Home Blog

Raad van State: intrekken spreidingswet slecht idee

0

De Raad van State, het hoogste adviesorgaan van de Nederlandse regering, uitte maandag in een advies ernstige bezwaren tegen het intrekken van de spreidingswet, zo melden meerdere media. Het plan om de wet in te trekken werd ingediend door JA21, FvD, BBB, Groep Markuszower en Mona Keijzer.

De rechtse Kamerfracties willen van de spreidingswet af, omdat de wet zou leiden tot een ‘verregaande inperking van de gemeentelijke autonomie’. Daardoor zouden gemeenten niet meer de vrijheid hebben om gehoor te geven aan de wensen van de lokale inwoners. Ook zou de spreidingswet afleiden van het verminderen van het aantal mensen dat asiel aanvraagt, iets wat deze partijen als prioriteit zien.

De spreidingswet, die op 1 februari 2024 in werking is getreden, geeft gemeenten de opdracht om opvanglocaties voor asielzoekers te regelen. Via een verdeelsleutel moet het gaan zorgen voor een meer evenwichtige spreiding van asielzoekers over het land. Het idee is dat de druk op gemeenten die veel asielzoekers opvangen minder wordt, zodat er minder gebruik hoeft te worden gemaakt van noodopvanglocaties.

De Raad van State verwerpt de argumentatie van de rechtse partijen. De raad schrijft dat de autonomie van gemeenten ‘niet onbeperkt’ is, en dat gemeenten opgedragen kunnen worden om mee te werken aan nationaal beleid. Ook merkt het adviesorgaan op dat gemeenten zelf hebben opgeroepen de spreidingswet niet in te trekken. Ten slotte neemt het aantal asielaanvragen niet af als de wet wordt ingetrokken, aldus de Raad van State, want de spreidingswet gaat over de opvang. 

De raad adviseert daarom om het voorstel niet in behandeling te nemen. Het adviesorgaan stelt daarbij ook dat intrekken of het ter discussie stellen van de wet tot veel onrust zal leiden.

Nog steeds geen EU-sancties tegen Israël

0

De Europese Unie maakte samen met andere organisaties maandag bijna 900 miljoen euro vrij voor de wederopbouw van het nog steeds door genocide getroffen Gaza. Niettemin slaagde de EU er die dag nog steeds niet in om sancties tegen Israël of een verbod op de handel met illegale Israëlische nederzettingen in te stellen. Dat blijkt uit berichtgeving van onder meer NRC en Trouw.

Nederland is, net als onder meer Spanje en Ierland, voorstander van handelsrestricties met Israël. Minister van Buitenlandse Zaken Tom Berendsen dringt aan op een importverbod uit illegale nederzettingen op de bezette Westelijke Jordaanoever. Landen als Duitsland, Bulgarije en Tsjechië zijn tegen zulke stappen.

Dat het voorstel om handel met de nederzettingen te verbieden het niet haalde, heeft volgens NRC te maken met het feit dat de Europese Commissie aanstuurde op unanimiteit, wat betekent dat alle lidstaten moeten instemmen. Hierbij blijkt het standpunt van Commissievoorzitter Ursula von der Leyen cruciaal. Zij heeft zich na de aanval door Hamas op Israël op 7 oktober 2023 altijd achter Israël geschaard en hield dit vol, ondanks de genocide door Israël op de Palestijnen in Gaza. Zij is tegen sancties tegen Israël.

NRC wijst erop dat de Commissie er best voor had kunnen zorgen dat het voorstel unaniem werd gesteund, zoals met de uitfasering van Russisch gas. Dit voorstel werd zo geformuleerd dat niet alle lidstaten hoefden in te stemmen.

Mocht het voorstel voor een handelsverbod later tot een stemming komen, dan zal Duitsland naar verwachting tegen stemmen. Kritiek op Israël is in Duitsland heel gevoelig, vanwege de Holocaust en het Duitse schuldgevoel hierover.

Volgens Trouw zal de EU op korte termijn geen besluit nemen over sancties tegen Israël. Waarschijnlijk zullen de lidstaten de Commissie vragen een officieel wetsvoorstel in te dienen, waarna de ministers in oktober een besluit nemen.

Er zijn wel EU-sancties tegen extremistische kolonisten en organisaties van kolonisten die zich schuldig hebben gemaakt aan geweld tegen Palestijnen. Israël zelf blijft echter buiten schot. Dit terwijl de staat Israël actief kolonisatie, verdrijving van en geweld tegen Palestijnen ondersteunt. Volgens de Israëlische mensenrechtenorganisatie Btselem is kolonistengeweld zelfs ‘onderdeel van de strategie van het apartheidsregime, dat steeds meer land op de Westelijke Jordaanoever poogt in te nemen.’

Volgens criticasters is Nederland medeplichtig aan de genocide in Gaza. Want ondanks een rechtszaak,  onder andere aangespannen door The Rights Forum, blijft ons land nog steeds onderdelen van F-35 straaljagers naar Israël sturen. Inmiddels is duidelijk dat er een reëel risico bestaat dat deze vliegtuigonderdelen worden ingezet voor het schenden van het internationaal recht. Hoewel Nederland na het oordeel van de Hoge Raad vorig jaar directe leveringen stopzette, gaan indirecte leveringen via de Verenigde Staten gewoon door. Volgens The Rights Forum probeert de Nederlandse staat de zaak voortdurend te vertragen, zodat de leveringen kunnen blijven doorgaan.

Twee WhatsAppgroepen: één voor, één tegen het AZC

0

Op de avond dat de eerste vijftien asielzoekers aankwamen in Loosdrecht, vlogen er fakkels en vuurwerk richting het gebouw waar ze net hun tas hadden neergezet. En de brandweer werd tegengehouden terwijl de struiken tegen het gebouw al vlam hadden gevat. Dit gebeurde alleen maar om wie ze zijn en waar ze naartoe waren gebracht.

Ik moest aan die avond denken toen ik vorige week door de gangen liep van het voormalige ziekenhuis aan de Sportlaan in Den Haag. Bij de ingang staat een bronzen beeld van Asklepios. De Griekse god met een staf in zijn hand en een slang die zich er kronkelend omheen wikkelt. Hij staat er al sinds 1960 als wachter tussen leven en dood. Hij hielp iedereen. Nooit heeft hij gevraagd wie er binnenkwam.

Twaalf jaar geleden lag ik hier zelf, uitgeput en intens gelukkig. Midden in de nacht hoorde ik mijn zoon voor het eerst huilen, zo hard dat het leek alsof hij wilde dat iedereen het wist. Niemand vroeg toen wie hij was of waar hij vandaan kwam. Hij werd gewoon liefdevol opgevangen. Nu is de ruimte veranderd in een tijdelijke theaterzaal, de rest van het gebouw staat leeg en stil. Het had een nieuwe bestemming moeten krijgen. Een asielzoekerscentrum.

Tijdens de commotie rondom die plannen speelde theatergezelschap Firma Mes daar de voorstelling Roomservice. De makers wonen zelf in de buurt en kregen ook de bewonersbrief over het azc op de mat. En in plaats van te demonstreren kozen ze ervoor om te luisteren naar de buurtbewoners, winkeliers, het COA, statushouders en de gemeente. Wat ze ophaalden, zag je terug op het toneel.

In de wijk ontstonden twee WhatsApp-groepen. De één tegen de komst van de asielzoekers en de ander die de nieuwkomers welkom heet. De voorstelling liet ook zien dat vriendschappen in de wijk kapot gingen, want elke kant had zijn eigen waarheid, en die waarheden pasten niet meer bij elkaar.

Wat zouden ze denken nu ze mij hier zien lopen?

En toen kwam de zin die dwars door me heen sneed. Dat mensen niet ergens naartoe vluchten, maar ergens vandaan. Ze laten een huis achter, ouders die ze misschien nooit meer terugzien. Bommen die ’s nachts vallen op daken waar kinderen sliepen. Dit alles ruilen ze in voor een tent, een overvolle boot, een wachtkamer zonder uitzicht. En niemand doet dat voor het plezier, en al helemaal niet voor een gebouw dat, zodra ze aankomen, in brand kan worden gestoken.

Met die gedachte nog in mijn hoofd liep ik na de voorstelling de wijk in, samen met mijn vriendin Bettelies. Ik zag villa’s met dubbele opritten, dure auto’s zonder een spatje vuil, geparkeerd op een paar honderd meter van een gebouw dat had moeten wachten op mensen die niets meer hebben. Hoe kan het dat mensen die werkelijk alles hebben, een ander niet eens het allerkleinste gunnen? Ze noemen het bezorgdheid om veiligheid, maar eigenlijk is het de angst voor gelijkheid.

Een man liep voorbij met zijn hond en keek zonder groet langs ons heen, en verderop deden twee vrouwen bij hun fiets alsof wij er niet waren. Wat zouden ze denken nu ze mij hier zien lopen? Misschien zien ze niet mij, maar alleen een hoofddoek, iemand die volgens hen terug moet naar haar eigen land?

Ik moest weer denken aan een scène uit de voorstelling die ik nog niet kon loslaten. Een buurtbewoner werd daarin boos omdat er een dakloze in zijn tuin lag te slapen. Ik vroeg me af hoeveel verslaving en huiselijk geweld er achter al die dichte voordeuren in deze wijk schuilgaan. Een dakloze die in een tuin slaapt is zichtbaar en krijgt een oordeel, maar wat zich achter deze voordeuren afspeelt, blijft onzichtbaar.

De nieuwe coalitie van Den Haag heeft afgelopen vrijdag besloten dat er geen azc komt aan de Sportlaan. De Griekse god heeft geboortes gezien en de dood, en nu ook een wijk die de deur dichthoudt voor mensen die niets anders vragen dan wat hij al zestig jaar symboliseert. Hulp bieden zonder te vragen wie je bent.

In Loosdrecht kreeg afkeer van de ander een vlam, en hier krijgt die een handtekening en beleid. Minder zichtbaar, maar niet minder hard. Deze wijk was niet bang voor wat er kon gebeuren, maar voor wat het zichzelf al had wijsgemaakt.

4 en 5 augustus: Black Pride in Amsterdam

0

‘Say it loud, I’m black and I’m proud’ is het wereldberoemde nummer van James Brown uit de tijd van de Civil Rights Movement. Nu, bijna 60 jaar later, wordt een queervariant van die zelfverzekerde zwartheid dit jaar werkelijkheid in Amsterdam. Black Pride Nederland organiseert namelijk een eigen festival tijdens WorldPride Amsterdam.

Dit is een unicum in de zwarte emancipatiegeschiedenis in Nederland én voor de queercommunity. Het epicentrum van ‘zwarte trots’ op 4 en 5 augustus is in het Amsterdamse Westerpark. De sterk gegentrificeerde buurt in de binnenstad van Amsterdam is twee dagen lang een podium voor de zwarte queercultuur. Het wordt een event met muziek, films en workshops, maar het gaat ook over ondernemerschap en er is een zogenoemde ballroom.

Blijkbaar is er veel behoefte aan een eigen black space in de queercommunity. Maar de organisatie wil zich uitdrukkelijk niet afzetten tegen ‘witheid’. Het moet een plek zijn waar de eigen cultuur vanzelfsprekend het uitgangspunt is.

‘Black Pride Festival is een plek waar we niet hoeven uit te leggen wie we zijn,’ aldus de organisatie. Het is een plek ‘waar onze cultuur, onze geschiedenis en onze toekomst het vertrekpunt vormen.’

Het volledige programma wordt volgende week bekendgemaakt.

Mark Rubio wil International Strafhof ‘steen voor steen’ ontmantelen

0

De Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio heeft de aanval geopend op het Internationaal Strafhof (ICC) in Den Haag, dat hij ‘steen-voor-steen’ zegt te willen ontmantelen. Dit bericht de Arabische nieuwssite Middle East Eye.

Rubio meent dat het ICC ‘oorlog’ voert tegen de VS en zet landen onder druk om afstand te doen van het ICC. ‘De inmenging van het ICC in Amerikaanse militaire en wetshandhavingsoperaties is niet alleen een ernstige overschrijding van de beweerde bevoegdheden. Het zou de dood betekenen van de VS als een soevereine en onafhankelijke natie,’ schreef Rubio in een opinieartikel, dat maandag werd gepubliceerd door The Wall Street Journal. Rubio wil dat het Internationaal Strafhof, en daarmee dus de internationale rechtsorde, ‘geïsoleerd’ moet worden.

Een maand geleden startten drie rechters van het Internationaal Strafhof nog een procedure tegen de Amerikaanse president Donald Trump en zijn regering. Aanleiding waren de sancties die de VS vorig jaar tegen hen oplegde, maatregelen die volgens de rechters in strijd waren met het recht. Volgens een anonieme Amerikaanse functionaris denkt Washington nu na over nieuwe stappen tegen medewerkers van het Strafhof. Daarbij zouden onder meer reisbeperkingen en het intrekken van visa op tafel liggen.

Trump voert al sinds zijn eerste ambtstermijn een uitgesproken vijandige lijn tegenover het Internationaal Strafhof. Ook andere Amerikaanse leiders, onder wie voormalig president George W. Bush, vinden dat het hof geen bevoegdheid zou mogen hebben om Amerikanen te onderzoeken of te vervolgen. Daarbij gaat het vooral om mogelijke zaken tegen militair personeel.

Het zint de Amerikanen ook niet dat het ICC een arrestatiebevel uitgevaardigd heeft tegen de Israëlische premier Benjamin Netanyahu en voormalig minister van Defensie Yoav Gallant, vanwege hun rol in de genocide in Gaza. De Verenigde Staten zijn de belangrijkste bondgenoot van Israël.

Hoe serieus is Count Binface, de uitdager van Brexit-populist Nigel Farage?

0

Count Binface (Graaf Vuilnisbakhoofd) is de enige ‘serieuze’ tegenkandidaat van Nigel Farage bij de tussentijdse verkiezingen in het kiesdistrict Clacton-on-Sea. Wat zegt dit over de Britse democratie? 

In Clacton vindt op 13 augustus een tussentijdse verkiezing plaats die tegelijk absurd en veelzeggend is. Nigel Farage, sinds 2024 Lagerhuislid voor de radicaal-rechtse, anti-Europese Reform UK, heeft zijn eigen zetel opgegeven om een nieuwe verkiezing uit te lokken. Dat deed hij precies op het moment dat hij onder parlementair onderzoek staat wegens een reeks financiële kwesties. Het gaat onder meer over een gift van vijf miljoen pond en andere donaties waarover Farage niet transparant is geweest, terwijl dat wel had gemoeten.

Als dat onderzoek tot een schorsing zou leiden, zou een recall procedure hem op een ongelegen moment opnieuw naar de stembus kunnen dwingen. Door nu zelf af te treden probeert de populist de regie terug te pakken. Hij wil er een strijd van het ‘volk’ tegen de ‘elite’ van maken. En het ‘volk’ steunt hem wel, meent Farage, want in 2024 kreeg hij veel meer stemmen dan de andere kandidaten.

Deze keer weigeren de gevestigde partijen – Labour, de Conservatieven, de Liberal Democrats, de Greens en Restore Britain – om mee te doen. Ze willen niet meedoen aan dit Farage-circus, dat ze als een ‘fake by-election’ zien, een nogal doorzichtige poging van Farage om het parlementaire onderzoek naar hem te neutraliseren. Enter Count Binface, die hierdoor de belangrijkste uitdager van Nigel Farage is geworden. De Britse minister van Financiën, Rachel Reeves, vatte het politieke circus snedig samen: ‘Als Nigel de zomer wil doorbrengen met ruziën tegen een vuilnisbak, ga ik hem niet tegenhouden.’

Elke stem telt

Count Binface is het geesteskind van de komiek Jonathan David Harvey (1980), die het Britse politieke theater van binnenuit kent. In 2017 deed hij aan de verkiezingen mee onder de naam Lord Buckethead, een personage uit de sciencefictionsatire Gremloids. Harvey vond het fascinerend dat in 1987 enkele grappenmakers als Lord Buckethead aan de verkiezingen hadden meegedaan en wilde die stunt herhalen. Maar de regisseur van Gremloids gooide roet in het eten, omdat de auteursrechten van Lord Buckethead bij hem lagen. Daarom bedacht Harvey Count Binface, Count omdat elke stem telt (count).

Binface dook al zes keer eerder op bij verkiezingen. Dit jaar nog was hij kandidaat in Makerfield, waar hij Andy Burnham, de ambitieuze Labour-burgemeester van Manchester en gedoodverfde opvolger van premier Keir Starmer, in verlegenheid bracht door te stellen dat burgemeesters hun termijn moeten uitdienen voordat ze zich verkiesbaar mogen stellen voor het parlement. Het was satire met een scherp randje. Burnham had deze grap liever niet op de nationale televisie gezien.

Tien handtekeningen en een borg van 500 pond zijn genoeg om op het stembiljet te komen

Het Britse districtenstelsel maakt het fopkandidaten relatief makkelijk. Tien handtekeningen en een borg van 500 pond zijn genoeg om op het stembiljet te komen. Het systeem toetst politici niet op ‘serieuze intentie’. Daardoor kunnen novelty candidates – van Elmo van Sesamstraat tot Lord Buckethead en Count Binface – zich rechtstreeks meten met partijleiders. Tijdens de uitslagenavond staan alle kandidaten op één podium, live op televisie. Het beeld van een premier naast een man in een cape en met een vuilnisbakhelm is geen incident, maar een essentieel onderdeel van de Britse politieke cultuur.

Clacton is bovendien een kiesdistrict waar satire extra goed gedijt. Het is een traditioneel rechts, populistisch georiënteerd district. 75 procent stemde er voor Brexit, het gemiddelde inkomen ligt onder het nationale gemiddelde en het was in 2014 het eerste district dat een UKIP-kandidaat in het Lagerhuis verkoos. Farage won hier in 2024 met 46 procent van de stemmen.

Er staan in Clacton nog meer fopkandidaten op het stembiljet: Mr Fishfinger, een vos die tegen de vossenjacht is, een realityster, complotdenker Piers Corbyn (de broer van voormalig Labour-leider Jeremy Corbyn, red.) en, last but not least, een kandidaat van de Monster Raving Loony Party. Maar niemand is zo bekend als Binface, die door de BBC is geïnterviewd en financiële steun krijgt van de vermogende groene ondernemer Dale Vince om een serieuze anti-Farage-campagne op te zetten. Uit een landelijke peiling van Ipsos blijkt nu bovendien dat 33 procent van de Britten liever Binface ziet winnen, tegenover slechts 21 procent voor Farage.

Strategisch instrument

Chris Aalberts

Populisme-watcher Chris Aalberts ziet hierin een logische reactie op Nigel Farage, een populistische protestpoliticus die zich nooit echt heeft hoeven te verantwoorden. ‘Farage ontwijkt inhoudelijke debatten, schuift verantwoordelijkheid af en blijft overeind dankzij een achterban die Brexit niet als zijn mislukking ziet, maar als het falen van anderen. Tegen zo’n politicus valt nauwelijks een redelijk debat te voeren. De gevestigde partijen doen daarom niet aan de tussentijdse verkiezingen in Clacton mee, want ze willen geen figuranten zijn in Farages politieke toneelstukje.’

En juist om deze reden is Binface in Clacton geen vrolijk randverschijnsel meer, maar een strategisch instrument. Dale Vince steunt Binface omdat hij Farages geloofwaardigheid ondermijnt. Zijn doel is niet dat Binface wint, dat is gezien de electorale verhoudingen ook uiterst onwaarschijnlijk, maar dat Farage verzwakt uit de strijd komt terwijl het parlementaire integriteitsonderzoek doorgaat. Dat onderzoek stopt niet als Farage wint. Een schorsing van Farage kan alsnog leiden tot een recall procedure en nóg een by-election.

Van Kooten en De Bie

Ook Nederland kent een traditie van politieke absurditeit. De Rapaillepartij maakte in de jaren twintig van de vorige eeuw de democratie belachelijk uit verzet tegen de stemplicht. Zwerver Had-je-me-maar beloofde vrij te vissen en te jagen in het Vondelpark en elke dag een paar borrels van de gemeente.

De Tegenpartij van het komische duo Van Kooten en De Bie was begin jaren tachtig een fictieve parodie op opkomend rechts populisme en racisme. De partij werd echter zo populair dat ze bijna per ongeluk een echte politieke factor werd, waarop Van Kooten en De Bie besloten hun project de nek om te draaien. Johan Vlemmix’ Partij van de Toekomst uit 2003 wilde ten slotte vooral plezier maken: alle dagen feest, voor iedereen, inclusief een minister van Feest.

‘De gevestigde partijen weten dat een debat met hem geen zin heeft’

Deze partijen waren ludiek maar niet strategisch, zegt Aalberts. Daarom is de dynamiek anders. ‘Ze richtten zich op het systeem, niet op één politicus. Satire was een spiegel, geen wapen.’

De hamvraag is of Count Binface het populisme daadwerkelijk ontmaskert. ‘Ja en nee’, antwoordt Aalberts. ‘Satire dwingt Farage tot een ongemakkelijke campagne tegen een clowneske tegenstander. Dat is ergens wel mooi. De gevestigde partijen weten dat een debat met hem geen zin heeft. Daarom is een vuilnisbak als tegenstander heel symbolisch. Tegelijkertijd is het ook een teken van politieke armoede. Want je stemt liever op een serieuze kandidaat, toch? Proteststemmen kunnen het cynisme en het wantrouwen in de politiek versterken. Als je Farage alleen kunt bevragen door hem tegenover een vuilnisbak te zetten, wat zegt dat dan over de staat van de Britse politiek?’

‘Pahlavi vertegenwoordigt het veelkleurige Iran niet’

0

De uitnodiging van Reza Pahlavi door de Tweede Kamer roept fundamentele vragen op over hoe Nederland naar Iran kijkt en hoe het Nederlandse parlement zich laat informeren over de democratische toekomst van het land, schrijven Arezoo Moradi en Soheila Najand. Zij zijn lid van Minab – Peace 4 Iran, een organisatie van de Iraanse diaspora die zich inzet voor een onafhankelijk en democratisch Iran.

Pahlavi is de zoon van de voormalige sjah van Iran. Het bewind van zijn vader werd gekenmerkt door autoritarisme, politieke onderdrukking en ernstige mensenrechtenschendingen. De geheime dienst SAVAK, die nauwe banden had met onder meer de CIA en de Mossad, werd berucht vanwege de vervolging, marteling en onderdrukking van politieke tegenstanders. Deze geschiedenis is uitgebreid gedocumenteerd door internationale mensenrechtenorganisaties, waaronder Amnesty International.

In zijn recente interview met Nieuwsuur heeft Pahlavi geweigerd afstand te nemen van het schrikbewind van zijn vader. Integendeel, hij presenteert zichzelf als de erfgenaam van de monarchie en op pro-Pahlavi-demonstraties wordt trots met SAVAK-vlaggen gezwaaid. Daarnaast zijn veel Iraniërs met een andere politieke mening door zijn aanhangers ernstig bedreigd en geïntimideerd. Voor veel Iraniërs roepen al deze signalen de vraag op of Pahlavi daadwerkelijk een democratisch Iran nastreeft of een terugkeer wenst naar het autoritaire bewind van zijn vader.

Pahlavi heeft zich de afgelopen jaren nadrukkelijk verbonden met buitenlandse machten, in het bijzonder met Israël. Zijn bezoek aan Israël en zijn publieke samenwerking met de regering-Netanyahu, die verantwoordelijk is voor een genocide en grootschalige vernietiging in Gaza, worden door veel Iraniërs gezien als een ernstige politieke en morele grensoverschrijding.

Oproep van Pahlavi

Ook zijn eerdere oproepen tijdens de januariprotesten in Iran om zich te richten op militaire en veiligheidsinstellingen worden door veel Iraniërs beschouwd als onverantwoord. De demonstraties, die tot dan toe vreedzaam waren verlopen, werden gewelddadig na de oproep van Pahlavi aan zijn aanhangers om de straat op te gaan met de belofte dat zij zouden worden beschermd door de ‘Keizerlijke Garde’. Het begint steeds duidelijker te worden dat Pahlavi in samenwerking met de Mossad de vreedzame demonstraties heeft aangegrepen om een ‘regime change’ teweeg te brengen.

De toekomst van Iran kan niet door één persoon of één politieke stroming worden bepaald

Hoewel Pahlavi’s aanhangers in Nederlandse media relatief veel ruimte krijgen, geniet de voormalige prins weinig aantoonbare steun binnen Iran zelf. Dit blijkt onder meer uit de door hemzelf geïnitieerde steunbetuigingsactie op Change.org, die slechts 511.427 ondertekeningen opleverde op een bevolking van ongeveer 93 miljoen mensen. Na zijn steun voor de recente oorlog tegen Iran, waarbij meer dan 1.700 Iraanse burgers om het leven zijn gekomen en delen van de civiele infrastructuur zijn verwoest, heeft zijn populariteit onder de Iraanse bevolking een dieptepunt bereikt.

De toekomst van Iran kan niet door één persoon of één politieke stroming worden bepaald. Iran kent een rijke geschiedenis van sociale bewegingen, vrouwenstrijd, vakbonden, studentenbewegingen, intellectuelen, kunstenaars en uiteenlopende politieke tradities. Geen enkele individuele leider kan aanspraak maken op het vertegenwoordigen van deze veelkleurige samenleving, laat staan iemand die de afgelopen 47 jaar buiten Iran heeft geleefd en een buitenlandse interventie tegen Iran heeft gesteund.

Als leden van de Tweede Kamer één ding zouden moeten weten over de Iraanse bevolking, dan is het wel haar diepe afkeer van buitenlandse inmenging. De door de CIA en MI6 georganiseerde staatsgreep van 1953 tegen Mohammad Mossadegh, de eerste democratisch gekozen premier van Iran, ligt bij veel Iraniërs nog altijd vers in het geheugen.

Separatistische bewegingen

Naast de uitnodiging van Pahlavi vinden wij het zorgelijk dat vier vertegenwoordigers van marginale separatistische bewegingen, die pleiten voor afscheiding van verschillende Iraanse regio’s, hebben deelgenomen aan het rondetafelgesprek. Daarmee geeft Nederland politieke legitimiteit aan deze bewegingen en ontstaat de indruk dat de opdeling van Iran als een serieuze optie voor de toekomst van het land wordt beschouwd.

Buitenlandse inmenging zal het democratiseringsproces in Iran niet versnellen

Voor veel Iraniërs is de territoriale integriteit van Iran geen nationalistisch dogma, maar een voorwaarde voor vrede, stabiliteit en democratische ontwikkeling. In een regio die al decennialang wordt gekenmerkt door oorlogen, buitenlandse interventies en geopolitieke rivaliteit, bestaat de begrijpelijke zorg dat verdere fragmentatie van Iran nieuwe conflicten zal aanwakkeren, met desastreuze gevolgen voor de bevolking.

De toekomst van Iran mag niet worden vormgegeven door militaire interventies, sanctiepolitiek, regime change of geopolitieke sociale engineering van buitenaf. Wij zijn ervan overtuigd dat duurzame democratisering alleen van binnenuit kan komen. Dit is een strijd die Iraniërs zelf moeten voeren, in hun eigen tempo en binnen hun eigen nationale, sociale en culturele context. Een volk met een rijke beschaving, een lange geschiedenis en diepe culturele wortels is zelf in staat de noodzakelijke veranderingen in zijn staatsbestel vorm te geven. Buitenlandse inmenging zal het democratiseringsproces in Iran niet versnellen, maar juist vertragen en ondermijnen.

Wij roepen de Tweede Kamer daarom op haar verantwoordelijkheid serieus te nemen en ruimte te bieden aan een breed, democratisch en inclusief gesprek over de toekomst van Iran. Alleen door de veelheid aan Iraanse stemmen te erkennen en het recht op zelfbeschikking van de Iraanse bevolking centraal te stellen, kan Nederland bijdragen aan een vreedzame, democratische en rechtvaardige toekomst voor het Iraanse volk.

Rotterdamse Raad wil geen ‘wit college’ en kiest Nunnely en Harika als wethouders

0

In de Rotterdamse gemeenteraad voltrok zich donderdagavond een politieke verrassing. Niet de door D66 voorgedragen Eva Heijblom werd tot wethouder verkozen, maar haar partijgenoot Joan Nunnely. Een gecoördineerde, maar laat ontstane actie zette de benoeming volledig op zijn kop.

De Rotterdamse gemeenteraad kende donderdagavond 9 juli een ongekende plottwist. Waar D66-kandidaat Eva Heijblom tot het laatste moment gold als de gedoodverfde nieuwe wethouder, koos de raad in een geheime stemming onverwacht voor haar partijgenoot, D66-raadslid Joan Nunnely. Heijblom zat met haar gezin in de raadszaal, klaar voor wat een feestelijke benoeming had moeten worden. In plaats daarvan werd ze na de telling apart genomen in de kamer van de burgemeester, waar haar werd meegedeeld dat ze was afgevallen.

De uitslag – 23 stemmen voor Nunnely, 21 voor Heijblom – kwam voor buitenstaanders als een donderslag bij heldere hemel. Er broeide al langer iets, vooral bij Leefbaar Rotterdam en Denk, die nu in de oppositie zitten maar hiervoor in de coalitie. AD-journalist Peter Groenendijk spreekt van een ‘gecoördineerde actie’, maar zegt dat het ‘niet heel erg van tevoren’ is bedacht.

Onvrede over een ‘te wit’ college

De spanning begon vorige maand, toen de samenstelling van het nieuwe Rotterdamse college bekend werd. De beoogde ploeg bleek vrijwel volledig wit, een opvallende keuze in een stad waar meer dan de helft van de inwoners een migratieachtergrond heeft. Binnen D66 leidde dat tot discussie, maar ook buiten de partij klonk kritiek.

Opvallend genoeg was het juist Joan Nunnely die eerder publiekelijk had gewaarschuwd voor een college dat onvoldoende recht doet aan de culturele diversiteit van Rotterdam. Volgens haar past een bestuur zonder voldoende culturele diversiteit niet bij een stad als Rotterdam. Dat standpunt maakte haar voor sommige oppositiepartijen aantrekkelijker dan Heijblom, die door een interne D66-adviescommissie was voorgedragen ondanks merkbare weerstand binnen de partij. Heijblom is geen Rotterdammer, en haar optreden, maandag 6 juli tijdens de hoorzitting, werd door meerdere raadsleden als zwak omschreven.

Volgens bronnen binnen de raad was de kritiek op de samenstelling van het college ‘een zwakke plek’ die door oppositiepartijen werd benut, vertelt Groenendijk. ‘Er gonsde iets bij Leefbaar en Denk. De dag voor de stemming hoorde ik dat er iets gaande was. Ik belde Joan Nunnely, maar kreeg geen gehoor. De andere mensen die ik belde en wel opnamen, wilden mij niets vertellen.’

Een geheime stemming die alles openbrak

De benoeming van wethouders gebeurt via een geheime stemming, een procedure die bedoeld is om raadsleden vrij te laten stemmen zonder politieke repercussies. ‘Dat is niet voor niets’, zegt lokale democratie-expert John Bijl van het Periklesinstituut. ‘Bij een stemming over personen wil je dat raadsleden een eigen afweging kunnen maken.’

Maar dat die vrijheid zo’n grote verschuiving zou veroorzaken, is uitzonderlijk. Sinds wethouders in 2002 geen deel meer uitmaken van de gemeenteraad, is het zelden voorgekomen dat een voorgedragen kandidaat niet werd benoemd. ‘In Leidschendam-Voorburg haalde in 2021 een voorgedragen kandidaat geen meerderheid. En in Rotterdam zelf werd in 2014 ook al eens een andere kandidaat gekozen dan de partijtop voor ogen had. Een richtingenstrijd in Leefbaar werd op de stembriefjes uitgevochten. Maar meer voorbeelden ken ik niet.’

‘Het initiatief kwam bij Leefbaar vandaan’

‘De uitslag was dan ook een grote verrassing’, zegt Bijl. ‘Maar dat 23 mensen een briefje pakken en daar de naam van Joan Nunnely opschrijven, is natuurlijk geen spontane ingeving. Dit was een vooropgezet plan.’

Minimaal twee leden uit de coalitie moeten op Nunnely hebben gestemd, mogelijk zijn het er meer. Het initiatief kwam bij Leefbaar vandaan, zegt Groenendijk. Vervolgens benaderde de partij ook andere fracties. Ook de weinig oppositioneel ingestelde ChristenUnie zou zijn benaderd met de vraag of ze wilden meedoen aan een ‘statement’ – niet expliciet een coup, maar wel een signaal richting D66 en het college.

Tijdens de telling duurde het lang voordat de uitslag bekend werd. Groenendijk kreeg appjes binnen: ‘Let op, er gaat iets gebeuren.’ Toen zelfs de burgemeester de zaal verliet voordat de uitslag was gedeeld, wist hij genoeg: er stond iets ongebruikelijks te gebeuren.

Harika: veel weerstand, toch benoemd

De spanning in de raad werd verder opgevoerd door de benoeming van pro-kandidaat Miriam Harika, die ook was voorgedragen als wethouder. Rond haar voordracht ontstond de afgelopen weken veel discussie na een kritisch advies van de Rotterdamse ombudsman. Een open brief – mede gepubliceerd door de Kanttekening – riep raadsleden op zich niet uitsluitend door dat advies te laten leiden.

‘Ze vonden dat Harika te hard werd aangepakt in de pers’

Harika kreeg minder stemmen dan verwacht, maar wel genoeg om benoemd te worden. Binnen de ambtelijke top was er veel weerstand tegen haar functioneren, zegt Groenendijk. ‘Het was een puinhoop op haar afdeling. Die was er al voordat ze daar als ambtenaar aantrad, maar ze loste de puinhoop ook niet op. Er zou binnenkort weer een kritisch gesprek over haar functioneren worden gevoerd. Ze stond niet bepaald op het punt om gepromoveerd te worden. Toch besloten verschillende fracties haar kandidatuur te steunen, mede omdat ze vonden dat Harika te hard werd aangepakt in de pers.’

Een coalitie met gaten nog vóór de start

Met de onverwachte benoeming van Nunnely en de omstreden benoeming van Harika begint het nieuwe Rotterdamse college met twee wethouders die al onder vuur liggen voordat ze überhaupt aan hun werk beginnen. ‘Dat heb ik nog nooit meegemaakt’, zegt Groenendijk. ‘Bij de procedure is er veel misgegaan. Binnen D66 wordt nu gefluisterd over de vraag of Nunnely wist dat er steun voor haar was. En bij Pro wordt er gespeculeerd wie binnen de coalitie ‘de mol’ was die toch op Nunnely stemde.’

‘Wethoudersbenoemingen zijn geen automatisme’

De coalitie werd gevormd na moeizame onderhandelingen, waarbij Denk werd ingeruild voor Volt en CDA. De coalitie heeft een krappe meerderheid van de helft plus een. Leefbaar Rotterdam en Denk, in theorie elkaars ideologische tegenpolen, kunnen in de oppositie goed met elkaar samenwerken. Beide partijen hebben ervaren fractieleiders en ex-wethouders, Ronald Buijt en Faouzi Achbar, die precies weten waar de zwakke plekken van de coalitie zitten. ‘Dat schept een band’, analyseert Groenendijk.

Wake-up call voor de Rotterdamse politiek

Volgens Bijl is de gebeurtenis een belangrijke waarschuwing. ‘Wethoudersbenoemingen zijn geen automatisme’, zegt hij. ‘De Rotterdamse gemeenteraad heeft laten zien dat ze haar rol serieus neemt. Maar de manier waarop dit is gegaan, terwijl de familie van Heijblom klaarstond met bloemen, vind ik wel onbeschoft.’

De komende weken zal blijken hoe het nieuwe college deze klap opvangt. De ambities zijn groot, maar er zijn zowel in de coalitie als in het college gaten geslagen, aldus Groenendijk. Besturen wordt daardoor een stuk lastiger.

Marokkaanse journalist Ali Lmrabet aangehouden op luchthaven Tanger

0

De Marokkaanse journalist en activist Ali Lmrabet werd zondag na aankomst op de internationale luchthaven van Tanger aangehouden en verhoord, schrijven verschillende media. Lmrabet wordt onder meer beschuldigd van het ‘verspreiden van valse informatie’.

Lmrabet arriveerde in Tanger met een rechtstreekse vlucht uit Barcelona, waar de luchthavenpolitie hem tegenhield, schrijft Marokko.nl.

Volgens de Franse krant Le Monde werd hij na aankomst verhoord wegens ‘het verspreiden van valse informatie’. Zijn vrouw kreeg van hem een telefoontje waarin hij vertelde dat hij om die reden in Tanger was gearresteerd. Het is nog onbekend waar de zaak precies om draait.

Tijdens een bezoek aan Nederland vorig jaar zei Lmrabet desgevraagd al dat hij ‘direct zou worden gearresteerd bij de grens’ als hij naar Marokko zou afreizen.

Lmrabet, oud-diplomaat en onderzoeksjournalist woonachtig als ‘balling’ in Barcelona, staat al jaren in de schijnwerpers van het regime in Rabat. Hij verwierf bekendheid om zijn journalistieke publicaties rond gevoelige en in Marokko onbelichte thema’s zoals de Westelijke Sahara, de normalisering van betrekkingen tussen Marokko en Israël en de ‘lange arm’ van de Marokkaanse inlichtingendienst. De laatste is volgens journalist Jan Keulen ‘zeer actief’ in Spanje, Frankrijk, België en Nederland.

In tegenstelling tot mainstream media in Marokko, schrijft Lmrabet kritisch over de protesten in Marokko tegen de genocide in Gaza en de Marokkaanse rol erin. Dit is inmiddels gevaarlijk in Marokko, aangezien een aantal pro-Palestina-activisten werd veroordeeld tot gevangenisstraffen.

Tussen april 2005 en april 2015 kreeg Lmrabet in Marokko een werkverbod opgelegd vanwege zijn publicaties rond de Westelijke Sahara, schrijft Le Monde.

In een reactie aan de krant liet Reporters sans Frontières (RSF) zondagavond weten dat Lmrabet is beschuldigd van het ‘vermeende verspreiden van valse informatie die de constitutionele instituties ondermijnt.’ Lmrabet zou volgens de organisatie op weg zijn naar Casablanca om te worden verhoord door de nationale politie. Hij moet maandag verschijnen op een geplande zitting van de openbaar aanklager.

Lmrabet publiceerde in Marokko de weekbladen Demain Magazine en het Arabischtalige Doumane. Deze publicaties werden in 2003 verboden vanwege ‘belediging van de koning’. Hij werd veroordeeld tot drie jaar cel, maar werd begin 2004 vrijgelaten in het kader van een koninklijk pardon.

Marokkaanse journalisten worden al langer geïntimideerd en vervolgd. Net als mensen in Marokko zijn ook Marokkanen in het buitenland bang om zich uit te spreken over het Marokkaanse regime, zoals de Kanttekening eerder constateerde.

Defensie onderzocht meldingen van mogelijke oorlogsmisdaden door bondgenoten in Afghanistan niet

0

NRC schrijft dat 28 meldingen over mogelijke schendingen van het humanitair oorlogsrecht door bondgenoten in Afghanistan nooit zijn onderzocht.

‘What happens in Afghanistan, stays in Afghanistan’ lijkt daarmee het ongeschreven adagium van de twintig jaar durende westerse interventie. Uiteindelijk kwam de Taliban in 2021 opnieuw aan de macht. Op vragen van de krant zegt het ministerie van Defensie niet te weten wat er destijds met de meldingen is gebeurd. Onder verwijzing naar een eerdere Kamerbrief van minister Dilan Yesilgöz wil het ministerie er nu niet op ingaan.

Volgens NRC gaat het onder meer om meldingen over Australische militairen die betrokken zouden zijn geweest bij martelingen en standrechtelijke executies in Uruzgan. De onthullingen passen in een bredere reeks kwesties waarbij Defensie onder vuur ligt vanwege de afhandeling van mogelijke schendingen tijdens buitenlandse missies, zoals Srebrenica en het mislukte fotorolletje, Hawija en de Slag om Chora.