Home Blog

ICC schorst hoofdaanklager, na beschuldiging seksueel misbruik

0

Hoofdaanklager Karim Khan van het Internationaal Strafhof is geschorst. Hij wordt beschuldigd van seksueel misbruik. De Verenigde Staten en Israël proberen dit uit te buiten.

De positie van Khan, die van meet af aan de beschuldigingen ontkent, hangt nu af van een stemming bij de 125 lidstaten van het Strafhof. Hij blijft geschorst totdat die 125 lidstaten tot een defintief oordeel over zijn positie komen, zo meldt het Amerikaanse tijdschrift Politico.

Bij een absolute meerderheid van 63 stemmen moet Khan opstappen. De voorzitter van het Strafhof meldt dat er ‘zo spoedig mogelijk’ een bijeenkomst wordt uitgeroepen voor de stemming.

De zaak tegen Khan kwam aan het licht toen stafmedewerkers hem in 2024 van seksueel wangedrag beschuldigden. Khan heeft sinds mei 2025 vrijwillig een pas op de plaats gemaakt.

Het onderzoek naar Khan komt op een moment dat er grote spanningen zijn tussen het Internationaal Strafhof aan de ene kant en de Verenigde Staten en Israël aan de andere kant. De VS en Israël hebben grote bezwaren tegen het arrestatiebevel dat is uitgevaardigd tegen kabinetsleden van het Israëlische regime, vanwege de genocide in Gaza. De misbruikzaak wordt door de VS en Israël gebruikt om de legitimiteit van het Strafhof te ondermijnen. Khan spreekt zelf van een ‘georkestreerde campagne’, omdat hij arrestatiebevelen heeft uitgevaardigd voor Israëlische misdadigers.

Israëlische misdaden gaan ondertussen straffeloos door in Gaza, de bezette Palestijnse Westelijke Jordaanoever en ook Libanon. Zo heeft de Israëlische mensenrechtenorganisatie B’Tselem vorige week videobeelden naar buiten gebracht waarin is te zien hoe de zeven maanden oude Palestijnse baby Sam Abu Haikal wordt doodgeschoten door een Israëlische soldaat.

‘In de afgelopen tweeënhalf jaar heeft Israël tienduizenden Palestijnse kinderen gedood in Gaza en op de Westelijke Jordaanoever. De straffeloosheid die het daarbij van de internationale gemeenschap krijgt, heeft een werkelijkheid gecreëerd waarin Palestijnse levens onder Israëlisch bewind als volledig inwisselbaar worden behandeld, zelfs dat van een baby van slechts zeven maanden oud’, schrijft de mensenrechtenorganisatie over het systemische Palestijnse lijden aan de handen van het Israëlische apartheidsregime.

Trump wil politieke controle over wetenschap uitbreiden

0

Amerikaanse wetenschappers maken zich ernstige zorgen, nu president Donald Trump een ingrijpende herziening van het systeem voor onderzoeksfinanciering heeft voorgesteld. Een nieuwe conceptrichtlijn van het Witte Huis bepaalt dat federale subsidies voortaan eerst moeten worden getoetst door politiek benoemde ambtenaren, zo schrijft NRC.

Onderzoek moet aansluiten bij het Amerikaanse regeringsbeleid en het door de regering gedefinieerde ‘nationale belang’. Daarmee verschuift de beoordeling weg van het traditionele peer‑reviewsysteem, dat in de nieuwe opzet geen bindende rol meer heeft.

De richtlijn vloeit voort uit Trumps eerdere stappen om de wetenschap te hervormen. Sinds zijn aantreden positioneert hij academisch onderzoek als ideologisch scheef en te veel gericht op thema’s die hij als schadelijk voor de Amerikaanse identiteit beschouwt. De nieuwe regels moeten ambtenaren meer directe invloed geven op de vraag welke projecten financiering verdienen.

Wetenschappelijke organisaties reageren fel en spreken van een fundamentele machtsverschuiving richting de politiek. Duizenden reacties op de conceptrichtlijn zijn inmiddels ingediend, grotendeels kritisch. Veel onderzoekers vrezen dat politieke loyaliteit zwaarder gaat wegen dan wetenschappelijke kwaliteit.

De consultatieperiode duurt 45 dagen. Critici hopen dat het Congres uiteindelijk ingrijpt. De plannen van het Witte Huis passen in een bredere conservatieve agenda om de federale wetenschap te herstructureren.

Landelijk Platform Slavernijverleden: veranker excuses slavernijverleden in wet

0

Het Landelijk Platform Slavernijverleden (LPS) pleit voor een wettelijke verankering van de Nederlandse excuses voor het slavernijverleden. In een nieuw conceptvisiedocument stelt de organisatie dat excuses pas betekenis krijgen wanneer zij worden omgezet in bindende afspraken, zo schrijft Afro Magazine.

‘Het moment is aangebroken om de excuses om te zetten in concrete en wettelijk verankerde herstelmaatregelen’, zegt LPS‑voorzitter Barryl A. Biekman.

Volgens het LPS vormen de excuses van 19 december 2022 een belangrijk begin, maar zijn zij ‘onvoldoende’ zonder structureel herstelbeleid. De organisatie wil een herstelwet ‘met tanden’, waarin onder meer de erkenning van de trans-Atlantische slavernij als misdaad tegen de menselijkheid wordt vastgelegd, evenals de juridische erkenning van nazaten als rechthebbenden. Ook pleit het platform voor een permanent Herstel- en Ontwikkelingsfonds en investeringen in onderwijs, cultuur, ondernemerschap en gezondheidszorg.

Herstel is volgens het LPS geen gunst, maar ‘een verplichting die voortvloeit uit historische schuld’. De organisatie ziet groeiend politiek draagvlak voor een initiatiefwet en roept nazaten op zich actief te mengen in het proces.

Voor de verdere uitwerking kiest het LPS het Ubuntu‑principe — ‘Ik ben omdat wij zijn’ — als fundament. De consultatie over het document staat open tot 15 juni.

Geen overgangsrecht: nieuwe asielwetten gelden ook voor lopende zaken

De regels veranderen tijdens het spel. Dat is waar het op neerkomt, nu blijkt dat de nieuwe asielwetten ook gelden voor lopende aanvragen en inburgeraars. Het is in sommige gevallen echt schrijnend, vinden experts uit het werkveld.

Een statushouder die eindelijk is ingeburgerd en binnenkort in aanmerking komt voor een verblijfsvergunning onbepaalde tijd, en deze niet meer kan aanvragen omdat deze vergunning straks niet meer bestaat. Een ander die al zes jaar wacht op gezinshereniging en binnenkort te horen zal krijgen dat de regels zijn veranderd, en dat dit mogelijk van invloed is op zijn zaak.

Het zijn verhalen waar asieladvocaat Maartje Terpstra soms werkelijk van moet huilen. Als een van haar cliënten – een gescheiden vrouw met een minderjarige dochter uit Syrië die al 2,5 jaar wacht op een besluit op haar asielaanvraag – haar belt met de vraag of de nieuwe regels ook voor haar zullen gelden, rolt er een traan over haar wang en zegt ze zachtjes ‘ja’, schreef ze vorige week op LinkedIn.

‘Gevoelsmatig zou je zeggen: dit mag toch niet? Dit is toch ongeoorloofd? Maar de werkelijkheid is dat er expliciet voor is gekozen. Het Migratiepact gaat op 12 juni in en is van toepassing op alle lopende zaken met onmiddellijke werking. Het is bewust op die manier geïmplementeerd.’

Wat is er gebeurd?

Vorige week dinsdag stemde de Eerste Kamer in met de Nederlandse uitwerking van het Migratiepact. Daarin stonden zes van de negen maatregelen van de strenge asielwet van voormalig minister Faber die eerder werden afgekeurd door de Eerste Kamer. Dit betekent onder andere dat de verblijfsvergunning voor onbepaalde tijd verdwijnt, verblijfsvergunningen niet vijf maar drie jaar geldig zijn en de mogelijkheid leden van het gezin naar Nederland te halen verder is ingeperkt.

De verbijstering over de plotwending in de Eerste Kamer was alom. Veel mensen hadden de indruk dat deze Nederlandse aanvulling op de Europese regels – die weliswaar door de Tweede Kamer waren geloosd – zouden sneuvelen in de Senaat, die al eerder kleur had bekend over de wetten van Faber. Die wetten waren niet alleen onnodig streng, maar ontbraken bovendien aan een overgangsregeling.

Dat deze overgangsregeling er niet was, merkte Kamerlid Kati Piri (PRO) al in 2025 op, toen de asielwetten nog in de maak waren. In een amendement stelde ze overgangsrecht voor om te voorkomen dat ‘verschillende groepen vreemdelingen met verschillende besluiten kunnen worden geconfronteerd zonder dat daarvoor een goede reden bestaat’. Het amendement haalde het niet.

‘Het effect moet instroombeperkend zijn’

Ook toen de wetten in de Eerste Kamer werden behandeld, kwam de noodzaak voor een redelijke overgang ter sprake. Vluchtelingenwerk stuurde onder andere hierover een brief, wat uiteindelijk leidde tot de motie Van de Sanden, waarin precies stond waar het probleem lag. ‘Maar ook deze motie heeft het niet gehaald’, vertelt Myrthe Wijnkoop van de hulporganisatie. ‘Het argument is steeds: als we een overgangsregeling hanteren, doen we het effect van de wet teniet. Het effect moet instroombeperkend zijn, ingegeven vanuit het idee dat er te veel mensen naar Nederland komen.’

Dat het overgangsrecht juist invloed heeft op de mensen die al in Nederland zijn, was een argument aan dovemansoren gericht, gaat ze verder. ‘We hebben ons echt suf geluld. In regelgeving staat dat je bij de inwerkingtreding van nieuwe wetten een overgangsregeling moet hanteren, omdat het veranderen van de regels nogal invloed heeft op de levens van mensen. Iemand die een aanvraag indient, is in de veronderstelling dat hij aan de voorwaarden voldoet. Als je dan, na jaren wachten, opeens hoort dat er andere regels gelden, is dat heel heftig. Het schuurt met wat je als burger van een overheid verwacht.’

Daar komt bij dat in veel gevallen de wettelijke beslistermijn van zes maanden wordt overschreden, vertelt Terpstra. ‘Heel veel mensen wachten al maanden, vaak zelfs jaren op een besluit op hun aanvraag. Als de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND) wel binnen de wettelijke termijn van zes maanden op hun aanvraag had beslist, was hun besluit genomen op basis van de huidige regels. Na 12 juni worden deze aanvragen plots beoordeeld aan de hand van nadeligere regels doordat de IND niet deed wat het had moeten doen.’

Asiel, gezinshereniging of burgerschap

Momenteel zijn er circa 50.000 mensen die in een azc of een noodopvanglocatie wachten op een besluit op hun asielaanvraag. Vorige week vrijdag maakte de minister van Asiel en Migratie van den Brink een plan van aanpak bekend voor deze lopende zaken. Nieuwe asielaanvragen zullen vanaf 12 juni namelijk worden geprioriteerd en dat zou betekenen dat de reeds aanwezige groep in totaal soms wel 8 tot 10 jaar moet wachten op een besluit.

‘Dit is natuurlijk enorm onrechtvaardig’, zegt Terpstra. Deze groep wacht al heel lang, wordt als gevolg van het lange wachten geconfronteerd met nadeligere wet- en regelgeving en moet ook nog achter in de rij aansluiten. De minister heeft nu een nieuw plan, om de achterstanden in 3 jaar in te halen. Het plan werd vrijdag gepubliceerd. Wij zijn hierin niet gekend. We vinden het plan nogal vaag en 3 jaar is nog steeds onaanvaardbaar lang. Onze verwachting is bovendien dat ook die 3 jaar met dit plan niet gehaald gaat worden.’

‘Je kunt de Nederlandse nationaliteit niet aanvragen met een tijdelijke vergunning’

Ook de grote groep vluchtelingen met een status die momenteel nog in afwachting is van gezinshereniging wordt door de nieuwe regels geraakt. De nieuwe regels schrijven voor dat statushouders met een B-status eerst twee jaar moeten wachten, voordat ze een aanvraag mogen indienen. De inkomenseis gaat omhoog en er komt een huisvestingseis, waaraan veel van hen momenteel niet kunnen voldoen. ‘We zijn bang dat sommige van hen, om aan de inkomenseis te voldoen, terechtkomen in slechte arbeidsomstandigheden en vatbaar zijn voor uitbuiting’, zegt Wijnkoop.

En dan is er nog de groep statushouders die, met het perspectief op permanent verblijf in Nederland, hebben gewerkt aan een inburgeringstraject. ‘Ze zouden een verblijfsvergunning onbepaalde tijd aanvragen en daarna de Nederlandse nationaliteit. Maar dat kan straks niet meer. Je kunt de Nederlandse nationaliteit niet aanvragen met een tijdelijke vergunning, en de vergunning asiel onbepaalde tijd komt te vervallen’, merkt Terpstra op. ‘Dit staat de inburgering van de mensen die hier zijn enorm in de weg. Hoe kom je aan werk, een hypotheek of een arbeidscontract als je niet kunt aantonen dat je hier voor langere tijd bent?’

Stress

‘Het zorgt voor zoveel onrust en stress. We krijgen heel veel vragen. Er komen steeds mensen aan de balie met de vraag: gaat dit ook voor mij gelden?’, zegt Wijnkoop. De meeste mensen zijn niet of nauwelijks geïnformeerd over de nieuwe regels. Zowel statushouders als mensen die nog in afwachting zijn van een asielbesluit zeggen slechts van nieuwe regels te hebben gehoord, maar er weinig van te begrijpen, zo bleek uit een eerdere rondgang van de Kanttekening.

Dit heeft een aantal redenen, legt Terpstra uit. ‘Als mensen een status krijgen, hebben ze geen advocaat meer, ook niet als ze nog in afwachting zijn van gezinshereniging. Ze konden voorheen terecht bij Vluchtelingenwerk, nu mag dat niet meer. Voor vragen moeten ze bellen naar de IND-nareistelefoon, waar alleen Nederlands en Engels gesproken wordt. Ik zeg dan ook vaak: bel deze telefoon zo vaak mogelijk, zodat duidelijk wordt dat het niet voldoende is.’

Mensen in afwachting van een asielaanvraag hebben wel een asieladvocaat, maar dit betekent niet dat zij persoonlijk geïnformeerd worden van elke ontwikkeling, legt de advocate uit. ‘We hadden allereerst niet de verwachting dat de Eerste Kamer zonder enig overgangsrecht met de wetten zou instemmen. Dat was ook voor ons een verrassing. Daarnaast is de situatie per persoon anders. Al die mensen moeten worden geïnformeerd, in verschillende talen. Wij zijn in Nederland met ongeveer 350 asielrechtadvocaten. We zitten fysiek aan onze taks. Wij kunnen dit ook niet aan.’

En nu? Zullen alle lopende aanvragen nu in een klap worden afgewezen? Zo simpel is het niet, zegt de advocate. ‘Inhoudelijk veranderen de criteria niet zo veel. Syrische vluchtelingen bijvoorbeeld werden al grotendeels afgewezen.’

‘Wij zijn in Nederland met ongeveer 350 asielrechtadvocaten’

De veranderingen zijn dan ook meer procedureel van aard, legt ze uit. ‘We krijgen geen tijd meer om onze cliënten voor te bereiden en er is geen procedure meer waarin het voornemen op een besluit en de zienswijze bekendgemaakt worden. Er is na 12 juni nog maar één echt contactmoment tussen de advocaat en de asielzoeker voordat een asielbesluit wordt genomen. De regels hebben dus gevolgen voor de zorgvuldigheid van de procedure en daardoor zullen we vaker in beroep moeten bij de rechtbank.

‘Ook over het ontbreken van overgangsrecht zullen we per situatie moeten procederen’, gaat Terpstra verder. ‘De rechter kan niet zomaar ingaan tegen de onmiddellijke werking van de nieuwe asielwetten op lopende zaken, want de wetgever heeft hiervoor expliciet gekozen. Toch is het in verschillende situaties denkbaar dat de onmiddellijke werking indruist tegen beginselen van behoorlijk bestuur en internationale verdragen.’

Ook het feit dat de IND zich niet hield aan de wettelijke beslistermijn van zes maanden betekent dat er sprake kan zijn van ongelijke behandeling, legt ze uit. ‘Sommigen kregen wel een besluit binnen kortere termijn en hadden daarom te maken met gunstigere regels. Het zou niet zo mogen zijn dat doordat een overheid faalt om tijdig te beslissen op een aanvraag, de aanvrager hierdoor geconfronteerd wordt met ongunstigere regels. Dat is in strijd met het gelijkheids- en consistentiebeginsel’, aldus Terpstra.

‘Dit heeft in ieder geval niets te maken met democratie, of de plicht van de staat om rechtvaardig te zijn’, besluit ze. ‘We erkennen allemaal de problematiek, toch spreekt niemand zich uit, uit angst voor de bezorgde burger.’

Dit merkt ook Wijnkoop, die af en toe met ongeloof toezag hoe redelijke argumenten van tafel werden geveegd. ‘Op een aantal politici na lijkt iedereen alleen maar te denken aan de aantallen die omlaag moeten. Dat deze onmiddellijke werking daar niets aan bijdraagt, wordt gewoon niet gehoord.’

Lees ook:

IND geeft nieuwe asielaanvragen voorrang, wachttijd voor anderen loopt verder op

Volgende maand gaan de nieuwe Europese asielregels in. Wat verandert er?

Onzekerheid en angst onder vluchtelingen over nieuwe regels

Refugee Welcome Week wil mensen samenbrengen. ‘Het beleid zal volgen’

0

Terwijl het debat over migratie en asielzoekers verhardt, vraagt een collectief van organisaties aandacht voor de bijdrage van vluchtelingen aan de samenleving. Tijdens de Refugee Welcome Week staan ontmoeting en verbinding centraal. ‘Sociale cohesie bouw je niet met beleid, maar door mensen samen te laten komen.’

De Kanttekening sprak met Yordi Lassooy, voorzitter van Migration Inc. en éen van de initiatiefnemers van het programma dat onder andere bestaat uit verhalen van mensen die zelf ooit vluchteling waren, workshops over solidariteit, optredens en een dansend protest door Amsterdam.

Aan de telefoon vertelt Lassooy dat haar organisatie samen met organisaties die al langer samenwerken om nieuwkomers te laten participeren, heeft besloten een beweging te starten. ‘Een beweging die is gebouwd door mensen die zelf weten hoe het is om te vluchten. Refugee Welcome is een beweging die ontstaan is in het Verenigd Koninkrijk. Toen hebben we besloten dat naar Nederland te halen en vanuit de Nederlandse context voor verbinding te zorgen, met radicale hoop. Om een ander geluid te laten horen die verbindend is.’

Waarom vonden jullie dit het moment om hiermee te beginnen?

‘Wij willen niet meer aan de zijlijn staan. Het migratiedebat is de afgelopen jaren verhard. Wij willen voor verbinding zorgen in plaats van verdeeldheid. Vluchtelingen en mensen met een migratieachtergrond worden altijd aan de zijlijn gezet. De discussies op talkshows op tv en debatten worden gevoerd door mensen die geen ervaring hebben met vluchten of weten wat het betekent om te moeten integreren. Het is het resultaat van jarenlange onmenselijkheid richting vluchtelingen. Er wordt gedaan alsof vluchtelingen de oorzaak zijn van allerlei maatschappelijke problemen, zoals het woningtekort. Vluchtelingen worden als een bedreiging gezien en een last, in plaats van een kracht. Maar zoals u weet, werken vluchtelingen in de fabrieken, op Schiphol, in de zorg. Maar dat wordt niet verteld. En dat soort taal maakt heel veel mensen kapot.’

‘Bekend maakt bemind’

Lassooy vertelt dat ook mensen die in Nederland zijn geboren en wier ouders ooit vluchtelingen waren, als vluchtelingen worden weggezet.

‘Mensen worden puur om hun huidskleur of accent als “ander” neergezet. Ze worden er steeds aan herinnerd dat ze anders zijn. Wij willen dat veranderen door kennis te delen en bewustzijn te creëren dat mensen niet bang hoeven te zijn voor de ander. Die ander heeft uit nood zijn of haar land moeten ontvluchten. We moeten de mensenrechten blijven respecteren en mensen zien als mens in plaats van als bedreiging.’

Een bewoner van een azc en een inwoner van Uithoorn drinken samen een biertje

De afgelopen tijd waren er veel protesten door het hele land, vaak buiten de Randstad, tegen de komst van met name noodopvangcentra voor asielzoekers. Jullie organiseren de komende twee weken activiteiten in de Randstad. Hoe proberen jullie ook de mensen buiten de Randstedelijke bubbel te bereiken?

‘Er wordt een sessie in Groningen georganiseerd en we willen onze activiteiten ook uitbreiden naar andere dorpen en steden. Op dit moment is er alleen capaciteit voor deze steden, maar wij zoeken altijd naar partners in andere delen van Nederland die activiteiten willen organiseren. Iedereen is welkom, met een groot of klein initiatief. Het gaat gewoon om ontmoeting tussen mensen. Bekend maakt bemind. Niet als tegengeluid, maar als ontmoeting en verbinding.’

Hoe zorgen jullie ervoor dat lokale gemeenschappen meer gaan voelen voor asielzoekers?

‘Door samen iets te doen. Niet praten óver vluchtelingen, maar mét hen. Samen met de Nederlandse bevolking door middel van cultuur, eten, sport en muziek in gesprek gaan met elkaar. Dit doen wij bijvoorbeeld bij azc’s en op andere locaties. Maar aangezien wij ons allen vrijwillig inzetten en een beperkt aantal leden hebben, kunnen we niet alles doen. Wij creëren een platform voor iedereen die iets in zijn eigen dorp of stad wil organiseren.’

Vaak blijkt een asielzoekerscentrum opeens goed te bevallen bij de lokale bevolking en vindt men het jammer als het centrum moet verdwijnen. Ziet u dit als bewijs dat als je mensen samen dingen laat doen, ze elkaar ook beter begrijpen?

‘Dát is nou sociale cohesie. Zodra mensen eenmaal meer over elkaar weten en het gesprek met elkaar aangaan, verandert hun beeld en komen ze tot een heel ander oordeel. Wij leven in een klein land en hebben meer gemeen dan je zou denken. We moeten solidair zijn met elkaar en elkaars cultuur en grenzen respecteren. Ook als we het niet met elkaar eens zijn. Dan kunnen we gewoon, democratisch, met elkaar blijven praten. Maar als wij niets over de ander weten, dan ontstaat er polarisatie en verdeeldheid.’

‘Ik vind dat beleidsmakers dichter bij de mensen zouden moeten staan’

Heeft u nog hoop dat het kabinet de opvangcrisis zal oplossen, met de onrust van de afgelopen tijd en de normalisering van extreemrechts in het achterhoofd?

‘Ik geloof nu écht in radicale hoop en dat is iets anders dan hopen dat het kabinet het gaat oplossen. Radicale hoop betekent dat je niet gaat afwachten, maar gewoon iets gaat doen. De situatie is ernstig, maar we gaan toch door. Om een ander geluid te laten horen. Stilzitten is op dit moment geen optie, want het kabinet gaat het toch niet oplossen voor ons en voor de minderheden. Daarom hebben we, met de warme energie om ons heen, de handen ineengeslagen om iets te gaan doen. Met iedereen die dit thema een warm hart toedraagt. Zodra wij als volk het eens zijn, dan volgt het beleid later, denken wij.’

Hopelijk luisteren ze daarnaar. Maar heb je uiteindelijk niet ook beleid nodig om zaken nationaal te regelen?

‘Ja, maar beleidsmakers staan te ver van de werkelijkheid. En ze zien niet echt wat voor schade dit mensen toebrengt. Wat het doet met mensen die dag en nacht hun best doen voor Nederland maar toch anders worden behandeld. En ze horen alleen maar negatieve dingen in de media, in plaats van positieve verhalen over vluchtelingen. Een groot deel van de televisiekijkers hoort deze negatieve geluiden. Ik vind dat beleidsmakers dichter bij de mensen zouden moeten staan. Wij hebben ook beleidsmakers uitgenodigd voor onze activiteiten. Ik hoop dat zij zullen komen en die verbinding en dialoog gaan starten. Dit kunnen we alleen samen doen, niet alleen door de vluchtelingen, maar samen met de Nederlandse bevolking. In dit kleine land moeten we samen in vrede leven.’

Migranten op weg naar VK werden gedwongen nieren af te staan

0

Meer dan driehonderd migranten die afgelopen zomer op weg waren naar het Verenigd Koninkrijk, werden ontvoerd, gemarteld en bedreigd met gedwongen orgaanverwijdering, zo heeft de BBC ontdekt. De jonge mannen, afkomstig uit Iraaks Koerdistan, werden in Libië gevangen genomen door een militie die losgeld van vijfduizend dollar van hun families eiste. Ze dreigden de de gevangenen hun nieren eruit te laten halen als de betaling niet snel werd gedaan.

Enkele vrijgelaten gijzelaars hebben hun ervaringen met de BBC gedeeld. De Britse omroep zag daarbij ook foto’s van marteling in. Ze werden in benarde omstandigheden gehouden, met bijna 180 mensen in één cel. Ten minste één gijzelaar is overleden, en het is onduidelijk hoeveel er nog vastgehouden worden.

De militie die de migranten zou begeleiden naar de Middellandse Zee, kwam in conflict met de Koerdische mensensmokkelaar Noah Aaron, die de reis had georganiseerd. Aaron zit momenteel een gevangenisstraf van tien jaar uit in Frankrijk voor smokkel en witwassen.

De details van de ontvoeringen kwamen aan het licht tijdens een BBC-onderzoek naar een andere smokkelaar, Kardo Jaf, die vorige maand werd gearresteerd. Beide smokkelaars zijn afkomstig uit Ranya in Iraaks Koerdistan, een regio die volgens het Britse denktank Chatham House vol zit met actieve smokkelnetwerken.

In februari deed een BBC-onderzoeksploeg onderzoek naar Jaf in Ranya, toen een man hen benaderde en vertelde dat zijn zoon één van de ontvoerden was. Hij verklaarde dat Aarons bende zijn familie duizenden dollars had laten betalen voor de reis naar het VK, die via Noord-Afrika en de Middellandse Zee zou verlopen.

Een groot deel van Libië wordt gecontroleerd door rivaliserende milities die gebruik maken van het machtsvacuum in het land. Smokkelnetwerken zijn daardoor afhankelijk van hun medewerking. Tijdens de zomer van 2025 werden groepen migranten die vanuit Iraaks Koerdistan naar Libië werden gevlogen, naar een bewaakt terrein gebracht en gevangen gehouden. De militie eiste vijfduizend dollar per gijzelaar, en dreigde dat met een nier zou moeten worden betaald als de betaling niet snel werd gedaan.

Families ontvingen verontrustende foto’s en video’s van de gijzelaars, waaronder beelden van een jonge man die werd verteld dat hij naar een dokter werd gebracht voor een nierverwijdering. Een man uit Ranya betaalde het losgeld en zijn zoon was één van de 110 gijzelaars die in januari naar huis werden gevlogen. Hij toonde een foto van zijn zoon met een litteken dat vermoedelijk van een gedwongen orgaanverwijdering was.

Ondanks de risico’s is de stroom van migranten vanuit Iraaks Koerdistan naar Europa niet gestopt, volgens Hemn Merany, een hoge functionaris van het ministerie van Binnenlandse Zaken van de Iraaks-Koerdische regering. Hij heeft teruggekeerde gijzelaars aangespoord om hun gruwelijke ervaringen te delen om anderen te ontmoedigen dezelfde reis te maken. Aan de BBC vertelde Merany het verhaal van een vader wiens zoon in Libië overleed, vermoedelijk nadat hij was gedwongen zijn orgaan af te staan. De vader ontdekte dat twee neven van zijn zoon recent naar Europa waren vertrokken.

IND geeft nieuwe asielaanvragen voorrang, wachttijd voor anderen loopt verder op

0

Veel asielzoekers wachten al maanden of zelfs jaren op een beslissing. Hun wachttijden dreigen nu opnieuw op te lopen. Vanaf eind deze week krijgen nieuwe asielaanvragers namelijk voorrang bij de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND). Dat is een direct gevolg van het Europees Migratiepact, dat op 12 juni in werking treedt.

In dat pact zijn harde termijnen afgesproken waarbinnen lidstaten duidelijkheid moeten geven over een asielaanvraag. Om die deadlines te halen kiest asielminister Bart van den Brink ervoor om nieuwe aanvragen bovenaan de stapel te leggen, zo berichtte de NOS afgelopen vrijdag. Volgens een brief van de regering van vrijdag 5 juni moet deze keuze voorkomen dat de wachttijden oplopen tot acht à tien jaar, zoals eerder werd gevreesd. De minister denkt dat de huidige voorraad van ruim 54.000 aanvragen binnen drie jaar kan worden weggewerkt.

Asieladvocaten zijn uiterst kritisch. Wil Eikelboom, voorzitter van de Vereniging van Asieladvocaten Nederland, noemde het ‘volstrekt onacceptabel lang’ dat mensen die al jaren wachten nóg eens drie jaar moeten wachten op hun eerste besluit, aldus de NOS. Ook vinden asieladvocaten het principieel onjuist dat één groep asielzoekers wordt voorgetrokken boven een andere. VluchtelingenWerk twijfelt of de plannen van de minister daadwerkelijk tot versnelling leiden. ‘Eerdere pogingen om procedures te versnellen hebben niet het gewenste effect gehad.’

Tegen die achtergrond licht IND-woordvoerder Gerard Spierenburg aan de Kanttekening toe waarom de dienst deze keuze toch noodzakelijk vindt. ‘Een deel moet inderdaad wachten’, zegt hij nuchter. ‘Vanaf 12 juni treedt het Europese pact in werking. Dat brengt nieuwe behandeltermijnen met zich mee. Het kabinet zegt tegen ons dat we dit moeten regelen als IND. En om dat te kunnen doen, moeten we prioriteit geven aan nieuwe aanvragen.’

‘De oude aanvragen worden natuurlijk wél behandeld, maar het duurt langer’

Volgens Spierenburg is het simpelweg onmogelijk om zowel de nieuwe Europese termijnen te halen als eerst de bestaande voorraad weg te werken. ‘We maken een keuze’, zegt hij. ‘Die keuze betekent dat nieuwe aanvragen prioriteit krijgen. De oude aanvragen worden natuurlijk wél behandeld, maar het duurt langer.’ Hij benadrukt dat niet iedereen langer moet wachten. ‘Er zijn ook mensen die direct na 12 juni aan de beurt zijn. Die krijgen wél snel een besluit.’

De IND heeft de afgelopen maanden maatregelen getroffen om de achterstanden weg te werken. Een belangrijk onderdeel daarvan is het indelen van asielzoekers in verschillende categorieën, gebaseerd op hun kans op een verblijfsvergunning. In de Kamerbrief staat dat het gaat om groepen met een hoog inwilligingspercentage — ‘denk bijvoorbeeld aan Afghaanse vrouwen’, zegt Spierenburg — en groepen met een laag percentage, zoals asielzoekers uit Marokko.

Het idee achter deze indeling is dat IND-medewerkers zich gedurende langere periodes kunnen specialiseren in één categorie of één land. ‘Dan hoef je niet telkens opnieuw het wiel uit te vinden’, legt Spierenburg uit. ‘Dat maakt ons werk efficiënter.’ Ook worden standaardantwoorden ontwikkeld voor veelvoorkomende situaties. Volgens de minister moet dit alles ertoe leiden dat de liggende voorraad binnen drie jaar kan worden weggewerkt. In de Kamerbrief staat letterlijk dat het gaat om een ‘plan van aanpak wegwerken openstaande asielaanvragen’.

Toch erkent Spierenburg dat de gevolgen voor een deel van de asielzoekers pijnlijk zullen zijn. ‘In het slechtste geval krijgen mensen pas na drie jaar een besluit’, zegt hij. ‘Dat is vervelend, dat erkennen we. Maar we moesten kiezen tussen twee kwaden.’ De huidige doorlooptijden zijn nu al veel te lang. Het gaat om gemiddeld 21 tot 22 maanden. Dat wordt flink ingekort. ‘Voor sommige individuen valt de nieuwe aanpak inderdaad slechter uit, maar voor de hele groep niet. Gemiddeld gaat het straks sneller worden.’

De IND laat het principe van FIFO — first in, first out — niet volledig los, maar wel ‘een beetje’, zoals Spierenburg het formuleert. Sommige mensen zullen juist sneller duidelijkheid krijgen. Voor anderen duurt het langer. ‘We willen de nieuwe behandeltermijnen halen. Dat is de opdracht van het kabinet. En om aan die wens te kunnen voldoen, is dit een noodzakelijke keuze.’

‘We begrijpen heel goed dat dit voor mensen die al lang wachten een harde boodschap is’

De woordvoerder benadrukt dat de IND niet lichtvaardig met deze beslissing omgaat. ‘We begrijpen heel goed dat dit voor mensen die al lang wachten een harde boodschap is. Maar als we nu niets doen, dan lopen de wachttijden voor iedereen op. Dan wordt het voor niemand beter.’ Volgens hem is het doel helder. ‘We willen de liggende voorraad in drie jaar wegwerken.’

Dat betekent niet dat de IND verwacht dat iedereen die vóór 12 juni een aanvraag doet automatisch drie jaar moet wachten. ‘Niet per se’, zegt Spierenburg.

Of de aanpak echt werkt, moet de komende jaren blijken. Maar voor nu is de boodschap van de IND helder. De nieuwe Europese regels laten immers weinig ruimte voor alternatieven. ‘We kiezen tussen twee kwaden’, herhaalt Spierenburg. ‘En dit is de keuze die nodig is om het pact te laten slagen.’

Somalische scheidsrechter niet welkom in de VS

0

De Somalische scheidsrechter Omar Abdulkadir Artan mag de Verenigde Staten niet in om voor het WK te fluiten, zo meldt de Britse krant The Guardian.

De exacte reden voor de weigering is niet officieel bekendgemaakt, maar mogelijk heeft het te maken met het anti-Somalische karakter van het Trump-regime. President Donald Trump heeft Somalië en Somalische Amerikanen meerdere malen beledigd en gedreigd met deportatie, waaronder het kritische Congreslid Ilhan Omar.

Somalië heeft hard uitgehaald naar de Amerikaanse douane en gezegd dat het incident niet valt te rijmen met de principes van ‘eerlijkheid en gelijke kansen’ binnen de sport. Wereldvoetbalbond FIFA zegt de zaak te zullen onderzoeken.

De weigering van de Somalische scheidsrechter is niet het enige incident dat riekt naar racisme. De Irakese aanvaller Aymen Hussein werd urenlang op het vliegveld vastgehouden en verhoord. Ook werd zijn telefoon onderzocht door de douane.

Abdelkader Benali schrijft vandaag in Trouw dat hij aan de Iraanse spelers denkt die niet in de VS mogen slapen na de wedstrijden die ze in dat land spelen. ‘Na elke wedstrijd worden de koffers gepakt voor de vlucht naar Mexico.’ Als Iran scoort, zal Benali juichen, schrijft hij ook.

Mannen, verplaats je gewoon eens in vrouwen

0

Het duurde 79 jaar voordat het de jury van de P.C. Hooftprijs behaagde om een vrouw de eer toe te kennen de beste te zijn in de categorie Beschouwend Proza. Dat vertelde spreker Sinan Cankaya tijdens de feestelijke uitreiking die ik bijwoonde. Ter troost, nou ja, in de categorieën proza en poëzie lag de verhouding iets gunstiger: één vrouw op vier mannen werd winnares.

Winnares Anja Meulenbelt herinnerde er in haar dankwoord aan dat toen de eerste zwarte vrouw, Astrid Roemer, de prijs kreeg in 2016, Elsevier Weekblad schreef: ‘Als dit soort activistische kul leidend wordt voor de P.C. Hooftprijs, kun je hem net zo goed elk jaar aan Anja Meulenbelt geven.’ En zie.

Meulenbelt bekende dat zij er in een dergelijke cultuur zelf geen moment aan gedacht had dat zij ooit de prijs zou winnen en daarom meende dat het telefoontje van de jury met de gelukwensen per abuis was. Stokken om de vrouwelijke hond mee te slaan zijn al jaren: activistisch, vulgair, mannenhaatster, antisemitisch, links enzovoort. De mannelijke superioriteit werd diep door haar werk gekwetst; Oek de Jong had de prijs natuurlijk moeten krijgen, beweerde Paul Cliteur.

Heren waren dan weer niet in groten getale afgekomen op de uitreiking, omlijst met zeer melancholische Palestijnse muziek en mooie toespraken. En ik hoorde vrouwen bij de borrel zeggen dat De schaamte voorbij, een wereldwijd vertaalde bestseller, waarin huiselijk en seksueel geweld tegen vrouwen centraal staat, door nog meer vrouwen gelezen zou moeten worden. Nee, dacht ik, het is juist nu vooral aan de man. Want zullen we eens naar wat cijfers over mannelijk geweld kijken?

Nee, ik ben geen doorgesnoven feminist en mannenhaatster. Maar lees en huiver.

Een op de drie vrouwen krijgt te maken met huiselijk geweld, fysiek of seksueel geweld door mannen. (Atria Kennisinstituut voor Emancipatie en Vrouwengeschiedenis, 2024.) Jonge vrouwen zijn twee keer zo vaak slachtoffer van seksueel geweld als mannen. #MeToo gaat gewoon door.

Trekken we de lijn van geweld even verder door. Moordenaars? 81 procent daarvan ter wereld is man, volgens het UN Office on Drugs and Crime (UNODC) in 2023. Alleen in de progressieve landen IJsland, Noorwegen, Letland, Slovenië, Zwitserland, Oostenrijk en Tsjechië is het percentage vrouwen dat moordt ietsjepietsje hoger dan 19 procent.

Nog een schepje erbovenop. Seriemoordenaars? Slechts 10 procent van alle seriemoordenaars is vrouw (Radford University), maar die krijgen dan wel meteen een film (Monster, Queen of Serial Killers).

Nogmaals, het is niet mijn bedoeling om mannen te bashen

En ieder zijn ding natuurlijk, maar zullen we het ook nog even over porno hebben? Dat is vooral een typische mannenhobby: 70 procent van hen kijkt naar porno, voor vrouwen is dat 30 procent. Van belang hier is dat in de VS 21 procent van de mannelijke gebruikers bekent ook naar kinderporno te kijken (rapport Downloaders van Kinderporno, 2019, Ministerie van Justitie), en dat is ook verboden.

En wat vinden we van deze? Onbegrijpelijk dat het geen voorpaginanieuws is geworden, maar elk jaar, ja elk jaar, reizen er 200.000 Nederlandse mannen naar het buitenland voor seks met minderjarige kinderen, stelt het gerenommeerde Wetenschappelijk Onderzoek- en Datacentrum (WODC) in 2025. Op anonieme basis. De mannen die bekennen, let wel. En zij beweren zo ook de armoede te bestrijden. Echt.

Enfin, zo kan ik nog wel even doorgaan. Nogmaals, het is niet mijn bedoeling om mannen te bashen en te roepen dat het allemaal beesten zijn; gelukkig zijn de meesten beslist oké en bestaan er ook een heleboel lieverds. Maar veel anderen veroorzaken veel ellende.

Als ik dan even geen zin heb in al die ellende op de wereld en ik wil mooie plaatjes zien, bezoek ik mijn Facebookgroep Non AI Embroidery. Weet je wat ze borduren? Bloemen, bomen en dieren. En weet je wie het zijn? Alleen maar vrouwen. En dan moet ik toch wel denken aan mannen die ervan houden alles kapot te maken. Kijk vooral ook even naar de foto’s van de kabinetten van Trump en Netanyahu, er zit nauwelijks een dame in.

Mijn punt hier is dat mannen die moeite hebben met vrouwen die hen op hun verzakingen wijzen, en ook nog erkenning krijgen, misschien toch eerst nog even tot tien moeten leren tellen, in plaats van op hun pik getrapt te zijn. Het zou zoveel schelen als ze een poging doen zich in vrouwen te verplaatsen, die in meerderheid een portie mannelijk gedoe hebben meegemaakt. Dus, gewoon, alsjeblieft wat liever worden?

Amerikaanse inlichtingendiensten waarschuwen voor spionage door Israël

0

Amerikaanse inlichtingendiensten waarschuwen voor pogingen van Israël om Amerikaanse onderhandelaars af te luisteren tijdens gesprekken met Iran om een vredesovereenkomst met het land te bereiken, schrijft NRC op basis van berichtgeving van The New York Times.

De Amerikaanse krant zag geheime rapporten in en voerde gesprekken met anonieme overheidsbronnen. Daaruit blijkt dat recente pogingen door Israël om de onderhandelaars te bespioneren ‘een grens overschrijden’, waarbij één van de bronnen het Israëlische inlichtingenwerk sinds begin vorig jaar al ‘ongebreideld’ noemde.

Het Pentagon schroefde afgelopen week het dreigingsniveau voor Israëlische contraspionage op van ‘hoog’ naar ‘kritiek’, het hoogste niveau.

Onder de Amerikaanse functionarissen die doelwit waren, zouden ook mensen uit de directe kring van president Donald Trump zouden zijn afgeluisterd, zoals Steve Witkoff, één van Trumps onderhandelaars.

Veiligheidsbronnen zeiden tegen de Amerikaanse krant dat Israël zijn bondgenoot bespioneerde om te achterhalen wat de Amerikaanse standpunten bij de onderhandelingen met Iran precies inhouden. Israël zou dit nodig vinden omdat de regering-Netanyahu wordt buitengesloten bij de onderhandelingen tussen de VS en Iran. Dit terwijl Israël wel meedoet aan de oorlog tegen het land, zoals we zondag hebben gezien.

Israël vreest dat Trump in haar ogen te veel zal weggeven tijdens de besprekingen met Iran. Trump wil een einde maken aan het conflict, dat in de VS buitengewoon impopulair is. Hij zou bijvoorbeeld akkoord kunnen gaan met een tijdelijke stop van het Iraanse atoomprogramma, in plaats van een definitieve, en Teherans ballistische raketprogramma onbesproken kunnen laten. Dat zou voor Israël onacceptabel zijn.

Volgens één van de rapporten die The New York Times inzag, werd in het geheim software geïnstalleerd op de telefoons van Amerikaans defensiepersoneel in Israël, om hun communicatie af te luisteren.

Volgens de bronnen die de Amerikaanse krant sprak, reizen ‘sommige hoge functionarissen’ binnen de Amerikaanse regering graag met privévliegtuigen, gebruiken zij hun persoonlijke telefoon en weigeren zij ondersteuning van Amerikaans ambassadepersoneel in een land. Dit zou hen kwetsbaar maken voor ‘spionage door zowel vrienden als vijanden.’

Ook Trump diplomatiek gezant Steve Witkoff reist met een privévliegtuig naar Israël, Rusland en andere plaatsen waar hij namens Trump vredesonderhandelingen leidt.

Pikant is dat Israël ook zou hebben geprobeerd de Amerikaanse staatssecretaris van Defensie Elbridge Colby en zijn plaatsvervanger Michael P. DiMino IV af te luisteren. Beiden pleitten er openlijk voor om te breken met de Israëlische offensieve oorlogen in de regio.