9.4 C
Amsterdam
Home Blog

Kun je begrip hebben voor de aanvallen op Iran? Het dK-panel geeft antwoord

0

Minister Tom Berendsen van Buitenlandse Zaken heeft ‘begrip’ voor de aanvallen van Israël en de Verenigde Staten op Iran. Hij noemt het Iraanse regime ‘moorddadig’ en een bedreiging voor de rest van de wereld. Tegelijkertijd hebben de VS en Israël ook talloze doden op hun geweten, denk alleen al aan de meer dan 100.000 omgekomen Palestijnen in Gaza. Aan het panel de vraag: kun je begrip hebben voor de aanvallen op Iran als de aanvallers zelf ook moorddadig zijn?

Ahmed Abdillahi, postbezorger en lokaal politicus voor GroenLinks-PvdA

‘Ik ben niet te spreken over de aanval op Iran en het begrip dat het kabinet hiervoor toont. Hoewel de Iraanse regering zeker geen schoonheidsprijs verdient, gaat een militaire aanval wat mij betreft te ver. Ik heb sterk het gevoel dat Donald Trump zich laat meeslepen door Benjamin Netanyahu. Netanyahu roept al meer dan veertig jaar dat Iran een grote dreiging vormt voor de wereld. Steeds meer mensen, waaronder ikzelf, zijn ervan overtuigd dat hij dit soort uitspraken ook doet om tijd te rekken, zeker met het oog op de komende verkiezingen in Israël en de juridische problemen waarmee hij te maken heeft. Daarnaast zie je dat veel Europese leiders afstand nemen van deze escalatie. Zij benadrukken dat dit niet onze oorlog is. Dat onderstreept voor mij dat er in het Westen geen eenduidige lijn bestaat.

Wat mij ook stoort, is de dubbele standaard. Als je kijkt naar wat er in Gaza is gebeurd, dan kun je je afvragen hoe consequent het Westen eigenlijk is in zijn principes. Je kunt niet eindeloos in conflict blijven met je buren zonder dat dit verdere escalatie veroorzaakt. Tot slot heb ik de indruk dat Israël steeds meer wordt beïnvloed door religieuze fundamentalisten die weinig ruimte laten voor vrede met de buurlanden. Dat maakt een duurzame oplossing in de regio alleen maar moeilijker.’


Jakob de Jonge, kunstenaar

‘Uiteraard heb ik daar nul procent begrip voor. Bizar dat een meerderheid in de Tweede Kamer dit soort uitspraken wel kan doen, terwijl er openlijk sprake is van agressie van Amerika en Israël. Het toont maar weer hoe ver wij heen zijn in Nederland, met politici die het belang van Israël boven alles kunnen stellen.

‘Uiteraard heb ik daar nul procent begrip voor’

Deze oorlog is een verlies voor de hele wereld. Het gaat gigantische gevolgen hebben. In de eerste plaats natuurlijk voor de burgers in de regio, voor burgers in Iran, Libanon en ook burgers in hun eigen geliefde Israël. Voor de rest van de wereld gaat het om gestegen olieprijzen, enorme inflatie van alles wat van olie afhankelijk is, waaronder voedselproductie. Een enorme landbouwcrisis sowieso, vanwege het feit dat kunstmest niet vervoerd kan worden en onze landbouw daarvan afhankelijk is. Dus het gaat honger veroorzaken. Bovendien is nu heel duidelijk dat Trump volledig in de broekzak zit van Netanyahu en de Israël-lobby. Israël en de VS hebben elke pretentie van respect voor menselijkheid en moraliteit losgelaten. De hele wereld lijdt onder het megalomane, genocidale zionistische project dat zij nu proberen uit te voeren. Netanyahu vergeleek zichzelf onlangs nog vol trots met Genghis Khan, de meest wrede moordenaar aller tijden. Dat Nederlandse politici aan dit type waanzin willen meewerken – vanuit hun eigen domheid, moslimhaat en onderdanigheid aan de zionistische ideologie – is weerzinwekkend en stuitend.’


Ayala Levinger, softwareontwikkelaar

‘Nee. Begrip hebben voor zulke aanvallen is niet gerechtvaardigd. Het idee dat je een bevolking helpt door een land te bombarderen is onzin en historisch klopt het ook niet. Juist wanneer mensen in Iran zelf bezig zijn met protest en verandering, ondermijnt oorlog dat volledig. Mensen die zich organiseren tegen hun eigen regime krijgen geen ruimte meer zodra er bommen vallen. Overleven wordt dan de prioriteit. Op de eerste dag alleen al zijn er tientallen meisjes gedood toen een school werd geraakt. Burgers betalen altijd de prijs. Dit soort aanvallen beschermen niemand en maken de situatie uitzichtlozer, terwijl ze echte verandering van binnenuit blokkeren.

Is de VS-administratie dan geen moorddadig regime?

Daarnaast is er duidelijk sprake van meten met twee maten. Het Israëlische regime kreeg vrijwel groen licht voor 2,5 jaar acties die de ICJ als ‘plausible genocide’ bestempelde, zonder dat dit internationaal effectief werd gestopt. Ons vorige ministerie van Buitenlandse Zaken zocht zelfs naar alternatieve manieren om F-35-onderdelen aan Israël te leveren, ondanks het verbod van het gerechtshof.
Als we spreken over ‘moorddadige regimes’ richting de eigen bevolking: is de VS-administratie dan geen moorddadig regime? Er vallen doden door immigratiediensten, mensen sterven of verdwijnen in detentie, en protesten worden hard neergeslagen. Deskundigen waarschuwen bovendien dat het Amerikaanse beleid en de retoriek richting transgenderpersonen kenmerken vertonen van vroege stadia van systematische vervolging en genocide. Waar blijft de veroordeling daarvan? De aanval op Iran legt daarmee vooral de inconsistentie en selectieve verontwaardiging van ons kabinet bloot.’

Dimple Sokartara, communicatieadviseur

‘Het is overduidelijk dat er begrip vanuit het kabinet is voor hetgeen onze bondgenoten doen, al is het moorddadig. Dat zien we al jaren in het Israël-Palestina-conflict. Ook is duidelijk dat er anders wordt gereageerd op gebeurtenissen in het globale zuiden dan op wat het globale noorden treft. Er wordt nauwelijks gedaan alsof het om moraliteit gaat. Is het een vriend van Nederland? Zijn we er zelfs afhankelijk van? Dan zullen we ze steunen. Dat is wat we zien en altijd zullen blijven zien.’

Denk: waarom is paasspecial in Tweede Kamer geen probleem, maar iftarschorsing wel?

0

Denk-parlementariër Dogukan Ergin heeft op LinkedIn een foto gedeeld waar op een scherm in het parlement ‘Paasspecial’ staat afgebeeld, met allemaal eieren op een stoel. ‘Een zoet paasmoment’, staat er als onderschrift bij.

‘Op zichzelf geen probleem. Maar het roept wel vragen op over hoe consequent politieke partijen omgaan met religieuze uitingen in het parlement’, schrijft Ergin daarover op LinkedIn. ‘Want het patroon is bekend: zodra andere dan joods-christelijke invloeden zichtbaar worden, schiet de Kamer vaak in een kramp, zoals bij de zogenaamde ‘ramadanschorsing’. Dan volgen al snel oproepen tot debat over religieuze neutraliteit en de grenzen van religie in de publieke ruimte.’

Het Tweede Kamerlid vraagt zich daarom af of partijen ‘nu met dezelfde urgentie het gesprek over religieuze invloeden’ willen voeren.

Zo niet, dan vraagt hij zich of ze hun eigen ‘dubbele maat’ onder ogen durven te zien. ‘Of geldt die gevoeligheid selectief als het bijvoorbeeld over de islam gaat?’, zegt Ergin. Hij sluit zijn bericht af met een knipoog-smiley.

Amsterdam: Zita Pels (GroenLinks-PvdA) wil liever over links regeren, zonder D66

0

De nieuwe fractievoorzitter van GroenLinks-PvdA laat zich al meteen op haar eerste dag gelden. In de verkenningsfase noemt ze een ‘coalitie over links’ uitdrukkelijk als optie. ‘Amsterdam heeft linkser en progressiever gestemd’, zegt de leider van de grootste partij van de stad, aldus AT5.

Een coalitie over links betekent wel dat D66 en VVD een plek op de oppositiebank moeten innemen voor de komende vier jaar. Voor de VVD is dat bekend terrein, maar voor D66 zou dat een zure appel zijn. Ook omdat het een breuk betekent met de voorgaande coalitie, die toen nog bestond uit drie partijen: GroenLinks, PvdA en D66. Die coalitie zou met gemak gecontinueerd kunnen worden met 25 zetels.

Sofyan Mbarki, de voormalige PvdA-lijsttrekker en huidige vicevoorzitter van GroenLinks-PvdA Amsterdam, wil best voor continuering van de huidige coalitie ‘tekenen’, zo zegt hij tegen AT5. Er zijn echter nog meerdere linkse opties voor GroenLinks-PvdA. Zo is ook een combinatie van GroenLinks-PvdA met andere linkse partijen mogelijk, waaronder DENK, BIJ1 en SP.

De politieke partij DENK, die ook verkenningsgesprekken voert en daar minutieus verslag van doet via haar eigen socialemediakanalen, gaf het volgende aan de verkenner mee: ‘Het stadsbestuur moet dichter bij de wijken komen te staan en hun zorgen beter betrekken bij beleid en besluitvorming’.

De partij geeft ook aan dat zij in Nieuw-West de grootste partij zijn geworden. ‘Dat zien wij als een bevestiging dat ons geluid steeds meer weerklank vindt.’ Wat betreft de coalitieonderhandelingen blijft DENK vaag. De partij wil eerst zo snel mogelijk weten of de huidige coalitie samen verder kan en gaat niet in op eventuele betrokkenheid bij een nieuwe coalitie.

Moskee in Almere Buiten beklad met christelijke teksten: ‘Jesus is my God’

0

De Abou Bakr moskee in Almere Buiten is beklad met voor moslims beledigende christelijke teksten.

Op de buitenmuur stonden de teksten ‘Jesus u are god’ (met kleine letter g) en ‘Jesus is my God’ in rode verf. Deze christelijke teksten zijn beledigend voor moslims, want er is maar één God, Allah. Jezus is een profeet.

De organisatie Moslimjongeren Almere reageerde verontwaardigd op de actie van de vandalen, schrijft Omroep Flevoland. ‘Het doet pijn om te zien dat een plek die voor zoveel Almeerders vertrouwd is, op deze manier wordt aangevallen.’

De jongerenorganisatie hoopt dat burgemeester Hein van der Loo actie onderneemt. ‘Helaas staat deze aanval niet op zichzelf. We zien de laatste jaren een duidelijke toename van moslimhaat in Nederland. Dat baart ons zorgen. Daarom roepen we burgemeester Hein van der Loo op om alles in het werk te stellen om de veiligheid van de islamitische gemeenschap te waarborgen, en om ervoor te zorgen dat iedereen zich veilig voelt in zijn of haar eigen stad.’

Het is inderdaad niet de eerste aanval op een moskee. In december vorig jaar werd de Yildrim Beyazit Moskee in Middelburg beklad met anti-islamitische leuzen en in februari dit jaar kladden vandalen met zwarte graffiti op de El Houda moskee in Brunssum racistische teksten.

Op 15 maart kondigde Nationaal Coördinator tegen Discriminatie en Racisme (NCDR) Rabin Baldewsingh aan dat er een ‘Projectleider Nationale Aanpak Moslimdiscriminatie’ komt, die moslimhaat actiever moet gaan bestrijden. Onder Nederlandse moslims werd hier met enige scepsis op gereageerd. Abdou Menebhi van het Collectief tegen Islamofobie en Discriminatie vond de aanstelling van een projectleider too little, too late, zo vertelde hij aan de Kanttekening. Er is namelijk geen Nationaal Coördinator tegen Islamofobie, terwijl er wel een aparte Nationaal Coördinator Antisemitismebestrijding (NCAB) bestaat.

Bob Sneevliet (Left Laser) krijgt alsnog toegang tot Tweede Kamer, na maandenlange strijd

0

Bob Sneevliet, voorman van het radicaal‑linkse videoplatform Left Laser, heeft onverwacht toch een dagaccreditatie gekregen voor de Tweede Kamer.

Volgens Villamedia werd zijn aanvraag ditmaal binnen één dag goedgekeurd, terwijl eerdere verzoeken maandenlang werden afgewezen. De snelle toekenning markeert een opvallende wending in een slepende discussie over wie zich in Den Haag journalist mag noemen.

Bob Sneevliet, die in het echt Bob Scholte heet, probeerde sinds vorig jaar toegang te krijgen tot het beveiligde Kamergebied om daar, net als andere politieke verslaggevers, Kamerleden te kunnen interviewen. Zijn eerdere aanvragen strandden omdat Left Laser volgens de stafdienst communicatie geen erkend massamedium zou zijn. Dat oordeel botste met de visie van de journalistenvakbond NVJ, die Scholte al jaren als journalist erkent en hem een politieperskaart verstrekte.

In een eerder artikel van de Volkskrant werd beschreven hoe Sneevliet meerdere keren aanpassingen deed om aan de Kamercriteria te voldoen. Hij stelde een redactiestatuut op, nam een redacteur in dienst en wees erop dat andere online platforms met vergelijkbare werkwijzen wél worden toegelaten. Toch bleef de Kamer volhouden dat Left Laser niet binnen het accreditatiebeleid viel, mede omdat het kanaal sterk leunt op sociale media en door één persoon wordt gerund.

De onverwachte goedkeuring van zijn dagpas lijkt die redenering nu te doorbreken.

In gesprek met de Kanttekening vertelt Bob Sneevliet dat het heel erg lang duurde voordat Left Laser accreditatie kreeg. ‘In augustus vorig jaar hebben we de aanvraag ingediend. We moesten een redactiestatuut aanleveren, wat we daarna vrijwel meteen hebben geregeld. Vervolgens bleef het zeven weken stil. Toen er eindelijk een reactie kwam van de Tweede Kamer werd onze aanvraag afgewezen op heel andere criteria. Dat voelde niet eerlijk. De Nederlandse Vereniging van Journalisten vond dat ook.’

Volgens Sneevliet stond impliciet in de oude regels dat je eigenlijk een ‘kapitalistisch bedrijf’ moest zijn. ‘Een redactie in loondienst, vaste inkomsten, een formele organisatie. Dat legde een drempel op voor onafhankelijke makers die gewoon verslag willen doen in het parlement.’

Sneevliet vertelt dat hij blij is met de steun van enkele politieke partijen voor zijn zaak. ‘GroenLinks‑PvdA en de SP steunden ons publiekelijk. Achter de schermen waren er nog meer partijen die zich ermee bemoeiden. Dat heeft zeker geholpen om het onderwerp op de agenda te krijgen.’

Hij wil echter niet speculeren over de vraag of er partijen zijn die misschien geprobeerd hebben hem de toegang tot de Tweede Kamer te ontzeggen. Wel vertelt hij dat sommige andere kleine media wél toegang hadden, vanwege hun persoonlijke contacten met partijen. ‘Dat laat zien hoe willekeurig het oude systeem soms werkte.’

Het accreditatiebeleid is inmiddels aangepast, waardoor Left Laser nu is toegelaten in de Tweede Kamer. ‘We voldeden destijds al aan de voorwaarden, maar nu erkent de Tweede Kamer ons op basis van nieuwe voorwaarden. Er is ruimte gekomen voor meer verschillende soorten media.’

Sneevliet is blij met deze uitkomst. ‘Het is een overwinning voor de persvrijheid. Toegang tot het parlement mag niet afhangen van je bedrijfsstructuur.’

‘Wij staan naast de Joodse gemeenschap’

0

Eerst een brandbom bij de synagoge in het Belgische Luik, gevolgd door een brandbom bij de voordeur van de synagoge in Rotterdam. In de nacht daarop bij de Joodse Cheider-school in Amsterdam. Niet lang daarna wordt bij de aanhouding in Heemstede van twee jongeren duidelijk dat er ook in die plaats plannen bestonden om een vergelijkbare aanslag te plegen op de synagoge aldaar en het daarbij gevestigde Joodse gemeenschapscentrum.

Na nog een aanslag op vier ambulances van de Joodse medische ondersteuningsorganisatie Hatzolo in de Londense wijk Golders Green kunnen we hopelijk deze geweldscyclus even afsluiten met de nog zojuist plaatsgevonden aanslag op een auto in Antwerpen in de buurt van een koosjer restaurant.

Als gevolg van de gebeurtenissen in Nederland vinden gesprekken plaats tussen de Joodse gemeenschap en de verschillende instanties, zoals de gemeenten, de politie, het Openbaar Ministerie en ook met de minister-president. Als Joden mogen wij onze bezorgdheid uitspreken. Braaf luisteren wij naar de definitie van al deze ellende, het zijn ‘laffe antisemitische daden’. ‘Stevige’ taal wordt gebruikt door het uitspreken van dat magische ‘onacceptabel’. Ook de Nationaal Coördinator Antisemitismebestrijding, Eddo Verdoner, doet een duit in het zakje. ‘Wie een aanslag pleegt op een school, wil de meest primaire angst opwekken die er is.’ Hij wil dat er alles aan gedaan wordt om het Joodse leven in Nederland te beschermen.

Natuurlijk wordt de Joodse burger gerustgesteld met ‘beste mensen, weet dat wij als overheid naast jullie staan’. Bij het voor de derde keer horen van deze laatste zin speelt de cynische gedachte door mijn hoofd: náást ons staan? Als u echt wat wilt betekenen, vertel ons dan tenminste dat u vóór ons gaat staan. Maar goed. Dat slik ik in, ik geef me niet over aan sarcasme.

Er klinkt nog één ‘geruststellende’ gedachte. ‘Bij de aanslag op de Cheider-school is er gelukkig alleen maar sprake van materiële schade, een zwartgeblakerde muur en een regenpijp.’ Hierop haak ik af. De brandbom was niet gericht op een regenpijp of op een muur. Deze was in wezen bedoeld voor een paar honderd Joodse kinderen die achter de muur waar de explosie plaatsvond dagelijks in de schoolbanken zitten.

Hou op met alles maar onder te brengen onder die term van antisemitisme

De politie toont opnames van bewakingscamera’s in de omgeving van de verschillende gebeurtenissen. Zij laten allemaal hetzelfde zien. Een paar duistere figuren duiken in de holst van de nacht op. Zij steken de boel in brand en het explosief doet zijn werk.

Wat ik zie, doet mij denken aan vergelijkbare filmbeelden die tevoorschijn komen vanuit de drugscriminaliteit. Jonge knullen worden geronseld om her en der explosieven te plaatsen in het kader van afrekeningen of wraakacties. Ik hoop echt dat de overeenkomsten alleen de camerabeelden zijn. Maar uit wat tot nu toe naar voren lijkt te zijn gekomen, ontstaat de indruk dat de methodiek van dit aspect van de misdaad in de drugswereld en de aanslagen tegen Joden, het ronselen en inzetten van jongeren die niet eens weten wie de feitelijke opdrachtgevers zijn, identiek is.

Alleen, achter de aanslagen op de Joodse gemeenschap zitten geen drugsbaronnen, maar mogelijk wel het internationaal wereldwijd verspreide terrorisme. En dat is zo ernstig dat een aai over de Joodse bol en de onrust bezwerende woorden van ooit minister-president Hendrik Colijn ‘Gaat u maar lekker slapen’ echt niet langer aan de orde zijn. Het handhaven van deze houding toont een minachting voor onze gemeenschap.

In de vergelijking die nu naar voren dringt, ga ik er met tegenzin vanuit dat net zoals het openbaar gezag de drugscriminaliteit over de hele breedte niet kán bestrijden, het net zo min grip heeft op de bron van terrorisme die steeds feller en harder ook binnen onze Nederlandse samenleving om zich heen grijpt.

Ik zeg het tegen onze overheid, ik zeg het ook tegen mijn eigen gemeenschap. Hou op met alles maar onder te brengen onder die term van antisemitisme. Durf het monster bij zijn naam te noemen. Antisemitisme is niet langer aan zet. Nu is het schrikbewind van terrorisme aan het woord. De tijd is gekomen dat het gezag hier eerlijk en open over is. ‘Beste Joodse Nederlanders, wij als openbaar bestuur en openbaar gezag doen ons best om jullie te helpen, maar weet dat onze mogelijkheden wat deze strijd betreft beperkt zijn.’

Het tijdperk van antisemitisme ligt achter ons. Deze volgende fase is veel ernstiger en vereist andere maatregelen.

Tot nu toe liet bij ieder antisemitisch incident ook de Nationaal Coördinator Antisemitismebestrijding zijn afkeurende stem horen. Maar de tijd is nu gekomen dat de goede man ook in wanhoop zijn handen naar de hemel uitstrekt en ondubbelzinnig verklaart dat hij over wat er nu gebeurt niets meer te zeggen heeft. Terrorisme overstijgt zijn opdracht.

Het Italiaanse ‘nee’ is meer dan een nederlaag voor Meloni

0

Soms spreekt een stembus luider dan een manifest. Dit is zo’n moment waarop een land een kogel ontwijkt. Het Italiaanse grondwetsreferendum van 22 en 23 maart 2026 zal herinnerd worden als een keerpunt waarop de democratie liet zien dat wie dacht haar te hebben getemd, zich vergiste.

Het duidelijke ‘nee’ tegen het justitiehervormingspakket van premier Giorgia Meloni is niet alleen een afwijzing van één regeringsleider: het is een harde tik voor alle politieke krachten in Europa die checks and balances willen afbreken. Het is een plotselinge noodrem op de weg waarvan radicaal rechts dacht dat die al was geplaveid.

Om de omvang van de afwijzing te begrijpen, moet eerst duidelijk zijn wat de regering-Meloni precies wilde invoeren. De kern van het pakket: een scheiding tussen de loopbanen van rechters en openbare aanklagers.

Het werd gepresenteerd als een technische modernisering, maar had duidelijk een politieke lading. In Italië heeft het Openbaar Ministerie al lange tijd een sterk verdedigde autonomie, een traditie die ontstond tijdens de Mani Pulite-processen en de strijd tegen de maffia. Sinds Berlusconi heeft elke regering die zich bedreigd voelde door de rechterlijke macht geprobeerd die macht in te perken.

Het tweede onderdeel van het pakket ging over de herstructurering van de Hoge Raad voor de Magistratuur (CSM), waardoor de uitvoerende macht meer invloed zou krijgen op rechterlijke benoemingen. Als het ‘ja’ had gewonnen, zou de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht geen grondwettelijke garantie meer zijn geweest, maar een voorrecht dat de regering naar eigen inzicht toekent.

De cijfers laten geen ruimte voor twijfel: 53,39 procent stemde ‘nee’, 46,61 procent ‘ja’. Ongeveer 14,5 miljoen Italianen wezen de hervorming af, met een verschil van zo’n twee miljoen stemmen.

Als het ‘ja’ had gewonnen, zou de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht geen grondwettelijke garantie meer zijn

Maar het meest veelzeggende cijfer is de opkomst: 58,9 procent. De hoogste deelname aan een referendum in drieëntwintig jaar, en het dubbele van de stemming over het burgerschap in 2025. Het Italië dat door commentatoren werd gezien als moe, gedesillusioneerd en geneigd om niet te stemmen, stond op en ging toch naar de stembus.

Ook de regionale verdeling zegt veel. Zeventien van de twintig regio’s stemden ‘nee’. Dit is niet alleen een politieke uitslag; het is een nationaal oordeel.

Misschien nog belangrijker voor de toekomst is dit: jongeren van 18 tot 28 jaar kwamen voor 67 procent opdagen, en van hen stemde 58,5 procent ‘nee’. Onder mensen onder de 34 lag het ‘nee’ boven de 60 procent; onder universitair afgestudeerden bijna twee derde.

Er zijn twee manieren om dit te lezen, en ze vullen elkaar aan. De eerste is historisch: jonge Italianen ontdekken het antifascisme opnieuw, niet als iets uit een museum, maar als een levende politieke houding.

De tweede is directer: Meloni vond simpelweg geen manier om deze generatie aan te spreken. Haar last-minute pogingen — een podcast hier, een reeks socialmediavideo’s daar — overtuigden niet.

Elly Schlein, de jonge leider van links, van de Partito Democratico en de belangrijkste drijvende kracht achter de nee-campagne, zei het op de verkiezingsavond eenvoudig: ‘Jongeren maakten het verschil.’ Dat was niet alleen een bedankje, maar ook een strategische observatie.

Zal deze nederlaag de premier ten val brengen? Op korte termijn niet. Haar mandaat loopt tot 2027, en dat maakte ze rustig duidelijk: ‘We respecteren de beslissing van het Italiaanse volk. We gaan verder.’ Haar radicaal-rechtse coalitiepartner Matteo Salvini zei al snel dat de regering ‘stabiel’ is.

De duidelijke politieke winnaar van de avond is Elly Schlein. De leider van de Democratische Partij kreeg iets voor elkaar wat weinigen nog voor mogelijk hielden: het samenbrengen van de PD, de Vijfsterrenbeweging, de Groenen en radicaal links in één gezamenlijke beweging, zichtbaar in de beelden van een volle Piazza del Popolo.

Samen met Giuseppe Conte, leider van de Cinque Stelle, benadrukte zij een gedeelde boodschap: dit ging niet alleen over het afwijzen van een hervorming, het ging ook over het afwijzen van de arrogantie van een regering die de grondwet naar haar hand wilde zetten.

Met nog twee jaar tot de parlementsverkiezingen van 2027 heeft het campo largo, de brede oppositiealliantie, eindelijk laten zien dat samenwerking mogelijk is. De spanningen tussen Schlein en Conte zijn niet ineens verdwenen. Maar ze hebben nu iets wat de Italiaanse oppositie lang miste: een geloofwaardig verhaal.

De betekenis van deze uitslag reikt verder dan Italië. In Frankrijk heeft het Rassemblement National — getroffen door juridische problemen en tegenvallende verkiezingsresultaten — niet de hoogten bereikt die de leiders hadden beloofd. In Italië laat de nederlaag van bondgenoot Meloni zien dat de politieke wind niet altijd dezelfde kant op waait.

En alle ogen richten zich nu op 12 april: de Hongaarse verkiezingen. De Tisza-partij van Péter Magyar staat in de peilingen voor op Fidesz van Viktor Orbán. Orbán organiseerde weliswaar zijn ‘Grote Patriottische Bijeenkomst’ met Le Pen, Wilders en Salvini — een vertoon van kracht dat ook als een teken van onzekerheid kan worden gezien — maar de boodschap uit Italië klinkt door in Centraal-Europa.

De democratie hervindt haar evenwicht. Stap voor stap, land voor land, lijkt er een dam te worden opgebouwd. Of die standhoudt tegen de politieke stroom aan de oevers van de Donau op 12 april, zullen we over drie weken weten.

Mossad meende dat Iraanse regime snel zou vallen, Netanyahu en Trump trapten erin

0

De Israëlisch-Amerikaanse oorlog tegen Iran is gebaseerd op de foutieve premisse van de Israëlische inlichtingendienst Mossad dat het ayatollah-regime ‘snel’ zou vallen, schrijft de Volkskrant.

Drie weken later is dat nog steeds niet gebeurd. Ook omdat er van de gehoopte volksopstand, aangezwengeld vanuit Israëlische en Amerikaanse propagandakanalen, weinig terecht is gekomen.

Een plan van de Mossad om de Iraanse oppositie te mobiliseren werd omarmd door de Israëlische premier Benjamin Netanyahu. Een van de groepen waarop Israël en Amerika hadden gewed zijn de Koerden. Maar zij gaven niet thuis, ondanks berichtgeving van westerse kanalen dat zij de Iraanse grens hadden overgestoken aan het begin van de oorlog.

De Amerikaanse president Donald Trump stelt de doelen van de oorlog ook constant bij. Aanvankelijk sprak hij nog van ‘regime change’, maar hier hoor je hem niet meer over. Er zijn nu zelfs onderhandelingen gaande met het regime dat hij wilde omverwerpen.

De oorlog heeft inmiddels duizenden burgerslachtoffers gemaakt, inclusief de escalatie in Libanon dat ook door Israël wordt aangevallen.

Zita Pels wordt fractievoorzitter GroenLinks-PvdA Amsterdam

0

Als één groot links blok gaan we de onderhandelingen in om in Amsterdam verder te bouwen aan een linkse en sociale stad waar iedereen een thuis kan vinden’, zegt Zita Pels als nieuwe fractievoorzitter van GroenLinks-PvdA.

De partijen gingen de verkiezingen nog in als twee aparte partijen en met afzonderlijke kandidatenlijsten. Maar nu de buit van 17 zetels binnen is gaan ze fuseren, meldt de Amsterdamse zender AT5. GroenLinks haalde tien zetels, de PvdA zeven.

‘Met 17 zetels zijn we meteen de grootste fractie van Nederland’, zegt PvdA-lijsttrekker Sofyan Mbarki, die een pas op de plaats maakt als vicevoorzitter van de nieuwe fusiepartij. ‘Het maakt me trots en tegelijk voel ik een enorme verantwoordelijkheid voor onze stad’, vervolgt hij.

Het is niet bekend wat Zita Pels precies bedoelt met de woorden ‘een linkse en sociale stad te bouwen’ in Amsterdam. Gaat dat bijvoorbeeld gebeuren met D66 (acht zetels in de raad), of komt er een groot-links verbond met ook partijen als de Partij voor de Dieren, DENK, BIJ1 en de SP, samen goed voor 25 zetels en dus een meerderheid in de gemeenteraad? Daarmee zou D66 buiten de boot vallen.

Het lijkt er in ieder geval op dat ze liever niet wil dat de VVD (zes zetels in de raad) in het college stapt. VVD Amsterdam wil graag een brede coalitie, zodat het beleid breed wordt gedragen, zo schreef Het Parool afgelopen weekend. Binnen D66 Amsterdam gaan er eveneens stemmen op om de VVD erbij te betrekken, ook om zo niet te worden overvleugeld door de grote linkse fusiepartij.

Opvallend is ten slotte dat vrouwen via voorkeurstemmen een aantal mannen van hun plek hebben verdrongen. Zo schuiven bij GroenLinks enkele vrouwen naar voren, komt Naomi Italiaander (JA21) de raad in dankzij de Joodse stem in Amsterdam-Buitenveldert en heeft de nummer drie van BIJ1 (Saskia Meiland) meer stemmen dan de nummer twee (Dylan Bakker) én lijsttrekker Tofik Dibi.

Zita Pels (1986) is dochter van de Nederlandse socioloog en publicist Dick Pels (1946), bekend vanwege zijn intellectuele biografieën over PvdA-dissident Jacques de Kadt en de populistische politicus Pim Fortuyn.

Italië gaat Hongarije niet achterna: referendum om rechtssysteem te hervormen mislukt

0

Italiaanse kiezers hebben het voorstel van minister-president Giorgia Meloni om het rechtssysteem ingrijpend te hervormen verworpen tijdens een referendum. Bijna 54 procent stemde tegen de plannen, terwijl 46 procent voor was. Dit schrijft de Britse krant The Guardian.

Vooral jongere kiezers droegen bij aan de afwijzing, aldus de Britse krant. Volgens peilingen wees 61 procent van de 18- tot 34‑jarigen de hervorming af.

De opkomst lag met 58,5 procent opvallend hoog en overtrof eerdere verwachtingen. De voorgestelde wijzigingen waren technisch van aard en zouden aanpassingen aan de Italiaanse grondwet vereisen, maar de campagne werd vooral gekenmerkt door felle kritiek van Meloni en haar ministers op de rechterlijke macht. Tegenstanders van Meloni vreesden dat haar regering de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht wilde aantasten, waardoor Italië eenzelfde pad in zou slaan als het Hongarije van Viktor Orbán. Het weekblad De Groene Amsterdammer vergeleek, in een kritische beschouwing, Meloni met de Italiaanse fascistische dictator Benito Mussolini.

De nederlaag vormt een tegenslag voor Meloni, die sinds 2022 aan het hoofd staat van een stabiele rechtse coalitie. Haar partij, Fratelli d’Italia, blijft in de peilingen sterk. Toch menen analisten dat haar politieke positie door deze uitslag is verzwakt. De uitslag van het referendum bemoeilijkt bovendien de plannen van de coalitie om een nieuwe kieswet door te voeren die gunstig zou kunnen uitpakken bij de verkiezingen van 2027.

Ook Meloni’s voorstel om de premier voortaan rechtstreeks te laten kiezen door het volk komt hierdoor onder druk te staan. Oppositiepartijen, die grotendeels campagne voerden voor een nee‑stem, zien de uitslag als een kans om zich te versterken richting de komende verkiezingen.