Op zondagavond hebben verschillende kanten in het conflict tussen de Verenigde Staten en Israël en Iran bevestigd dat er een overeenkomst is bereikt voor een bestand tussen de VS en Iran. Tijdens een zestig dagen durend bestand zal er over een permanente overeenkomst worden onderhandeld.
De Amerikaanse president Trump schreef op zijn sociale medium Truth Social dat de deal ‘nu rond is’ en kondigde de heropening van de Straat van Hormuz aan, evenals het einde van de Amerikaanse blokkade van Iraanse havens. Dat zou betekenen dat de scheepvaart door de cruciale waterweg tussen Iran en Oman weer ongehinderd doorgang zou kunnen vinden.
De Iraanse onderminister van Buitenlandse Zaken, Kazem Gharibabadi, bevestigde Trumps mededeling en zei dat militaire operaties op verschillende fronten, inclusief Libanon, onmiddellijk zullen eindigen. Hij zei dat de tekst vrijdag zal worden getekend.
Ook Pakistan, dat al maanden bemiddelt tussen beide landen, bevestigde dat beide partijen een overeenkomst hadden bereikt om militaire operaties op alle fronten te beëindigen. ‘Beide partijen hebben verklaard dat militaire operaties op alle fronten, inclusief in Libanon, permanent en met onmiddellijke ingang beëindigd zullen worden’, schreef de Pakistaanse premier Shehbaz Sharif.
Iran heeft altijd volgehouden dat zij alleen akkoord zou kunnen gaan met een vredesovereenkomst tussen de VS en Iran indien Israël haar offensief tegen Zuid-Libanon en de Libanese hoofdstad Beiroet staakt.
Maandagochtend werden er echter nieuwe Israëlische aanvallen in verschillende delen van Zuid-Libanon gemeld. Ondanks eerdere bestanden tussen Israël en Hezbollah (16 april) en Israël en Libanon (4 juni) ging het Israëlische leger door met haar aanvallen op Zuid-Libanon en de zuidelijke buitenwijken van Beiroet. Trump heeft sindsdien geprobeerd om Netanyahu onder de duim te houden.
De tussentijdse overeenkomst wordt door sommigen gezien als nederlaag voor de Israëlische premier Benjamin Netanyahu, die al jarenlang een punt maakt van het vernietigen van het Iraanse regime en diens nucleaire programma. Israëlisch analist Gideon Levy zei tegen Al Jazeera dat Israël werd uitgesloten van onderhandelingen tussen Iran en de VS en dat het daarom overging tot sabotage. Volgens hem kunnen de aanvallen op de zuidelijke buitenwijken van zondag in dit licht gezien worden. Hij zei dat Trumps toewijding om Israël in toom te houden nog getest zal worden, aangezien Netanyahu er niet voor terugdeinst om een hem onwelgevallige deal te torpederen.
De deelname van Curaçao aan het WK is opmerkelijk. Het Caribische eiland, dat onderdeel is van het Koninkrijk der Nederlanden, telt slechts 156.000 inwoners en is daarmee het kleinste land dat zich ooit voor een WK heeft geplaatst. Bovendien is slechts één speler uit de huidige selectie op Curaçao geboren.
Toch mag Curaçao gewoon deelnemen aan het WK. Het eiland is sinds 2010 een zelfstandig land binnen het Koninkrijk der Nederlanden. Het heeft een autonome positie, terwijl het Koninkrijk verantwoordelijk blijft voor onder meer buitenlands beleid, defensie en de Nederlandse nationaliteit. Curaçao is niet de enige natie die niet volledig onafhankelijk is maar toch mee mag doen aan het WK. Engeland, Schotland en Noord-Ierland zijn onderdeel van het Verenigd Koninkrijk. In 1938 deed het toenmalige Nederlands-Indië, het huidige Indonesië, mee aan het WK.
Volgens de BBC ging Curaçao over van het nationale team met lokale spelers naar spelers uit de Curaçaose diaspora, toen het beroemde aanvoerders begon in te huren, zoals Patrick Kluivert in 2015. Buiten de enige lokale speler, Curaçaoënaar Tahith Chong, is de rest van de selectie in Nederland opgegroeid. Achttien van de zesentwintig spelers in de selectie kwamen eerder uit voor jong Oranje. Vijftien van hen maakten hun debuut in de laatste drie jaar.
Om mee te kunnen doen met het WK moet een nationaal team aangesloten zijn bij wereldvoetbalbond FIFA. Curaçao doet mee aan het WK vanuit CONCACAF, een confederatie van landen in Noord- en Centraal Amerika en de Caraïben, waar bijvoorbeeld ook Suriname lid van is.
Terwijl spelers eerder konden uitkomen voor verschillende landen, moeten zij sinds 2004 kunnen aantonen dat zij een duidelijke band hebben met het land waar ze voor voetballen. Deze maatregel voerde FIFA in als reactie op landen als Qatar, die allerlei voordelen boden aan buitenlandse voetballers die in hun nationale team kwamen voetballen.
Volgens artikel 22 van het FIFA-reglement dienen spelers te beschikken over de nationaliteit van het land waarvoor zij uitkomen. In het geval van Curaçao hebben de spelers uit Nederland (de diaspora) de Nederlandse nationaliteit, evenals de enige speler die in Curaçao is geboren. Inwoners van de eilandstaat beschikken namelijk ook over de Nederlandse nationaliteit.
Curaçao werd zondag met 7-1 verslagen door meervoudig kampioen Duitsland.
In een nieuw Europees (concept)rapport voor de Turkse toetreding tot de EU van het Europees Parlement wordt opgeroepen tot sancties tegen de Turkse justitieminister Akin Gürlek. Het is voor het eerst dat een Turkse bewindsman specifiek wordt genoemd in zulke voortgangsrapportages, die sinds de toetredingsonderhandelingen met Turkije in 2005 worden opgesteld.
Turkije heeft qua toetredingsonderhandelingen een negatief record in handen. Geen enkele kandidaat-lidstaat heeft zo lang als Turkije moeten wachten op toetreding tot de EU. Daar is qua mensenrechten ook alle reden voor. Justitieminister Gürlek is een nieuwe havik, die grote groepen Turkse staatsburgers vervolgt met weinig overtuigend bewijs voor terrorisme, zoals Koerden, linkse Turken en Gülen-sympathisanten.
Het Europees Parlement lijkt daar nu voor het eerst stelling tegen te nemen. Het concept-voortgangsrapport moet nog wel goedgekeurd worden door een meerderheid in het parlement. Er zijn intussen 55 moties ingediend om het rapport aan te passen. Opvallend is dat in geen enkele motie wordt gepleit voor een versoepeling van de sancties tegen Gürlek.
Overigens wordt vanuit het Europese Parlement niet voor de eerste keer opgeroepen tot sancties tegen Turkije. Vorig jaar werd dat ook al als advies meegegeven aan de Europese regeringsleiders. Het verschil dit keer is dat een bewindspersoon specifiek wordt genoemd. Ook nu is het de vraag of Europa daadwerkelijk tot sancties overgaat.
Vanuit Turkije is al een harde reactie binnengekomen. De woordvoerder van de partij, Ömer Çelik, beschuldigde de Europese rapporteur voor het voortgangsrapport, Vladimir Prebilic, van ‘politieke achterlijkheid’ én ervan zich te gedragen als ‘een koloniale commissaris’.
De Europese stemming over het voortgangsrapport is op 17 juni.
‘Dit moét je zien,’ maant mijn zoon (15) terwijl hij naar de televisie kijkt. Als ik naast hem op de bank zit, is de flatscreen gevuld met het Witte Huis tegen een zwarte avondlucht. De zes zuilen onder het halfronde balkon zijn lichtgevend wit.
‘Nu komen ze,’ roept mijn zoon opgetogen. Een voor een marcheren gespierde mannen naar voren, luisterend naar namen als Alex Pereira, Ilia Topuria, Sean O’Malley en Steve Garcia. Wereldberoemde vechters zijn het. Mijn zoon kent ze stuk voor stuk, maar ik ken er geen van. Trump ziet deze mannen als een groot voorbeeld voor de natie. Ze staan centraal in het evenement UFC 250. De Ultimate Fighting Championship is ’s werelds belangrijkste vechtsportorganisatie. Met een in de tuin van het Witte Huis gebouwde achtkantige boksring vieren de Verenigde Staten het 250-jarig bestaan én de 80e verjaardag van Trump. In uitwisselbare volgorde, want allebei even belangrijk. Even later staan de kooivechters neus tegen neus. Daarna zitten ze in koppeltjes aan tafel, elkaar soms een doodverwensing toeschreeuwend.
Het is voor de wereldleider een sportieve zomer. Enkele maanden geleden kreeg hij de FIFA-wereldbeker even in zijn handen – jammer dat hij hem niet mocht houden. Hij heeft niets met voetbal, maar dat hoeft niet. Het WK 2026 dat momenteel in Amerika wordt gehouden, is een goed moment om te shinen. Tussendoor ontvoert hij onwelgevallige regeringsleiders, bombardeert hij Iran of Venezolaanse vissers. De enige smet op deze zomer is dat zijn recent aangebrachte naam op het Kennedy Memorial Center alweer verwijderd is.
Waar kijk ik naar? vroeg ik me af toen ik de kooivechters in de ‘staring contest’ niet zag knipperen met de ogen. We zijn wel wat gewend van Trump, maar die boksring had ik nog niet gezien. De afgelopen maanden, vanaf Trump met de gouden voetbaltrofee, vraag ik me af welke machthebber uit de geschiedenis qua persoonlijkheid kan wedijveren met Trump. Ik heb het niet over gruwelijke daden, maar over zijn persoonlijkheid. Vooral zijn machtswellust, grootheidswaan en narcisme zijn uitzonderlijk.
Ook deze wrede Romeinse keizers gebruikten sportevenementen als propaganda
De historie biedt toch wel wat vergelijkingsmateriaal. Zo was er Benito Mussolini. De Italiaanse duce was een brutale, charismatische en theatrale man die hunkerde naar macht en bewondering. Hij greep het WK voetbal van 1934 aan om de kracht van het herboren Romeinse rijk te etaleren. Op dezelfde manier laat Trump zien dat koning voetbal moet gehoorzamen aan de wetten van zijn imperium. Terwijl alle landen van de wereld proberen er een vrolijk voetbalfeest van te maken, viert Trump zijn autocratische bewind. Iraakse, Oezbeekse en Iraanse voetballers zijn onderworpen aan ondervragingen, een Somalische topscheidsrechter werd zonder geldige reden naar huis gestuurd.
Ik vond het ongekend dat ik het me serieus afvroeg – lijkt Trump op Mussolini? Tijdens mijn geschiedenislessen in de jaren tachtig was deze dictator een onwaarschijnlijke despoot uit een voor goed voorbij fascistisch verleden.
Toen zag ik op tv de witte zuilen contrasteren tegen die gitzwarte lucht, met neus tegen neus staande mannen erbij. Opeens dacht ik: Caligula of Nero? Ook deze wrede Romeinse keizers gebruikten sportevenementen als propaganda. Ze waren bovendien fervent liefhebbers van gladiatorengevechten. Qua despoten zou ik zeggen: Nero. Die liet rond het jaar 66 het Domus Aurea bouwen, het Gouden Huis, met daarin een 35 meter hoog standbeeld voor zichzelf. Grote tirannen richten enorme bouwwerken op voor zichzelf. Die balzaal van het Witte Huis gaat met goud gevuld worden. Het interieur daarvan is toch al geïnspireerd op het Versailles van Lodewijk de Veertiende.
O wacht, de zonnekoning – die ontbrak nog in het rijtje.
Wat een bangmakende waarheid is het dat we in een tijd leven waarin de belangrijkste wereldleider de vergelijking met knotsgekke alleenheersers uit de wereldgeschiedenis moeiteloos doorstaat. Met één verschil: hij dateert niet van twintig eeuwen geleden, deze Nero is van nú.
Het sprookje van het Marokkaanse elftal begon vier jaar geleden in Qatar met een plek in de halve finale van het WK. Vorig jaar volgde een finaleplaats op de Afrika Cup. Ook in Amerika lijkt het succesverhaal door te gaan. Met een gelijkspel tegen Brazilië laten de Atlasleeuwen zien dat ze zich kunnen meten met de grote voetballanden.
Niet iedereen is daar echter blij mee. ‘F*ck Allah’, reageerde Geert Wilders op een foto van het Marokkaanse elftal dat op het veld knielend hun prestatie vierde. De onverbeterlijke moslimhater schrijft, voor wat het waard is, Allah wel nog met een hoofdletter, en bij de belediging gebruikt hij ook een sterretje. Maar goed, wat hij van Marokkanen en moslims vindt, is alweer duidelijk.
Een dag later is Wilders in een veel gemoedelijkere stemming. Afgezien van een bericht waarin hij aankondigt zich aan te sluiten bij een protest tegen een azc in Didam, deelt hij op sociale media een foto van zichzelf in een oranje pak met de tekst: ‘Hup Nederland Hup’. Hij wenst Oranje succes tegen Japan, een dag nadat hij enkele Marokkaans-Nederlandse spelers van het Marokkaanse elftal, onder wie Anass Salah-Eddine (PSV), Noussair Mazraoui (Manchester United) en Sofyan Amrabat (Real Betis), had beledigd.
De uitspraak past in een breder politiek klimaat rond islamitische Nederlanders. Wellicht verklaart dat waarom er al jaren geen Turkse of Marokkaanse Nederlander meer voor Oranje speelt. Voor Marokkaans-Nederlandse voetballers speelt volgens NRC echter ook mee dat de Marokkaanse voetbalbond sinds 2014 actief Europese spelers werft van wie de (groot)ouders in Marokko zijn geboren. Daardoor kiezen meer talenten voor Marokko dan voor het nationale elftal van hun geboorteland.
AI wordt vaak gezien als een neutrale technologie, maar volgens Nadia Benaissa van Bits of Freedom reproduceert het juist de ongelijkheden die al bestaan, zoals discriminerende algoritmen en racistische beelden.
De belofte van Artificial Intelligence (AI) is groot. De tool zou zorgen voor efficiëntere diensten, betere voorspellingen en minder menselijke fouten. Maar volgens Nadia Benaissa is de realiteit een stuk minder rooskleurig. ‘AI wordt gepresenteerd als neutraal en objectief, maar in de praktijk reproduceert het vooral de ongelijkheden die al in onze samenleving bestaan.’
Als voorbeeld noemt ze de bekendste en tevens de beruchtste casus, het toeslagenschandaal. Duizenden ouders — vaak met een migratieachtergrond en/of met een laag inkomen — werden hierdoor onterecht als fraudeur aangemerkt. Volgens Benaissa is de toeslagenaffaire geen incident. ‘Profileringsalgoritmen worden al jaren gebruikt om te voorspellen welke groepen zouden frauderen. Dat is geen neutrale technologie, maar een uiting van een bredere, wantrouwende blik van de overheid.’
De data waarop zulke systemen draaien zijn allesbehalve objectief, vervolgt ze. Politie-algoritmen die voorspellen waar criminaliteit plaatsvindt zijn bijvoorbeeld gebaseerd op historische gegevens. ‘Maar als de politie al jarenlang vooral in bepaalde wijken surveilleert, dan voed je het algoritme met precies die blik. Het systeem voorspelt dan niet de toekomst, maar herhaalt het verleden.’
Opkomst van generatieve AI
Naast deze ‘klassieke’ algoritmen is er de opkomst van generatieve AI: chatbots en beeldgeneratoren die internetdata samenvatten en omzetten in tekst of beeld. Maar ook hier ziet Benaissa grote risico’s.
‘Generatieve AI geeft een antwoord dat klinkt alsof het klopt, maar dat zegt niets over de betrouwbaarheid ervan. Het systeem vat simpelweg samen wat het online vindt. En online staat net zoveel onzin als waarheid.’
Nadia Benaissa
Daar komt bij dat deze systemen ontworpen zijn om gebruikers te pleasen. ‘Zeg je: ‘wees kritisch’, dan is ChatGPT, Copilot of een ander AI-programma kritisch. Wil je vooral in je grote gelijk bevestigd worden, dan doet de generatieve AI-tool dat ook. Veel mensen gebruiken generatieve AI nu als persoonlijke psycholoog, maar daaraan kleeft een groot risico, zegt Benaissa. ‘Het is een valse psycholoog. Een AI-chatbox spiegelt niet de werkelijkheid, maar jouw verwachtingen.’
Ook maakt generatieve AI zich schuldig aan cherry picking. De tool zoekt informatie die past bij de vraag, niet per se bij de feiten. ‘Echte wetenschap werkt precies andersom.’
De risico’s blijven niet beperkt tot tekst. Beeldgeneratoren maken het extreem eenvoudig om overtuigende, maar volledig verzonnen beelden te produceren. Politieke partijen gebruiken dat al. ‘De PVV verspreidde niet alleen beelden van Frans Timmermans, maar ook van lieve, witte vrouwen tegenover boze moslimvrouwen. Zulke beelden kun je eenvoudig prompten.’
‘Een ruzie op school kan eindigen in een naaktfoto’
Sommige systemen gaan nog verder. Grok, de AI-tool van X-chef Elon Musk, kan bestaande mensen genereren in bikini of zelfs naakt. De EU wil dat soort toepassingen verbieden in de nieuwe AI‑verordening, een verbod dat er waarschijnlijk komt.’
Maar de technologie is nu al breed beschikbaar. ‘Kinderen gebruiken dit nu ook. Een ruzie op school kan eindigen in een naaktfoto die met AI is gemaakt en rondgaat in de klas. De schade is enorm.’
Ongewenste personen
Kun je AI-fotomanipulaties vergelijken het met damnatio memoriae, de Romeinse praktijk waarbij ongewenste personen uit de geschiedenis werden gewist? Of met hoe de communistische leider Stalin politieke tegenstanders uit historische foto’s verwijderde? ‘Er is een groot verschil met toen. Toen was het de staat, nu kan iedereen dit doen, zonder moeite en zonder rem.’
Maar is er ook een positieve kant aan de AI-revolutie? Je kunt misschien ook racisme of islamofobie beter bestrijden met deze nieuwe tools. Benaissa ziet echter weinig reden tot optimisme. ‘Er zijn wetenschappers die proberen vooroordelen uit systemen te halen. Maar de mensen die deze technologie bouwen, vinden het tegengaan van discriminatie meestal niet belangrijk. Of ze verspreiden het juist.’
De Nederlandse overheid draagt daaraan bij, vindt Benaissa. Ze wijst op het visumaanvraag-algoritme van het ministerie van Buitenlandse Zaken, dat aanvragen uit Marokko en Suriname structureel niet behandelde. ‘Er lag een advies om dit niet te doen. Dat is genegeerd. Er is bewust gekozen voor discriminatie.’
Ruimte voor discriminatie
Bits of Freedom pleit daarom voor een verbod op profileringsalgoritmen door de overheid. ‘Er is te weinig toezicht, te weinig verantwoordelijkheid en er zijn te weinig sancties. Minderheden betalen hiervoor de rekening.’
De organisatie werkte mee aan het nieuwe Nederlandse normenkader voor AI, maar moest, samen met mensenrechtenorganisaties Controle Alt Delete en Amnesty Nederland, een minderheidsstandpunt innemen. ‘Het College voor de Rechten van de Mens steunde het meerderheidsstandpunt, dat discriminatie in bepaalde gevallen toestaat. Het normenkader laat te veel ruimte voor discriminatie. Dat is zorgwekkend.’
‘Er is te weinig toezicht en er zijn te weinig sancties’
Bits of Freedom publiceerde onlangs een kritisch rapport over profileringsalgoritmes. Ook de Commissie tegen Discriminatie en Racisme, die door het kabinet is ingesteld, pleit inmiddels voor een stop op deze algoritimes. ‘Dat is bijzonder, want de overheid wil deze technologie juist graag blijven gebruiken’, zegt Benaissa.
Volgens haar is de kern van het probleem niet technologisch, maar politiek. ‘ Bedrijven en overheden die discriminerende AI inzetten, bewust of onbewust, worden onvoldoende verantwoordelijk gehouden en burgers betalen daar de rekening voor. Al is geen neutrale kracht. Het versterkt wat er al is.’
De nieuwe PowNed-documentaire De duistere kant van Forum voor Democratie heeft discussie losgemaakt over de partij van Thierry Baudet en haar interne cultuur. In de documentaire komen voormalige betrokkenen aan het woord. ‘De partij is een ‘op geld beluste sekte’, zei een ex-lid.
De omroep spreekt in de documentaire met een aantal ex-leden van de partij, die inmiddels zijn opgestapt. Ze schetsen een beeld van een gesloten beweging waarin complottheorieën, hiërarchisch leiderschap en radicale denkbeelden een belangrijke rol spelen. Ze beschrijven een organisatie die verder reikt dan de parlementaire politiek en streeft naar invloed binnen bredere maatschappelijke netwerken.
Columnist Han Lips van Het Paroolschreef dat PowNed een ‘ontluisterend beeld’ van Forum voor Democratie neerzette, waarin opvalt hoe de partij aan geld komt. Zo zou er worden geschoven met wachtgelden van vertrokken en weer teruggekeerde Kamerleden.
Tegelijkertijd klinkt er ook kritiek op de documentaire. In een recensie stelt NRC dat de uitzending weinig echt nieuwe informatie bevat voor wie de ontwikkelingen rond FVD al langer volgt. Wel zou het een breder publiek bereiken dan eerdere onderzoeksverhalen over de partij. Het staat namelijk ook op YouTube en op verschillende sociale mediakanalen, voor de overgrote meerderheid die geen kranten leest, merkt journalist Emma Vos op.
De documentaire werd woensdag uitgezonden op NPO 3 en is ook online terug te kijken.
Een moslimscheidsrechter wordt geweigerd aan de grens, de spelers van een moslimland moeten na het spelen van een wedstrijd onmiddellijk het land uit en asielzoekers met een islamitische achtergrond worden gecriminaliseerd. Het is maar het topje van de ijsberg van waar moslims in het Westen mee te maken krijgen.
Pessimisme is het gemoed van de westerse moslim; wat we ervaren is een nieuwe toevoeging aan een oneindige reeks nederlagen. Behaald succes wordt daarom nooit helemaal doorvoeld, want falen ligt op de loer. Een stevige opleiding, een behaald diploma en een goede baan hoeven niet per se te leiden tot een gelukkig bestaan als de werkplek een onveilig gebied lijkt te zijn waar islamofobie en onderhuids racisme regeren; het inzicht dat een jarenlange investering, al in de kindertijd begonnen, een trauma als cadeau oplevert, is verpletterend.
Ondertussen gaan columnisten en politici vol op het orgel om van moslims die amorfe, abstracte groep te maken waar het makkelijk tegenaan trappen is. De moslims zijn de oorzaak van onveilige steden, het tekort aan huizen, de klimaatopwarming. De moslim moet aan de grens zijn mobiele telefoon afgeven opdat er in gesnuffeld kan worden. De moslim is in het Westen synoniem geworden voor de persoon die moet incasseren en verder niets; daar heeft hij zijn bestaansrecht aan te danken.
Moslims die stevige posities innemen in het debat rond integratie weten dat de ogen van de veiligheidsdiensten op hen gericht zijn. En elke dag komt er wel weer een kolderiek nieuwsbericht binnen dat nog maar weer eens bewijst hoe precair de positie van de moslim is. Het ging over een voetballer van het Marokkaanse elftal, geboren in België, wiens visumaanvraag aan een zijden draadje hing omdat zijn vader tot ‘verdachte’ was gemaakt. Naar alle waarschijnlijkheid had dit iets te maken met de baardlengte van pa. Het uiterlijk van je vader als maatvoering om over te gaan tot ontzegging van toegang.
Wie hier verliest, wordt daar onmiddellijk een held
Vroeger vond ik mensen van mijn generatie altijd zoveel klagen. Nooit kon iets goed gaan. Nooit helemaal tevreden. Rond elke manifestatie of presentatie hing een vermoeiend luchtje van faalangst, twijfel en lusteloosheid. Wat ik toen waarnam en niet begreep, is me duidelijk geworden: het overgeërfde pessimisme, gevoed door al die nederlagen. We hebben het met de paplepel binnengekregen.
Afgelopen week interviewde ik Lotfi el Hamidi, die zijn uitstekende essays heeft gebundeld in Stakkers en Wolven; hij sprak over opgroeien in Rotterdam, zijn vader die in de ploegendienst werkte, een man van klein vermogen. Zijn vader wees op een dag naar de wolkenkrabber van Nationale Nederlanden en zei tegen Lotfi: ‘Daar moet jij naartoe.’
Maar om daar te komen, in dat gigantische gebouw, moest hij leren vliegen en voor vliegen is optimisme nodig, niet pessimisme. Maar het doorbreken van de negatieve cyclus, die traditie van nederlagen ontstijgen, er nee tegen zeggen, vereist niet alleen moed, het vereist een radicale breuk en is dus een vorm van heiligschennis.
Het verhaal van zijn vader bracht me bij mijn vader; hoe aan het begin van de Golfoorlog in 1990 mijn vader voor Saddam Hoessein was, hij luisterde elke dag op de wereldontvanger naar de oorlogshandelingen in Irak. Amerika stuurde troepen naar Saoedi-Arabië, Saddam Hoessein, ooit boezemvriend van Uncle Sam, was de bad guy geworden. Natuurlijk moest in dit gevecht Saddam Hoessein, de seculiere leider, het onderspit delven.
Wat me achteraf verbaast, is dat mijn vader tegen beter weten in echt geloofde dat Saddam Hoessein een kans maakte, zoals je eventjes hoopt dat Sparta Rotterdam van FC Barcelona kan winnen.
Ik vertelde Lotfi dat nederlagen incasseren datgene is wat onze generatie kenmerkt. Voor 9/11 werden we al klaargestoomd om met nederlagen om te gaan; we zagen het, we voelden het, we roken het om ons heen. We weten niet beter.
Daarom voelt de weigering van de Somalische scheidsrechter zo persoonlijk. Het had ons kunnen overkomen; die nederlaag van hem is ook van ons. En dat de scheidsrechter in eigen land als overwinnaar werd ontvangen, herinnerde ons er ook aan de tegenstelling tussen Oost en West. Wie hier verliest, wordt daar onmiddellijk een held.
We vieren nederlagen alsof het overwinningen zijn. En dat maakt het ergens ook mooi. En veerkrachtig. De nederlaag is niet kapot te krijgen.
Paus Leo XIV roept Europese politieke leiders op vluchtelingen menswaardiger te behandelen. Volgens hem hebben zij de menselijke waardigheid uit het oog verloren.
‘Europese leiders kunnen niet over menselijke waardigheid preken, terwijl ze toestaan dat de Middellandse Zee verandert in een onbestemd kerkhof’, zei hij tijdens een bezoek aan de Canarische Eilanden. Zo meldt Deutsche Welle.
De paus deed deze uitspraken in de haven van Arguineguín op Cran Canaria. Dat is niet zomaar een plek, maar het epicentrum van migratie vanuit Afrika en Azië. Veel migranten die de oversteek hebben overleefd, komen hier terecht omdat het Europees grondgebied is. De routes naar Griekenland en Italië zijn de afgelopen jaren grotendeels afgesloten.
De paus sprak er met migranten, en wat hij aantrof heeft vermoedelijk de emotionele oproep naar Europa mede gevormd. Tijdens een gebed zei hij onder meer: ‘Moge de geschiedenis ons niet verwijten dat wij het leed van hen die lijden hebben laten verworden tot een alledaags gezicht langs onze kusten. Vandaag, hier aan zee, vraagt ieder mens die aankomt ons wat er nog over is van onze menselijkheid.’ Hij haalde verder uit naar Europese politici, die met het migratiepact de rechten van migranten en vluchtelingen beperken. ‘Menselijke waardigheid heeft geen paspoort en verliest haar waarde niet wanneer zij een grens overschrijdt,’ aldus de paus.
Paus Leo treedt met zijn boodschap voor menselijkheid in de voetsporen van zijn voorganger Franciscus, die zich ook inzette voor de rechten van migranten. Hij bezocht in 2013 het Italiaanse eiland Lampedusa, waar veel migranten Europa binnenkomen.
Het aantal werkloze mensen dat een bijstandsuitkering ontvangt, is in het eerste kwartaal van dit jaar opnieuw gestegen. Eind maart ontvingen in totaal 411.000 mensen een uitkering. Dat is een stijging, voor het elfde kwartaal op rij, van 3.100 mensen ten opzichte van een jaar eerder. Dat meldt het Centraal Bureau voor de Statistiek.
De stijging heeft vooral betrekking op jongeren en vrouwen die geen werk kunnen vinden. ‘Onder jongeren tot 27 jaar nam het aantal het sterkst toe: met 3,4 procent tot 42,5 duizend’, schrijft het CBS.
Uit de cijfers blijkt dat in alle leeftijdsgroepen sprake is van een stijging. Zo is de groep van 27- tot 45-jarigen met 1,1 procent gegroeid en is er ook bij de oudste groep, 45- tot 67-jarigen, een kleine stijging van 0,3 procent.
Het aantal vrouwen in de bijstand, 230.000, is groter dan het aantal mannen, 181.000. Die kloof wordt groter, blijkt uit cijfers over de afgelopen vier jaar. Steeds meer vrouwen vragen een bijstandsuitkering aan.
Met 411.000 mensen met een uitkering nadert Nederland de crisisjaren onder Rutte, toen het aantal uitkeringsgerechtigden in 2016 en 2017 een piek bereikte van 420.000.
Onze site gebruikt cookies en vergelijkbare technologieën onder andere om u een optimale gebruikerservaring te bieden. Ook kunnen we hierdoor het gedrag van bezoekers vastleggen en analyseren en daardoor onze website verbeteren.
Deze website gebruikt cookies om uw gebruikservaring op deze website te verbeteren. Van deze cookies worden cookies aangemerkt als "Noodzakelijk" in uw browser bewaard, deze cookies zijn essentieel voor het functioneren van de website. Bijvoorbeeld het opslaan van uw keuze of u wel of geen cookies wilt hebben. Wij maken ook gebruik van cookies van derde partijen die ons helpen met het analyseren en begrijpen van de gebruik van deze website door u. Deze cookies worden alleen gebruikt als u daar toestemming toe geeft. U heeft ook de mogelijkheid om uzelf uit te sluiten voor deze cookies. Dit zal echter effect hebben op uw gebruikerservaring.
Noodzakelijke cookies zijn absoluut nodig voor het functioneren van de website. De cookies in deze categorie zorgen alleen voor de veiligheid en het functioneren van deze website . Deze cookies bewaren geen persoonlijke gegevens
Deze cookies zijn niet strict noodzakelijk, maar ze helpen de Kanttekening een beter beeld te krijgen van de gebruikers die langskomen en ons aan te passen aan de behoeftes van onze lezers. Hiervoor gebruiken wij tracking cookies. Bij het embedden van elementen vanuit andere websites zullen er door deze sites ook cookies worden gebruikt.
