16.4 C
Amsterdam
Home Blog

Veel kiezers vanwege oorlog uitgesloten tijdens verkiezingen in Ethiopië

0

Terwijl de stemlokalen in Ethiopië vandaag zijn geopend voor de parlementsverkiezingen, vallen veel mensen buiten de boot door oorlog en uitsluiting. Toch hopen veel jonge kiezers op stabiliteit, schrijft de BBC.

Niet alleen wordt er in verschillende regio’s van het land gevochten, ook is het noordelijke gedeelte, de regio Tigray, uitgesloten van verkiezingen. Deze regio probeert te herstellen van de gevolgen van de brute burgeroorlog die in 2022 tot een einde kwam.

De gedoodverfde winnaar is de huidige premier Abiy Ahmed. Hij kwam in 2018 aan de macht, na massademonstraties tegen de regering, geleid door de Ethiopian People’s Revolutionary Democratic Front (EPRDF). Deze coalitie had al sinds 1991 de macht in het land en werd gedomineerd door politici uit Tigray. Abiy ontbond de EPRDF en verving deze door zijn eigen Prosperity Party.

Toen Abiy aan de macht kwam, werd hij geroemd als hoeder van de democratie en persvrijheid. Hij kreeg in 2019 de Nobelprijs voor de Vrede voor het doorbreken van de jarenlange militaire impasse met buurland Eritrea.

Nu is Abiy echter onderwerp van kritiek vanwege onderdrukking van de oppositie en het arresteren van politieke rivalen. De persvrijheid staat onder druk en journalisten worden gearresteerd, schrijft de BBC op basis van rapporten van Human Rights Watch en Reporters Without Borders.

Abiy begon in 2020 een oorlog tegen de leiders van Tigray, de regio die nu is uitgesloten van verkiezingen. Het twee jaar durende conflict kostte zo’n 600.000 mensen het leven en leidde tot hongersnood in de regio.

Tigray wordt sinds 2022, na een vredesproces tussen het Tigray People’s Liberation Front (TPLF) en de Ethiopische regering, geleid door een interim-regering. De spanningen tussen beide partijen lopen de laatste jaren op. Zo wil Tigray grondgebied terug dat het in de oorlog verloor, zoals West-Tigray. Zo’n miljoen mensen moesten dat gebied ontvluchten en leven sindsdien onder erbarmelijke omstandigheden in kampen in Tigray. Ook de banden tussen het TPLF en Eritrea spelen een rol.

Afgelopen maand deelde de kiesraad mee dat er niet gestemd zal worden in Tigray. Hiermee loopt het land het risico opnieuw verwikkeld te raken in een breder conflict.

Volgens oppositieleider Merera Gudina, die met de BBC sprak, zijn deze verkiezingen de minst competitieve in de recente geschiedenis van Ethiopië.

Steunbetuigers van Abiy zeggen dat hij het land verder heeft ontwikkeld. De hoofdstad Addis Abeba ondergaat een snelle transformatie die heeft geleid tot verbeteringen van de stedelijke omgeving, maar ook tot de vernietiging van huizen. Daardoor zijn volgens de BBC tienduizenden bewoners ontheemd geraakt.

Abiy heeft economische hervormingen doorgevoerd die door het Internationaal Monetair Fonds (IMF) en de Wereldbank zijn omarmd. Ethiopië is het op één na dichtstbevolkte land van Afrika en een van de snelst groeiende economieën van het continent.

‘Nederland is van ons allemaal’

0

Woorden en ideeën die groepen mensen als probleem aanwijzen, vinden steeds vaker hun weg naar het politieke debat. Dat is een ontwikkeling die ons zou moeten verontrusten, schrijft Abderahmane Chrifi.

Met grote zorg kijk ik naar het politieke en maatschappelijke klimaat van deze tijd. Het publieke debat wordt steeds harder. Mensen worden steeds vaker tegenover elkaar gezet op basis van afkomst, religie of achtergrond. Woorden en ideeën die groepen mensen als probleem aanwijzen, vinden steeds vaker hun weg naar het politieke debat. Dat is een ontwikkeling die ons allen zou moeten verontrusten.

Nederland heeft een rijke geschiedenis die niet uit één verhaal bestaat. Ons land is opgebouwd door generaties mensen met verschillende achtergronden, overtuigingen en levensverhalen. Tijdens de bevrijding van Europa en Nederland hebben ook duizenden mensen uit voormalige koloniën en andere delen van de wereld hun bijdrage geleverd. In de jaren daarna hebben arbeidsmigranten geholpen bij de wederopbouw van ons land. Zij werkten in fabrieken, havens, de gezondheidszorg en talloze andere sectoren die Nederland hebben gemaakt tot wat het vandaag is.

Hun kinderen en kleinkinderen zijn geen gasten meer. Zij zijn Nederlanders. Nederland is hun thuis. Hun geschiedenis is onderdeel van onze gezamenlijke geschiedenis.

Toch zien we steeds vaker dat complete bevolkingsgroepen verantwoordelijk worden gehouden voor maatschappelijke problemen. Natuurlijk moeten problemen rond integratie, criminaliteit en sociale cohesie bespreekbaar zijn. Maar het aanwijzen van een hele groep mensen als oorzaak van die problemen is niet alleen onrechtvaardig, het is ook gevaarlijk.

De geschiedenis laat zien hoe belangrijk het is om waakzaam te blijven

De geschiedenis leert ons wat er kan gebeuren wanneer politieke bewegingen mensen verdelen in ‘wij’ en ‘zij’. In de jaren dertig van de vorige eeuw werden economische en maatschappelijke problemen steeds vaker toegeschreven aan specifieke bevolkingsgroepen. Woorden gingen vooraf aan uitsluiting. Vooroordelen werden genormaliseerd. Mensen werden niet langer gezien als individuen, maar als vertegenwoordigers van een vermeend probleem.

Geschiedenis herhaalt zich nooit exact, maar zij waarschuwt ons wel. Daarom moeten wij alert blijven wanneer mensen worden ontmenselijkt, gestigmatiseerd of collectief verantwoordelijk worden gehouden voor de daden van individuen.

‘Zijn wij de volgende?’

Steeds meer Nederlanders met een migratieachtergrond, moslims, Joden en andere minderheidsgroepen stellen zichzelf een pijnlijke vraag: ‘Zijn wij de volgende? Worden wij straks ook uitgesloten, gestigmatiseerd of zelfs vervolgd?’ Dat deze vraag überhaupt wordt gesteld, zou ons allemaal moeten raken. Niet omdat zo’n toekomst vaststaat, maar omdat de geschiedenis laat zien hoe belangrijk het is om waakzaam te blijven. Een democratische samenleving wordt niet alleen gemeten aan hoe zij omgaat met de meerderheid, maar vooral aan hoe zij haar minderheden beschermt.

Tegelijkertijd moeten we voorkomen dat we zelf vervallen in nieuwe tegenstellingen. Polarisatie bestrijd je niet met meer polarisatie. Mensen die anders denken, zijn niet automatisch vijanden. Democratie vraagt juist om debat, wederzijds respect en de bereidheid om naar elkaar te luisteren.

Grote meerderheid

De grote meerderheid van de Nederlanders, ongeacht afkomst, religie of politieke voorkeur, wil hetzelfde: veiligheid, vrijheid, kansen voor hun kinderen, betaalbare woningen, goede zorg en een samenleving waarin mensen elkaar respecteren.

Mensen die anders denken, zijn niet automatisch vijanden

Daarom moeten we elkaar niet beoordelen op afkomst, huidskleur, religie of familienaam, maar op ons handelen als mens en als burger.

Wanneer moskeeën worden belaagd, raakt dat onze rechtsstaat. Wanneer synagogen worden bedreigd, raakt dat onze rechtsstaat. Wanneer kerken worden aangevallen, raakt dat onze rechtsstaat. Een aanval op de vrijheid van één gemeenschap is uiteindelijk een aanval op de vrijheid van ons allemaal.

Nederland is niet van één groep. Niet van één religie. Niet van één afkomst. Niet van één politieke stroming. Nederland is van ons allemaal.

Laten wij daarom kiezen voor verbinding boven verdeeldheid, voor feiten boven angst, voor respect boven haat en voor een toekomst waarin iedere Nederlander zich thuis kan voelen. Want wij zijn niet elkaars vijanden. Wij zijn samen Nederland.

Rotterdamse moskee bekritiseert politie na vernielingen, verschil met synagoge

0

Volgens Islamitische Stichting Nederland (ISN) voelden bezoekers van de Mevlana-moskee in Rotterdam zich vorige week onveilig doordat de politie niet direct ingreep bij vernielingen en intimidatie. Opvallend is het verschil met een aanslag op een Rotterdamse synagoge eerder dit jaar, waarbij de politie meteen in actie kwam en politici zich uitspraken.

Met het uitblijven van politie-inzet tijdens de vernielingen en intimidatie tegen de Mevlana-moskee in Rotterdam afgelopen week kwam de veiligheid van bezoekers van de moskee in het geding evenals hun recht om zonder angst hun geloof te belijden, schrijft Islamitische Stichting Nederland (ISN) in een reactie op het handelen van de politie.

Vorige week, in de nacht van donderdag op vrijdag, richtte een groep van zes mannen vernielingen aan bij de moskee in Rotterdam-Delfshaven. De mannen gooiden bierflesjes en verkeerspionnen naar het gebedshuis, waarmee zij een mozaïekmuur vernielden. Ook urineerden en spuugden zij richting het gebedshuis. De bezoekers die in de moskee aanwezig waren, hoorden geschreeuw en harde geluiden als gevolg van het gooien van voorwerpen tegen het gebouw, waarop zij de politie belden.

‘Mede gelet op het huidige maatschappelijke klimaat en de toenemende agressie tegen moslims en moskeeën, voelden de bezoekers zich ernstig bedreigd en in het nauw gedreven’, schrijft ISN in een persbericht.

Toen de moskeegangers de politie belden, kregen zij te horen dat er op het kritieke moment geen politie-eenheid beschikbaar was. Volgens ISN was de beslissing om niet direct een eenheid naar de moskee te sturen onbegrijpelijk, en werd het incident kennelijk niet als voldoende dreigend beoordeeld.

‘De veiligheid van bezoekers van gebedshuizen en het recht om ongestoord en zonder angst een geloof te kunnen belijden, dienen te allen tijde te worden beschermd. Het uitblijven van politieondersteuning tijdens een dergelijk incident geeft een onjuist en zorgwekkend signaal af aan degenen die zich schuldig maken aan intimidatie en geweld tegen gebedshuizen’, schrijft ISN.

‘ISN roept de politie, de gemeente Rotterdam en de betrokken veiligheidsdiensten op om dit incident met de hoogste prioriteit te onderzoeken, de vermoedelijke daders te identificeren en op te sporen, en volledige duidelijkheid te verschaffen over de afhandeling van de meldingen bij de 112 meldkamer. Wanneer een gebedshuis wordt aangevallen en aanwezigen zich bedreigd voelen, dient snel en adequaat te worden opgetreden’, schrijft de organisatie.

Verschil met synagoge

Terwijl burgemeester Carola Schouten het incident verafschuwde en aangaf dat de vernielingen en intimidatie ‘haaks staan op de waarden van respect en vrijheid van godsdienst’, is het verschil met de maatschappelijke reacties op vernielingen van synagogen opmerkelijk.

Afgelopen maart werd een synagoge in Rotterdam-Blijdorp getroffen door explosie en brand. De politie bekeek direct na de explosie camerabeelden, zocht in de omgeving naar de daders en doorzocht woningen van verdachten. Kort na de brand werden vier tieners opgepakt en mochten daarna alleen contact hebben met hun advocaat. Het Openbaar Ministerie verdacht hen van het veroorzaken van een explosie, brandstichting en poging tot brandstichting, allemaal met een terroristisch oogmerk. De politie zette een groot rechercheteam in op het onderzoek.

De aanval leidde tot geschokte reacties. Als snel werd gewezen naar ‘een breder patroon van antisemitisme’.  Premier Jetten veroordeelde de aanslag en zei: ‘Laat duidelijk zijn dat er in ons land geen plaats is voor antisemitisme. Geen plaats voor welke vorm van haat en discriminatie tegen welke minderheid dan ook. Het zijn gewoon onze Joodse Nederlanders en daar blijf je met je poten van af.’

Een dergelijke reactie bleef uit na het incident bij de Mevlana moskee.

Ophef over beelden van politiegeweld tegen zwangere vrouw in azc.

0

Vorige maand heeft de politie geweld gebruikt bij een aanhouding in een azc in Zeist. Op videobeelden die rondgaan, is te zien hoe een zwangere Duitse vrouw hardhandig door agenten wordt geduwd, waarna zij op de grond valt.

De politie was aanwezig omdat haar Palestijnse man vernielingen had aangericht in zijn kamer, nadat hij had gehoord over de dood van een familielid in Gaza, schrijft het AD.

‘Het is beschamend dat een Palestijnse familie, die al door zoveel heengaat, zo wordt behandeld. En dat zo kort na de geweldsoproep van Markuszower’, reageert de pro-Palestijnse hulporganisatie Plant een Olijfboom op het politieoptreden tegen de hoogzwangere vrouw in het azc.

Het geweld van de politie tegen de vrouw leidde tot een vroeggeboorte. Het kind, een meisje, zou naar verluidt gezond zijn. ‘Haar naam is Reem!’, meldt Plant een Olijfboom, en vervolgt: ‘We hopen dat zij veilig met haar beide ouders zal opgroeien en dat Nederland alles zal doen om te zorgen dat vluchtelingen beschermd en met waardigheid behandeld worden.’

De link die Plant een Olijfboom legt met de woorden van Gidi Markuszower is geen toeval. Het pro-Israëlische Kamerlid heeft enkele weken geleden opgeroepen tot ‘maximaal geweld’ tegen Palestijnen.

Ook speciaal rapporteur voor de VN, Francesca Albanese, reageert op de videobeelden. ‘Nederlandse vrienden, als jullie dit tolereren, dan zijn jullie kinderen de volgende’, waarschuwt ze Nederlanders op X.

De politie maakte bekend onderzoek te gaan doen naar het geweld. Dat gebeurt altijd als agenten geweld gebruiken. ‘Zij hebben in een dynamische situatie snel willen handelen voor de veiligheid van de aanwezigen en zichzelf’, aldus de politie, die ook bedreigingen zou hebben ontvangen nadat de beelden naar buiten zijn gekomen.

Karin Amatmoekrim: de Ander hoort inmiddels bij het ‘nationale ik’

0

In Grenzend aan liefde. Een nieuw verhaal over Nederland is Karin Amatmoekrim, hoopvol. Mensen die ooit als buitenstaanders werden gezien, zijn inmiddels onderdeel van het ‘nationale ik’. En dat is niet meer terug te draaien.

‘Verboden de zwarten eten te geven, ze worden gevoed’, werd er met bordjes gewaarschuwd bij de Congolezen die de Belgen gevangenhielden in het koloniale paviljoen in Brussel. Het was nog in 1958 dat mensen van kleur achter hekken van bamboe ten toon werden gesteld aan witte mensen die hen konden bekijken als in een menselijke dierentuin. Een op de drie Belgen kocht een kaartje voor de voorstelling en het nagebouwde dorp was de grootste attractie in België in dat jaar.

Schrijfster Karin Amatmoekrim geeft het in Grenzend aan liefde. Een nieuw verhaal over Nederland als voorbeeld dat ertoe heeft bijgedragen hoe witte mensen een beeld creëerden van de Ander als onderdeel van een verhaal over zichzelf.

Ondanks het doorgaande bashen van niet-Ons-Soort-Mensen blijft ze hoop houden

Ze schetst scherp hoe dergelijke vooroordelen doorwerken in het gedachtengoed van sommige Nederlanders in het nu. Haar boek is gelaagd; het omvat een beknopte geschiedenis van het ontstaan van racisme in Nederland. Het is ook haar persoonlijke geschiedenis als Surinaams-Javaanse immigrante, coming of age in een behoorlijk vijandige Nederlandse wereld. En het is een poging om daarmee af te rekenen met een visie die Nederlanders kan uitnodigen zich met elkaar te verbinden. Ondanks het doorgaande bashen van niet-Ons-Soort-Mensen blijft ze hoop houden: de Ander is zelf deel uit gaan maken van de ‘nationale ik’, zegt ze heel mooi. ‘Het echte Nederland, het complexe, gefragmenteerde en gekleurde Nederland, is op dit moment tot wasdom aan het komen.’ Want het gaat volgens haar niet meer lukken de geest van de zelfbewuste immigrant, de Ander, gekleurd of queer, weer in de fles te krijgen.

Geloof was nooit de oorzaak

Wat enigszins afbreuk doet aan haar gedachtenlijn is dat ze de bron van het creëren van afstand tot een Ander voornamelijk legt bij het geloof. Zoals door de overlevering van de donkere Cham uit het Bijbelverhaal, die zijn vader Noach dronken en in zijn blootje aanschouwt en daarom voor eeuwig moest boeten. En door paus Nicolaas V bijvoorbeeld, die in 1452 in een verklaring stelde dat de koning van Portugal de vrije hand kreeg bij het veroveren van overzeese gebieden, hun rijkdommen zich toe mocht eigenen en ‘hun mensen in eeuwige slavernij leiden’. Het was een handige rechtvaardiging voor westerse hebzucht natuurlijk en een vrijbrief voor westerse superioriteit over primitievelingen met hun achterlijke geloof.

Maar geloof is nooit de oorzaak geweest van slavernij; dat waren het kolonialisme en imperialisme en hun paladijnen, die bovendien al eerder dan in 1452 geïnteresseerd waren in de roof van mens, grond en goederen buiten het Europese continent. Het christendom was het sausje, de goedpraterij. Geloof alleen verklaart bijvoorbeeld ook niet waarom afkeer van immigranten in een geseculariseerd Westen nog steeds zo levend is. En evenmin dat het juist christelijke groepen waren, zoals de quakers, die het voortouw namen bij de afschaffing van de slavernij. Kapitalisme, imperialisme, eigen economische belangen eerst, broodderving en de import van goedkope arbeidskrachten helpen tot op de dag van vandaag mee met het creëren van een zondebok.

Mona Keijzer

Modernistische draaien werden in onze tijd gegeven aan die ‘sprookjes’ over anderen, zoals ze het noemt. Van Bolkestein bijvoorbeeld, die vond dat moslims ver van ons afstaan, Jeroen Pauw, die beweerde dat de multiculti-samenleving was mislukt, tot Mona Keijzer, die met droge ogen verklaart dat Jodenhaat deel uitmaakt van de islamitische cultuur en moslims daarom maar beter onderwezen moeten worden in de Holocaust. Even veronachtzamend dat antisemitisme toch echt een hardnekkige Europese uitvinding is. Ze bouwen lekker door in het moeras van Nederlandse vooroordelen.

Veel te mild

Maar hier wringt nog iets: Keijzers xenofobische en racistische uitspraken kun je niet identificeren als ‘verhalen’. Amatmoekrim is hierin mijns inziens veel te mild: het gaat om bewuste leugens. Met als doel in te spelen op onderbuikgevoelens en daarmee stemmen te trekken. Het schetsen van het ‘verhaal van Mona Keijzer’ stelt diens opvatting op dezelfde hoogte als Amatmoekrims eigen ‘verhaal’ voor een nieuw Nederland. Alsof je kunt kiezen. Daarmee ontwijkt ze een moreel oordeel. Nee, Mona Keijzers uitlatingen zijn pure discriminatie, in strijd met de Grondwet en daarom geen mening, geen verhaal, maar een overtreding. Lidewij de Vos’ bedenkelijke gewauwel over een ooit ‘blank Nederland’ vormt toch ook geen verhaal? Het is een erfenis van een ideologie stammend uit WO II, een visie op onze geschiedenis die te vuur en te zwaard bestreden dient te worden met (historische) feiten.

Mona Keijzers uitlatingen zijn pure discriminatie

We moeten niet bang zijn leugens en ideologieën te ontmaskeren voor wat ze zijn. Namelijk een gevaar voor het samenleven. Een schending van mensenrechten. Houd die meetlat langs hun gedachtengoed. Ja, ook dat van weldenkend Nederland. Opdat we, zoals Amatmoekrim terecht zegt, weer elkaar kunnen naderen en weer liefdevol kunnen samenleven in een samenleving die misschien complexer is geworden, maar ook veel interessanter met al die verschillende geschiedenissen. En voortbouwt op een traditie van het verwelkomen van hugenoten, joden, Hongaren, Marokkanen, Turken, Surinamers, Syriërs, Libanezen en Palestijnen.

Karin Amatmoekrim, Grenzend aan liefde, Prometheus, 152 blz., € 15,99

Turken krijgen steeds moeilijker een visum voor Europa

0

Voor Turken die naar Europa willen reizen, wordt het steeds lastiger een visum te krijgen. Het maken van een afspraak voor een aanvraag kost meer moeite en er worden minder visa verstrekt. Vooral Malta, Polen, Zweden, Noorwegen en Duitsland wijzen relatief veel aanvragen van Turken af., zo meldt de Turkse krant Sözcü.

In Malta wordt 1 op de 3 visumaanvragen van Turken afgewezen. In Duitsland gaat het om 21 procent afgewezen aanvragen. Naar buurland Griekenland is het voor Turken makkelijker om op reis te gaan. Daar wordt slechts 14,6 procent van de visumaanvragen afgekeurd.

Intussen is er in Turkije een zwarte markt ontstaan voor het ‘snel fixen’ van visumaanvragen voor Turken, met louche kantoren die menen visumafspraken te kunnen garanderen. Terwijl een normale visumprocedure ongeveer 90 euro kost, kunnen deze zwendelaars wel honderden euro’s vragen voor hun diensten. In sommige gevallen zou ook een bedrag van 1000 euro worden neergelegd om snel afspraken te maken met visumverstrekkingbureaus.

Veel Turken hebben hierdoor geld verloren aan fraudeurs. Europese regeringen hebben herhaaldelijk de oproep gedaan om alleen officiële kanalen te gebruiken voor een visum.

Turkije is samen met China de grootste aanvrager van Schengenvisa. In 2024 zijn er vanuit Turkije ongeveer 1,17 miljoen aanvragen ingediend. Alleen vanuit China zijn er dat jaar meer aanvragen gedaan.

Het ontbreekt Europa aan durf

0

De oude bunkerheld zit in het nauw. Zijn troepen worden afgeslacht en zijn generaals verzinnen in hun wanhoop veroveringen die ook in de bunker alras ergernis opwekken. Hoe kan hij de vernietigende inslagen van Oekraïense drones op zijn raffinaderijen en oliehavens verbergen voor zijn grommende volk? Het internet op zwart zetten verbergt voor het publiek de waarheid niet wanneer ook de hemel zwart ziet.

Als ik nu aan de rimpelende Poetin denk, schiet mij Hitler in zijn laatste dagen te binnen. Die oreerde over nieuwe overwinningen omdat het vijandelijke blok uiteen zou vallen, maar nu is de NAVO al uiteengevallen zonder dat het Poetin helpt. De president van het machtigste land ter wereld staat met lege handen aan zijn kant; ook die heeft zich vastgezet in een wespennest. Hitler wilde, toen hij klem zat, angst aanjagen en zwetste over Wunderwaffen. Poetin wil, zoals Hitler, angst zaaien. Escaleren door angst en liefst paniek.

Hij bombardeert de burgers van Kyiv genadeloos. Hij verordonneert de westerse mogendheden hun ambassades uit Kyiv te laten opkrassen, als zij niet het slachtoffer van zijn hypersonische, ballistische ‘Hazelnoot’ willen worden. Zo heet dat gevaarte, de Orazjnik. En hij zet de doodsbenauwde Loekasjenko onder druk om Oekraïne opnieuw vanuit het noorden, vanuit Belarus, binnen te vallen en nu eens met echt geweld.

Maar is het verantwoord om de oude Poetin te vergelijken met de verdoemde Hitler? Beiden zien in hun nachtmerries de ondergang op zich afkomen en beiden kunnen door hun obsessie geen stap terugzetten. Dat is de overeenkomst.

Maar verschillen zijn er wel degelijk. Duitsland werd van twee kanten bestormd en Rusland heeft daarentegen in China een stevige rugdekking. Nazi-Duitsland had zijn volledige militaire capaciteit verspild en Rusland heeft nog zijn grote leger van dienstplichtigen achter de hand. Het belangrijkste is misschien dat wanneer Rusland geen leider meer heeft, de kliek rond Poetin heel goed een Medvedev, een Gerasimov of desnoods een Sjojgoe op het schild kan hijsen om Poetins politiek voort te zetten.

Daarom blijft Rusland, in tegenstelling tot nazi-Duitsland vanaf 1944, een gevaarlijke vijand die de oorlog nog jaren kan voortzetten. En zelfs zou kunnen winnen als Europa door electorale overwinningen van extreemrechts verzwakt. Nu is de inslag van een Russische drone in een Roemeens flatgebouw, waarbij gewonden vallen, misschien nog een blindganger. Maar morgen kan een Hazelnoot de Nederlandse of Duitse ambassade in Kyiv treffen en overmorgen kunnen Poetins troepen wel degelijk een aanval op een van de Baltische staten wagen. De Russische minderheid daar zit te popelen en Trump zal geen vin verroeren.

Eindelijk iemand die zegt waar het op staat

Oekraïne moet, met Europese steun, Rusland een therapeutische nederlaag toebrengen door de bezetters weg te drijven; dat is de enige manier om Rusland op andere gedachten te brengen. En bij zichzelf na te gaan hoe het zover heeft kunnen komen dat het zijn agressieve, imperialistische neiging steeds weer de vrije loop heeft gelaten.

Kaja Kallas, onze buitenlandvertegenwoordigster van de EU, heeft daarom gelijk als zij stelt dat onderhandelingen alleen zin hebben als Europa als voorwaarde voor een duurzame en rechtvaardige vrede eist dat Rusland zijn leger terugtrekt uit de deels bezette landen Oekraïne, Georgië, Moldavië en Belarus. Hè, eindelijk iemand die zegt waar het op staat.

Marie-Agnes Strack-Zimmermann, de Duitse defensiespecialiste in het Europarlement, loopt niet om de hete brij heen en zegt met haar borende gezicht dat Duitsland zich erop moet voorbereiden zijn gewapende jongens naar West-Oekraïne over te brengen. Is zij een oorlogshitser? Integendeel, wie een echte vrede wil, zal zijn schouders moeten zetten onder een Russische aftocht uit het bezette land. Rusland laten begaan vergroot het gevaar op uitbreiding van de oorlog. En waarom levert Duitsland niet eindelijk zijn Taurusraket aan Oekraïne, is dat niet het logische antwoord op de Orazjnik?

Het uitgeputte Oekraïne bijstaan in zijn strijd is zorgen voor de veiligheid van Europa. Niet alleen militair, maar zeker ook economisch. Ik hoorde op de podcast Boekestijn en De Wijk de gedreven stem van de Nederlandse ondernemer Jeroen Ketting, die achttien jaar zijn zaak in Moskou had, maar na de grootschalige aanval van februari 2022 de hulporganisatie ‘Lifeline Oekraïne’ heeft gesticht. Hij pleit ervoor dat de EU een soort Marshallplan voor Oekraïne op touw zet: tien jaar lang 1 procent van het BBP van Europa investeren in onze gemartelde Europese voorpost. 230 miljard per jaar. Dat geld zal zich, net als de Amerikaanse hulp aan het kapotte Europa van na de Tweede Wereldoorlog, ruim terugbetalen. In veiligheid, vrijheid en voorspoed.

Allemaal wezenlijke en praktische voorstellen. Waarom durven wij ze niet?

Het ontbreekt Europa aan durf. Het scherpste wapen, dat leren ons de Oekraïners. Een politica als Kaja Kallas heeft die durf wel en dat is ook precies de reden waarom Poetin haar al bij voorbaat stelt niet met haar te willen onderhandelen. Hij wil alleen in gesprek met onderhandelaars met wie hij zijn oorlog — onder het mom van ‘diplomatie’ — voort kan zetten. Europa zou er goed aan doen om de realistische Kallas aan te wijzen als vaste onderhandelaarster. Niet alleen omdat onderhandelen precies in haar functie past, maar vooral om uit te drukken dat Europa kiest voor moed tegen Poetins angstzaaierij.

Wilders spreekt over ‘remigratie’ tijdens protest tegen azc

0

Ook na de aanslag op een azc in Loosdrecht blijven extreemrechtse politici ophitsen tegen vluchtelingen. Geert Wilders van de PVV zei tegen een joelende menigte in Uithoorn dat ‘onze mensen worden vervangen’ en pleitte voor ‘remigratie’. Zo schrijft de Gelderlander.

In Uithoorn waren ook voorstanders van de opvang van asielzoekers aanwezig. Zij moesten hun tegendemonstratie voortijdig beëindigen nadat demonstranten met Nederlandse vlaggen geweld gebruikten. Er werd onder meer gegooid met flessen en eieren en ook werden rookbommen afgestoken. De politie hield beide groepen uit elkaar en verrichtte geen arrestaties.

De uitspraken van Wilders in Uithoorn passen in een langere politieke lijn. Al sinds zijn vertrek uit de VVD in 2004 richt de PVV-leider zijn pijlen op Nederlanders met een dubbele nationaliteit (met uitzondering van Israëliërs, Amerikanen en inwoners van andere westerse landen). Volgens hem zou een dubbele nationaliteit leiden tot ‘dubbele loyaliteit’. Ook acht hij de islam onverenigbaar met de westerse cultuur. In 2014 ging hij een stap verder en pleitte hij in een verkiezingstoespraak in Den Haag openlijk voor ‘minder Marokkanen’, iets wat hij naar eigen zeggen zou gaan regelen. Hij werd veroordeeld voor groepsbelediging, maar kreeg geen sanctie opgelegd.

Inmiddels is Wilders niet meer de enige politicus die extreme uitspraken doet over migratie en nationale identiteit. De uiterst rechtse flank binnen de politiek groeit. Zo krijgen Nederlanders met een migratieachtergrond niet alleen te maken met de retoriek van de PVV, maar ook met die van Forum voor Democratie, JA21, BBB, SGP, Groep Markuszower en Kamerlid Mona Keijzer. Over de VVD schreef NRC onlangs dat het erop lijkt dat deze partij de laatste jaren ook ‘een afslag naar het rechts-populisme’ heeft genomen.

Russische drone raakt appartementencomplex in Roemenië

0

Een verdwaalde Russische drone is in de nacht van donderdag op vrijdag neergestort op een flatgebouw in de Roemeense stad Galați, vlak bij de grens met Oekraïne. Daarbij raakten volgens de Roemeense autoriteiten twee mensen gewond.

Het incident zorgt voor grote onrust binnen de NAVO, omdat Roemenië lid is van zowel de NAVO als de Europese Unie. Het is de eerste keer dat Roemeense burgers gewond raken door een Russische drone sinds het begin van de oorlog in Oekraïne.

Volgens de Roemeense regering vloog de drone tijdens Russische aanvallen op Oekraïense doelen over de grens het Roemeense luchtruim binnen. Het toestel sloeg in op het dak van een appartementencomplex van tien verdiepingen, waarna brand uitbrak. Ongeveer zeventig bewoners moesten worden geëvacueerd. Het Roemeense leger stuurde F-16-gevechtsvliegtuigen en een helikopter de lucht in, maar de drone vloog te laag om nog te worden onderschept.

Boekarest noemt het incident een ‘ernstige schending van het internationaal recht’ en spreekt van een ‘onverantwoordelijke escalatie’. Voorzitter van de Europese Commissie Ursula von der Leyen zei dat Rusland met dit incident ‘een grens had overschreden’, aldus de Britse nieuwssite BBC.

Het is niet de eerste keer dat drones uit de oorlog in Oekraïne in Roemenië terechtkomen. De afgelopen maanden werden vaker dronefragmenten gevonden langs de Roemeense grens met Oekraïne. De Roemeense autoriteiten hebben de NAVO dan ook gevraagd om extra afweersystemen tegen drones. Omdat het land niet in oorlog is, kan het zich volgens de regering niet met tegenaanvallen verdedigen.

Wat gebeurt er met ons land?

De NOS berichtte vorige maand dat de brandweer in Loosdrecht werd tegengehouden terwijl er nog mensen in een azc zaten, waar brand was gesticht. Terwijl zij al voor hun leven uit andere delen van de wereld naar hier zijn gevlucht, moesten zij opnieuw vrezen voor hun leven in Nederland. Ik kan er met mijn hoofd oprecht niet bij. Hoe laag kun je zinken om fakkels te gooien naar een pand waarin mensen zitten? Zij hadden levend kunnen verbranden.

De vraag die mij bezighoudt, is niet alleen wat er in Loosdrecht is gebeurd, maar vooral hoe wij hier als samenleving zijn beland. Mensen steken niet ineens een azc in brand. Daar gaat een heel lang proces aan vooraf.

Eerst verandert de taal. Woorden als ‘gelukszoekers’, ’tsunami’, ‘omvolking’, ‘Nederland is vol’ en ‘eigen volk eerst’ worden onderdeel van het dagelijkse debat. Vervolgens verschuift langzaam de morele grens. Dan veranderen ook de protesten. Eerst demonstreren mensen, daarna intimideren ze, vervolgens bedreigen ze en uiteindelijk komt het tot geweld of brandstichting.

En dan hoor je veel politici zeggen dat zij tegen geweld zijn. Maar tegelijkertijd dragen sommigen dagelijks bij aan het creëren van een vijandbeeld. Politieke retoriek blijft nooit alleen retoriek. Woorden zoeken uiteindelijk een lichaam. Zoals in Loosdrecht.

Het verbale geweld richt zich niet alleen tegen vluchtelingen. Deze week hoorden we in het parlement de politieke voorvrouw van Forum voor Democratie zeggen dat zij niet-witte mensen niet als Nederlanders ziet en dat Nederland wordt omgevolkt. Die uitspraken verbaasden mij niet meer. Ze passen in een ontwikkeling van radicale verrechtsing die al decennia gaande is. Van de PVV tot FvD, van SGP tot BBB, van CDA tot VVD: veel partijen hebben de afgelopen jaren bijgedragen aan een klimaat waarin extreemrechtse narratieven steeds normaler zijn geworden. Ook delen van de media hebben deze verhalen een podium gegeven.

Achter iedere verblijfsvergunning zit een mens. Achter iedere procedure zit een gezin

Daardoor ziet een deel van de Nederlanders asielzoekers niet langer als mensen, maar als een nationaal probleem. En dat komt politici die leven van maatschappelijke onrust goed uit. Ik heb steeds vaker het gevoel dat sommige politici en media het publieke debat bewust bezighouden met kunstmatige, opgeklopte maatschappelijke problemen, zodat wij minder aandacht hebben voor de echte uitdagingen van Nederland — de woningcrisis, inflatie, de klimaatcrisis, noem maar op — en vooral bezig zijn in ons eigen zandbakje.

Deze week stemde de Eerste Kamer in met strengere wetgeving die voortvloeit uit het Europese asiel- en migratiepact. De nieuwe regels, die op 12 juni ingaan, brengen ingrijpende veranderingen met zich mee voor vluchtelingen. Zo is een verblijfsvergunning voortaan nog maar drie jaar geldig in plaats van vijf jaar en wordt de permanente verblijfsvergunning afgeschaft.

Eerder deze maand stemde de Eerste Kamer ook in met het tweestatusstelsel. Asielzoekers die persoonlijk worden vervolgd, krijgen een A-status. Alleen hun partner en minderjarige kinderen mogen dan nog nareizen. Mensen met een B-status, die vluchten voor oorlog en geweld, moeten eerst twee jaar wachten, voldoende inkomen hebben en over een woning beschikken voordat hun gezin mag komen.

Voor politici zijn dit regels en systemen. Voor vluchtelingen gaat het om hun leven. De nieuwe regels zorgen voor veel onrust onder mensen die soms al jaren wachten op een beslissing van de IND. Een gevluchte Syriër die op de Schiedamse asielboot Silja Europa woont, vertelde aan de Kanttekening dat hij al zes jaar wacht op gezinshereniging. Een vrouw die een boot verderop woont en al drie jaar wacht op hereniging met haar man en drie kinderen, vertelde dat de nieuwe regels haar mentaal zwaar raken.

Dat zijn de mensen over wie het debat zou moeten gaan. Niet over angstbeelden, niet over verkiezingsretoriek en niet over gecreëerde maatschappelijke paniek. Achter iedere verblijfsvergunning zit een mens. Achter iedere procedure zit een gezin. Achter iedere statistiek zit een verhaal.

Een democratie wordt niet alleen beoordeeld op hoe zij omgaat met haar eigen burgers. Zij wordt ook beoordeeld op hoe zij omgaat met de meest kwetsbaren. De vraag is daarom niet wat vluchtelingen met Nederland doen. De echte vraag is wat Nederland met zichzelf doet.