Voormalig PVV-Kamerlid Richard de Mos (49) heeft met zijn partij Hart voor Den Haag een ‘monsterzege’ geboekt. Zo meldt de Volkskrant.
Maar liefst zeventien zetels heeft Hart voor Den Haag binnengehaald bij de verkiezingen. Dat zijn er acht meer dan in 2022. ‘Wat een fantastisch resultaat’, spreekt De Mos zijn uitzinnige aanhang toe in een zaaltje. ‘Dit is jullie overwinning, dit is de overwinning voor Den Haag!’
Puur bezien vanuit de kandidatenlijst, met een van de meest diverse lijst Hagenezen, is daar bijna niets op af te dingen. Hart voor Den Haag heeft de representatie in bijna alle stadsdelen goed op orde. Ook bijvoorbeeld in een multiculturele wijk als Transvaal. Daar hangen overal flyers van de partij, met lokale vertegenwoordigers die zich 100 procent achter de ex-PVV’er scharen.
De focus van de partij ligt vooral op ondernemers en mensen die Den Haag bereikbaar willen houden voor autogebruikers. Opvallend is dat Hart voor Den Haag ook Bulgaarse Nederlanders zo ver heeft gekregen om te flyeren op de Haagse Markt. Het is niet bekend of zij daarvoor zijn betaald, zoals het YouTube-kanaalLeft Laser suggereert.
Voor De Mos vormt dit het moment waar hij jarenlang naartoe heeft gewerkt. In 2019 legde hij zijn functie als wethouder neer, een jaar nadat zijn partij acht van de 45 zetels had behaald. Hij en mede‑wethouder Rachid Guernaoui werden beschuldigd van corruptie. De rechtszaak duurde vervolgens vijf jaar, een periode die hij later omschreef als een ‘nachtmerrie’, aldus de Volkskrant.
Duizenden Turken gingen gisteren de straat op om te protesteren tegen de voortdurende hechtenis van de burgemeester van Istanbul, Ekrem Imamoglu, vandaag precies een jaar geleden.
Officieel zit Imamoglu, vast vanwege corruptiebeschuldigingen van het Turkse AKP-regime van president Recep Tayyip Erdogan. Critici wijzen er echter op dat Erdogan zijn belangrijkste tegenstrever voor de presidentsverkiezingen in 2028 op deze manier heeft willen uitschakelen.
Voor het stadhuis in Istanbul stonden gisteren duizenden Turken met protestvlaggen vanwege de hechtenis van hun burgemeester. ‘President Imamoglu’, staat op veel vlaggen. Een andere slogan is: ‘We zullen zegevieren door verzet’.
Dat deden demonstranten niet zonder risico. Politieagenten stonden klaar om, net als vorig jaar, hard in te grijpen en mensen te arresteren.
Imamoglu wordt beschuldigd van corruptie en het leiden van een criminele organisatie. Het Turkse OM wil hem in totaal voor 2460 jaar achter de tralies zetten.
‘Het is een politieke rechtszaak’, vertelt de 63-jarige demonstrante Yasemin Ünlü aan Turkish Minute. ‘Hij zit er nu al een jaar voor niets vast. Hij stond ver voor in de peilingen en niets kon hem nog tegenhouden’, meent ze.
‘Wij zullen nooit stoppen met protesteren totdat er gerechtigheid is’, citeert de Turks-Armeense krant Agos een andere demonstrant. In de reportage worden de Wet, Recht en Gerechtigheid-protesten van vorig jaar aangehaald. Wekenlang werden demonstranten hard aangepakt door de Turkse oproerpolitie. Mensen die werden opgepakt moesten voor maanden de gevangenis in.
In Trouwspreekt een van hen, Emircan Yilmaz over die periode. ‘Niemand dacht dat we daadwerkelijk de gevangenis in zouden gaan. Maar een minuut na mijn verdediging, waarbij de rechter mij niet eens aankeek, oordeelde hij dat ik gearresteerd moest worden. Het besluit stond van tevoren al vast’, aldus Yilmaz.
Gisteren gemeenteraadsverkiezingen, morgen Suikerfeest. Geen enkel verband met elkaar, of toch wel…?
Heeft politiek invloed op feesten en geloof? Terwijl de ene partij de moskeeën wil verbieden, steunt de andere partij vrijheid van geloof. Maar is geloof vrijheid, troost, machtsmisbruik of een illusie?
Natuurlijk valt geloven onder vrijheid. Je mag geloven wat je wilt en ook niet geloven. Zelfs niet geloven is geloven. Geloven in niets is immers nog altijd geloven. Maar wat als je van kinds af aan geïndoctrineerd wordt met het geloof van je ouders? Heet dat dan nog steeds geloven in vrijheid?
Volgens mijn vader was geloof: voor de gewonde volkeren een troost, voor de wijzen een twijfel, voor de machthebbenden een machtsmiddel en voor de doden de waarheid…
Voor mij waren geloof en bidden een vorm van niet loslaten. Ik verloor mijn ouders op mijn 15e en werd opgevoed door katholieke nonnen in Steenwijkerwold. Elke dag zat ik in de kerk met de Bijbel en ik bad op z’n moslims om contact te houden met mijn ouders… die moslim waren.
En het was zo mooi. Als ik aan het bidden was, dan zeiden mijn nonnen tegen iedereen op de gang: ‘Sssst, Nil is aan het bidden.’ Hoe mooi is dat…? Het respect van het ene geloof voor het andere.
Ik bad in het Arabisch; de Koran is immers in het Arabisch geschreven. Turken spreken Turks, maar bidden in het Arabisch, dus je begrijpt niet wat je bidt… althans, ik niet destijds. Ik ging ervan uit dat ik het goede zei, maar begreep niet wat ik zei. Paradox an sich!
Toen het later werd en ik de Turkse vertaling van de Koran las, was ik zó blij dat ik in het Arabisch bad; want één zin in het Arabisch zijn vele zinnen in het Turks. Vind je het dan gek dat de Koraninterpretatie onderhevig is? Iedereen begrijpt het dus naar zijn eigen taalkunde, vertaalkunde, denkvermogen en interpretatievermogen.
Als humanisten vieren we thuis alle feestdagen van alle geloven
Meer dan 2 miljard moslims op aarde… dus ‘de moslim’, wat we zo vaak lezen in de krant of horen van politici, ‘de moslim’ bestaat helemaal niet!
Inmiddels ben ik veranderd. Mijn verbinding met mijn ouders en mijn meditatie nu is koken. Bij het koken gaat het allemaal om het nu, net als bij meditatie. Mijn stamkroeg is dan ook de supermarkt. Ze bakken er tegenwoordig vers brood.
De geur van warme broodjes geeft je een warm gevoel van veiligheid, gezelligheid en geborgenheid… het gevoel van thuis! Deze geur neemt mij mee naar mijn jeugd. Mijn ouders namen eten heel serieus, vooral tijdens de ramadan. Het ritueel van het nachteten was zeer belangrijk. Mijn moeder bakte vers brood en maakte eigen kaas en yoghurt.
We woonden in een flat met 10 appartementen, een soort verticaal dorp waarin je alles deelde. ’s Nachts om 3 uur hoorde je buiten de ramadanrammelaar, trommelaar; hij wekte alle huizen dat het tijd was om te eten. En we kwamen allemaal bij elkaar, half gapend in pyjama’s, in de nacht voordat de zon opkomt.
Vasten openen met zonsondergang, iftar, kent inmiddels iedereen, maar vasten sluiten met zonsopgang, sahur, kent u niet — en dat is maar goed ook. Kunt u zich dat hier voorstellen? Dat je 30 dagen lang in de nacht uit je bed wordt getrommeld, terwijl je wilt slapen omdat je gewoon niet vast of wilt vasten. Gelukkig hebben we de Geluidshinderwet.
Tradities en rituelen: naast dat ze je kunnen beknellen, belemmeren en irriteren, kunnen ze ook een speciaal gevoel geven van samen delen in geborgenheid.
Toen mijn zoontje klein was, zei hij: ‘Mama, ik hou zo van ramadan, ik ben blij dat ik een moslim ben.’ En met kerst zei hij dan: ‘Mama, ik hou zo van kerst, ik ben blij dat ik een christen ben.’ Met Divali was hij blij een hindoe te zijn. Met Yom Kippur blij om joods te zijn.
Als humanisten vieren we thuis alle feestdagen van alle geloven. En mijn zoontje wisselde met elk feest van geloof.
De Perzische poëet Jelaleddin Rumi, Mevlana, schreef in 1260: ‘Elke dag toon ik een ander gezicht. Soms dat van een christen, soms dat van een jood, soms dat van een moslim, alleen maar om in ieders hart te passen.’
Helaas wordt geloof te vaak misbruikt in vele vormen. Ongeacht de interpretatie, in de kern bieden ze allen hetzelfde: met z’n allen aan tafel in genegenheid.
Laten we de mooie tradities voortzetten, niet alleen met feestdagen van geloven, maar elke dag.
BIJ1 is weer terug in de Amsterdamse gemeenteraad, waarschijnlijk met twee zetels, zo blijkt uit de voorlopige uitslag van de gemeenteraadsverkiezingen in Amsterdam. In Rotterdam en Utrecht blijft BIJ1 bovendien in de gemeenteraad vertegenwoordigd.
Het is een opsteker voor een partij die er in november 2025 niet in slaagde weer in de Tweede Kamer te komen, ondanks de landelijke bekendheid van lijsttrekker Tofik Dibi. Het voormalige GroenLinks-Kamerlid besloot na deze tegenvaller echter om de BIJ1-lijst in Amsterdam te trekken en deze gok pakte wel goed uit. In Rotterdam en in Utrecht haalde BIJ1 bovendien elk een zetel.
BIJ1-verkiezingsposter in Rotterdam. Beeld: Ewout Klei
In Utrecht heeft LINK! het niet gered, een eigenzinnige, enigszins anarchistische afsplitsing van GroenLinks. De gemeenteraad moet daarom afscheid nemen van het kleurrijke raadslid Pepijn Zwanenberg, een lokale beroemdheid vanwege zijn blauwe baard.
Dramatischer is het verdwijnen van de Haagse Stadspartij, die sinds 1998 in de Haagse gemeenteraad is vertegenwoordigd. De afgelopen weken werd de radicaal-linkse partij geplaagd door conflicten, die breed werden uitgemeten in de lokale media. Mede daardoor heeft de Haagse Stadspartij het niet gered, ondanks een superdiverse lijst met vijf vrouwen van kleur op de eerste vijf plekken van de kandidatenlijst.
DENK-verkiezingsposter in Rotterdam. Beeld: Ewout Klei
Ten slotte heeft Denk het best wel goed gedaan deze gemeenteraadsverkiezingen. Volgens de website Turkinfo.nl heeft de partij zetels gewonnen in maar liefst 23 gemeenten. De partij is voor het eerst verkozen in de gemeenteraden van Almelo, Beverwijk. Tilburg, Rijswijk en Haarlemmermeer. Het totale aantal gemeenteraadsleden is – zoals het nu lijkt – gestegen van 23 naar 31, een groei van ongeveer 35 procent.
Nog niet alle stemmen zijn geteld, maar het is duidelijk dat GroenLinks-PvdA de grote winnaar is van de gemeenteraadsverkiezingen in Rotterdam. ‘Voor het eerst sinds 2010 is links weer de grootste’, zegt lijstrekker Jeroen Postma tegen de Kanttekening.
GroenLinks-PvdA staat nu op 22 procent van de stemmen, waarmee de fusiepartij Leefbaar Rotterdam (21 procent) achter zich laat. D66 heeft niet te weten profiteren van het Jetten-effect van november en staat op 11 procent van de stemmen. Daarna volgens de VVD (10 procent) en DENK (9 procent).
BIJ1 blijft, ondanks het interne gerommel, in de gemeenteraad met een zetel, zo lijkt het. Forum voor Democratie zal naar alle waarschijnlijkheid debuteren met twee zetels.
Jeroen Postma is erg tevreden over de uitslag. ‘Twee jaar geleden zijn we hier in Rotterdam begonnen, om als GroenLinks en PvdA lokaal samen te gaan. Onze ambitie was om links weer de grootste in de stad te maken. We hebben een goede campagne gevoerd.’
Gisteravond, toen de uitslagen binnendruppelden, was de sfeer gespannen. ‘In veel gemeenten bleef GroenLinks-PvdA gelijk, of gingen we zelfs een beetje in de min. We hielden er rekening mee dat we negen zetels zouden houden. Maar het worden er elf. Toen ging het dak eraf. Het is een historische uitslag. Voor het eerst sinds 2010 is links weer de grootste.’
Leefbaar Rotterdam hoopte net als GroenLinks-PvdA op een tweestrijd: Leefbaar of links… was een van de campagneslogans. Beeld: Ewout Klei
Vanmiddag start GroenLinks-PvdA, als grootste partij, de verkenning voor een nieuwe coalitie. ‘We stellen een verkenner voor die zo snel mogelijk aan de slag gaat. we gaan kijken of we met andere partijen tot een meerderheid kunnen komen.’
Postma vertelt dat GroenLinks-PvdA Leefbaar Rotterdam niet bij voorbaat uitsluit als coalitiepartner. ‘De verschillen met Leefbaar zijn groot. We hebben een felle, maar ook faire campagne gevoerd tegen elkaar. We sluiten Leefbaar Rotterdam niet van te voren uit, maar samenwerking met deze partij heeft niet onze eerste voorkeur.’
Op dinsdag 17 februari kwam er in de loop van de middag een bericht van @Haramain langs. Wanneer er vlak voor de ramadan een boodschap van @Haramain verschijnt, moet je even opletten. Haramain is een account van de Saoedi’s. Ze spreken dan namens de twee heilige steden Mekka en Medina. De maansikkel van de ramadan was daar gezien en de moslims konden in de avond naar het taraweeh-gebed en op woensdag konden alle mensen op aarde gaan vasten. De moslimmensen dan. De volwassen moslimmensen, de gezonde volwassen moslimmensen, de gezonde volwassen moslimmensen die niet op reis zijn om heel specifiek te zijn.
In Nederland en ook in allerlei andere landen leidde dit bericht tot grote chaos. De Turken kregen al ruim van tevoren van de staatsgodsdienstafdeling de instructie dat er donderdag gevast kon worden. De Marokkanen waren dit jaar onderling verdeeld. Zo kregen we de situatie dat het Midden-Oosten woensdag ging vasten en allerlei betweterige landen dat pas een dag later deden.
De religieuze bronnen voor het vasten zijn klip en klaar. In de Koran wordt in soera Bakara ayat 185 beschreven dat wanneer je getuige bent van de maan ramadan je kunt gaan vasten. In de Hadith (overleveringen over de profeet Mohammed) wordt dat verder uitgelegd. De islamitische denker Nursi schrijft in zijn werken dat de getuigenis van twee mensen die de maan zien zwaarder weegt dan de getuigenis van honderdduizend mensen dat ze de maan niet zien.
We kijken vaker naar boven, naar de prachtige blauwe hemel
Ik ben dinsdagavond naar het taraweeh van de nieuwe moskee in onze woonplaats gegaan en de volgende dag gaan vasten. Zoals overal was ook in mijn kennissenkring onduidelijkheid. Sommigen zijn woensdag begonnen. Anderen donderdag.
Op de dertiende dag van het vasten was ik bij vrienden in Dordrecht uitgenodigd voor de iftar. We parkeerden de auto nabij hun huis. Ik keek naar boven naar de heldere blauwe hemel. Een laagstaande grote volle maan keek naar ons.
Ik appte een foto naar mijn vriendengroep dat dit echt een volle maan is. En dat zij die een dag later waren begonnen met vasten, na Eid, het Suikerfeest, nog een dag moeten inhalen.
Nu bevinden we ons in de laatste dagen van de maand van spirituele extase. Wordt het nou donderdag feest of toch vrijdag. Deze onduidelijkheid is iets om te koesteren. We worden ons bewust van de maan en de hemel. We kijken vaker naar boven, naar de prachtige blauwe hemel die we deze ramadan ook vaker hebben mogen beleven.
Ik zal bij helder weer naar de hemel kijken. Anders volg ik wel de berichten van @Haramain. Of u het nou ook zo doet of andere interpretaties volgt. Eid mubarak allemaal!
Twee maanden na de verloren Afrika Cup-finale tegen Senegal kan bij Marokkanen alsnog de vlag uit. De Afrikaanse voetbalbond CAF heeft Marokko om ‘reglementaire redenen’ tot de nieuwe kampioen van Afrika uitgeroepen. De knotsgekke ontwikkelingen tijdens de finale krijgen hiermee opnieuw een bizarre wending, zo schrijft nieuwssite NU.nl.
Voor veel Marokkanen komt dit ‘kampioenschap’ als donderslag bij heldere hemel die weinig blijdschap oproept. ‘Dacht even dat het 1 april was. Marokko is Afrikaans kampioen’, reageert docent en schrijver Bilal ben Abdelkarim op Facebook. ‘Waarom pas twee maanden later? Dat moet toch sneller. Dit haalt alle glans weg van zo’n Africa Cup’, schrijft een andere Facebook-gebruiker.
Terug naar 18 januari. Marokko krijgt in de laatste minuten van de wedstrijd een strafschop, nadat de VAR (videoscheidsrechter, red.) na lange besprekingen een penaltycheck deed. De coach van Senegal stuurt daarop zijn team van het veld, maar komt een kwartier later toch terug.
Brahim Diaz, die bij Real Madrid speelt, mist de strafschop vervolgens op desastreuze wijze. Hij probeert de keeper van Senegal te misleiden door de bal heel zacht door het midden te schieten, met een zogenoemde Paneka-stift, maar de keeper trapt er niet in. Daardoor moeten er verlengingen komen. Daarin wint Senegal met een fenomenaal schot van Pape Gueye.
Dat Senegal eerder van het veld is afgegaan in de finale kost hun nu het kampioenschap. De CAF oordeelt dat dit niet reglementair was en maakt Marokko ‘Afrikaans kampioen’ van 2026. ‘Ze zijn hartstikke gek geworden’, schrijft de Senegalese verdediger Moussa Niakhaté daarop op Instagram. De voetbalbond van het land vecht het besluit van de Afrikaanse voetbalbond ‘zo snel mogelijk’ aan bij sporttribunaal CAS, meldt RTL nieuws.
Terwijl de wereld met afschuw kijkt naar de jacht op migranten door ICE-agenten in de VS, breidt Europa stilletjes de macht uit van zijn eigen grensagentschap: Frontex. Critici waarschuwen dat de checks and balances ontbreken. Mensenrechtenschendingen zijn nu al aan de orde van de dag.
Frontex Kills for Europe, staat op het spandoek van Abolish Frontex dat de header van hun website vult. Of korter: Frontex kills. Voor de activisten van dit internationale gezelschap staat het als een paal boven water: Frontex is verantwoordelijk voor de dood van tienduizenden migranten die Europa probeerden te bereiken. Verdronken in de Middellandse Zee, neergeschoten aan de grens, overleden door zelfmoord in detentiecentra of gemarteld en gedood na deportatie. Wat in 2004 werd opgericht om de buitengrenzen van Europa te bewaken, is uitgegroeid tot een heuse killing machine, stellen critici.
Ze zijn niet de enigen. Al tijden zwelt de kritiek op het Europese agentschap aan. Ngo’s, onderzoeksjournalisten, advocaten en onderzoekers kaarten al enkele jaren aan dat Frontex betrokken is bij ernstige mensenrechtenschendingen. Migranten krijgen te maken met illegale pushbacks, geweld en afpersing en hebben vaak geen poot om op te staan. Dit is in strijd met Europese regelgeving; bovendien blijkt die regelgeving niet toereikend om mensenrechtenschendingen te beteugelen. Het probleem is niet alleen Frontex, maar vooral ook de ontwerpers van het monster dat Frontex is geworden: de Europese Unie zelf.
Steeds machtiger, zonder transparantie
Toen Frontex in 2004 werd opgericht, had het vooral een coördinerende taak bij het controleren van de Europese buitengrens. Het agentschap maakte risicoanalyses over migratie, maar had geen directe rol in het terugdringen hiervan. Na 2015 veranderde dit. Toen het aantal vluchtelingen dat naar Europa kwam piekte, kreeg Frontex een steeds grotere rol bij de grensbewaking en -controle. Daarvoor kreeg het eigen materieel, zoals drones en wapens. Het budget voor Frontex groeide van miljoenen naar bijna een miljard euro per jaar. Inmiddels is Frontex ook betrokken bij terugkeeroperaties en, als het aan de Europese Commissie ligt, komen er nog taken bij.
Het Europese budget groeide van miljoenen naar bijna een miljard euro per jaar
Wederom ligt momenteel een voorstel op tafel om het mandaat van Frontex verder uit te breiden. Want, zo stelt de Europese Commissie, daar vraagt het huidige tijdperk van toenemende geopolitieke, veiligheids- en migratie-uitdagingen om. Hybride dreigingen, de implementatie van het EU-migratiepact en de roep van lidstaten om een efficiënt terugkeerbeleid zijn volgens de Commissie redenen voor een flinke uitbreiding van de macht die Frontex nu al heeft.
Zo zou Frontex een veel grotere rol moeten krijgen bij het uitvoeren van terugkeeroperaties. Daarin zou het direct mogen samenwerken met derde landen waarmee afspraken zijn gemaakt en krijgt het bovendien meer middelen om data-analyses uit te voeren, migratiestromen te detecteren en zelfs visumprocedures te ondersteunen. Daarnaast moet het personeelsbestand worden uitgebreid tot rond de 30.000 grenswachters.
Terwijl Frontex in essentie een uitvoerende en ondersteunende taak heeft, lijkt het steeds meer een zelfstandig handelend orgaan te worden, zegt Mark Akkerman van Abolish Frontex: ‘Het zet zelf grensbewakingsoperaties op, initieert uitzettingsprocedures, onderhandelt met niet-EU-landen en onderhoudt nauwe banden met de militaire en security-industrie.’
‘De rol van Frontex is verschoven van operationele ondersteuning naar systemische coördinatie van het Europese grens- en terugkeerbeleid’, merkt Picum op, een van de organisaties die heeft gereageerd op de open consultatie van de hervormingsplannen van de Europese Commissie.
En dat is problematisch, betoogt deze ngo in de reactie. Want de uitbreiding gaat niet gepaard met ontwikkelingen in robuuste verantwoordingssystemen. Sterker nog, Frontex kan op dit moment nauwelijks verantwoordelijk worden gehouden voor wetsovertredingen of mensenrechtenschendingen.
‘Het is de Libische kustwacht die de pushback uitvoert’
‘Het oefent daadwerkelijke dwang uit op buitenlandse staatsburgers, zonder een nationale politiemacht te zijn, en dit alles zonder volledig verantwoording af te leggen aan een nationaal parlement en zonder de betrokkenen duidelijke en toegankelijke rechtsmiddelen te bieden’, aldus Abolish Frontex.
Verkrachting en marteling in Libië
Hoe dit kan, leggen Dimitry Kochenov en Sarah Ganty uit aan de hand van wat ze de EU lawlessness law noemen – ofwel het EU-recht der wetteloosheid. ‘Een zorgvuldig vormgegeven juridisch kader dat ervoor zorgt dat Frontex mensenrechtennormen op papier naleeft’, aldus Ganty, onderzoeker aan de Yale Law School en docent aan de Universiteit van Peking.
Dimitry Kochenov
Neem bijvoorbeeld de samenwerking tussen Frontex en de Libische kustwacht, zegt Kochenov, onderzoeker aan het CEU Democracy Institute in Boedapest. ‘Frontex detecteert migrantenboten op de Middellandse Zee door middel van drones. Stel dat ze hiermee een boot detecteren. Dit kan een zinkende boot zijn, maar ook boten die geen hulp nodig hebben kwalificeren. Ze kunnen op dat moment de boot te hulp schieten, maar dat doen ze niet. Frontex stuurt in zo’n geval de coördinaten naar de Libische kustwacht, zogenaamd om ze te redden. Deze haalt de migranten op en neemt ze mee naar Libië. In feite worden ze gewoon gekidnapt, nog voordat ze asiel konden aanvragen.
‘Dit druist in tegen het Europese recht, toch blijft Frontex hier buiten schot. Het is de Libische kustwacht die de pushback uitvoert. Hoewel deze Libische kustwacht is getraind door Italië en ook de boten zijn geleverd door de Italianen, varen ze onder een Libische vlag. De EU heeft het voor elkaar dat deze misdaden, gefinancierd door de EU, door niemand ter wereld worden gepresenteerd als een schending van het EU-recht.’
Rol van Brussel
In Libië komen de onderschepte migranten terecht in detentiecentra of vluchtelingenkampen, en hier zijn de omstandigheden verschrikkelijk. Er vinden regelmatig martelingen en verkrachtingen plaats. Bewakers van de kampen vragen familie van de migranten om losgeld, omdat ze de migrant zouden hebben gekidnapt. Migranten die in deze kampen terechtkomen, komen er soms pas jaren later uit, blijkt uit talloze getuigenissen, zoals die van David Yambio, oprichter van de ngo Refugees in Libya.
De omstandigheden in de Libische kampen zijn bekend in Brussel. Toch heeft dit tot nu toe geen invloed gehad op de samenwerking met Libië. Het grotere probleem zit volgens Kochenov en Ganty dan ook bij de ontwerpers van dit systeem. Volgens hen is de EU wel degelijk verantwoordelijk voor de misstanden in de detentiecentra, die met Europees geld zijn opgezet. ‘Dit is vooral Italiaans geld. De EU draagt financieel bovendien bij aan de instandhouding van het detentiesysteem door middel van diverse projecten buiten de grens’, zegt Akkerman, een werkwijze die ook wel het ‘uitbesteden van onderdrukking’ wordt genoemd.
Sarah Ganty
‘Maar de Europese Commissie gaat bij het maken van dit soort deals niet langs het Europees Parlement’, zegt Ganty. ‘Het maakt gebruik van soft law, deals tussen landen die weinig transparant zijn. Daarnaast stellen ze dat het gaat om noodhulp, waarbij de reguliere procedures komen te vervallen. Het is een web aan wetten dat dit soort constructies mogelijk maakt.’
Verantwoording
Juist daarom zou het zinvol zijn om Frontex wél ter verantwoording te kunnen roepen, stellen advocaten als Iftach Cohen, die zich met zijn non-profitorganisatie Front-lex al jaren inspant om dit te bereiken. Onlangs lukte dit. Het EU-Hof van Justitie deed een historische uitspraak in de zaak over de Syriër Alaa Hammoudi, die in 2002 werd teruggeduwd naar Turkije tijdens zijn oversteek naar Griekenland. Voor het eerst oordeelde een rechter dat Frontex zich moest verantwoorden over diens handelen.
Daarvoor waren de juridische mogelijkheden er niet, legde Cohen in een recent interview uit. ‘Rechters kijken niet naar feiten, maar naar bewijs, maar dit bewijs ontbreekt bijna altijd in het geval van een pushback. Frontex kan bovendien een ander verhaal vertellen. Het is vrij lastig om vast te stellen wat er precies is gebeurd tijdens een pushback en wie hiervoor verantwoordelijk is.’
‘De meeste Nederlanders hebben geen idee hoe wreed en gewelddadig het Europese grensbeleid is’
‘In plaats van de bevoegdheden van Frontex uit te breiden, bevelen we aan om strengere maatregelen te nemen om de lacunes in de verantwoording aan te pakken’, schrijft ook Picum in de consultatiereactie aan de Europese Commissie. Er zijn volgens de organisatie verschillende instanties die dit al doen, maar niet het gewenste effect hebben. Zo is er een Frontex Fundamental Rights Officer (FRO), maar deze wordt al jaren gehinderd om onafhankelijk onderzoek te doen. Ook de vele journalisten en ngo’s die misstanden aankaarten moeten op Europees niveau serieuzer worden genomen, stellen ze.
Of dit gehoor zal vinden, is nog maar de vraag. Het EU-migratiepact zal voor een groot deel wettelijk maken wat op dit moment nog niet wettelijk is, zegt Ganty. ‘Dat is dus dat recht der wetteloosheid. Dat gaat veel verder dan een simpele regeling of handeling; het is een systeem dat steeds groter wordt en alles behelst. Lidstaten kunnen zich vervolgens verschuilen achter dit systeem. Zo kunnen ze ongestraft acties uitvoeren die onder hun eigen nationale wet crimineel zouden zijn.’
Weerstand zou volgens Kochenov dan ook juist vanuit de lidstaten moeten komen, vanuit het volk. ‘We moeten erover praten en het zichtbaar maken. De meeste Nederlanders hebben geen idee hoe wreed en gewelddadig het Europese grensbeleid is. Toen ICE drie of vier mensen doodschoot, was de verontwaardiging enorm. In de afgelopen dertien jaar zijn in de Middellandse Zee alleen al 34.000 mensen verdwenen, deels als gevolg van Europees grensbeleid. Daar hoor je bijna niemand over.’
Minister-president Rob Jetten heeft gisteravond in een vraaggesprek met Eva Jinek expliciet en uitsluitend naar de Nederlandse moslimgemeenschap gewezen, als religieuze gemeenschap waar antisemitisme zou voorkomen. Nederlandse moslims reageren verontwaardigd op social media.
Toen Jinek Jetten vroeg bij welke groepen antisemitisme voorkomt antwoordde de premier als volgt: ‘Er zijn islamitische gemeenschappen in Nederland waar je, als je de tv aanzet, online of op weekendscholen, verkeerde dingen krijgt aangeleerd. Niet alleen over joden, maar ook over vrouwen en homo’s.’
De minister-president zei er wel meteen bij dat ook Forum voor Democratie met antisemitisme kampt. ‘Bij die partij staan mensen op de lijsten die aantoonbaar antisemitisch zijn geweest.’ Hij noemde vervolgens ook voetbalclubs waar antisemitische spreekkoren klinken en stelde dat antisemitisme in alle lagen van de bevolking voorkomt.
Veel Nederlandse moslims vinden Jetten discriminerend, omdat hij zo focust op antisemitisme in de islamitische gemeenschap. Ook zou hij haat tegen moslims hiermee bagatelliseren. ‘Ik veroordeel elke aanslag en elk onrecht tegen joden, zonder enige twijfel’, schrijft een verontwaardigde Facebook–gebruiker.
‘Maar laten we ook eerlijk zijn: moslims in Nederland hebben al jarenlang te maken met haat, discriminatie en aanvallen op moskeeën. Wereldwijd worden moslims bovendien op gruwelijke wijze vermoord, gediscrimineerd en gehaat. Toch lijkt het alsof dit structureel minder aandacht en verontwaardiging krijgt, ook vanuit de overheid. Dat is onacceptabel. Onrecht is onrecht, ongeacht tegen wie het gericht is, en verdient altijd dezelfde duidelijke veroordeling en aandacht.’
Een andere Facebook-gebruiker vraagt zich af waarom er altijd zo sterk gefocust wordt op moslims. ‘Als het een autochtoon betreft (als verdachte van een terroristisch misdrijf, red.), dan is er sprake van een gek of iemand die zijn verstand niet op orde heeft. Ophouden met zulke nonsensbevindingen.’
In Rotterdam trekt VVD‑kandidaat Ruben Arnhem de aandacht door een opvallende combinatie. Hij staat op de liberale lijst, maar is tegelijk lid van de conservatief-christelijke SGP, zo vertelt hij aan de christelijke website Revive.
Voor de Surinaams-Antilliaanse Arnhem is dat geen tegenstelling. Hij zegt binnen de VVD op te komen voor christelijke tradities en ziet zijn geloof als leidraad in zijn politieke handelen.
Arnhem is actief in de wijkraad van de Afrikaanderwijk en staat bij de komende gemeenteraadsverkiezingen op plek 28 van de Rotterdamse VVD‑lijst. Plek 28 is natuurlijk een onverkiesbare plek, maar Arnhem sluit hij een grotere rol in de toekomst niet uit.
‘Ik kom uit het onderwijs en ik weet dat een wethouder binnenkort stopt. Ik ben beschikbaar als er mensen nodig zijn.’
Tegen Kanttekening-journalist Ewout Klei sloeg Arnhem enkele jaren terug nog een voorzichtigere toon aan. Hij zei zich niet te zullen kandideren als gemeenteraadslid, omdat hij te ’trumpiaans’ was in zijn uitspraken.
Arnhems politieke interesse ontstond al op jonge leeftijd, toen hij op de theaterschool als een van de weinige studenten rechts georiënteerd bleek. Er was ook een meisje, die lid was van JOVD, de jongerenorganisatie van de VVD. Hierdoor begon Arnhem zich te verdiepen in politiek, in discussiëren en debatteren, maar ook in luisteren.
Zijn geloof speelde daarbij een wisselende rol. Na een periode van afstand keerde hij terug naar de kerk. Arnhem is lid van ICF Rotterdam, een evangelisch-calvinistische kerk. Hij zegt hij nu bewust te kiezen voor een mildere, vergevingsgezinde houding in politieke conflicten. Ook in discussies over identiteit en tradities wil hij zichtbaar blijven als christen.
Hoewel Arnhem lid is van de SGP denkt hij liberaler over veel zaken dan de staatkundig-gereformeerde mannenbroeders. ‘Voor mij hoeft de vrije dag niet per se zondag te zijn. Maandag is mijn vrije dag. Iedereen zou een rustdag moeten kunnen nemen, maar dat hoeft niet verplicht op zondag.’ Ook is hij tegen een verbod op abortus, waar fundamentalistische christenen wel een voorstander van zijn.
Arnhem heeft Surinaamse en Curaçaose roots. Zijn Surinaamse vader was eerst een bordeelhouder in Katendrecht, voordat hij een succesvolle kapperszaak begon. Mister Chic was zijn bijnaam. Arnhem heeft veel van zijn vader geleerd. Hij vindt dat mensen met een migratieachtergrond moeten ondernemen, hard werken en goed leven, in plaats van hun hand ophouden bij de overheid. Linkse partijen zien bi-culturele Nederlanders nog te vaak als ‘slachtoffer’, zegt Arnhem tegen Revive.
De lokale VVD-politicus schreef een boek over zingeving en succes, getiteld De zoon van mister Chic, waarin hij tips geeft over ‘het goede leven’. Verantwoordelijkheid vindt hij heel belangrijk. Zo sprak Arnhem eens met een jongen van achttien, die boos was dat hij niet meteen een uitkering kreeg. Arnhem kwam hem later tegen, toen hij een baantje had achter de kassa. ‘Hij was er uiteindelijk trots op.’
Onze site gebruikt cookies en vergelijkbare technologieën onder andere om u een optimale gebruikerservaring te bieden. Ook kunnen we hierdoor het gedrag van bezoekers vastleggen en analyseren en daardoor onze website verbeteren.
Deze website gebruikt cookies om uw gebruikservaring op deze website te verbeteren. Van deze cookies worden cookies aangemerkt als "Noodzakelijk" in uw browser bewaard, deze cookies zijn essentieel voor het functioneren van de website. Bijvoorbeeld het opslaan van uw keuze of u wel of geen cookies wilt hebben. Wij maken ook gebruik van cookies van derde partijen die ons helpen met het analyseren en begrijpen van de gebruik van deze website door u. Deze cookies worden alleen gebruikt als u daar toestemming toe geeft. U heeft ook de mogelijkheid om uzelf uit te sluiten voor deze cookies. Dit zal echter effect hebben op uw gebruikerservaring.
Noodzakelijke cookies zijn absoluut nodig voor het functioneren van de website. De cookies in deze categorie zorgen alleen voor de veiligheid en het functioneren van deze website . Deze cookies bewaren geen persoonlijke gegevens
Deze cookies zijn niet strict noodzakelijk, maar ze helpen de Kanttekening een beter beeld te krijgen van de gebruikers die langskomen en ons aan te passen aan de behoeftes van onze lezers. Hiervoor gebruiken wij tracking cookies. Bij het embedden van elementen vanuit andere websites zullen er door deze sites ook cookies worden gebruikt.
