1.6 C
Amsterdam
Home Blog

Herdenking voor tieners die in Slotervaart werden doodgeschoten

0

Gisteren stonden meerdere mensen stil bij de dood van twee Syrische tieners in de Amsterdamse wijk Slotervaart. Ze werden op nieuwjaarsdag doodgeschoten.

In de Sloterkerk werd een herdenking georganiseerd en in de middag vond een stille tocht plaats. Herinneringen aan een van de jongens werden opgetekend door een docent van het Mundus College, waar de tieners naar school gingen, schrijft AT5.

Even na middernacht werden de twee Syrische jongens, die in een azc voor minderjarigen zaten, neergeschoten in het Piet Wiedijkpark in Osdorp. Hier was ook een derde jongen bij uit hetzelfde azc, maar hij wist te ontkomen.

De politie heeft nog geen verdachten opgepakt, maar denkt dat het zou kunnen gaan om een breder conflict tussen Syrische en Spaans sprekende jongeren met een Zuid-Amerikaanse achtergrond. Op een andere locatie van het Mundus-college werd op 19 december een Syrische jongen neergestoken. Hij overleefde de aanval. Van de zes opgepakte verdachten zit momenteel nog maar een jongere vast.

Opvallend is dat de media de namen van de slachtoffers niet noemt, de jongens verlaten de wereld als ‘alleenstaande asielzoekers’ in Amsterdam. De persoonlijke herdenking doet wellicht meer recht aan hun bestaan in Nederland.

Inwoners van Koerdische wijken Aleppo vluchten of zitten in de val

0

Het Syrische leger heeft de SDF-eenheden in de Koerdische wijken van Aleppo de oorlog verklaard. De gevolgen zijn vooral voor de inwoners: duizenden mensen zijn op de vlucht geslagen. Anderen kunnen nergens naartoe en zitten vast in de belegerde wijken.

Het is al de derde geweldsexplosie in de wijken Sheikh Maqsood en Ashrafieh tussen het Syrische leger en de Syrian Democratic Forces (SDF), de militie die sinds 2015 de macht uitoefent in de overwegend Koerdische delen van Aleppo. Toch lijkt dit keer alles erop te wijzen dat het conflict definitief escaleert en dat er voor beide partijen geen weg meer terug is.

Er wordt nu drie dagen hevig gevochten. Gisteren deelde het operationeel commando van het Syrische leger mee dat alle militaire posities van de SDF in de wijken legitieme militaire doelen waren geworden. Inwoners kregen tot 3 uur in de middag om de wijk te ontvluchten. Rond de 200.000 inwoners gaven hieraan gehoor, maar niet iedereen had de mogelijkheid te vertrekken.

De achterblijvers zitten nu als ratten in de val. Een militaire escalatie in een dichtbevolkte wijk maakt de kans op burgerdoden groot. De huizen in deze wijken staan dicht op elkaar, rondvliegende kogels raken meer dan hun doel, blijkt uit verhalen van ooggetuigen.  Bovendien gebruikt het Syrische leger zwaar geschut: tanks, artillerie, houwitsers en drones. De pro-Koerdische Dem-partij in Turkije spreekt over een vernietigingscampagne.

‘Mijn man en kinderen werden eergisteren opgeschrikt door een explosie pal naast hun appartement. Ze zijn gevlucht naar een moskee en zijn doodsbenauwd. Mijn kinderen kunnen alleen nog maar huilen’, vertelt een Syrische vrouw die momenteel haar asielprocedure afwacht in een azc in Nederland. De mogelijkheid om de wijk te ontvluchten had haar gezin niet. Het nabijgelegen Afrin, waar haar gezin oorspronkelijk vandaan komt, is evenmin veilig en nauwelijks te bereiken. Er is nu een gevechtspauze, maar vanmiddag begint het weer. Ze kunnen alleen maar wachten, vertelt ze.

De wijk is inmiddels volledig afgesloten. Sinds gisteren zijn 10 burgers gedood en 63 gewond geraakt tijdens de militaire operatie, schrijft journalist en expert op het gebied van de Koerdische kwestie Wladimir van Wilgenburg. Asayish, de burgerwacht van Aleppo, veroordeelt de aanvallen en waarschuwt voor burgerdoden en de vernietiging van de civiele infrastructuur.

Dreigende genocide, militaire domheid

Koerdische organisaties wereldwijd waarschuwen voor de humanitaire gevolgen en roepen het Syrische leger op de aanvallen onmiddellijk te staken. De Koerdische Gemeenschap van Duitsland (KGD) roept de Europese Unie en de Duitse federale regering op om onmiddellijk maatregelen te nemen, en waarschuwt voor een ‘dreigende genocide’ op de Koerdische burgerbevolking in Aleppo.

Voor een jonge staat is het politiek en zelfs militair onverstandig om nu zo’n ingrijpende beslissing te nemen, schrijft Abu Omar Idlab, een Syrische commandant van de SDF, over oorlogsverklaring. ‘Als je een knoop met je handen kunt ontwarren, waarom zou je dan je tanden gebruiken?’

Later liet de SDF in een verklaring weten dat deze escalatie kan leiden tot ernstige gevolgen die zich niet zullen beperken tot Sheikh Maqsoud en Ashrafieh, of zelfs tot de stad Aleppo. Volgens hen bestaat het risico dat heel Syrië opnieuw in een open oorlogsgebied verandert.

Het Syrische leger geeft juist de SDF de schuld van het huidige geweld. Aanleiding voor de aanvallen is volgens het Syrische leger de ‘aanzienlijke escalatie van de SDF richting de wijken van Aleppo en het plegen van talloze massamoorden op burgers’.

Maandenlange strijd

De twee partijen liggen al sinds de machtsovername met elkaar in de clinch. De SDF, dat het de facto bestuur leidt van het autonome noordoosten van Syrië, wilde de wijken Sheikh Maqsood en Ashrafiyeh in Aleppo niet opgeven. In maart vorig jaar werd een overeenkomst getekend. De eenheden van de SDF zouden worden geïntegreerd in het Syrische leger, maar dit komt maar niet van de grond. De Koerden zijn tot nu toe niet overtuigd dat de stem van hun gemeenschap evenredig geldt in het nieuwe Syrië. De regering in Damascus vindt dat de SDF niet voldoende meewerkt aan een nationale staat en sloot regio’s onder Koerdisch bestuur uit van de verkiezingen in september 2025.

Daarnaast speelt de rol van Turkije een belangrijke rol in het conflict. Veel Syriërs, inclusief de SDF zelf, geloven dat de nieuwe aanvallen plaatsvinden onder druk van het buurland, dat zelf al jaren strijd tegen de aanwezigheid van de Koerdische afscheidingsbeweging PKK, die in Turkije, de VS en de EU op de terreurlijst staat. Voor de machtsovername nam Turkije grote delen van Noord-Syrië in, om te voorkomen dat de Koerdische autonome regio te machtig werd.

‘Ik ben er volledig van overtuigd dat de beslissing niet in handen ligt van de Syrische regering, maar eerder een weerspiegeling is van externe dictaten en druk die op haar worden uitgeoefend, waardoor keuzes worden afgedwongen die de stabiliteit en toekomst van het land niet ten goede komen’, schrijft SDF-commandant Idleb.

Ophef over ’turkentas’ bij Bol.com: ‘Zo’n tas moet op zijn minst een snor hebben’

0

Wie bij webwinkel Bol het woord ‘turkentas’ invult, krijgt een reeks afbeeldingen van grote opbergtassen te zien. Wat vinden Turkse Nederlanders hier eigenlijk van?

De Turks-Nederlandse influencer en voormalig Trouw-columnist Emine Ugur signaleerde de term verbaasd op Instagram. ‘Turkentas, really Bol.com?’ schreef zij. En inderdaad is het mogelijk om ‘turkentas’ in te voeren op de website van een van de grootste online winkels van Nederland, waarna je uitkomt bij diverse geruite opbergtassen. Ook een zoekactie bij Amazon leidt tot hetzelfde resultaat.

De Kanttekening vroeg aan verschillende Turkse Nederlanders of zij hun opbergtassen ook op deze manier aanschaffen en of zij de term überhaupt kennen. De meesten reageren verbaasd en boos. ‘Wat een kl**tz*kken’, roept Apo uit Amsterdam Nieuw-West, die vindt dat Bol deze functie per direct moet verwijderen. Hülya uit Leiden is het met hem eens. ‘Ik vind het heel bijzonder dat een zoekterm zo’n associatie oproept. Bol.com zou dit soort zoekopdrachten niet moeten koppelen aan een product’, zegt zij.

‘Waaaauw’, reageert Kübra uit Amsterdam. Ze moet er eerst wel een beetje om lachen, maar herpakt zich snel en noemt het ‘heftig’ en ‘echt niet kunnen’.

‘Ik was vorige week in het nieuwe museum Fenix in Rotterdam. Daar hadden ze van dit soort tassen een kunstwerk gemaakt. Dat zag er wel tof uit. Maar goed, Turken hebben er niet voor gekozen om tot ’turkentas’ en product te worden gereduceerd. Gebruik die term dus niet, aub.’ Gekscherend voegt ze eraan toe dat ze ‘herstelbetalingen’ wil van Bol.

‘Ja, daaaag!’, reageert docent Ömer Demirözcan uit Amsterdam, die bijna van zijn stoel valt wanneer hij over de zogenoemde ‘turkentas’ hoort. ‘Dit is een Nigeria bag’, zegt hij in het Engels, en legt uit: ‘Althans, in Tanzania wordt het zo genoemd. Een tas waar alles in kan en die je gewoon meeneemt op reis. Ik vind het geen turkentas, to be honest. Een turkentas moet op zijn minst een snor hebben, denk ik. Of ja, behaard zijn, haha.’

Niet iedereen gaat er even lichtzinnig mee om. Een van de mensen die de Kanttekening heeft gecontacteerd – naam bij de redactie bekend – gaat contact opnemen met de afdeling Diversiteit & Inclusie van Bol.com, ‘om te kijken of die er nog werkt’.

Fatih uit Amsterdam-Noord roept zelfs op tot een ‘boycot’ van Bol.

Wordt vervolgd?

‘Turkse en Koerdische Nederlanders, ga in gesprek’

0

Terwijl in Turkije vredesgesprekken met de Koerden plaatsvinden, blijven in ons land hardnekkige vijandbeelden bestaan. Ook hier zijn gesprekken nodig tussen Turkse en Koerdische Nederlanders, betoogt Yunus Kaplan.

Ik ben geboren in Nederland, kind van gastarbeiders. Tweede generatie. Mijn leven begon hier, maar het verhaal waarin ik werd opgevoed begon elders. Het Turks-Koerdische conflict stopte voor mij niet bij de grensovergang in Edirne. Het kwam mee. Niet in koffers, maar in beelden, woorden en stiltes.

Ik groeide op met een vijandsbeeld voordat ik begreep wat het woord vijand betekende. Dat werd me niet uitgelegd via geschiedenis of politiek. Het zat in kleine correcties. In zinnen die halverwege afbraken. In namen die spanning opriepen.

Abdullah Öcalan werd afgeschilderd als een monster. Iemand die baby’s uit hun bedden stal. Dat werd niet gepresenteerd als mening, maar als waarheid. Iets wat je niet hoefde te bevragen, alleen te onthouden.

Ik wist niet wie hij was, wat hij had gedaan of waar het conflict over ging. Ik wist alleen dat zijn naam angst en afkeer opriep. Zo werd het doorgegeven. Zonder uitleg en zonder context. Een aanname die bleef hangen.

Conflicten uit Turkije verdwijnen niet aan de grens

In de jaren negentig, waarin mijn ouders hun leven in Nederland opbouwden, was het geweld tussen de Turkse staat en de PKK dagelijkse kost. Dat conflict werd niet alleen militair gevoerd, maar ook in taal en beeld, waarbij de PKK bijna altijd werd neergezet als puur terroristisch kwaad, losgemaakt van politieke context. Die framing reisde mee met migranten, via satellietzenders, kranten en gesprekken in de gemeenschap. Zo bleef er een simpel verhaal over, geschikt om door te geven aan kinderen.

Dat werd voor mij op de middelbare school voor het eerst expliciet. Tijdens een gezamenlijke activiteit raakte ik in gesprek met een Koerdische jongen van een andere school. Het gesprek verliep vanzelfsprekend, tot afkomst ter sprake kwam. Daarna was vriendschap geen optie meer. Niet door iets wat wij hadden meegemaakt, maar door wat ons was meegegeven. We waren allebei hier geboren, en toch bleek de grens niet alleen geografisch.

Onderzoek 

Wat ik daar meemaakte, staat niet op zichzelf. Onderzoek van Kennisplatform Inclusief Samenleven laat zien dat spanningen tussen Turks-Nederlandse en Koerdisch-Nederlandse groepen ook in Nederland structureel voorkomen en vaak worden doorgegeven binnen gezinnen en gemeenschappen. Conflicten uit Turkije verdwijnen niet aan de grens. Ze duiken hier op, op scholen, onder jongeren, binnen gemeenschappen. Ook in andere Europese steden, zoals Brussel, werd zichtbaar hoe deze spanningen kunnen doorwerken in het dagelijks leven.

Aanleiding om hier nu over te schrijven is het recente bericht dat de PKK heeft besloten zichzelf op te heffen en de wapens neer te leggen. Het nieuws werd gebracht als een mogelijke doorbraak, maar riep bij mij vooral een andere vraag op: wat betekent dit voor de mensen die met dit conflict zijn opgegroeid, hier in Europa?

Is vrede iets wat alleen daar wordt onderhandeld, of ook hier vorm moet krijgen?

In het publieke debat lijkt het antwoord vaak impliciet nee. Het gaat over Ankara, over politieke wil, over veiligheid en stabiliteit. De diaspora komt hooguit in beeld wanneer spanningen oplopen en zichtbaar worden op straat. Dan heet het plots een geïmporteerd conflict.

Voor veel mensen met wortels in Turkije en Koerdistan leeft het conflict hier. In gezinnen, op schoolpleinen, in buurthuizen. In wie je vertrouwt en wie niet. In vriendschappen die voorzichtig blijven of nooit ontstaan. Dat is geen voortzetting van geweld, maar van vijandbeelden. En die zijn hardnekkig, juist omdat ze zelden worden uitgesproken.

Wat betekent dit voor de mensen die met dit conflict zijn opgegroeid, hier in Europa?

Als een vredesproces die werkelijkheid buiten beschouwing laat, blijft het onvolledig. Niet omdat vrede hier moet worden onderhandeld, maar omdat zij hier wel moet landen. Zonder dat blijven oude tegenstellingen in leven, zonder dat iemand nog weet waar ze zijn begonnen.

De vraag is dus niet of het Turks-Koerdische vredesproces ook een hoofdstuk voor de diaspora nodig heeft. De vraag is wat er gebeurt als dat hoofdstuk opnieuw wordt overgeslagen. Dan blijft een grens bestaan die allang niet meer op de kaart staat, maar wel in mensen.

Ik weet hoe dat klinkt. Ik hoorde het ooit in een gymzaal. In één zin. Van iemand die net als ik hier was geboren. En die toch had geleerd dat wij geen vrienden konden zijn.

Amerikaanse vreemdelingenpolitie ICE schiet vrouw dood

0

In de Verenigde Staten is het controversiële optreden van de vreemdelingenpolitie ICE in Minneapolis dodelijk geëscaleerd. Een vrouw werd in haar eigen auto doodgeschoten door een ICE-agent toen ze wegreed, zo meldt NOS.

Het Amerikaanse ministerie van Binnenlandse Zaken reageerde in een eerste reactie defensief. De agent zou uit ‘zelfverdediging’ hebben gehandeld. Maar dat wordt door lokale autoriteiten in twijfel getrokken. Op beelden van het incident is geen vuurgevecht of iets dergelijks te zien, waardoor geen sprake lijkt van noodweer.

De burgemeester van Minneapolis is ziedend op de Amerikaanse immigratiedienst. ‘Tegen ICE heb ik maar één ding te zeggen: rot op uit Minneapolis’, zei hij tijdens een persconferentie. ‘We willen jullie hier niet. Jullie doen precies het tegenovergestelde van het creëren van veiligheid. Mensen worden pijn gedaan. Families worden uit elkaar getrokken. Inwoners van Minneapolis die al zo lang een bijdrage hebben geleverd aan deze stad, aan onze cultuur en aan onze economie, worden nu geterroriseerd. En nu is er iemand dood. Dat komt door ICE. Daarom moeten jullie vertrekken.’

De gedode vrouw was de 37-jarige dichteres Renee Nicole Good. Ze werd een paar blokken van haar huis doodgeschoten en laat drie kinderen achter. In Minneapolis en andere steden gingen duizenden mensen de straat op om haar te herdenken. ‘Schande’, riepen de betogers.

Jonge Palestijnse artsen studeren af in het puin

0

Het ‘cohort van de menselijkheid’ noemen ze zichzelf. 168 jonge Palestijnse artsen betraden op 26 december het podium voor de ruïne van het voorheen grootste ziekenhuis in Gaza, Al Shifa, dat vanaf oktober 2023 door Israël diverse malen is aangevallen. Een iconisch beeld van rijen mannen en vrouwen in witte doktersjassen, staand voor een weggevaagde façade. En daaronder een blauwgroene zee van de uniformen van verplegend personeel.

Op het podium was ook plaats vrijgemaakt voor lege stoelen, overdekt met witte jassen, Palestijnse sjaals en portretten van collega’s die zijn gedood door Israëlische bombardementen.

De nieuwe generatie humanisten liet zich niet intimideren door een vijand die artsen als terroristen omschrijft; ziekenhuizen uitroept tot oorlogsgebied; onder defensie marteling, verkrachting en standrechtelijke executie schaart; en het toelaten van medische hulpmiddelen aan een belegerde bevolking bestempelt als illegaal.

Uit het Al Shifa-ziekenhuis ontvoerde het leger de gerenommeerde orthopedisch chirurg Adnan al-Bursh, die in detentie werd gemarteld, verkracht en vermoord, aldus de Israëlische mensenrechtenorganisatie HaMoked. In ruim twee jaar zijn in totaal 1700 Palestijnse zorgwerkers door het Israëlische leger gedood.

De jonge artsen studeerden onder bombardementen, in vernietigde gebouwen, honger, ziekte en weersomstandigheden trotserend. Voor hun studie moesten ze zich over de dood van familie en geliefden heen zetten. Het collectieve afstuderen was daarom in alle opzichten symbolisch. ‘We sturen hiermee de boodschap dat Palestijnen het leven liefhebben en toegewijd blijven aan wetenschappelijke vooruitgang’, verklaarde de kersverse dokter Ahmed Basil aan Al Jazeera.

Met hun universele boodschap van liefde lezen de 168 kersverse artsen niet alleen Israël de les. Laten we eerlijk zijn: het zijn de westerse politici en bestuurders die, behalve wat gepruttel, op geen enkel moment opkwamen voor de Palestijnse rechten en ook maar iets ondernamen tegen Israëls genocidale acties. Alle 36 Palestijnse ziekenhuizen werden Israëlisch doelwit. Israël oefende 825 aanvallen uit op klinieken.

Alle 36 Palestijnse ziekenhuizen werden Israëlisch doelwit

Herinnert u zich nog de reactie van toenmalig premier Rutte bij de allereerste Israëlische aanval op een ziekenhuis? Het betrof het Al Ahli-ziekenhuis, waarbij naar schatting 500 gevluchte burgers werden getroffen en waarover Joe Biden zei ‘bedroefd’ te zijn. Omdat Israël naar Hamas wees, stelde Rutte tijdens een bezoek aan Israël dat het projectiel misschien een afzwaaier was van een Palestijnse terreurorganisatie. Hij wilde een onderzoek, maar zweeg toen duidelijk werd dat ziekenhuis na ziekenhuis door Israëlische bommen stelselmatig werd vergruizeld.

Met zijn eerbetoon aan de wetenschap houdt deze kersverse arts ook de Nederlandse universiteiten een spiegel voor. Alle rectoren beloofden ruim een half jaar na 7 oktober in een opiniestuk in Trouw dat zij ‘eraan hechten de Palestijnse collega’s te steunen’ en zelfs wilden gaan samenwerken met hun universiteiten. Overigens zwegen zij zichzelf te pletter toen alle universiteiten met dezelfde systematiek als de ziekenhuizen stuk voor stuk werden vernietigd. En wat denkt u dat er van de belofte kwam? Toen ik onlangs bij de universiteiten navroeg welke collectieve actie was genomen voor de collega’s, was het antwoord simpel: niets.

Voor Europa is het hemd van Israël nader dan de rok van Palestina. En samen met Israël en de VS zakt het steeds verder weg in het moeras van tribalisme en imperialisme, in plaats van vast te houden aan universalisme. De jongste obscene variant valt te bewonderen bij Trumps inval in Venezuela op de golven van America First.

Het uithollen van het recht gaat verder in het nieuwe jaar, nu Israël heeft verklaard dat 37 internationale ngo’s die Palestijnen humanitaire hulp bieden non grata zijn. Slechts tien Europese landen – Nederland ontbrak – reageerden op deze nieuwste episode uit de reeks genocidale acties met de mededeling dat zij ‘bezorgd’ zijn. Nog steeds geen sancties dus? Met die inertie helpt Europa het internationaal recht de nek om te draaien, waarmee landen na 1945 dachten conflicten als genocide en wereldoorlogen te kunnen voorkomen.

De ruïne van Al Shifa staat voor mij voor het verval van de westerse waarden op dit moment. Die ruïne vertegenwoordigt de teloorgang van het universeel humanisme, het verdwijnen van solidariteit, het weigeren een volk te beschermen dat bedreigd wordt door genocide, en toont de opleving van het westerse machtsdenken. Want westerse politici en bestuurders zijn in wij-zij-termen gaan denken en zien ‘een ieder’ niet meer als bron van recht. De fakkel van de menselijkheid en de vooruitgang wordt nu gedragen door een cohort Palestijnen.

Soedanese meisjes en vrouwen massaal slachtoffer van seksueel geweld

0

In Soedan wordt seksueel geweld op grote schaal en doelbewust ingezet tijdens de burgeroorlog. Strijders van RSF maken zich schuldig aan verkrachting, ontvoering en slavernij van vrouwen en meisjes. Dat blijkt uit getuigenissen en een rapport van de Afrikaanse vrouwenrechtenorganisatie SIHA.

Sinds het begin van de oorlog in april 2023 zijn bijna 1.300 gevallen van seksueel en gendergerelateerd geweld vastgelegd in veertien deelstaten. Het geweld treft vooral de Masalit-bevolkingsgroep. Volgens SIHA gaat het niet om losse incidenten. ‘Dit zijn geen willekeurige handelingen’, zei SIHA-directeur Hala Al-Karib in november tegen nieuwszender Al Jazeera. ‘Vrouwenlichamen worden gebruikt als wapens in deze oorlog.’

Slachtoffers worden vaak tijdens huiszoekingen of bij controleposten uitgekozen. ‘Ontvoeringen vinden vaak plaats aan het begin van een invasie’, aldus Al-Karib. ‘Er wordt dan gevraagd: ‘Is er een meisje in dit huis? Zijn er jonge vrouwen?’

Getuigen bevestigen dat patroon. Mariam, niet haar echte naam, die probeerde te vluchten uit de staat Gezira, werd op straat aangehouden. ‘Ze brachten me naar een lege kamer met een matras’, vertelde zij aan Al Jazeera. ‘Ze zeiden dat ik moest gaan liggen, en toen hebben ze me verkracht.’

Ook kinderen zijn slachtoffer. Unicef bevestigde sinds begin 2024 meer dan tweehonderd gevallen van seksueel misbruik van minderjarigen. Ziekenhuizen melden zelfs verkrachtingen van baby’s.

Engeland en Frankrijk spreken af na staakt-het-vuren troepen naar Oekraïne te sturen

0

De belangrijkste Europese bondgenoten van Oekraïne hebben dinsdag in Parijs afspraken gemaakt over veiligheidsgaranties voor het land. Het gaat onder meer om de inzet van een internationale troepenmacht na een vredesakkoord met Rusland.

Daarbij werd benadrukt dat deze garanties pas gelden als er eerst een staakt-het-vuren is afgesproken, meldt omroep France24. Dat moet een einde maken aan de oorlog die begon met de Russische invasie in 2022.

De Franse president Macron, de Oekraïense president Zelensky en de Britse premier Starmer ondertekenden een intentieverklaring. Daarin staat dat Groot-Brittannië, Frankrijk en andere Europese landen na een staakt-het-vuren militairen naar Oekraïne willen sturen.

Ook is afgesproken een gezamenlijk overlegorgaan op te zetten in Parijs, waarin de Verenigde Staten, Oekraïne en de Europese landen samenwerken, meldt AFP.

Een eerdere belofte dat de Verenigde Staten een Europese troepenmacht zouden steunen bij een nieuwe Russische aanval, is uiteindelijk niet opgenomen in het slotdocument.

Macron zei dat Frankrijk na de oorlog mogelijk enkele duizenden militairen naar Oekraïne stuurt.

Zelensky gaf aan dat is besproken welke landen verantwoordelijk worden voor de veiligheid en de wederopbouw van Oekraïne, en hoe de inzet van troepen wordt geregeld.

Starmer zei dat Groot-Brittannië en Frankrijk na een staakt-het-vuren militaire steunpunten in Oekraïne willen opzetten. Daar moeten ook beveiligde locaties komen voor wapens en militair materieel.

Volgens Starmer is vrede alleen mogelijk als Rusland bereid is tot concessies. De recente acties van Rusland wijzen daar volgens hem niet op. ‘Dat maakt onze vastberadenheid alleen maar groter’, zei hij.

De Duitse bondskanselier Merz liet weten dat Duitsland wil helpen bij het toezicht op een staakt-het-vuren. Duitse militairen zouden dan in een buurland worden gestationeerd.

We moeten het over het weer hebben

0

We moeten het over het weer hebben. Dat doen we altijd, maar nu is het echt anders. Kinderen die dit jaar tien worden, maken voor het eerst in hun leven dagenlang een wit landschap mee. Tenzij het rijkeluiskindjes zijn die elke winter de sneeuw in Oostenrijk opzoeken.

Ik las dat de ijsbeer in Diergaarde Blijdorp voor het eerst in zijn leven sneeuw heeft gezien. Dat is toch sneu. Hoe het ook zij: er ligt nu al een aantal dagen sneeuw.

Sneeuw en kou zijn leuk voor de gegoeden: sneeuwballen, sneeuwpoppen, schaatsen en skiën.

In arme streken is dat afzien. In mijn geboortedorp Gapira viel altijd veel sneeuw, tot wel twee meter. Als klein kind heb ik er gewoond. Dorpelingen bereidden zich de hele zomer voor op de winter. Er werd genoeg hooi voor de dieren opgeslagen. Er werd tezek, mest, voor de kachels gedroogd. Vlak voor de sneeuwval werd er voldoende voedsel, thee en suiker uit de stad ingeslagen.

De herinnering aan die vroege winters is nu nostalgisch

Het pak sneeuw sneed het dorp van de buitenwereld af. Er was geen elektriciteit. Er was geen telefoon. Het dorp was op zichzelf aangewezen. Als er een zieke was, werd deze met paard en slee naar het ziekenhuis vervoerd.

Mijn geboortedorp doet inmiddels ook mee in de vaart der volkeren. Er is al lang elektriciteit. Ook de wegen blijven bij sneeuwval open. De herinnering aan die vroege winters is nu nostalgisch. De mensen van toen vonden er geen bal aan.

Nu ligt er hier sneeuw. In elke straat is een sneeuwpop gerezen. Kinderen hebben dolle pret. Er zijn geen afgesloten wegen. Uit betrouwbare bron heb ik begrepen dat de weermannen het niet eens zijn over hoe lang dit tafereel nog kan duren. Het kan vriezen. Het kan dooien.

Trump wil grondwet wijzigen om derde termijn mogelijk te maken

0

De Amerikaanse president Donald Trump wil een derde termijn als president, wat niet is toegestaan in de Verenigde Staten. Tijdens een partijbijeenkomst van de Republikeinen maakte hij bekend dat hij daarvoor de grondwet wil veranderen. Zo meldt de Turkse nieuwssite Ensonhaber.

De uitspraken van Trump suggereren dat hij een Republikeins verlies bij de midterms in november niet uitsluit. In dat geval zou voor de Democraten de kans ontstaan om hem uit zijn functie te zetten.

‘We moeten de tussentijdse verkiezingen winnen, want als we dat niet doen, zullen zij (Democraten, red.) een reden vinden om mij uit mijn functie te zetten. Ik zal uit mijn functie worden gezet’, aldus Trump.

Daarom wil hij nu alvast de grondwet wijzigen. ‘Ik mag geen president meer worden. Maar stel dat ik me wel kandidaat mag stellen (van de Republikeinse Partij, red.), dan komt er een grondwetswijziging’, zei hij, om er vervolgens aan toe te voegen: ‘Ik ben een koning.’

Tegen Trump is twee keer eerder een impeachmentprocedure in gang gezet: in 2019 vanwege machtsmisbruik en tegenwerking van het Congres, onder meer over Oekraïne, en in januari 2021, na de bestorming van het Capitool op 6 januari, wegens het aanzetten tot opstand. In beide gevallen is hij vrijgesproken.