Het Centraal Orgaan opvang asielzoekers (COA) krijgt voortaan een vaste manier van financieren. De Tweede Kamer en de Eerste Kamer hebben hiermee ingestemd. Door deze verandering hoeft het COA niet steeds opvanglocaties te openen en te sluiten. Volgens het COA is dit een belangrijke stap om de asielopvang rustiger, menselijker en uiteindelijk goedkoper te maken.
Waarnemend bestuursvoorzitter Joeri Kapteijns zegt dat de oude manier van betalen veel problemen veroorzaakte. ‘De ad hoc financiering van de afgelopen decennia is heel schadelijk gebleken voor zo’n beetje alles’, zegt hij. ‘Het voelt gek om blij te zijn met iets wat de ingrijpende situatie van vandaag niet direct oplost, maar deze stap gaat wel voorkomen dat we in de toekomst weer in deze situatie terecht komen. Met stabiele financiering kunnen gemeenten en het COA afspraken maken voor een langere periode en een vast aantal opvangplekken aanhouden, ongeacht schommelingen in het aantal mensen in de opvang.’
Volgens hem geeft dit rust en duidelijkheid aan de azc-bewoners, azc-medewerkers en de omwonenden. ‘En het biedt bovendien kansen om in de toekomst ook andere doelgroepen die dringend op zoek zijn naar woonruimte, op deze locaties te huisvesten’, aldus Kapteijns.
Op dit moment is er nog steeds een tekort aan opvangplekken. Daarom gebruikt het COA noodopvang. Deze locaties worden snel opgebouwd en later weer gesloten. Bewoners moeten daardoor vaak verhuizen, soms meerdere keren per jaar. Kinderen moeten van school wisselen en mensen met werk raken hun baan kwijt. Ook omwonenden horen vaak pas laat dat er een tijdelijke opvanglocatie komt of verdwijnt. Dat zorgt voor minder draagvlak.
Het COA vindt het belangrijk dat het kabinet blijft werken aan een stabiel opvangsysteem. De vaste financiering en een goede uitvoering van de Spreidingswet zijn volgens de organisatie belangrijke voorwaarden.
De Israëlische regering heeft onlangs de massamoord op de Armeniërs in het Ottomaanse Rijk tijdens de Eerste Wereldoorlog officieel als genocide erkend. Daarmee erkent zij ook impliciet het eigen daderschap in de Gaza-genocide, stelt criminoloog Yarin Eski.
De Armeense premier Nikol Pashinyan reageerde vorige week terughoudend op de Israëlische erkenning van de Armeense genocide. Hij benadrukte dat Armenië de genocide niet als politiek wapen wil gebruiken.
Serj Tankian, zanger van de metalband System of a Down, kleinzoon van overlevenden van de Armeense genocide en al decennialang een van de bekendste pleitbezorgers voor internationale erkenning daarvan, reageerde woedend. Volgens Tankian wordt de gitzwarte geschiedenis van zijn volk misbruikt voor geopolitieke doeleinden. Jarenlang hield de Israëlische regering die erkenning namelijk tegen vanwege de strategische relatie met Turkije. Die was belangrijker dan de historische werkelijkheid.
Nu de toch al gespannen relatie tussen Israël en Turkije door hun tegenstrijdige belangen in Syrië na de val van de Assad-regering verder is verslechterd en de twee landen op ramkoers liggen, komt de erkenning de Israëlische regering goed uit. Volgens Tankian gebeurt dat juist op het moment dat diezelfde regering zelf genocide pleegt in Gaza. Hij schreef op Instagram: ‘Ze gebruiken onze geschiedenis, onze genocide, onze pijn voor hun politiek gewin.’
Uiteraard verwierp de Turkse president Erdogan de Israëlische erkenning van de Armeense genocide. Hij stelde dat Israël, gezien het grote aantal Palestijnse doden in Gaza, geen moreel gezag heeft om Turkije de maat te nemen. Hij zei: ‘Onze geschiedenis is vrij van genocide, massamoord, onderdrukking en kolonialisme.’
Motie van Wilders
Ook in Nederland is de erkenning van de Armeense genocide als politiek wapen gebruikt. Geert Wilders diende een motie in waarin hij stelde ‘dat er brede wetenschappelijke erkenning is dat de Armeense volkerenmoord aangemerkt moet worden als genocide’ en de regering verzocht ‘niet langer te spreken’ over ‘de kwestie van de Armeense genocide’, maar over ‘de Armeense genocide’. Daarmee wilde hij de Nederlands-Turkse bevolking, die de genocide nog steeds niet erkent, dwarszitten. De motie haalde het destijds niet.
Vreemd, overigens, dat Wilders toen wel, maar ten aanzien van Gaza niet luistert naar genocidewetenschappers en hun oordeel dat er een genocide plaatsvindt. Ook het huidige kabinet-Jetten lijkt, net als de vorige kabinetten, nog steeds niet naar experts te (willen) luisteren. Het is namelijk nog altijd ‘niet opportuun‘ de Armeense genocide te erkennen en het officiële standpunt blijft dan ook om te spreken over de kwestie van de Armeense genocide. We polderen op elk onderwerp, blijkt maar weer.
Dat is opmerkelijk, omdat juist Adolf Hitler een van de eerste regeringsleiders was die de Armeense genocide erkende, hoewel het genocideconcept zelf nog niet bestond. ‘Wie herinnert zich vandaag nog de uitroeiing van de Armeniërs?’, vroeg Hitler in 1939 tijdens zijn Obersalzberg-rede. Het is een cynische erkenning van de Armeense genocide. Volgens historici wilde Hitler ermee aantonen dat volkerenmoord ongestraft kan blijven, zelfs als er overeenstemming over is dát die heeft plaatsgevonden.
Armeniërs verzamelen zich in een stad voorafgaand aan hun deportatie. Buiten de stad werden zij vermoord.
De geestelijk vader van genocide als begrip, de Pools-Joodse advocaat Raphael Lemkin, reageerde precies tegenovergesteld op de Armeense volkerenmoord. Mede geïnspireerd door deze geschiedenis – en die van de Holocaust – ontwikkelde hij het concept genocide. Hij maakte dergelijke vernietiging benoembaar en werkte eraan die strafbaar te stellen, in het bijzonder door genocide juridisch en moreel toepasbaar te maken. Dat kader is later verdragsrechtelijk verankerd in de Genocideconventie.
Straffeloosheid is terug
Vandaag de dag, in onze extreem multipolaire wereld, waar de Trumps, Poetins en Xi’s het voor het zeggen hebben, lijkt de rechtvaardiging van genocide terrein te winnen ten koste van het universaliteitsbeginsel van de Genocideconventie. Dat verdrag wordt eigenlijk keihard genegeerd door de machtigste landen der aarde. Het dwingende verbod op genocide wordt zo een dode letter. Of scherper gezegd: de straffeloosheid na de Armeense genocide die Hitler inspireerde, is terug, maar ditmaal vermomd als politieke schijnheiligheid.
De taal die machthebbers gebruiken, verdraait en verbergt de gruwelijke werkelijkheid
Nog erger vind ik dat dergelijk cynisch opportunisme eerder regel dan uitzondering is. Het past precies bij het gevaarlijke retorische spel dat regeringen vandaag de dag spelen, niet alleen met de feiten over de Gaza-genocide, de Armeense genocide of de eerste en tweede genocide in Darfur, maar met nog veel meer genocides. De taal die machthebbers gebruiken, verdraait en verbergt de gruwelijke werkelijkheid. Zo ontstaat geopolitieke ruimte die veelal uitmondt in nog meer mensenrechtenschendend massageweld.
De Frans-Joodse filosoof Jacques Derrida, die zich altijd kritisch uitliet over het Israëlische koloniale bezettingsbeleid in Gaza, sprak van violence originaire, oorspronkelijk geweld. Daarmee doelde hij op het idee dat wij, zodra we de wereld (theoretisch) proberen te vatten in taal, onvermijdelijk geweld doen aan de complexiteit van de werkelijkheid. Maar ook dat elk rechtsstelsel en iedere grondwet – juridische taal dus – historisch zijn voortgekomen uit, in principe, een onwettige daad van (massa)geweld. Dat geldt voor de stichting van de Turkse, Israëlische, Amerikaanse, Russische en Chinese natiestaat, en vele andere natiestaten.
Dat betekent dat woorden er dus écht toe doen. Volkskrant-commentator Raoul du Pré schreef vorige week nog dat in ons parlement systematisch ‘huisvijanden’ worden gecreëerd. Politici dragen zo bewust bij aan een klimaat van haat en polarisatie dat uiteindelijk hun eigen gezag en ambt ondermijnt.
Israëlische regering valt door de mand
Daarom vind ik de cynische Israëlische erkenning van de Armeense genocide zo intrigerend. Met die erkenning legt de Israëlische regering niet alleen de eigen dubbele moraal bloot, maar valt zij ook, heel simpel gezegd, door de mand.
Door het universaliteitsbeginsel van genocide te erkennen, erkent zij impliciet dat genocide niet exclusief aan de Holocaust is verbonden. Daarmee bevestigt de Israëlische regering de formeel-juridische universaliteit van het genocideverbod zoals dat sinds 1948 verankerd is in de Genocideconventie. Dat is in strijd met het officiële Israëlische standpunt dat de Holocaust een absoluut unieke genocide of zelfs een unieke gebeurtenis is. Die opvatting, die ook binnen delen van de Holocauststudies invloedrijk was, is nauw verweven met de identiteit van de staat Israël.
De Holocaust of welke genocide dan ook een uitzonderingspositie toekennen, is inmiddels een sterk bekritiseerde manier van prioriteren tussen genocides.
Juridische gevolgen
De Israëlische zelfondermijning hier zou zomaar eens juridische gevolgen kunnen hebben, specifiek door de Israëlische erkenning van bepaalde gebeurtenissen, zoals doelgerichte arrestaties, gedwongen deportaties, uithongering, onteigening van land en eigendommen en uiteindelijk de massamoord op de Armeniërs. Deze voltrok zich vrijwel volledig op een manier die sterk vergelijkbaar is met de huidige genocide in Gaza en andere genocides.
Inmiddels zijn er al 14 landen die sinds 2024 de Gaza-genocide erkennen
Ook opmerkelijk is dat de Israëlische regering, in casu de Israëlische minister van Buitenlandse Zaken Gideon Sa’ar, ter rechtvaardiging van de erkenning erop wees dat inmiddels 32 landen de Armeense genocide erkennen, terwijl Turkije die volgens hem nog altijd systematisch ontkent en bagatelliseert.
Inmiddels zijn er al 14 landen die sinds 2024 de Gaza-genocide erkennen. Als we de Israëlische redenering van erkenning van de Armeense genocide in getal en tijdlijn consequent toepassen, zou ook op die manier de Israëlische regering indirect een patroon (h)erkennen ten opzichte van de Gaza-genocide.
Dan heb ik het nog niet eens over de VN-rapportages, juristen en mensenrechtenorganisaties die al enkele jaren waarschuwen voor de systematische uithongering, illegale Israëlische nederzettingen, gedwongen migratie en de massale slachting van burgers in Gaza, waarbij meerdere malen dat alles tezamen wordt opgevoerd als bewijs voor genocidale intentie en genocide. Onlangs verscheen opnieuw een schrijnend rapport over het structureel uitroeien van kinderen in Gaza. Naast deze officiële kanalen zijn er talloze onofficiële die afgrijselijk audiovisueel materiaal verzamelen als bewijs, zoals deze website (let op: het is echt ijzingwekkend wat daar te zien is).
Hoop op Zohran Mamdani
Zelfs vergeleken met de genocides in Rwanda (1994) en Srebrenica (1995), uitgezonden op tv, is er nu al veel meer (live) inzicht in de Gaza-genocide. Er is ook meer en sneller dan ooit erkenning door regeringen. Er is zelfs een zaak aanhangig gemaakt bij het Internationaal Strafhof en een arrestatiebevel uitgevaardigd tegen onder andere Netanyahu zelf. In september dit jaar zal de Israëlische premier naar New York gaan om de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties bij te wonen. Internationaal vestigt men de hoop op de burgemeester van New York, Zohran Mamdani, om hem inderdaad te arresteren, mocht Netanyahu daar arriveren. Netanyahu lijkt dat niets te schelen.
Uiteindelijk is dat zelfbedrog en zelfondermijning. Want in hun strijd om internationale legitimiteit, waarin het erop lijkt alsof zij de genocide gepleegd door de ander nodig hebben voor een listige afleidingsmanoeuvre, geven namelijk zowel de Israëlische als de Turkse regering het eigen genocidedaderschap toe.
Kylian Mbappé is slachtoffer van racistische opmerkingen van de Paraguayaanse senator Celeste Amarilla.
De druiven zijn zuur voor de Paraguayaanse senator Celeste Amarilla, na de verloren wedstrijd tegen Frankrijk op het WK Voetbal. Ze plaatste een racistisch haatbericht, aldus de Franse krant Le Monde, waarin ze de zwarte sterspeler van Frankrijk, Kylian Mbappé voor van alles uitmaakte. Hij was niet alleen ‘nep-Fransman’ die ‘gekoloniseerd’ zou zijn, maar ook een parvenu (nieuw rijke). Mbappé moet dankbaar zijn dat hij na de wedstrijd niet is geslagen door de Paraguayaanse spelers.
De senator nam geen blad voor de mond. ‘Gekoloniseerde Kameroener, die hard probeert Frans te zijn, wrok koestert, nieuw rijk is, arrogant en lelijk. Hij was nerveus en doodsbang tijdens de hele wedstrijd, net als zijn hele team; ze konden zelfs geen doelpunt scoren, ze wonnen bij toeval… Het enige wat velen van ons van de Albirroja eisten, was dat ze hem na de wedstrijd niet openhandig hadden geslagen. En dat terwijl ik geen voetbalfan ben’, schreef ze.
Mbappé reageerde geprikkeld. ‘U bent een verachtelijke vrouw en onwaardig voor uw positie. U vertegenwoordigt Paraguay niet, dat land dat gedurende de competitie met passie en eer heeft gezwoegd’, schreef de voetballer op sociale media.’Door uw roekeloosheid en uw brutale racisme is de hele wereld de reis en de historische inspanning die uw spelers tijdens dit WK hebben geleverd, al vergeten, en maakt u plaats voor een incompetente vrouw die het slechtste mogelijke beeld van haar land geeft. Ik zal nooit toestaan dat mensen zoals zij de vrijheid hebben om hun haat en racisme over de wereld te verspreiden.’
De rechtbank in Den Haag heeft drie verdachten veroordeeld voor hun betrokkenheid bij agitatie tegen asielzoekers en migranten tijdens ‘Elsfest’, de beruchte extreemrechtse demonstratie van 20 september vorig jaar die uitliep op rellen. Een van de verdachten, een 35-jarige man, viel het D66-kantoor aan met een brandende container, aldus ANP.
De rechtbank vindt het eveneens bewezen dat hij op het Malieveld een ME‑voertuig heeft aangevallen en op het Plein geweld heeft gebruikt tegen zowel iemand die aan het filmen was als een beveiliger die probeerde in te grijpen. Naast de celstraf moet hij in totaal 15.000 euro aan schadevergoedingen betalen, waarvan een derde ten goede komt aan D66.
De overige twee veroordeelden zijn een man van 20 en een man van 46, die zich schuldig maakten aan het bestormen van een politiebusje en het hinderen van een arrestatie. De jongste krijgt een taakstraf van 100 uur en een voorwaardelijke gevangenisstraf van één maand. De 46‑jarige krijgt eveneens een maand voorwaardelijk, maar moet 120 uur taakstraf uitvoeren. Hij heeft eerder al een veroordeling voor geweld op zijn naam staan.
In totaal zijn tot nu toe 41 mensen veroordeeld voor hun deelname aan de extreemrechtse Elsfest-rellen.
Een brede groep Rotterdammers heeft de gemeenteraad in een open brief opgeroepen zich niet te laten leiden door uitgelekte informatie over de voordracht van Miriam Harika als wethouder.
De brief, ondertekend door ruim dertig personen uit onder meer het maatschappelijk middenveld, het onderwijs, de advocatuur en de politiek, stelt dat de raad zelfstandig een oordeel moet vormen op basis van het officiële dossier. AD heeft een verkorte versie van de brief gepubliceerd.
Aanleiding is een vertrouwelijke brief van de Rotterdamse ombudsman die uitlekte voordat de gemeenteraad zich over de benoeming kon uitspreken. In de media verschenen vervolgens kwalificaties als ’toxische cultuur’ en ‘angstcultuur’. Volgens de ondertekenaars ontstaat daardoor een publiek oordeel voordat een zorgvuldige procedure is afgerond.
De briefschrijvers verwijzen naar de recente uitspraak van de rechtbank Rotterdam in de zaak rond het Nederlands Fotomuseum. Daar oordeelde de rechter dat beschuldigingen van sociale onveiligheid onvoldoende waren onderbouwd en dat de negatieve publiciteit de voormalig directeur ernstig had beschadigd. Volgens de initiatiefnemers laat die zaak zien dat ernstige kwalificaties eerst zorgvuldig moeten worden getoetst.
Daarnaast stellen zij dat de gemeentelijke ombudsman een belangrijke controlerende rol vervult, maar dat de uiteindelijke beslissing over de benoeming van een wethouder bij de gemeenteraad ligt. Ook vragen zij aandacht voor het lekken van vertrouwelijke informatie, dat volgens hen zowel de kandidaat als de melders, de ombudsman en de raad schaadt.
De ondertekenaars verzoeken de raad daarom twee dingen. Ten eerste moet de benoeming uitsluitend worden beoordeeld op basis van de formele procedure, ten tweede moet er een onderzoek komen naar het lek van de vertrouwelijke brief.
Het zit er weer op. Nederland ligt uit het WK, dus dat is klaar. Even los van al die Nederlandse Marokkanen die nog wel met spanning naar de wedstrijden uitkijken. Zonder ingerichte pleinen met grote schermen, maar dat terzijde.
Keti Koti ligt ook achter ons. Alle evenementen over herdenken, eren, vieren, een gedeeld verleden en een gezamenlijke toekomst, over nazaten van tot slaafgemaakten en herstel. Het is geweest. Alle mooie woorden zijn gesproken.
En nu?
Volgens onze minister-president is er na de excuses te weinig gedaan. Er moet meer actie komen. Hij nodigt alle ministeries uit om op 1 juli de vlag te hijsen, net zoals het ministerie van Algemene Zaken heeft gedaan. Hij nodigt uit. Hij legt niets op. En 1 juli is nog steeds geen nationale vrije dag.
Eerlijk?
Ik vind het te weinig.
In het licht van het rapport van de Staatscommissie tegen Discriminatie en Racisme, waarin duidelijk wordt gesteld dat Nederland een racistisch systeem heeft, met racisme en discriminatie verankerd in beleid en instituties. Als je kijkt naar de uitspraken van bepaalde politici over wie er wel of niet Nederlander is. En dan de reacties op het niet scoren van zwarte voetballers, trots gehuld in het Oranjeshirt, dat ze blijkbaar alleen mogen dragen als ze winnen.
Op het jaarlijkse congres van de Nationale Coördinator tegen Discriminatie en Racisme zat ik in een deelsessie. Een van de andere aanwezigen zei dat het haar pijn deed dat jonge mensen nog steeds bezig waren met dit thema. Er wordt al zo lang aan gewerkt, maar het lijkt alsof we niet vooruitkomen. Een jonge vrouw zei dat wij als zwarte gemeenschap niet boos genoeg zijn. We zouden ons meer uit moeten spreken, meer moeten laten gelden.
Ik weet niet of het aan ons ligt. Volgens mij ligt het aan de Ander.
De Ander die opeens te veel van ons ziet stijgen op de maatschappelijke ladder. Die op straat naar alle diversiteit kijkt en dan denkt dat er wel erg veel buitenlanders in de wijk zijn komen wonen. Maar vergeet dat er ook nog zoiets is als een Nederlands paspoort. Dat bepaalt wie er wel of geen Nederlander is. Niet de blik van die Ander.
De Ander die naar ons kijkt en geen verschil ziet tussen twee zwarte vrouwen, want zwart en vrouw, en ze lijken allemaal op elkaar. Ondanks verschillen in huidskleur, lengte of postuur.
Ik bid dat er iemand opstaat en zegt: ‘Wij als Nederland trekken hier een streep’
Volgens mij is het de Ander die van mening is dat het allemaal wel heel snel gaat. Dat er wel heel erg veel verandert. En dat je tegenwoordig niets meer mag zeggen.
En ik ben het beu dat die Ander altijd maar aan mij vraagt, aan ons, om ons gedeisd te houden. Om niet te veel op te vallen. Om niet zo zwart te zijn.
Ik bid dat er iemand opstaat en zegt: ‘Wij als Nederland trekken hier een streep.’ Wij erkennen dat we een racistisch en discriminerend land zijn. En dat gaan we nu veranderen. We gaan een landelijk verandertraject starten om in 2040 alle instituties, wetgeving, beleid, overheidsdiensten en gemeenten, heel BV Nederland, vrij van racisme en discriminatie te hebben. Een grote publiekscampagne gericht op het vergroten van de bewustwording rondom alledaags racisme, vooral onder witte Nederlanders. Om in elke gemeente gesprekken te voeren met zo veel mogelijk bewoners. Ook al die Nederlanders die niet racistisch zijn, want ze hebben een partner, kind, buurman of vul maar in wie, van welke afkomst ook, met wie ze goed omgaan. Die ze gewoon accepteren. Juist die Nederlanders moeten het gesprek voeren. Met zichzelf.
Al te lang wordt er gesproken over racisme en discriminatie in een bepaalde groep mensen, met steeds dezelfde goedwillende mensen. En ja, zoals Rob Jetten zei: er is veel gebeurd en er wordt veel gedaan. Maar er moet meer actie komen. Ik citeer: ‘Op 1 juli herdenken we. De andere 364 dagen handelen we. In gezamenlijkheid. Als we dat doen, komen we verder.’
Ik hoop dat de Ander goed naar deze woorden luistert.
De door Hamas geleide regering in Gaza heeft maandag verklaard dat het haar eigen civiele regering heeft ontbonden en de macht zal overdragen aan een technocratisch bestuur, zo melden verschillende media.
Hamas bestuurt de Gazastrook sinds 2006, toen de islamitische organisatie de Palestijnse parlementsverkiezingen won. Vervolgens brak er een strijd uit met de seculiere organisatie Fatah, die de macht niet wilde opgeven. Hamas werd vervolgens de baas in de Gazastrook, Fatah in de Palestijnse gebieden op de Westelijke Jordaanoever.
Maar Hamas heeft nu de macht overgedragen aan een technocratische bestuur, het ‘National Committee for the Administration of Gaza’ (NCAG). Dit bestuur bestaat uit onafhankelijke Palestijnse experts en zou het dagelijks bestuur moeten vormen in de Gazastrook. Dit werd overeengekomen tijdens onderhandelingen voor een vredesovereenkomst, die in september 2025 werd bereikt na bemiddeling door de Verenigde Staten, Qatar en Egypte.
Deze vredesovereenkomst, onderdeel van het ‘twintigpuntenplan’ van de Amerikaanse president Donald Trump, had een einde moeten maken aan de Israëlische genocide op de Palestijnen in Gaza, die meer dan 73.000 Palestijnen het leven heeft gekost. Israël is ondanks het akkoord echter doorgegaan met aanvallen op Gaza, waardoor sinds dat akkoord meer dan duizend Palestijnen omkwamen, schrijft Middle East Eye.
Een woordvoerder van Hamas liet weten dat de beweging klaar is voor een civiele machtsoverdracht. Ze hebben ‘een stap gezet door niet langer de leiding over de Gazastrook te voeren teneinde alle smoezen weg te nemen’, die Israël volgens hem gebruikt ‘om de uitroeiingsoorlog voort te zetten.’ Hij riep bemiddelende staten op om ervoor te zorgen dat Israël zich aan de wapenstilstand houdt.
Volgens experts is het besluit van Hamas om het civiele bestuur te ontbinden bedoeld als een boodschap aan de Amerikaanse president Donald Trump dat de beweging geen obstakel is voor diens plan voor vrede in Gaza. Dit in tegenstelling tot Israël, dat niet alleen doorgaat met aanvallen, maar ook hulpgoederen tegenhoudt en inmiddels bijna zeventig procent van de Gazastrook in handen heeft.
Het is nog onzeker welke macht het nieuwe bestuursorgaan (NCAG) precies zal hebben, schrijft The New Arab. Ook is een bestuursoverdracht nog geen oplossing voor de vastgelopen onderhandelingen, waaronder afspraken rond wederopbouw, het bestuur op lange termijn en de toekomst van de militaire tak van Hamas.
De ontwapening van Hamas’ militaire tak blijft een heet hangijzer. De beweging ging in de overeenkomst van september vorig jaar akkoord met het neerleggen van haar wapens, op voorwaarde dat Israël zich zou terugtrekken achter de ‘Gele Lijn’, die een bufferzone zou aangeven. Maar Israël heeft deze lijn steeds verder opgeschoven en meer land ingenomen. De Israëlische premier Benjamin Netanyahu instrueerde het leger afgelopen mei om zeventig procent van Gaza in te nemen.
Hamas heeft altijd volgehouden dat ze zich niet zullen ontwapenen zolang Israël zich niet terugtrekt.
Palestijnse vrouwen die vastzitten in Israëlische gevangenissen worden ‘onmenselijk behandeld’ en lopen groot risico, waarschuwen hulporganisaties. ‘De laatste keer dat ik vastzat, ben ik zestig kilo afgevallen.’
Het had een vrolijke tijd moeten zijn voor Dana Joudah (35); het is 18 april en ze heeft net te horen gekregen dat ze zwanger is. Maar nog voor ze het nieuws kan vieren, vallen Israëlische militairen haar huis binnen in de Palestijnse stad Nablus op de bezette Westelijke Jordaanoever.
Joudah, die op dat moment nog een zwakke gezondheid heeft door een recente maagverkleining, wordt gearresteerd en meegenomen naar een Israëlisch detentiecentrum. Daar valt ze meermaals flauw en raakt ze gedehydrateerd. Volgens de familie van Joudah kreeg de zwangere vrouw weinig medische zorg in de gevangenis. ‘Ze moet op de grond slapen in overvolle, koude cellen. Andere gevangenen proberen haar te steunen, omdat ze zwanger is, door hun kleine porties eten te delen’, vertelt de moeder van Joudah aan nieuwssite Middle East Eye.
Inmiddels is Joudah vijf maanden zwanger. Ze zit nog steeds vast, nu in de Damon-gevangenis in het noorden van Israël. Ze wordt vastgehouden onder administratieve detentie, wat betekent dat er geen officiële aanklacht is en dus ook geen rechtszaak. Administratieve detentie duurt in eerste instantie zes maanden, maar kan onbeperkt worden verlengd. Palestijnen in dit soort detentie kunnen dus in feite voor onbepaalde tijd worden vastgehouden.
Zware omstandigheden
Joudah is één van de drie zwangere vrouwen in de Damon-gevangenis. Palestijnse hulporganisaties trekken daarom aan de bel, onder meer vanwege de gezondheidsrisico’s die de drie zwangere gevangenen lopen. Volgens de Palestinian Prisoner’s Society en het Palestinian Center for Prisoner Advocacy krijgen de vrouwen te maken met ‘zware omstandigheden, ongeëvenaarde isolatie en denigrerende behandeling.’ De organisaties roepen op de vrouwen per direct vrij te laten.
‘In de gevangenis krijg je te maken met mishandeling, uithongering, isolatie en het onthouden van familiebezoek’
Ook Amina al-Taweel zit vast in de Damon gevangenis. Ze is vier maanden zwanger en in bijzijn van haar vier kinderen en man werd ze op 18 maart gearresteerd. Haar man, Ali Shawahneh, maakt zich grote zorgen om haar gezondheid. ‘Bij eerdere zwangerschappen had ze het vooral in het begin zwaar; ze heeft zorg nodig die duidelijk niet beschikbaar is in de gevangenis’, zegt hij tegen Middle East Eye.
Shawahneh heeft zelf ook vastgezeten in Israëlische gevangenissen en zegt te weten hoe moeilijk de omstandigheden zijn. ‘De laatste keer dat ik vastzat, ben ik zestig kilo afgevallen. In de gevangenis krijg je te maken met mishandeling, uithongering, isolatie en het onthouden van familiebezoek.’
Het Rode Kruis, andere hulporganisaties en familieleden van gevangenen hebben inderdaad geen toegang tot de Israëlische gevangenissen waar Palestijnen worden vastgehouden. Alleen advocaten mogen nog naar binnen, maar zelfs die bezoeken vinden niet vaak plaats: ‘Afspraken worden vaak afgezegd zonder reden of omdat er een ‘veiligheidsprobleem’ zou zijn in de gevangenis’, zegt Amani Sarahneh van de Palestinian Prisoner’s Society tegen de Kanttekening.
‘Wanneer ze wel naar binnen mogen, horen ze verhalen over de schrikbarende omstandigheden in de gevangenis. Zeker voor de zwangere gevangenen is dit zorgwekkend: zij hebben medische zorg nodig die ze op dit moment niet krijgen.’
Vrouwen vaker doelwit
Ook andere vrouwen lopen grote gezondheidsrisico’s. Zo lijden drie andere Palestijnse vrouwen in de gevangenis aan kanker en is het niet duidelijk of hun behandeling voldoende wordt doorgezet. Ook zitten er twee minderjarige meisjes vast in de Damon-gevangenis.
‘Onze bezorgdheid neemt steeds verder toe’
Lange tijd vingen Palestijnse mannen en jongens het merendeel van de klappen van het Israëlische leger. Maar sinds het begin van de genocide zijn vrouwen steeds vaker het doelwit van Israëlische arrestaties; Israël arresteerde in deze periode ruim 750 vrouwen.
Het aantal Palestijnse vrouwen en meisjes in Israëlische detentie is sinds het begin van de oorlog verdubbeld, blijkt uit data van de Palestinian Prisoners Club. Ook vorige week werden er in verschillende steden op de Westoever weer vrouwen opgepakt.
Volgens Sarahneh gaat het om politieke gevangenen, want onder de vrouwen zitten met name studenten, journalisten, advocaten, docenten, dokters en activisten. Vrouwen maken op dit moment slechts een klein percentage van het totale aantal gevangenen van ruim 9000 op, maar dat aantal groeit dus in rap tempo. Sarahneh: ‘Onze bezorgdheid neemt steeds verder toe. De gerichte aanvallen zijn de afgelopen maanden aanzienlijk toegenomen en we vrezen dat dit patroon zich zal voortzetten.’
Na jarenlange discussie wil de VVD nu wettelijk vastleggen dat buitengewoon opsporingsambtenaren (boa’s) geen religieuze uitingen meer mogen dragen tijdens hun werk, zo melden verschillende media.
Hiertoe wil VVD-kamerlid Claire Martens een wetsvoorstel gaan indienen, dat een wetswijziging mogelijk zou maken.
Momenteel hanteren gemeenten verschillende regels met betrekking tot klederdracht van boa’s. In tegenstelling tot politieambtenaren die vallen onder de landelijke gedragscode voor lifestyleneutraliteit, krijgen boa’s in verschillende gemeenten de ruimte om hun geloof te uiten. In gemeenten als Amsterdam, Den Haag, Utrecht en Tilburg mogen boa’s een hoofddoek, keppeltje of kruisje dragen als onderdeel van hun uniform. Dat stuit op verzet bij rechtse partijen, die willen dat er een totaalverbod op de hoofddoek komt voor boa’s.
Martens vindt dit verschil tussen gemeenten ongewenst. In plaats hiervan zouden medewerkers met een publieke handhavingstaak overal in Nederland aan dezelfde uniforme regels moeten voldoen. Ook bij politie en defensie zijn religieuze uitingen tijdens de dienst niet toegestaan, voert Martens aan. ‘Bij een uniform in een seculier land horen geen religieuze uitingen’, zei Martens tegen De Telegraaf.
Het wetsvoorstel moet volgens de VVD bijdragen aan de herkenbaarheid en uniforme uitstraling van handhavers in de openbare ruimte. Gemeenten kunnen dan niet meer afwijken van dit beleid, zoals nu het geval is.
In maart dit jaar kondigde de VVD al aan dat zij een landelijk verbod op religieuze uitingen bij boa’s wilde afdwingen. Het CDA steunde dit plan. In december 2021 stemde een Kamermeerderheid voor een motie van de PVV voor een verbod op het dragen van de hoofddoek voor boa’s.
Volgens tegenstanders is een dergelijk verbod in strijd met artikel 1 van de Grondwet, het non-discriminatiebeginsel.
Het wetsvoorstel zal eerst worden voorgelegd aan de Raad van State voor advies. Eerdere pogingen om met landelijke regelgeving te komen, mislukten, onder meer na kritiek van dit hoogste adviesorgaan van de regering.
Na het advies zal het achtereenvolgens door de Tweede en Eerste Kamer worden behandeld. Mocht het voorstel door beide Kamers worden aangenomen, dan moeten alle boa’s zich aan dezelfde regels houden rond het dragen van religieuze uitingen zoals hoofddoeken.
Wat Iraakse Koerden al decennialang beweren, wordt bijna veertig jaar na de genocide in Halabja in 1988 bevestigd door journalisten van Follow the Money. Nederland wist dat Irak onder Saddam Hoessein plannen had met gifgas, dat vervolgens volop werd ingezet tegen Koerden en Iran. Toch liet de regering grondstoffen hiervoor leveren door chemische bedrijven, aldus de NOS.
Pas in 2005 werden hierover de eerste Kamervragen gesteld. Toen heeft het kabinet-Balkenende de Tweede Kamer onjuist en onvolledig geïnformeerd.
In de VN-Veiligheidsraad werd in 1984 al vastgesteld dat Irak chemische wapens inzette in de oorlog tegen Iran. Toch werd Saddam Hoessein in het Westen destijds nog beschouwd als een nuttige, seculiere dictator tegenover het religieuze ayatollah-regime in Iran.
De VVD’er Frits Bolkestein was uiteindelijk de man die de levering van grondstoffen aan Irak vrijwel ongehinderd liet doorgaan. Hij vond dat het Nederlandse bedrijfsleven anders te veel schade zou lijden.
Een van die stoffen was dimethylamine, dat nodig is voor de productie van zenuwgassen. Een onderzoeksgroep had voor deze stof gewaarschuwd, maar Bolkestein wist die van de lijst af te krijgen. ‘Nog tot mei 1985 ging maandelijks 10 tot 20 ton dimethylamine van het chemische bedrijf KBS Holland in Terneuzen naar Irak’, schrijft de NOS.
Bij een aanval met mosterd- en zenuwgassen op de Koerdisch-Iraakse stad Halabja vielen 5.000 doden.
Onze site gebruikt cookies en vergelijkbare technologieën onder andere om u een optimale gebruikerservaring te bieden. Ook kunnen we hierdoor het gedrag van bezoekers vastleggen en analyseren en daardoor onze website verbeteren.
Deze website gebruikt cookies om uw gebruikservaring op deze website te verbeteren. Van deze cookies worden cookies aangemerkt als "Noodzakelijk" in uw browser bewaard, deze cookies zijn essentieel voor het functioneren van de website. Bijvoorbeeld het opslaan van uw keuze of u wel of geen cookies wilt hebben. Wij maken ook gebruik van cookies van derde partijen die ons helpen met het analyseren en begrijpen van de gebruik van deze website door u. Deze cookies worden alleen gebruikt als u daar toestemming toe geeft. U heeft ook de mogelijkheid om uzelf uit te sluiten voor deze cookies. Dit zal echter effect hebben op uw gebruikerservaring.
Noodzakelijke cookies zijn absoluut nodig voor het functioneren van de website. De cookies in deze categorie zorgen alleen voor de veiligheid en het functioneren van deze website . Deze cookies bewaren geen persoonlijke gegevens
Deze cookies zijn niet strict noodzakelijk, maar ze helpen de Kanttekening een beter beeld te krijgen van de gebruikers die langskomen en ons aan te passen aan de behoeftes van onze lezers. Hiervoor gebruiken wij tracking cookies. Bij het embedden van elementen vanuit andere websites zullen er door deze sites ook cookies worden gebruikt.