12.8 C
Amsterdam
Home Blog

Egypte wil Saoedi-Arabië steunen in strijd tegen de Houthi’s

0

De Egyptische president Abdulfattah El-Sisi heeft afgelopen zondag verklaard militaire steun aan Saoedi-Arabië te willen verlenen als het land daar om vraagt, bericht de Arabische nieuwszender Al Jazeera. 

Olie-infrastructuur, luchthavens en de hoofdstad Riyad liggen onder vuur van de door Iran gesteunde Houthi’s. In Jemen zijn door gevechten tussen de Houthi’s en door Saoedi-Arabië gesteunde regeringstroepen volgens Al Jazeera meer dan 233.000 mensen ontheemd geraakt.

El-Sisi zei dat Egypte ‘alles zou doen’ om Saoedi-Arabië te beschermen. Hij zei ook te hopen dat het Egyptische parlement hem hierin zou steunen.

Onder Egyptisch recht kan de president het leger pas inzetten in het buitenland zodra het parlement hier met tweederde meerderheid zijn goedkeuring geeft. Maar dat is in een dictatuur als Egypte waarschijnlijk een formaliteit.

Al Jazeera sprak met Thomas Bonnie James. Deze politieke analist stelt dat de veiligheid van Saoedi-Arabië niet de enige reden dat El-Sisi heeft besloten steun te verlenen. De Houthi’s leggen als sinds het begin van de genocide in Gaza druk op de zeestraat Bab al-Mandeb, door uit solidariteit met de Palestijnen aan Israël gelinkte schepen aan te vallen. Deze druk is een bedreiging voor het verderop gelegen Suezkanaal, waardoor Egypte zo’n 11 miljard dollar heeft verloren.

Ook het feit dat miljoenen Egyptenaren in Saoedi-Arabië werken speelt een rol, zegt hij. Zij sturen veel geld naar familie in Egypte. Ook dit vormt een belangrijke inkomstenbron voor het land.  

Hoewel Egypte geen formeel defensiepact heeft ondertekend met Saoedi-Arabië of met andere landen, is Egypte onderdeel van een coalitie die in juli is opgezet door Saoedi-Arabië. De Multinational Maritime Defense Coalition heeft tot doel de zeevaart in de Rode Zee en de Bab al-Mandeb te beschermen. Het conflict tussen de door Saoedi-Arabië gesteunde Jemenitische regering en de Houthi’s draait onder andere om het kustgebied dat langs de zeestraat ligt.

Volgens Al Jazeera was Egypte reeds in 2015 onderdeel van een coalitie, waarbij het via de lucht en de zee steun verleende aan de toenmalige regering om scheepvaartroutes in de Rode Zee te beschermen tegen de Houthi’s. Zij hadden toen al grote delen van het noorden en westen van Jemen ingenomen, schrijft Al Jazeera.

Volgens Alexandru Hudisteanu, een militaire analist die door Al Jazeera is geïnterviewd, ligt het vooral voor de hand dat Egypte drones en luchtverdediging zal inzetten. ‘Op dit moment zou de meest dringende behoefte zijn ervoor te zorgen dat de verdediging van Saoedi-Arabië wordt ondersteund en versterkt.’ 

Trump en Le Pen gebruiken verontwaardiging over Franse rellen voor eigen politiek gewin

0

De Amerikaanse president Donald Trump, vicepresident JD Vance en Franse extreemrechtse politici zijn aan de haal gegaan met het gewelddadige verloop van landelijke demonstraties in Frankrijk, zo blijkt uit berichtgeving in verschillende media.

Afgelopen zaterdag liepen demonstraties in verschillende steden uit de hand, toen honderden winkels werden geplunderd, auto’s in brand werden gezet en een negentiende-eeuws stadhuis in vlammen opging. Het stadhuis zou in brand zijn gestoken door een ‘wilde horde’, schrijft France24. In totaal werden 2000 mensen gearresteerd, schrijft de NOS. 

Volgens de NOS demonstreerden ‘honderdduizenden mensen op zeker 110 plekken’ in Frankrijk tegen het regeringsbeleid, de stijgende kosten van levensonderhoud en de staat van het onderwijs. Autoriteiten hebben gemeld dat groepen die plunderden en vernielingen aanrichtten, waarschijnlijk planmatig te werk gingen. De Franse justitie is in dit kader een onderzoek gestart, schrijft de omroep.

Zowel Trump als de Russische president Vladimir Poetin zien in het gewelddadige verloop van de demonstraties in Frankrijk het bewijs van de ‘ondergang’ van Europa. Die zou volgens hen veroorzaakt zijn doordat Europa migranten uit Afrika en het Midden-Oosten heeft toegelaten, zo schrijft Le Monde. Volgens Trump kwam de woede van het Franse volk enkel van ‘mensen van een hele andere wereld’, ‘mensen met haat in hun hart’, die ‘een ooit mooi land’ zouden willen vernietigen. Hij riep Europese leiders op de grenzen te sluiten voor migranten en ‘controle terug te pakken’.

Daarbij ging Trump volgens Le Monde voorbij aan de legitieme eisen van studenten, scholieren en de middenklasse. Hij bediende zich van dezelfde retoriek als extreemrechtse partijen in Europa. 

De Amerikaanse vicepresident JD Vance deed er een schepje bovenop en schreef op X dat ‘linkse politici de Derde Wereld hebben geïmporteerd naar Frankrijk en andere landen in naam van diversiteit en compassie. Zij hebben fundamentele kwesties als assimilatie en compatibiliteit genegeerd. Zij waren gewaarschuwd dat dit zou gebeuren, maar zij luisterden niet.’

Volgens France24 gaf de extreemrechtse Marine Le Pen extreemlinkse groepen de schuld. De leider van Rassemblement National zei dat Macrons regering ‘op zijn laatste benen loopt, moe en gedesoriënteerd.’

Jean-Luc Mélanchon, presidentskandidaat van de uiterst linkse partij La France Insoumise, waarschuwde dat het land dreigt af te glijden en controle te verliezen. 

President Macron zei dat ‘onruststokers van extreemlinkse groepen, vergezeld door criminelen’ hard zouden worden aangepakt.

‘Autoritaire leiders gebruiken de doodstraf om angst te zaaien’

0

De doodstraf is wereldwijd op haar retour, maar tegelijk zichtbaarder en gruwelijker dan in jaren. In de VS hebben de mislukte executie van Christa Pike en de plannen om de executie van legerpsychiater Nidal Hasan live uit te zenden het debat opnieuw aangewakkerd. In Nederland wil alleen de SGP de doodstraf opnieuw invoeren.

Wereldwijd is de doodstraf de afgelopen tien jaar verder teruggedrongen, vertelt Amnesty-woordvoerder Elke Kuijper. Ongeveer twee derde van alle landen heeft de straf afgeschaft in wet of praktijk. In Europa is Belarus het enige land dat nog de doodstraf uitvoert, met een nekschot. Het gebeurt sporadisch en in stilte. Familieleden worden niet ingelicht en lichamen van geëxecuteerden worden niet teruggegeven.

Landen als Libanon en Nigeria hebben wetsvoorstellen ingediend om de doodstraf af te schaffen, terwijl Indonesië al tien jaar geen executies meer heeft voltrokken. Tegelijkertijd is er ook een tegengestelde trend. Een klein aantal landen voert juist steeds meer executies uit. Het gaat onder andere om Singapore, waar dit jaar al negentien mensen zijn opgehangen, en om Saoedi-Arabië en Iran, waar het aantal executies per jaar in de honderden loopt. Myanmar is in 2022 opnieuw begonnen met executies, na een pauze van meer dan dertig jaar. Het Israëlische parlement heeft dit jaar een wet aangenomen om straks Palestijnse ‘terroristen’ op te kunnen hangen en Algerije heeft recent de doodstraf ingevoerd voor mensen die moedwillig een bosbrand veroorzaken.

Intimidatie

Volgens Amnesty International is dat geen toeval. Autoritaire leiders gebruiken de doodstraf vaak om macht te tonen en angst te zaaien, zegt Kuijper. ‘Het is een politiek instrument, geen rechtvaardige straf. Dat wordt zichtbaar in landen waar executies publiek worden uitgevoerd, zoals Iran en Afghanistan, en in moderne varianten daarvan, zoals livestreaming.’ De aankondiging van het Pentagon dat de executie van Nidal Hasan, de legerpsychiater die in 2009 dertien collega’s doodschoot op Fort Hood, live zal worden uitgezonden, past volgens Kuijper in die logica. ‘Het is bedoeld om te intimideren, om te laten zien hoe sterk de staat is.’

De zaak van Christa Pike (50) laat zien hoe de doodstraf in de praktijk vaak neerkomt op langdurige marteling. Pike zit al dertig jaar in een dodencel in Tennessee, veroordeeld voor een moord die ze als 18-jarige pleegde. Eind september probeerde de staat haar te executeren met twee doses van een dodelijke injectie, maar dit mislukte. Pike overleefde de toediening van pentobarbital, raakte ernstig gewond en werd behandeld in het ziekenhuis. Inmiddels is ze weer enigszins opgeknapt en teruggebracht naar de gevangenis waar ze eerder zat.

Voor Kuijper is Pikes situatie exemplarisch. ‘Het wachten op de voltrekking van een doodvonnis is op zichzelf al een vorm van wrede en onmenselijke behandeling. Maar dertig jaar in een dodencel, gevolgd door een mislukte executie, is een opeenstapeling van leed die geen enkele rechtsstaat zou mogen veroorzaken.’

De mislukte executie heeft in de Verenigde Staten een fel debat losgemaakt. Sommigen pleiten ervoor Pike vrij te laten, omdat de staat haar niet meer op humane wijze kan executeren. Anderen zoeken naar alternatieve executiemethoden, omdat de dodelijke injectie steeds vaker faalt. Maar afschaffing van de doodstraf lijkt in de VS niet nabij. Sinds de herinvoering in 1976 is de straf diep verankerd in het Amerikaanse systeem. Onder president Donald Trump zijn de federale executies hervat. De geplande executie door het leger van Hasan is de eerste militaire executie in decennia. De laatste vond in 1961 plaats, onder president John F. Kennedy.

Zwarte verdachten krijgen vaker de doodstraf

Hasan zal, als het aan het Pentagon ligt, publiekelijk worden geëxecuteerd, via een livestream. Dit past volgens Kuijper in een bredere trend, waarin het strafrecht wordt ingezet als politiek theater. In de VS is de doodstraf bovendien sterk verweven met raciale ongelijkheid, benadrukt de Amnesty-woordvoerder. Zwarte verdachten krijgen vaker de doodstraf dan witte verdachten, vooral wanneer het slachtoffer wit is. Als je in de staat Louisiana een moord pleegt op een wit persoon, dan is de kans dat de verdachte de doodstraf krijgt 97 procent groter dan wanneer het slachtoffer een zwart persoon is. Ook dat maakt de doodstraf volgens Amnesty onverenigbaar met een eerlijk rechtssysteem.

‘Er is geen situatie waarin een staat het recht heeft om een mens te doden’

Amnesty International is in alle gevallen tegen de doodstraf. De organisatie wijst op de schending van het recht op leven, het risico op gerechtelijke dwalingen, het ontbreken van een afschrikkend effect, discriminatie in de rechtspraak, oneerlijke processen en het politieke misbruik van de straf. Voor Kuijper is het simpel. ‘De doodstraf is altijd een wrede, onmenselijke en vernederende straf. Er is geen situatie waarin een staat het recht heeft om een mens te doden. Amnesty ziet levenslange opsluiting zonder perspectief als een schending van internationale mensenrechten en een vorm van wrede, onmenselijke en vernederende behandeling.’

Derde van Nederlandse kiezers wil herinvoering doodstraf

Uit een onderzoek van Ipsos uit 2024 blijkt dat een derde van de Nederlandse kiezers voor de herinvoering van de doodstraf is. 59 procent van het SGP-electoraat en 57 procent van het PVV-electoraat wil de doodstraf opnieuw invoeren, evenals 43 procent van het BBB- en FvD-electoraat. De SGP is echter de enige partij in Nederland die de doodstraf officieel wil herinvoeren. De PVV en ook FvD hebben hiervoor (nog) niet gepleit.

Jan Schippers, directeur van het wetenschappelijk bureau van de SGP, legt uit dat zijn partij altijd voor de doodstraf is geweest. Maar het standpunt wordt nu minder robuust uitgedragen dan vroeger. In het verleden verwees de SGP direct naar Romeinen 13:4: ‘de overheid draagt het zwaard niet tevergeefs’. Nu is de partij terughoudender. ‘De doodstraf is geen speeltje voor campagnedoeleinden, evenmin een middel om wraak te nemen.’ Schippers benadrukt dat de SGP zich wil onderscheiden van populistische partijen die de doodstraf inzetten als retorisch wapen. ‘Hoe harder populisten roepen, hoe voorzichtiger wij moeten zijn’, zegt hij. ‘We willen niet in dat vaarwater terechtkomen.’

De SGP wil de doodstraf tegenwoordig alleen nog toepassen bij meervoudige moord of moord met een terroristisch motief, en alleen wanneer er zekerheid is over de schuld, vast te stellen door de Hoge Raad. Enkelvoudige moord, drugsmisdrijven, geloofsafval en andere categorieën vallen daar niet onder. Openbare executies of spektakel wijst Schippers af als ongepast. ‘De partij heeft zich nooit uitgesproken over de methode van executie, ook omdat wraak als motief moet worden vermeden.’ Humane uitvoering is volgens Schippers in zekere zin een contradictio in terminis, maar wel een noodzakelijke voorwaarde.

‘De SGP heeft het standpunt ooit tijdelijk uit het verkiezingsprogramma gehaald’

Schippers erkent dat herinvoering in Nederland praktisch vrijwel onmogelijk is. Het zou een grondwetswijziging vereisen, het opzeggen van internationale verdragen en mogelijk zelfs een vertrek uit de Europese Unie. ‘De SGP heeft het standpunt ooit tijdelijk uit het verkiezingsprogramma gehaald vanwege die praktische bezwaren, maar het staat er inmiddels weer in. We hoeven ons niet aan te passen aan meerderheidsstandpunten, maar we zijn wel realistisch. Dit verandert niet snel.’

Toch blijft het onderwerp voor de partij principieel belangrijk, benadrukt hij. ‘Het gaat de SGP om bescherming van het leven. Een mensenleven heeft hoge waarde. Wie een ander het leven ontneemt, moet weten dat dat een uiterst zware consequentie heeft. Dit hangt ook samen met onze overtuiging dat proportionele vergelding óók een doel van het strafrecht is. We zijn daarom bij extreme misdrijven voor de doodstraf, maar de straf mag nooit zwaarder zijn dan de misdaad. We moeten altijd oppassen voor een spiraal van wraak.’

Saoedi-Arabië executeert stelletje uit Bangladesh, na ‘onzedelijke daad’ in Mekka

0

Saoedi-Arabië heeft een man en een vrouw uit Bangladesh geëxecuteerd nadat zij door een rechtbank schuldig waren bevonden aan het plegen van een volgens de autoriteiten onzedelijke daad in een moskee in de heilige stad Mekka, zo maakte het Saoedische ministerie van Binnenlandse Zaken bekend.

Volgens de autoriteiten werden de twee, geïdentificeerd als Nazrul Islam Abdul Basir en Siti Akhtar, gearresteerd na een incident in een moskee. Na een onderzoek werden zij vervolgd en op 14 oktober ter dood veroordeeld. De uitspraak werd later bevestigd door hogere gerechtelijke instanties en uiteindelijk bekrachtigd via een koninklijk decreet.

De Saoedische autoriteiten hebben niet bekendgemaakt wat de veroordeelden precies zouden hebben gedaan. Mogelijk ging het om overspel. Ook is niet openbaar gemaakt in welke moskee het incident plaatsvond, of wanneer de verdachten werden aangehouden. Het ministerie verklaarde dat de zwaarte van de straf verband hield met de ernst van de overtreding en de schending van de heiligheid van een religieuze locatie.

De doodstraf werd opgelegd op basis van ta’zir. Dit een onderdeel van de islamitische rechtspraak waarbij rechters een grote mate van beoordelingsvrijheid hebben bij het vaststellen van straffen voor overtredingen waarvoor geen vaste strafmaat bestaat. Het verrichten van onzedelijke handelingen in een moskee, in de heiligste stad van de islam bovendien, is bijna de ultieme daad van heiligschennis.

De zaak heeft in Bangladesh vragen opgeroepen. Het Bengaalse consulaat in de Saoedische havenstand Jeddah is niet vooraf op de hoogte gebracht van de executies. De diplomatieke vertegenwoordiging heeft de Saoedische autoriteiten om opheldering gevraagd over de identiteit van de geëxecuteerden, de achtergrond van de zaak en de redenen voor het opleggen van de doodstraf.

Saoedi-Arabië executeert jaarlijks honderden mensen. Op onder andere moord, drugsbezit, hekserij, geloofsafval en het beledigen van de profeet Mohammed staat de doodstraf. Vorige week werd een gastarbeider uit Sri Lanka ter dood veroordeeld voor een Facebookpost, ook al bood hij hiervoor zijn excuses aan. Terechtstellingen worden vrijwel altijd uitgevoerd door onthoofding, hoewel fusilleren en stenigen ook legale executiemethoden zijn.

‘Merhaba dokter abi’

0

Op het laatste moment moest ik op de elektrische fiets stappen. Al boostend met het plusknopje reed ik gehaast dwars door Rotterdam. Ik had een afspraak. Niet met een vreemde, waardoor je nerveus zou kunnen worden. Maar afspraak is afspraak.

Op de ventweg van de Pleinweg rijden auto’s op een soort fietspad. De kleur van het asfalt is die van een fietspad, maar er rijden ook auto’s overheen. Auto’s zijn dan te gast op het fietspad, vertelde een politicus van de gemeente mij eens. Over dat besluit waren destijds harde noten gekraakt.

Ik reed op die ventweg toen een grote witte bestelbus mij tegemoetkwam. We remden af totdat we allebei stilstonden. Over het smalle randje dat overbleef, fietste ik langs de grote witte bestelbus. Ik was halverwege toen ik vanuit het bestelbusje hoorde: ‘Merhaba doktor abi.’ Hallo broer dokter.

Inmiddels hadden we het hele verkeer tot stilstand gebracht

Benieuwd stopte ik en rolde mijn fiets wat achteruit. Ik begroette de bestuurder en vroeg hoe het met hem ging. Inmiddels hadden we het hele verkeer tot stilstand gebracht. Hij zei dat het niet goed met hem ging. ‘Wat jammer’, zei ik en ik fietste weer verder. Een doktersconsult terwijl we het verkeer ophouden, vond ik niet gepast. Even verderop wachtte een man op zijn fiets op ons. Hij had onze beleefdheden gehoord terwijl hij niet verder kon fietsen. Hij begon keihard te lachen. Ik lachte mee en vervolgde mijn weg.

De afspraak was niet met een vreemde en verliep verder goed. Daarna moest ik weer op de fiets stappen en de terugweg nemen. Ontspannen begon ik te fietsen en stopte voor een stoplicht. Naast mij stond een jongen op een fatbike. Hij voldeed aan de stereotypen van fatbikers. Ongeveer 12 jaar oud. Getinte huidskleur. Hij droeg een grote rugtas en had zijn oortjes in. Zijn telefoon zat in een houdertje op het stuur. Toen ik toevallig die kant op keek, zag ik dat hij naar een tekenfilm op zijn scherm zat te kijken. Jongetjes blijven jongetjes.

Eerdmans zet kabinet onder druk met asieleisen

0

JA21-leider Joost Eerdmans koppelt de steun van zijn partij aan het belastingplan aan strengere asielmaatregelen. Daarmee zet hij het minderheidskabinet-Jetten onder druk.

Eerdmans heeft samen met de SGP eisen gesteld aan het kabinet. Die gaan onder meer over het schrappen van de dwang bij de spreidingswet, het opnieuw beoordelen van de verblijfsstatus van ongeveer 70.000 Syriërs en het verder beperken van de asielinstroom. Ook wil hij dat asielprocedures buiten Nederland mogelijk worden gemaakt.

‘Als je de migratie indamt, dan levert dat geld op. Dus dat is gewoon voor ons een kernwaarde voor zo’n onderhandeling’, zei de JA21-leider in het tv-programma Goedemorgen Nederland.

Op 12 november zal er gestemd worden over het belastingplan. De minderheidscoalitie van D66, VVD en CDA beschikt over 66 zetels in de Tweede Kamer en is dus afhankelijk van oppositiepartijen om wetgeving door het parlement te krijgen. De steun van JA21 kan het verschil maken, maar er zijn ook andere partijen waarmee het kabinet afspraken kan maken om zo aan een parlementaire meerderheid te komen.

Asielminister Bart van den Brink (CDA) heeft aangegeven dat hij verwacht met gemeenten uit de voeten te kunnen, zonder de dwangoptie van de spreidingswet te gebruiken. Daarmee lijkt het kabinet ruimte te zoeken om aan een deel van de wensen van JA21 en de SGP tegemoet te komen. Of dat voldoende is moet echter nog blijken. De juridische en praktische uitvoerbaarheid van andere eisen kan bovendien een obstakel vormen. Ook het vorige kabinet probeerde strenge asielmaatregelen te introduceren, maar lang niet alle maatregelen zijn rechtmatig.

Akkoord op rechts onder druk

Volgens Eerdmans staat de deur voor een deal op rechts open, ‘ook namens de SGP’. Hij benoemt bovendien dat de BBB zijn plan zal steunen in de Eerste Kamer. Toch is een akkoord op rechts afhankelijk van meerdere factoren. De SGP heeft eigen eisen, wat betreft de late abortus bijvoorbeeld.

Gooit Eerdmans de deur niet juist dicht met zijn harde eis? Hij denkt van niet. De kans is groot dat hij inzet op een aantal concrete toezeggingen in plaats van een totaalpakket. Als hij het kabinet tot concessies dwingt, heeft hij al een deel van zijn doelen bereikt. Hij heeft eerder kritiek geuit op het kabinet, omdat het bij de begroting juist toenadering zocht tot pro. JA21 vindt dat de coalitie duidelijker voor een rechtse koers moet kiezen.

In de opiniepeilingen staat JA21 er goed voor. Zo staat de partij in de peiling van Peil.nl van 2 oktober op 20 zetels. Bij de Tweede Kamerverkiezingen in 2025 behaalde JA21 negen zetels. 

Nederland dient te breken met Israël

0

Onlangs legde de redactie van de Kanttekening haar vaste lezerspanel de vraag voor: waarom gaat links niet de straat op voor Oekraïne (en wel voor Gaza)? Het antwoord van Mostafa Hilali was, als vaker, het meest to the point: omdat het niet hoeft.

De meeste en grootste demonstraties worden gehouden om iets van de eigen overheid gedaan te krijgen. Ik zie even af van stakingen (ook een soort demonstraties), die vooral gericht zijn tegen de eigen werkgever en waar de politiek dus in eerste aanleg buiten staat.

Wel: als het om Oekraïne gaat, hebben haar sympathisanten weinig over de Nederlandse regering te klagen. Het land wordt niet in de steek gelaten, integendeel. Den Haag staat pal achter Kyiv en behoort ook in materieel opzicht bovengemiddeld tot de supporters.

Er zijn vast allerlei concrete punten waarop het wat beter of anders kan, maar dat leent zich niet voor een demonstratie. Geen Nederlandse minister beschouwt bovendien het land dat de Oekraïners met alle geweld kapot wil maken als ‘bevriend’. Recent bezigde die van Defensie zelfs een tegenovergestelde term, die inmiddels meer toepasselijk is.

Dus als het gaat om de hoofdkoers van het kabinet in deze oorlog, hebben niet de (gelukkig talrijke) democratische sympathisanten van het democratische Oekraïne te klagen, maar de (gelukkig nog steeds veel zeldzamere) fascistoïde sympathisanten van het fascistoïde Rusland.

Dat ligt heel anders als het om Israël en de Palestijnen gaat. Terwijl we op tv ongeveer live van een genocide getuige zijn, blijft de reactie ook bij de huidige Nederlandse regering beperkt tot het regelmatig uitspreken van ‘grote bezorgdheid’, het nodige handengewring en soortgelijk machteloos gepruttel. Voor alleen ‘grote bezorgdheid’ kopen de vermoorde Palestijnen niets. De rode lijn waarvan de huidige premier zo’n vurig protagonist was toen hij nog geen premier was, lijkt ook wat hem betreft uitgewist sinds hij in het Torentje zetelt.

Die reactie op het steeds bruter en brutaler opereren van het rechts-extremistische Netanyahu-regime is van een lafheid en labbekakkerigheid die bij elk ander land ondenkbaar zou zijn, Amerika uiteraard uitgezonderd.

Word ik met deze constatering straks nu ook vanwege ’terreurverheerlijking’ opgepakt?

Als Israël Nederlandse diplomaten in door Israël illegaal bezet gebied hun diplomatieke status ontneemt, dient dat met gelijke munt te worden terugbetaald. Als Israël het verbod op import van producten uit dat gebied probeert te ontduiken door met de etikettering te sjoemelen, past maar één antwoord: een importverbod voor álle Israëlische waren.

In dat opzicht sluit de Haagse houding naadloos aan bij die van de NPS inzake het Eurovisiesongfestival. Ook daar werden weer hemeltergend holle kreten als ‘verbinding zoeken’ en ‘in gesprek blijven’ gehanteerd, die zich in nationale bestuurderskringen vooral in zo’n grote populariteit mogen verheugen om geen beslissing te hoeven nemen. Maar evenmin als ‘verbinding zoeken’ met Poetin zinvol is, is het dat met Netanyahu.

Los van wat hij zelf zegt of denkt: Netanyahu koestert in zijn regering ministers die prat gaan op de mishandeling van Palestijnse gevangenen en openlijk de wens uitspreken dat dagelijks vijftig Palestijnen worden vermoord. De nieuwe documentaire Naza van twee Israëlische journalisten maakt duidelijk dat het Israëlische leger een gewetenloze massamoordmachine is. Dat pro-Palestijnse demonstranten dan ‘dood aan het IDF’ roepen, lijkt mij inmiddels moreel even legitiem als het in 1940 roepen van ‘dood aan de Wehrmacht’. Tja, word ik met deze constatering straks nu ook vanwege ’terreurverheerlijking’ opgepakt?

De apologeten van Israël, die zelfs nu nog de brutaliteit hebben om op de Dam te demonstreren – dat is zoiets als wanneer Baudet daar zijn steun aan het Kremlin komt betuigen – komen steevast met drie dooddoeners.

De eerste is: waarom geen demonstraties tegen Poetin? Die is hierboven al, onder verwijzing naar het dK-panel, weerlegd. De tweede is: waarom niet tegen pakweg het moordenaarsregime in Soedan? Antwoord: niemand in Den Haag noemt dat een ‘bevriende natie’.

De derde is dat Israël de enige democratie en rechtsstaat in de regio zou zijn. De apartheidsstaat Groot-Israël is alleen een ‘democratie’ in de zin waarin Zuid-Afrika een ‘democratie’ was: kiesrecht slechts voor het uitverkoren volk. En een rechtsstaat? Een rechtsstaat sluit niet jarenlang willekeurig burgers zonder enig proces op en martelt niet systematisch gevangenen. Evenmin straft die hun familie door hun huis te vernietigen. Tachtig jaar geleden heette dat laatste bij onze oosterburen Sippenhaft.

VS: telefoon Ilhan Omar in beslag genomen, familieleden opgeroepen voor verhoren

0

Uit nieuwe berichtgeving van Middle East Eye is gebleken dat Homeland Security Investigations (HSI) maandag 12 oktober de mobiele telefoon en laptop van Congreslid Ilhan Omar in beslag heeft genomen, nadat deze Amerikaanse immigratiedienst haar huis binnenviel. Ook zijn haar familieleden opgeroepen voor verhoren.

Volgens CNN was er eerst wat juridisch getouwtrek, voordat HSI Omars woning mocht onderwerpen aan een huiszoeking. Een federale rechter stond het ministerie van Justitie alleen toe haar documenten te bekijken via een speciale procedure, omdat Omars werk als lid van het Huis van Afgevaardigden grondwettelijk beschermd is. Hierdoor moest eerst worden vastgesteld welke stukken tot haar wetgevende werkzaamheden behoren en welke als mogelijk bewijs kunnen worden gebruikt. De rechter beperkte daarmee de toegang van de federale overheid tot haar persoonlijke archief.

Het onderzoek richt zich onder meer op de vraag of Omar bij haar naturalisatie in 2000 verkeerde informatie heeft gegeven over haar leeftijd. Ook wordt gekeken naar mogelijke onjuiste gegevens op latere officiële documenten. Middle East Eye meldt dat de inval plaatsvond terwijl Omar campagne voert voor haar herverkiezing, wat de politieke gevoeligheid vergroot.

De relatie tussen Omar en president Donald Trump is al jaren gespannen, berichtten wij eerder. Omar bestempelde de huiszoeking als een ‘ongeëvenaarde escalatie’ en een instrumentalisering van de immigratiedienst tegen ‘politieke vijanden’.

‘Vergis je niet: dit is een poging om politieke vijanden aan te vallen en de federale rechtshandhaving als wapen in te zetten’, schreef Omar op sociale media. ‘Al tien jaar lang valt Trump mij lastig met ongegronde leugens en lastercampagnes. Dit is slechts de nieuwste escalatie in zijn campagne van politieke intimidatie.’

Vluchteling Diana wacht op de IND: ‘Ik heb maar beperkte tijd om te leven en lief te hebben’

0

Diana (33) woont op een azc-boot in Rotterdam. Ze vluchtte in 2024 vanuit Syrië naar Nederland. Kort daarna kondigde Nederland een beslisstop af voor Syrische asielaanvragen, omdat er een einde was gekomen aan de dictatuur. Maar Diana was niet op de vlucht voor het regime.

In deze serie vertelt een Syrische vluchteling in afwachting van een beslissing van de IND over het leven in limbo – van het moment van hoop op een nieuw leven tot het eindeloze wachten, lange dagen op de boot, onbeantwoorde mails en toenemende vijandigheid vanuit de samenleving. Dit is het laatste deel.

‘Mijn verhaal begon niet toen ik in Nederland aankwam. Het begon in 2018, toen ik mijn echtgenoot ontmoette en we samen een leven begonnen op te bouwen in Syrië.

Onze relatie was nooit eenvoudig. Mijn echtgenoot is Druus en ik ben alawitisch. In Syrië was dat niet iets wat we zomaar konden negeren. Het was voor ons onmogelijk om ons huwelijk wettelijk te laten registreren, zoals andere stellen dat wel konden. Wat een natuurlijke stap in het opbouwen van ons gezamenlijke leven had moeten zijn, veranderde in een bron van angst, druk en gevaar.’

Lees hier het eerste deel van Diana’s dagboek over haar verhaal in Syrië.

‘Uiteindelijk moest ik Syrië verlaten. Ik kwam naar Nederland omdat ik een nieuw leven wilde opbouwen in een veilige omgeving. Ik wilde kunnen leven zonder constant bang te hoeven zijn.

Toen ik op luchthaven Schiphol uit het vliegtuig stapte, voelde het alsof er een enorme last van mijn schouders viel. Even had ik het gevoel dat alles wat daarvoor was gebeurd, eindelijk achter me lag.

Ter Apel

Maar onder die opluchting zat ook angst. Ik was alleen in een nieuw land, bang dat ik de weg kwijt zou raken, bang dat ik niet zou weten wat ik moest doen. Ik herinner me dat ik me volledig verloren voelde, totdat een medewerker van de luchthaven me het adres van Ter Apel gaf. Ik wist niet of wat ik deed wel de juiste keuze was, maar ik had geen andere keuze.

Toen ik in Ter Apel aankwam, verdween het gevoel van opluchting dat ik bij mijn aankomst in Nederland nog had ervaren. Duizenden mensen werden ondergebracht in containers en de hele situatie voelde chaotisch en beangstigend aan. Maar wat ik het moeilijkst vond, was dat niemand echt uitlegde wat er aan de hand was.

‘Duizenden mensen werden ondergebracht in containers’

Er waren ook mensen die zich opdringerig en verontrustend gedroegen tegenover vrouwen, vooral tegenover vrouwen die geen hoofddoek droegen. Ik herinner me dat ik walgde en tegelijk bang was voor sommige van de begerige, verontrustende blikken die op mij gericht waren.

Mijn hele lichaam schakelde over op de overlevingsstand. Ik werd extreem alert. Ik durfde met niemand te praten of iemand om hulp te vragen, behalve het officiële personeel. Waar was ik? Wat zou er met me gebeuren? Was ik veilig? Wat moest ik doen?

Ik verbleef ongeveer 22 dagen in Ter Apel voordat ik ergens anders naartoe werd overgeplaatst. Vier maanden na aankomst had ik mijn eerste gesprek. Er werd me verteld dat de beoordeling van mijn zaak wel 15 maanden in beslag kon nemen.

Ik was doodsbang. Ik kreeg het gevoel dat mijn tijd geen enkele waarde had. Voor het eerst voelde ik me eerder een nummer dan een mens. Ik herinner me dat ik dacht: ‘Wat doe ik hier eigenlijk?’ Ik was hierheen gekomen in de hoop een veilig leven te kunnen leiden, maar in plaats daarvan was mijn leven volledig tot stilstand gekomen.

Ik kon niet terug. En ik kon niet vooruit. Ik zat simpelweg gevangen in de omstandigheden.’

Lees hier het tweede deel van Diana’s dagboek over haar procedure.

‘Het werd een kwestie van wachten, heel veel wachten. Op een gegeven moment voelde het alsof de tijd zelf stilstond. De dagen smolten samen tot één lange, eindeloze dag. Of het nu zondag of maandag was, maakte niet meer uit.

Maar ik wist dat ik niet zomaar kon opgeven. Vanaf mijn eerste dagen hier ben ik vrijwilligerswerk gaan doen, gaf ik les in yoga en zumba en onlangs ben ik met nog meer activiteiten begonnen. Het geeft me iets om handen en helpt me om even aan mijn gedachten te ontsnappen. Maar zelfs als ik druk bezig ben, blijft mijn hoofd maar malen. Soms wil ik mijn bed niet eens uitkomen, al dwing ik mezelf toch om op te staan en mijn verplichtingen na te komen.

‘Soms wil ik mijn bed niet eens uitkomen’

Het leven op het schip maakt alles nog zwaarder. We wonen in kleine kamers met nauwelijks privacy en worden gedwongen onze persoonlijke ruimte te delen. Ik probeer dit te negeren en me op mezelf te concentreren, maar de dagelijkse problemen blijven me eraan herinneren dat ik nog steeds vastzit: het eten, de zorgen over het water, het gebrek aan privacy en de krappe leefruimte.

Op sommige dagen probeer ik ermee om te gaan door te eten; op andere dagen wil ik alleen maar slapen en aan de werkelijkheid ontsnappen. Als ik dan wakker word, voel ik me schuldig omdat er weer een dag uit mijn leven voorbij is gegaan.

Angst

Terwijl ik in Nederland aan het wachten ben, is de situatie in Syrië veranderd. Mijn man en mijn familie lopen nu gevaar en mijn zorgen over hun veiligheid maken deel uit van mijn dagelijks leven. Zelfs als ik erover schrijf, voel ik de angst in mijn handen en benen. Mijn spieren spannen zich aan als ik terugdenk aan wat er is gebeurd. Een tijdlang had ik het gevoel dat mijn familieleden wandelende lijken waren geworden. Ze hadden het overleefd, maar waren psychisch gebroken.

Er waren momenten waarop ik wenste dat ik bij hen had kunnen zijn. Soms dacht ik zelfs dat samen met hen sterven misschien makkelijker zou zijn dan ergens ver weg toe te kijken hoe zij op de dood wachtten. Soms negeerde ik hun telefoontjes, simpelweg omdat ik mijn eigen hart even moest beschermen. Daarna belde ik ze toch weer op, omdat ik niets anders kon doen.

Uiteindelijk ben ik naar een psycholoog gegaan, op aandringen van mijn huisgenote. Ik herinner me dat ik voortdurend last had van kortademigheid, hoofdpijn en duizeligheid. Op het kantoor van de psycholoog vond ik mensen met wie ik eindelijk vrijuit over persoonlijke dingen kon praten.

Maar zelfs therapie was moeilijk voor mij. Soms verliet ik met hoofdpijn de praktijk van de psycholoog. Vaak begreep ik niet wat ik voelde en soms kon ik me niet eens herinneren waar we het tijdens de sessie over hadden gehad. Later werd bij mij een ernstige depressie vastgesteld. Mijn psycholoog is van mening dat ik gespecialiseerde traumatherapie nodig heb, omdat ik psychologisch zoveel heb opgebouwd.

‘Mijn lichaam was veranderd’

De jaren bleven voorbijgaan. In die jaren begon ik mezelf te vergeten. Onlangs keek ik in de spiegel en besefte plotseling hoeveel ik veranderd was. Mijn lichaam was veranderd. Ik koos altijd voor donkere kleding. Ik had mijn huid en mijn nagels verwaarloosd. Ik voelde dat ik lelijker was geworden. Het was alsof ik langzaam uit mijn eigen leven verdween.

Mijn man probeerde mij te steunen, maar soms dacht ik: ‘Kom op, wie steunt wie? Wat heeft een van ons eigenlijk nog te geven aan de ander?’ Soms stort hij in. Soms stort ik in. En soms proberen we elkaar om de beurt overeind te houden, ook al hebben we geen van beiden nog veel te geven.

Ik denk niet dat mijn lichaam ooit echt is gestopt met in een staat van paraatheid te verkeren. Ben ik werkelijk in veiligheid beland? Fysiek ben ik in een veilig land, maar zo voelt het niet. Ik heb nog geen veiligheid gevonden. Mijn gevoel van veiligheid hangt nog steeds af van een beslissing die in handen ligt van de IND.

Mijn boodschap aan functionarissen, medewerkers van de IND en beleidsmakers: jullie weten dat mensen in onze landen lijden onder intolerantie. Jullie weten dat velen van ons angst, terrorisme en geweld hebben meegemaakt. Maar toen ik hierheen kwam op zoek naar veiligheid, stuitte ik op iets anders. Bureaucratie. Soms heb ik het gevoel dat deze bureaucratie niet minder schadelijk is dan terrorisme – niet omdat ze op dezelfde manier levens eist, maar omdat ze het leven van een mens langzaam kan laten wegvloeien, dag na dag, jaar na jaar.

Daarom wil ik jullie een eenvoudige vraag stellen: wat doen jullie met een mensenleven wanneer je iemand laat wachten op een beslissing? Ik ben voor jullie niet slechts een dossier. Ik ben geen nummer. Ik ben van vlees en bloed. Ik ben een mens met een beperkte hoeveelheid tijd. Ik heb een beperkt aantal jaren om te leven, lief te hebben, te werken, op te bouwen en bij mijn echtgenoot te zijn.

Elk jaar dat ik in afwachting doorbreng, is niet zomaar een getal op papier. Het is een jaar van mijn leven dat nooit meer terugkomt. Het wachten heeft me al jaren ontnomen. En ik weet niet hoeveel jaren ik nog zal moeten verliezen voordat ik de kans krijg om aan mijn leven te beginnen.’


Opgetekend door Majorie van Leijen

‘Genocidezaak tegen Myanmar zal grote gevolgen hebben voor zaak tegen Israël’

0

Het Internationaal Gerechtshof (ICJ) bereidt een historische uitspraak voor over de vraag of Myanmar genocide heeft gepleegd tegen de islamitische Rohingya‑minderheid. Deze zaak kan gevolgen hebben voor de genocidezaak tegen Israël, aldus Middle East Eye.

De zaak tegen Myanmar is aangespannen door Gambia en steunt op uitgebreid onderzoek naar decennia van vervolging van de Rohingya. De militaire junta van Myanmar heeft de Rihingya-minderheid opgejaagd en hele dorpen vernietigd. Meer dan een miljoen Rohingya woont nu in vluchtelingenkampen in buurland Bangladesh, volgens Human Rights Watch.

Tijdens de hoorzittingen in januari dit jaar werden drie Rohingya‑getuigen gehoord. Hun verklaringen schetsen extreem geweld tegen burgers. Een van hen zei dat we de wortel van het probleem moeten oplossen. Volgens onderzoekers draait gerechtigheid voor veel Rohingya vooral om herstel van burgerschap, veilige terugkeer naar hun woongebied en erkenning van hun islamitische identiteit.

Juridische experts verwachten dat de uitspraak grote gevolgen kan hebben voor andere internationale zaken. Hoogleraar Michael Becker benadrukte dat de kern draait om de vraag of een staat zich kan beroepen op antiterreurbeleid wanneer geweld zich richt op een specifieke bevolkingsgroep.

‘Of het Internationaal Gerechtshof die visie op genocidale intentie aanvaardt of verwerpt, zal grote gevolgen hebben voor de zaak van Zuid‑Afrika tegen Israël bij het ICJ, waar Israël op vergelijkbare wijze heeft betoogd dat een gewapend conflict met Hamas een oordeel uitsluit dat Israël tegelijkertijd handelingen heeft verricht die gericht zijn op de fysieke vernietiging van de Palestijnse bevolking van Gaza.’

Het blijft echter onzeker of Myanmar veroordeelt zal worden.