Marokkaanse staat bestuurd cultuurcentrum. De opening zaterdag 27 juni verliep opvallend geruisloos.

De naam Dar Al Maghrib betekent ‘Huis van Marokko’. De financiering en programmering liggen volledig bij de Marokkaanse autoriteiten.

Dar Al Maghrib maakt volgens de Marokkaanse overheid deel uit van een breder plan om Marokkaanse cultuurcentra in het buitenland te vestigen. Dat gebeurt op aanwijzing van koning Mohammed VI en moet niet alleen het Marokkaanse erfgoed uitdragen, maar ook de ‘nationale identiteit’ bewaren en de culturele invloed van Marokko in het buitenland vergroten.

Toen Marokko in 2011 het pand kocht en voor het eerst zijn plannen presenteerde, was het nog het doel de banden tussen Marokkanen en Nederlanders te versterken en het emancipatieproces te ondersteunen. Thuiszittende vrouwen zouden geïnformeerd worden over hun kansen en jongeren konden er kennismaken met ‘de echte Marokkaanse cultuur’.

Het kapitale pand aan de Plantage Middenlaan van ruim 2000 vierkante meter werd gebouwd in 1892 en werd gebruikt door de Vereniging tot Werkverschaffing van Hulpbehoevende Blinden. Tijdens de Tweede Wereldoorlog kwam er een Duitsgezinde directie en werden 27 Joodse blinden afgevoerd naar vernietigingskampen. In de jaren ’60 werd het pand gekocht door de Universiteit van Amsterdam voor de insectenafdeling van het Zoölogisch Museum.

Nadat Marokko het pand in 2011 had gekocht, gebeurde er lange tijd niets. In 2013 bezetten ongeveer vijftig krakers het pand. Zij wilden er een buurtcentrum van maken en een opvangplek voor Marokkaanse vrouwen, maar het pand werd gauw weer ontruimd.

Een eerste officiële opening stond gepland voor 2015, maar die werd eerst uitgesteld en daarna voor onbepaalde tijd afgeblazen. Een Marokkaans Nederlandse ondernemer die al werkzaamheden voor de opening had verricht, moest tot 2024 procederen om door Marokko betaald te krijgen.

De komst van Dar Al Maghrib dook jaren later weer op in het Actieplan Nederland-Marokko. Dat plan werd in juli 2021 ondertekend en werd na druk vanuit de Tweede Kamer en overleg met Marokko in november 2022 openbaar gemaakt. Volgens de antwoorden op Kamervragen bevestigde het actieplan de toestemming die Nederland al in 2010 voor het centrum had gegeven.

De gemeente Amsterdam was hierover niet geïnformeerd en burgemeester Halsema sprak hierover in 2022 haar verbazing uit. Een woordvoerder van de gemeente Amsterdam liet aan het Parool weten dat het voor Amsterdam van groot belang is ‘dat activiteiten binnen de grenzen van de wet plaatsvinden en op geen enkele wijze de vrijheid van Amsterdammers aantasten.’

Een deel van de Marokkaanse Nederlanders is niet blij met Dar Al Maghrib dat wordt gezien als een propagandamachine, een instrument van ‘de Lange Arm van Rabat’, om grip te houden op de Marokkaanse diaspora en critici van het regime te intimideren.

Tegen deze achtergrond was het opmerkelijk dat de opening vorige week in relatieve stilte heeft plaats gevonden en dat bij de opening onder andere de Amsterdamse wethouder Sofyan Mbarki (PRO) aanwezig was.

250 jaar Amerika: zou Van der Capellen nog bewonderaar zijn?

0

Morgen vieren de Verenigde Staten hun 250-jarig bestaan. De Nederlandse baron Joan Derk van der Capellen tot den Pol keek destijds met bewondering naar de jonge republiek. Of hij dat vandaag nog zou doen, is zeer de vraag, denkt historicus Ewout Klei.

De Verenigde Staten zijn nu een voorbeeld van hoe het niet moet, met Donald Trump die de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht, de vrije pers en het wetenschappelijk onderzoek bedreigt. Maar ooit, 250 jaar geleden om precies te zijn, waren de VS een voorbeeld ter navolging. De vrijheidsstrijd tegen de Britse koloniale onderdrukkers inspireerde Europeanen die een vrijer, democratischer politiek bestel wensten. De grootste Nederlandse fan van de Amerikaanse Revolutie was de Overijsselse baron Joan Derk van der Capellen tot den Pol. En mede dankzij hem erkende Nederland, als tweede land ter wereld, de Verenigde Staten van Amerika als onafhankelijke natie.

De eerste keer dat Van der Capellen zich uitsprak voor de Amerikaanse zaak en zo zijn solidariteit betuigde, was in 1775, dus nog voor de Declaration of Independence van 4 juli 1776. De Overijsselse edelman had stevige kritiek op het uitlenen van de Schotse Brigade – een in Nederland gestationeerd Brits legerkorps, bestaande uit Schotse officieren en voornamelijk Duitse soldaten – aan de Britse koning, die daarmee de Amerikaanse opstandelingen wilde verslaan. Van der Capellens speech in de Staten van Overijssel verscheen in druk, officieel buiten zijn medeweten. Omdat deze gedrukte versie enkele fouten bevatte, liet hij nog een versie drukken. Opeens was de uitlening van de Schotse Brigade onderwerp van de politieke discussie geworden. Er ontstond een sterke anti-Engelse stemming in Nederland. Mede hierom trok de Britse koning George III zijn verzoek weer in.

Petitie om de VS te erkennen 

Maar Van der Capellens liefde ging verder. Hij correspondeerde met vooraanstaande Amerikaanse revolutionairen, onder wie George Washington en John Adams, en vertaalde het pro-Amerikaanse pamflet Observations on Civil Liberty van Richard Price in het Nederlands. Ook organiseerde Van der Capellen een lening voor de Amerikaanse zaak, samen met bankier Nicolaas van Staphorst en Willem Willink. In totaal haalden ze tweehonderdduizend gulden op, waarvan twintigduizend gulden was bijgedragen door Van der Capellen zelf.

Nederland was in 1776 officieus het eerste land dat de onafhankelijkheid erkende

Ten slotte gaf Van der Capellen zijn steun aan de petitieactie van John Adams, de Amerikaanse ambassadeur. Veel burgers ondertekenden de petitie om de Verenigde Staten van Amerika te erkennen als onafhankelijk land. Nederland was in 1776 officieus het eerste land dat de onafhankelijkheid erkende, toen de Nederlandse gouverneur van het eiland Sint Eustatius het Amerikaanse schip Andrew Doria begroette met saluutschoten. Ruim vijf jaar later werd Nederland het tweede land – na Frankrijk – dat de VS officieel erkende.

Mede vanwege zijn solidariteit met de Amerikaanse zaak was Van der Capellen een omstreden politicus. Hij werd gecanceld en in 1778 uit de Staten van Overijssel gezet. In zijn landhuis in Appeltern in Gelderland schreef de baron zijn beroemde pamflet Aan het Volk van Nederland, waarin hij de Nederlanders opriep het Amerikaanse voorbeeld van vrijheid en democratie te volgen. Met name de persvrijheid was een grondrecht om te koesteren:

‘Zorg voor de vrijheid van drukpers, want zij is de enige steun van Uw nationale vrijheid. Als men niet vrij tot zijn medeburgers kan spreken en hen niet bijtijds kan waarschuwen, dan valt het de onderdrukkers van het volk al zeer gemakkelijk hun rol te spelen. Daarom is het dat zij wier gedrag geen onderzoek kan velen, altijd zo tegen de vrijheid van schrijven en drukken ageren en wel graag zouden zien dat er niets gedrukt of verkocht zou worden zonder toestemming.’

De Verenigde Staten waren een baken van licht voor de wereld

Het latere Tweede Amendement van de Amerikaanse Grondwet, het recht om wapens te mogen dragen, vond Van der Capellen ook belangrijk. Maar hij bedoelde hiermee dat vrije burgers weerbaar moesten zijn tegen een tirannieke vorst en zijn huursoldaten, niet dat burgers op elkaar moesten schieten.

Nepotisme van Trump

Wat zou Van der Capellen nu van de Verenigde Staten hebben gevonden? Die vraag stelde ik mijzelf dit jaar meerdere malen, in aanloop naar de 250e herdenking van de Amerikaanse onafhankelijkheidsverklaring. Je kunt natuurlijk niet in zijn hoofd kijken en de baron leefde in een heel andere tijd, maar ik vermoed dat hij bezorgd en verontwaardigd zou zijn. Bezorgd over de polarisatie in de samenleving en de politisering van de rechterlijke macht. Verontwaardigd over de aanval op de academische onafhankelijkheid van universitaire instellingen en het plaatsen van ‘woke’-boeken op zwarte lijstjes. Boos over het schaamteloze nepotisme van Trump, zijn familie en zijn vriendjes. En woedend, omdat de stem van Afro-Amerikanen in de zuidelijke staten door het slim indelen van kiesdistricten (gerrymandering) steeds meer wordt gemarginaliseerd.

De Verenigde Staten waren een ‘stad op een berg’, een baken van licht voor de wereld. Maar het duistere pad dat Amerika nu onder Trump is ingeslagen, maakt iedere waarachtige democraat verdrietig. ‘Ja Vorst Willem, het is alles Uw schuld!’, schreef Van der Capellen in Aan het Volk van Nederland over de corrupte stadhouder Willem V. Mocht Van der Capellen vanuit de hemel neerdalen en een pamflet schrijven, Aan het Volk van Amerika, reken er dan op dat hij nu president Trump (eigenlijk ook een soort vorst) en zijn corrupte kliek de schuld geeft.

Amnesty: RSF pleegde misdaden tegen de menselijkheid in El Fasher, Soedan

0

De paramilitaire Rapid Support Forces (RSF) hebben zich vorig jaar in de Soedanese stad El Fasher schuldig gemaakt aan misdaden tegen de menselijkheid en etnische zuivering, concludeert Amnesty International in een nieuw rapport.

De oorlog in Soedan en de misdaden die daarmee gepaard gaan, gaan nog steeds door. Amnesty roept daarom op tot een onmiddellijk staakt-het-vuren. ‘De weerzinwekkende misdrijven van de RSF zijn een schandvlek op het geweten van de mensheid’, aldus Amnesty’s secretaris-generaal Agnès Callamard.

In het rapport City Under Siege, Children Under Fire staan de talloze misdrijven die de RSF dagelijks pleegt in Soedan: moord, gedwongen verplaatsing, opsluiting, marteling, verkrachting, (seksuele) slavernij, andere vormen van seksueel geweld, uitroeiing en vervolging.

Amnesty spreekt in het rapport niet van genocide, maar sluit die kwalificatie ook niet uit. Volgens de organisatie kunnen de gedocumenteerde feiten relevant zijn voor het misdrijf genocide. Het onderzoek daarnaar loopt nog.

Dat maakt de gepleegde misdaden uiteraard niet minder. ‘Kinderen waren geen nevenschade van dit geweld’, zegt Callamard. Ze vervolgt: ‘Vaak waren zij het doelwit en werden zij op grote schaal vermoord, raakten gewond en werden verkracht, ontvoerd en onder dwang gerekruteerd. Deze gruweldaden zijn een schandvlek op het geweten van de mensheid.’ De VN sprak vorig jaar wel van ‘kenmerken van genocide‘.

In de burgeroorlog in Soedan wordt het regeringsleger (SAF) vooral gesteund door Egypte, Iran en Turkije, terwijl de Rapid Support Forces (RSF) voornamelijk steun krijgen van de Verenigde Arabische Emiraten.

Femke Halsema bij Keti Koti: ‘Wij leven met de lelijke erfenis van honderden jaren slavernij’

0

Keti Koti werd dan misschien geen nationale feestdag, de jaarlijkse herdenking van het slavernijverleden in het Amsterdamse Oosterpark trok opnieuw veel belangstelling. De aanwezigheid van onder anderen minister-president Rob Jetten en burgemeester Femke Halsema onderstreepte de groeiende betekenis van de dag.

Ook de toespraken maakten indruk. Auteur Raoul de Jong oogstte veel applaus met zijn verhaal over de stille kracht die zijn voorouders ‘kromanti’ noemen.

Burgemeester Femke Halsema hield eveneens een toespraak. Hieronder volgt de volledige tekst, zoals gepubliceerd op de website van de gemeente Amsterdam.

‘Wat we ook van het Nederlands elftal denken,

onze voetballers verdienen wel de prijs voor het mooiste shirt van het hele toernooi.

Van de ontwerpers van het Amsterdamse wereldmerk Patta.

Op het shirt zien we traditionele nationale symbolen; leeuwen en tulpen. De schildjes van de thuissteden van de spelers.

En Surinaamse sieraden en symbolen, zoals de mattenklopper en een Ala-kondre ketting.

Die slingert over het shirt en verbindt alles met elkaar.

Het ontwerp zegt: dit is Nederland, dit is onze nationale trots.

Maar online brak de racistische kritiek snel los. Op het shirt, op onze spelers van kleur. En ook weer na de wedstrijd tegen Marokko.

En was het dan maar zo dat die haat van een klein groepje afkomstig was. Maar meer politici en opiniemakers komen er openlijk voor uit dat zij streven naar witte superioriteit.

Wij leven met de lelijke erfenis van honderden jaren slavernij en handel in slaafgemaakte mensen.

In delen van onze samenleving is er nog altijd een diep verankerd racistisch mensbeeld.

Daar leeft het idee dat een echte Nederlander wit is.

En dat onze nationale gemeenschap via bloedlijnen door wordt gegeven.

Maar wat maakt ons land echt Nederland?

Is dat een valse trots op koloniale roof en uitbuiting?

Zijn dat waanideeën over afkomst en ras?

Is dat vol rancune afgeven op minderheden?

Is dat Nederland?

Zijn we daar trots op?

Laten wij leren van de grote Amerikaanse schrijver James Baldwin.

Hij had alle reden om zijn land, Amerika, de rug toe te keren. Het land had hem en zijn zwarte medeburgers zo veel leed toegebracht. Maar hij bleef erop aandringen dat witte en zwarte mensen samen zouden streven naar rechtvaardigheid, naar de belofte die de Amerikaanse democratie herbergt.

Hij zei: ‘Als wij nu niet aarzelen in onze plicht […], dan zijn we misschien in staat […] een einde te maken aan deze racistische nachtmerrie en ons land waar te maken en de geschiedenis van de wereld te veranderen.’

Ook wij Nederlanders hebben de belofte van ons land waar te maken.

Wij bepalen samen de koers, de toekomst van onze samenleving, van het land waarop wij trots willen zijn.

Dat is een land van vrijheid, vooruitgang, tolerantie, democratie, solidariteit en gelijkwaardigheid. Het verleden recht in de ogen durven kijken.

Vaderlandsliefde betekent dan:

Onze helden eren, zoals Anton de Kom.

Luisteren als Manoushka Zeegelaar Breedveld zingt.

Als ik denk aan het land waar ik van hou, dan denk ik aan mensen als Meester Kwame die in Amsterdam Zuidoost honderden kinderen bijles geeft.

Aan iedereen die omkijkt naar een ander, opkomt voor een ander.

Laten wij ons bij hen aansluiten.

Want dan kunnen wij ons land waarmaken.

Dan zijn wij de ware erfgenamen van Nederland.

Niet een Nederland van bloedlijnen, maar het echte Nederland, van vrijheid en van hoop.

Ervaar je racisme, of is dit discriminatie?

0

Een gevluchte Turkse vrouw krijgt in Nederland een instapfunctie als jurist bij een overheidsinstelling, maar verdient minder dan haar collega’s. Zij noemt dat racisme. Hasim Yilmaz spreekt liever van discriminatie.

Ik zat met een vriendin uit Turkije aan de koffietafel en we spraken over onze ervaringen in Nederland. Nu we allebei afgestudeerd waren, hadden we het over onze ervaringen op de arbeidsmarkt en met sollicitaties. Ze vertelde me dat ze racisme had ervaren. Ik vroeg naar haar ervaring. Even ter context: ze is hoogopgeleid met een masterdiploma, beheerst de Nederlandse taal goed omdat ze een dubbele studie had gedaan, één in het Engels en één in het Nederlands, en ze heeft de relevante werkervaring. Ze begon in een instapfunctie bij een overheidsinstelling als jurist. Het salaris dat haar werd aangeboden lag onder de marktprijs, maar ze vroeg duidelijk of dit hetzelfde salaris was dat aan iedereen werd aangeboden, en in dat geval zou ze het accepteren. Haar werd verteld dat het standaard was.

Nieuwe teamleden

Pas vier maanden nadat ze was begonnen, toen er twee nieuwe teamleden bijkwamen, een man en een vrouw, kwam ze via een informeel gesprek erachter dat zij allebei in dezelfde schaal waren ingedeeld, maar twee treden hoger. Ze was van streek en besprak het met haar leidinggevende, met als enige reactie dat er een fout was gemaakt en dat het bij het volgende contract zou worden rechtgezet. Ze was gefrustreerd, maar nam haar leidinggevende op zijn woord. Ze droeg de meeste verantwoordelijkheden, nam zelfs de taken van een senior medewerker op zich, en zelfs senioren van andere afdelingen kwamen bij haar voor advies.

Ik erkende dat de factor ras of etniciteit hierin een rol kan hebben gespeeld

Bij de verlenging kreeg ze dezelfde instaptrede aangeboden die ook aan de andere medewerkers werd aangeboden, maar ze bracht in dat ze al onderbetaald was en dat een beginsalaris van een nieuwe medewerker geen rechtzetting van een fout was, dus vroeg ze drie treden hoger. Maar dat werd afgewezen. En ze omschreef haar ervaring als racisme. Ze was de enige met een migratieachtergrond en werd zonder geldige reden eruit gepikt. De leidinggevende was vriendelijk met haar witte collega’s, maar niet met haar, en ondanks de fout werd die niet rechtgezet. Ook de vertrouwenspersoon bood weinig hulp. Hoewel haar collega’s erkenden dat het racisme was, veranderde de behandeling die ze onderging niet, en uiteindelijk verliet ze haar baan, gefrustreerd over de behandeling die ze had doorstaan.

En nu komt de discussie. Ze zei dus dat ze racisme had ervaren, maar ik zei dat ik het woord racisme niet zou gebruiken om deze ervaring te omschrijven. Ik erkende dat de factor ras of etniciteit hierin een rol kan hebben gespeeld. Het was ook zeker een negatieve ervaring. Ik zou zeggen dat het ook discriminatie is. Maar als het erom gaat te bepalen wat deze ervaring is, zou ik het woord ‘racisme’ niet gebruiken, want op de schaal van discriminatie die je kunt ervaren, zou ik zeggen dat racisme de ergste ervaring is, en als je het woord racisme gebruikt om deze nare ervaring te omschrijven, dan sta je met je mond vol tanden wanneer je iets ergers en systematischers tegenkomt en je je ervaring wilt uitdrukken en je verhaal wilt delen.

Achterin de bus zitten

Mijn vriendin was het sterk met me oneens. Ze vroeg me wat er dan wél als racisme zou worden bestempeld. Ik vertelde haar dat wat zwarte mensen tot voor kort, in de twintigste eeuw in de VS, hadden meegemaakt, met segregatie, het gedwongen gebruik van aparte toiletten, achterin de bus moeten zitten of een andere kraan moeten gebruiken, racisme zou zijn. Maar één trede lager betaald krijgen, hoe discriminerend ook, zou ik geen racisme noemen.

Ze was het opnieuw oneens en zei dat, ook al was het racisme dat mensen in het verleden ervoeren ernstiger, dat niet betekende dat er in Nederland geen racisme meer is en dat racisme als samenleving een opgelost probleem is. We kunnen het woord nog steeds gebruiken om onze ervaringen te omschrijven. Vervolgens vroeg ze me wat ik dan in de wereld van vandaag, in de Nederlandse context, als racisme zou bestempelen. Betekende het dat er alleen racisme is als een groep mensen gedwongen wordt achterin de bus te zitten?

Een trede lager betaald krijgen, zou ik geen racisme noemen

Ik had moeite om een antwoord te geven, en dat zit zo. Ik werk bij VluchtelingenWerk Nederland. En elke dag zie ik op mijn werk veel vluchtelingen die uit de gevaarlijkste plekken op deze planeet komen, of die, ook al zijn hun landen voor sommigen veilig, toch pijn doorstaan vanwege hun overtuigingen, hun politieke overtuiging of hun seksualiteit. Wanneer je hun verhalen hoort over het verliezen van familieleden door bombardementen, over gevangenschap, over bedreigingen en mishandeling, dan vind ik het moeilijk om dat te vergelijken met de negatieve ervaringen van mensen met een migratieachtergrond in Nederland.

Het woord kan zijn kracht verliezen

Maar los van de vergelijking tussen landen en verschillende contexten vind ik vooral de beperking van de taal om die ervaringen uit te drukken problematisch. Een Koerd kan bijvoorbeeld systematisch racisme ervaren in Syrië, en zelfs geen identiteitsbewijs krijgen. Daarna komt zo iemand naar Nederland, en in het asielsysteem kan diegene racisme ondervinden van verschillende mensen binnen het systeem en van overheidsmedewerkers, kan diegene niet gehoord worden en kunnen zijn of haar medische behoeften verwaarloosd worden. Of wanneer diegene een status heeft of zelfs genaturaliseerd is, kan diegene racisme ervaren op de arbeidsmarkt, moeite hebben om werk te vinden of minder betaald krijgen. En ik bracht in dat als je voor al deze ervaringen het woord ‘racisme’ gebruikt, het woord zijn kracht verliest, omdat het nu zo breed wordt gebruikt.

Na enige overweging geef ik mijn vriendin meer gelijk

Ze was het ermee eens dat er verschillende soorten racisme zijn die mensen ervaren, maar haar ervaring was nog steeds ‘racisme’. Het was een schaal. Ik was het daarmee eens, maar nogmaals, door de beperkingen van de taal zeg je niet, wanneer je je ervaring uitdrukt, dat je 3 op de 10 racisme hebt ervaren. Je gebruikt gewoon het woord. En wanneer de context te breed is, kan ‘racisme’ van alles betekenen, van mijn buurman is niet aardig tegen mij tot ik werd doodgeslagen door de politie vanwege mijn huidskleur. Ik zei tegen haar dat je, om je ervaring te valideren, niet meteen het krachtigste woord uit je gereedschapskist moet gebruiken. Ze zei dat haar collega’s het er ook over eens waren dat dit racisme was. Ik vroeg haar wat ze aan de situatie hadden gedaan, aangezien een van hun collega’s racisme ervoer. Ik zei haar dat als ze echt vinden dat er op hun werkplek een collega racisme ervaart, ze de morele plicht hebben om het te stoppen. Ze zei dat ze niets hadden gedaan, maar dat dat kwam doordat ze ook hun baan moesten behouden.

Beslissers met een migratieachtergrond

Ze vroeg me toen welk woord ik dan zou gebruiken om haar ervaring te omschrijven, en ik zei haar dat dit ‘discriminatie’ was. Maar dit keer vond ze het woord te zwak. Uiteindelijk moesten we het erover eens worden dat we het oneens waren.

Het is alweer een tijd geleden sinds dit gesprek, en ik vind nog steeds dat het woord racisme niet zou moeten worden gebruikt om alle ervaringen te omschrijven die met discriminerend gedrag te maken hebben. Maar na enige overweging geef ik mijn vriendin meer gelijk, want discriminatie in hoogwaardige werkomgevingen, hoe weinig traumatisch het misschien ook lijkt, kan enorme gevolgen hebben, zoals het ontbreken van beslissers met een migratieachtergrond in de topfuncties en het stilzwijgend wegwerken van mensen met een andere achtergrond naar de achtergrond. Als je erover nadenkt, van onze 28 ministers en staatssecretarissen hebben we er toch wel twee met een migratieachtergrond, Eleanor Boekholt-O‘Sullivan en ja, Dilan Yesilgöz.