11.6 C
Amsterdam
Home Blog

Pakhuis de Zwijger en VPRO annuleren discussieavond met Frontex

0

Ze hadden voor het eerst echt tegenover elkaar moeten staan: Frontex-voorman Hans Leijtens en oprichter van Refugees in Libya David Yambio. Maar het Amsterdamse cultuurcentrum Pakhuis de Zwijger en de VPRO lastten op het laatste moment de discussieavond af. Wat is er gebeurd?

Gisteravond zou in debatcentrum Pakhuis de Zwijger een open discussie plaatsvinden over de rol van Frontex in het Europese grensbeleid. De discussie zou voortborduren op de VPRO-documentaire De Poorten van Europa, die deze zomer werd uitgezonden en waarin volgens betrokkenen nogal wat is blijven liggen.

Drie van de hoofdpersonen uit de serie zouden met elkaar het gesprek aangaan: Frontex-voorman Hans Leijtens, oprichter van Refugees in Libya David Yambio en Europarlementariër Tineke Strik. ‘Het zal de eerste keer zijn dat ik face-to-face met Leijtens spreek’, had Yambio verheugd verteld tijdens een persbijeenkomst in Brussel, enkele weken geleden.

Het was een gesprek dat hoe dan ook had zullen knallen. David Yambio en anderen met hem houden Frontex verantwoordelijk voor – onder andere – de illegale pushbacks van vluchtelingen. Yambio zat zelf jaren geleden in een Libisch detentiekamp voor vluchtelingen en de omstandigheden zijn er inhumaan. Veel vluchtelingen komen hier terecht nadat hun boot op de Middellandse Zee met behulp van Frontex wordt onderschept.

In de documentaire krijgen de makers exclusieve toegang tot het grensagentschap. Ze krijgen de kans om te zien hoe het te werk gaat en praten meerdere keren met Leijtens, ook over de kritiek. Maar de makers slagen er niet in de onderste steen boven te halen, vinden critici. Frontex is er volgens hen wel in geslaagd zich te presenteren als een agentschap dat levens redt op zee en de makers zijn hierin te weinig kritisch geweest. David Yambio, Tommy Olsen van Aegean Boat Report en Yiftach Cohen van Front-Lex, die alle drie in de documentaire voorkomen, distantieerden zich van de productie.

Om verder over de kwestie te discussiëren, organiseerden de makers de VPRO-meet-up in Pakhuis de Zwijger. De gemoederen liepen echter al op voordat de gasten zich in de hoofdstad bevonden. Een aantal dagen voor het evenement liet een woordvoerder van Frontex weten dat een rechtstreeks publiek gesprek tussen Yambio en Leijtens om juridische redenen niet mogelijk was, zoals de organisatoren verklaren.

‘Wat we willen is publieke verantwoording’

Het zou gaan om een rechtszaak die momenteel tegen Frontex loopt. Deze rechtszaak is aangespannen door Front-Lex en wordt gesteund door Refugees in Libya, maar Yambio heeft geen rol in de rechtszaak. Zijn reactie is dan ook fel. ‘De discussie zou gaan over de acties van Frontex, de humanitaire consequenties en de vragen die opgeworpen zijn in de documentaire. Ik was niet van plan om het over de rechtszaak te hebben.’

De organisatoren stellen vervolgens alternatieve gespreksvormen voor. Beide mannen mogen spreken, maar niet met elkaar. Er kan een gesprek tussen hen in een privésetting worden georganiseerd, zonder publiek, proberen ze. Maar dat wil Yambio niet.

‘Dat is precies wat de documentaire al heeft gedaan. Hans heeft gesproken. Ik heb gesproken. Maar onze beweringen werden niet met elkaar geconfronteerd. Wat we willen is publieke verantwoording van de man, niet weer een privégesprek met de man die het agentschap des doods leidt’, zo laat hij weten.

Op het vliegtuig gestapt

Ingeborg Beugel had haar rode hoed al in haar koffer zitten. Ze was vanuit Athene op het vliegtuig gestapt en zou als deelnemer in de zaal van Pakhuis de Zwijger gaan zitten, want ze had wel wat vragen. Als Yambio er niet was om deze te stellen, zou zij het wel doen.

Ingeborg Beugel is journalist voor onder andere De Groene Amsterdammer en staat bekend om haar kritische berichtgeving over het Griekse migratiebeleid en de behandeling van vluchtelingen. In 2021 kwam ze internationaal in het nieuws nadat ze de Griekse premier Kyriakos Mitsotakis tijdens een persconferentie confronteerde met beschuldigingen van illegale pushbacks aan de Griekse grenzen. Ze had haar rode hoed op toen ze hem vroeg wanneer het nou eens klaar was met de leugens over deze pushbacks en de Griekse premier was ontploft. In Amsterdam zou ze dezelfde rode hoed opzetten, om een soortgelijke vraag dit keer te richten aan de Frontex-directeur.

Beugel was niet de enige. Er waren meerdere critici afgekomen op een oproep van actiegroep Wij Maken Plek, die elke maand aandacht vraagt voor het lot van vluchtelingen. ‘Het is schandalig dat de VPRO en Pakhuis de Zwijger als open debatcentrum hebben toegegeven aan de dictatoriale eisen van Leijtens. Hier mag de Frontex-baas niet ongestraft mee wegkomen. Komt allen om te voorkomen dat Frontex zich nóg witter kan wassen’, schreef de actiegroep in een tekst die de dagen voor de bijeenkomst circuleerde.

Maar op het moment dat Beugel het vliegtuig uitstapte, werd ze overspoeld met appjes over de laatste ontwikkelingen. Het evenement was in zijn geheel gecanceld door de organisatoren, die concludeerden dat ze de bijeenkomst zonder het perspectief van Yambio niet konden vormgeven zoals ze die voor ogen hadden.

Boosdoener

Yambio voelt zich neergezet als de boosdoener in het hele verhaal. In de gezamenlijke verklaring van Pakhuis de Zwijger en de VPRO staat dat hij zich niet ‘gelijkwaardig vertegenwoordigd voelde’ en ‘zich heeft teruggetrokken’. Maar het was Frontex dat in eerste instantie een rechtstreeks publiek gesprek tussen Yambio en Leijtens afsloeg, zo staat ook in de verklaring. ‘Waarom word ik nu dan geproblematiseerd?’, vraagt Yambio zich af.

‘Het gaat ook niet om de juiste vorm van mijn vertegenwoordiging’, gaat hij verder. ‘Het gaat om de publieke verantwoording van Frontex. Wat hebben we eraan om achter gesloten deuren ons verhaal te doen, om dan te horen dat het hem spijt wat ons is overkomen, of dat hij toen nog niet in deze functie zat? We willen Frontex publiekelijk ter verantwoording brengen en zorgen dat er iets verandert.’

‘Ik spreek nog steeds dagelijks met mensen die vastzitten in Libische vluchtelingenkampen’

Volgens Yambio wordt slachtoffers door de annulering de kans ontnomen om verhaal te halen bij de institutie die volgens hen verantwoordelijk is voor hun leed. ‘Ik spreek nog steeds dagelijks met mensen die vastzitten in Libische vluchtelingenkampen en hoor over het geweld, de martelingen en de sterfte. Ik ben wekenlang bezig geweest met de mentale voorbereiding op de ontmoeting met de man die ik hiervoor verantwoordelijk acht. Het heeft me nachtmerries bezorgd. Maar niemand lijkt zich bezig te houden met de slachtoffers in deze discussie. In plaats daarvan zijn de organisatoren bezig met het redden van het evenement en hun reputatie.’

Volgens Beugel laten journalisten en anderen zich te makkelijk ringeloren door Frontex. ‘Als je een documentaire maakt waarbij je continu door een woordvoerder wordt begeleid, dan weet je dat het propaganda wordt.’ Op dezelfde manier hadden de organisatoren nooit door de knieën moeten gaan voor de eis van Frontex dat er geen publiek gesprek plaatsvindt met Yambio, ‘via een juridisch excuus waar geen wet voor lijkt te zijn’, vindt ze. ‘Dit is dus een verkapte eis en daar hadden de organisatoren tegenin moeten gaan. Dan was duidelijk geworden dat Frontex de boosdoener was. Nu lijkt het alsof Yambio het probleem is.’

Reactie van de VPRO

De organisatoren zeggen in de officiële verklaring het ‘bijzonder jammer’ te vinden dat de gelegenheid vervalt om Frontex tijdens deze avond publiekelijk ter verantwoording te roepen. Op vragen van de Kanttekening reageren de makers van de documentaire dat ze zich momenteel beraden op een eventueel vervolg.

‘De kritiek dat we Frontex te menselijk maken, vinden wij vanuit journalistiek oogpunt zorgelijk’

Over de beslissing van Frontex om niet deel te nemen aan een publiek gesprek willen ze niets meer kwijt. Wel gaan ze in op de kritiek op de documentaire:

‘We nemen de kritiek van David Yambio serieus en betreuren het dat hij zich niet kan vinden in de uiteindelijke documentaireserie. Met Poorten van Europa willen we op journalistieke en evenwichtige wijze inzicht geven in wat er aan de Europese buitengrenzen gebeurt en welke rol Frontex daarin speelt.

‘De kritiek dat we Frontex te menselijk maken, vinden wij vanuit journalistiek oogpunt zorgelijk. Onze personages zijn allemaal mensen die vanuit hun eigen positie een rol vervullen in een systeem dat anderen ontmenselijkt. Juist de dilemma’s, keuzes en verantwoordelijkheden die dat met zich meebrengt, staan centraal in de serie. Mensen maken en onderhouden dit systeem, en mensen kunnen het dus ook veranderen. Wat ons betreft zou het gesprek juist daarover moeten gaan.

‘We hebben er bewust voor gekozen om kritische stemmen en perspectieven in de serie mee te nemen. Die hebben een belangrijke plek gekregen om de uitspraken en het handelen van Frontex te bevragen en om via hun documentatie het geweld aan de grenzen in beeld te brengen. Daarbij hebben we alle betrokkenen met een open blik, maar journalistiek kritisch benaderd.

‘We staan achter de journalistieke keuzes die we hebben gemaakt. Het is uiteindelijk aan de kijker om zich op basis van de serie een eigen oordeel te vormen.’

Reactie van Frontex

Frontex reageert ook op vragen van de Kanttekening. Volgens woordvoerder Chris Borowski is er sprake van valse aannames. Hij wil benadrukken dat het idee voor een privégesprek in plaats van een openbaar gesprek van de organisatoren kwam.

‘Zij dachten dat een eerste persoonlijk gesprek – buiten het zicht van camera’s en de druk van een podium – een goede manier zou kunnen zijn om een dialoog op gang te brengen tussen twee partijen die heel verschillend naar het werk van Frontex kijken.

‘Toen dit idee aan ons werd voorgelegd, hebben we duidelijk gemaakt dat dit hooguit een aanvulling kon zijn op het publieke optreden van onze uitvoerend directeur, en zeker geen vervanging daarvan. De organisatoren gingen hiermee akkoord, zoals ook blijkt uit hun gezamenlijke verklaring van 21 oktober.’

‘Wij staan open voor een dialoog met iedereen die een mening heeft over ons werk’

Dat de rechtszaak geen onderwerp zou zijn tijdens de discussieavond, vindt hij niet geloofwaardig. ‘De zaak die de heer Yambio (namens Refugees in Libya) samen met front-LEX heeft aangespannen (T-511/24), heeft betrekking op de reddingsoperaties van Frontex in de centrale Middellandse Zee. Dat is precies het onderwerp dat de heer Yambio met onze uitvoerend directeur wilde bespreken. Het is onmogelijk om beschuldigingen aan het adres van Frontex te bespreken met een vertegenwoordiger van die organisatie, zonder in te gaan op de inhoud van de zaak – zeker nu deze nog in behandeling is bij het Gerecht van de Europese Unie.’

In zijn reactie benadrukt hij dat ‘Leijtens bereid was om samen met critici van Frontex op te treden en vragen uit het publiek te beantwoorden’. ‘Het evenement werd door de organisatoren geannuleerd, mede vanwege veiligheidsoverwegingen’, schrijft hij. Uit zijn verklaring valt echter niet op te maken dat Frontex bereid was tot een direct, publiek gesprek met Yambio.

‘Wij staan open voor een dialoog met iedereen die een mening heeft over ons werk, inclusief de heer Yambio. Omdat de zaak nog onder de rechter is, moet bij elk gesprek daarmee rekening worden gehouden; op dit moment zijn er echter nog geen concrete plannen’, aldus de woordvoerder.

De documentaire Poorten van Europa is te zien op NPO Start.

Lees ook:

Met hulp van Frontex komen vluchtelingen terecht in Libische detentiekampen

Wie is Abdul El-Sayed, de nieuwe held van links Amerika?

0

De Democratische Partij heeft een nieuwe rijzende ster in haar gelederen, die hoopt tijdens de midterms op 3 november de nieuwe senator van Michigan te worden. Hij is belijdend moslim, uitgesproken antikapitalistisch en ontzettend populair bij links Amerika. Wie is Abdul El-Sayed? 

De in 1984 in de Verenigde Staten geboren politicus is oorspronkelijk arts en epidemoloog van beroep. Hij diende als hoofd van het Department of Health and Wellness in Detroit en verwierf nationale bekendheid door zijn progressieve campagne voor het gouverneurschap van Michigan in 2018, waarbij hij zich profileerde als een voorvechter van ‘Medicare for All’ en sociale rechtvaardigheid. El-Sayed is lid van de Democratic Socialists of America (DSA), een lobbygroep die wil dat de Democratische Partij verder naar links afbuigt, richting marxisme en antikapitalisme.

Vanwege deze uitgesproken linkse opvattingen, zijn islamitische identiteit en natuurlijk zijn harde kritiek op Israël wordt El-Sayed hard aangevallen door politieke tegenstanders. Een van hen is niemand minder dan president Donald Trump, die El-Sayed heeft uitgemaakt voor ‘jihadist’.

Dit is geen incident maar een patroon. Tijdens een fel politiek debat, afgelopen weekend, vroeg een boze man in de zaal El-Sayed om afstand te nemen van de Moslimbroederschap, een van oorsprong Egyptische beweging die een conservatieve vorm van de islam propageert. El-Sayed zag deze vraag als een sluwe poging om hem als extremist weg te zetten, die niet loyaal is aan de Amerikaanse waarden. Hij wees in dit verband op oud-president John F. Kennedy (1917-1963), die toentertijd onder vuur lag omdat hij katholiek was, en oud-president Barack Obama die volgens critici stiekem moslim zou zijn.

‘Ze willen inspelen op een zekere impliciete dubbele loyaliteit’, zei hij. ‘De gedachte dat mensen die een beetje anders bidden, een dubbele loyaliteit zouden hebben. Hetzelfde deden ze bij JFK (Kennedy, red.) toen hij zich kandidaat stelde voor het presidentschap; het idee dat hij, omdat hij katholiek was, op de een of andere manier dubbele loyaliteiten had. Ze deden hetzelfde bij president Obama, simpelweg omdat zijn vader islamitisch zou zijn, ook al was zijn vader een overtuigd christen.’ Volgens El-Sayed is dit niets nieuws in Amerika: ‘Dit is wat ze doen wanneer ze geen boodschap hebben aan de werkelijke problemen in het leven van mensen.’

Onder kiezers van kleur is El-Sayed mateloos populair. Hij trekt echter ook traditionele witte kiezers in Michigan, omdat hij strijd voert tegen big tech. ‘Ik ben een democratisch socialist’, zei een linkse witte vrouw uit Michichan tegen de NOS. ‘Ik hou van politici die geen geld aannemen van grote bedrijven.’

El-Sayed is kritisch op het Amerikaanse politieke systeem: ‘Een systeem waarin grote bedrijven en miljardairs politici kunnen kopen, is een ziekte’, zei hij, terwijl zijn publiek in gejuich uitbarstte. ‘Donald Trump is het ergste symptoom van die ziekte.’

Kritiek op nieuwe kandidaat-baas van Verenigde Naties

0

De Verenigde Arabische Emiraten hebben diplomaat Lana Nusseibeh voorgedragen als nieuwe secretaris-generaal van de Verenigde Naties. Haar kandidatuur roept echter kritiek op, schrijft France24. Dit vanwege de mensenrechtensituatie in de VAE en de vermeende steun van het land aan de Rapid Support Forces (RSF), een Soedanese rebellengroep.

Nusseibeh was jarenlang ambassadeur bij de Verenigde Naties namens de VAE en is momenteel minister van Buitenlandse Zaken. Ze wil de internationale organisatie versterken in haar rol bij het voorkomen en oplossen van conflicten.

Als ze wordt gekozen volgt ze António Guterres op, wiens termijn eind dit jaar afloopt. Ze zou de eerste vrouw worden die de Verenigde Naties leidt. Voor haar benoeming is een aanbeveling van de Veiligheidsraad nodig, waarna de Algemene Vergadering de nieuwe secretaris-generaal benoemt.

De benoeming van Nusseibeh is controversieel, vanwege de mensenrechtenschendingen in de VAE en de vermeende steun aan de RSF. De VAE ontkennen echter militaire steun te verlenen aan een van de strijdende partijen in Soedan.

De mondhygiënist zong alle Arabische liedjes mee

0

Als ik de geschiedenis van deze eeuw in zeshonderd woorden zou moeten samenvatten, dan zou ik beginnen in een tandartspraktijk in Amsterdam-Zuid, waar ik me afgelopen maandag meldde voor de halfjaarlijkse controle. Wat daar gebeurde, zou ik dan presenteren als een anekdotisch bewijs voor onze heerlijk rommelige wereld, waarin naast veel ellende en oorlog ook heel wat vrolijkheid te vinden is.

Voorafgaand aan de reguliere controle zou een mondhygiënist zich ontfermen over mijn gebit. Ik geniet van het bezoek aan de tandarts, het licht dat op me schijnt, de instrumenten die in mijn mond glijden, het zachte geluid van de boor – zolang ik me kan herinneren, vond ik het een aangename ervaring. Na het bezoek wrijf ik over mijn kaak, trek mijn jas aan en trek de wereld weer in, als herboren. Een wortelkanaalbehandeling, ik onderga het met genoegen. Innerlijk hum ik Het is altijd lente in de ogen van de tandartsassistente…

Bij mijn vorige bezoek ontfermde een beeldschone Perzische prinses zich over mijn gebit. Met vijl en draad drong ze diep de grot in, onder mijn gehemelte vloog een engel.

Deze keer zou het anders worden. ‘Meneer Benali?’ Een jongeman met donker, lang haar en een donkere baard heupwiegde voor me uit; op zijn armen tatoeages met Arabische teksten. Hij deed me denken aan de gezichten van sjiitische martelaren die worden meegedragen in processies. Van een Iraakse hardrockzanger had hij ook wel iets.

We liepen de behandelkamer binnen. Hij stelde de gebruikelijke vragen, waaronder of ik drugs gebruikte. ‘Nee, maar zeggen veel mensen ja?’ vroeg ik. ‘Zeker’, zei hij, ‘we zijn tenslotte in Amsterdam.’ Hij sprak Nederlands met een Isfahaans accent.

‘Ik kom uit Iran. Ik spreek zeven talen. Azeri. Turks. Perzisch. Arabisch. Beetje Russisch’

Ik ging liggen. De muziek die zachtjes op de achtergrond had gekabbeld, zette hij wat zachter, waarna Arabische, Perzische en Turkse muziek de ruimte instroomde. En elk lied zong hij mee. De mondhygiënist bleek een human beatbox uit de Oriënt te zijn. Als ik mijn ogen sloot, dan zat ik in een taxi in Damascus, Casablanca of Teheran. Maar ik was in Amsterdam.

De behandeling zat erop, ik mocht weer praten. ‘Kom je uit Syrië? Je zong al die Arabische liedjes mee.’ Hij lachte, deze vraag streelde hem. ‘Ik kom uit Iran. Ik spreek zeven talen. Azeri. Turks. Perzisch. Arabisch. Beetje Russisch.’

Zijn beste vriendin was een Marokkaanse. We verbroederden ter plekke. Hij vertelde over Teheran: ‘Geloof de televisiebeelden niet, het is een moderne stad met een jeugd die zijn leven volop leeft, ze zijn daar vrijzinniger dan hier.’ Ik gaf hem reistips voor Marokko.

Toen kwam de tandarts binnen, die na een korte blik op de röntgenfoto van de kies vertelde dat een serieuze ingreep aanstaande was, een wortelkanaalbehandeling misschien, maar zeker ook een implantaat.

Ik nam afscheid van de vrolijke Pers en reed de avond in. De volgende dag zocht ik verder naar een tandarts in de buurt, een second opinion kan geen kwaad. Tips zijn altijd welkom.

Ik ontdekte dat de as Tanger-Caïro-Damascus-Teheran stevig als een beugel door de tandartswereld loopt. Elke kliniek in Amsterdam en omstreken wordt wel bemand door een veelkleurig team van niet-westerse groeibriljanten; allemaal in het bezit van een uitstekend gebit natuurlijk.

Habibi, ya nour al ‘ain!

Trump voert (weer) een pro-Russisch beleid: moet Oekraïne toegeven aan Poetins agressie?

0

Europa vreest dat Oekraïne concessies moet gaan doen aan Rusland, omdat de Amerikaanse president Donald Trump zich opnieuw pro-Russisch opstelt.

In een kritische analyse stelt NRC dat Trump de afgelopen maanden herhaaldelijk standpunten heeft ingenomen die gunstig uitpakken voor het Kremlin. Volgens critici beperkt Washington militaire steun aan Kyiv, oefent het vooral druk uit op de Oekraïense regering en probeert het Witte Huis de betrekkingen met Moskou te normaliseren.

Trumps Ruslandbeleid voedt de zorg dat de Verenigde Staten Oekraïne en Europa in de steek laten. Traditioneel speelden de VS rol van belangrijkste bondgenoot van Oekraïne én de beschermer van de Europese veiligheidsorde, die sinds het einde van de Koude Oorlog heeft bestaan.

Poetin laat nu weten opnieuw te willen onderhandelen met zowel de Verenigde Staten als Oekraïne. Na overleg met de Amerikaanse gezant Steve Witkoff sprak de Russische president zich uit voor hervatting van trilaterale gesprekken over een mogelijke vredesregeling en toekomstige veiligheidsafspraken.

Een onmiddellijk staakt-het-vuren wijst de Russische president echter af, bericht Die Welt. Ook herhaalde hij zijn standpunt dat de door Rusland bezette delen van de Donbas historisch tot Rusland behoren, een opvatting die door Oekraïne en westerse landen categorisch wordt verworpen.

Waarom demonstreren de Servische studenten?

0

Wat begon als een protest tegen een bouwramp is uitgegroeid tot de grootste politieke uitdaging voor de Servische machthebbers in jaren. Tienduizenden studenten en hun sympathisanten trokken deze week door de straten van Belgrado om hun steun uit te spreken voor de zogeheten Student List, een beweging die een einde wil maken aan veertien jaar dominantie van de rechtse, Servische Progressieve Partij (SNS) van Aleksandar Vučić.

De directe aanleiding voor de protesten ligt in de tragedie van november 2024, toen een overkapping van het gerenoveerde treinstation van Novi Sad instortte, schrijft de Britse krant The Guardian. Daarbij kwamen zestien mensen om het leven. Veel Serviërs zagen de ramp niet als een noodlottig ongeluk, maar als het gevolg van corruptie, vriendjespolitiek en gebrekkig toezicht bij overheidsprojecten.

Aanvankelijk eisten studenten slechts een onafhankelijk en transparant onderzoek. Toen de autoriteiten daar volgens hen onvoldoende gehoor aan gaven, verbreedde de beweging haar agenda. De protesten gingen steeds vaker over de staat van de democratie, de onafhankelijkheid van de rechtspraak, mediavrijheid en de concentratie van macht rond Vučić.

De studenten verwijten de regering dat zij publieke middelen inzet voor partijpolitieke doeleinden en kritische stemmen intimideert. Burgerrechtenorganisaties hebben bovendien gewaarschuwd dat verkiezingen oneerlijk zijn, onder meer door intimidatie van tegenstanders.

Voor veel demonstranten staat daarom meer op het spel dan een gewone verkiezing. Zij zien de stembusgang als een keuze tussen voortzetting van het huidige politieke systeem en de mogelijkheid van een fundamentele politieke vernieuwing. De studenten protesteren niet alleen tegen corruptie, maar vooral vóór een ‘normaal land’, zoals veel aanwezigen het omschrijven. Ze willen een Servië waarin wetten gelden voor iedereen en de overheid eerlijk verantwoording aflegt.

Oktober verloopt nogal chaotisch

0

Welkom bij de herfsteditie van ons collectieve existentiële theater! Het is oktober 2026, de maand waarin de vallende bladeren niet het enige zijn dat met snelheid naar beneden stort. Ook onze laatste restjes logica hebben besloten de boom te verlaten.

Kijkt u eens om u heen in de zaal van de actualiteit. De regisseur van dit jaar heeft duidelijk gekozen voor het genre ‘absurdistische tragikomedie met een vleugje sciencefiction’.

Neem de absolute hoofdrolspeler van deze maand: kunstmatige intelligentie. AI is inmiddels zo geavanceerd dat het menselijke emoties kan simuleren. Geweldig nieuws. Terwijl de gemiddelde mens op kantoor probeert te functioneren als een emotieloze robot om de werkweek te overleven, doet een servervriendje in Silicon Valley zijn uiterste best om te klinken alsof hij een burn-out heeft. ‘Ik voel me vandaag een beetje binair’, zucht de chatbot tegen de helpdeskmedewerker. We hebben de rollen officieel omgedraaid.

Ondertussen zagen we in de coulissen van de Haagse politiek een prachtig staaltje choreografie. Het politieke toneel leek op een heropvoering van ‘De Stoelendans’. Ministers vielen over elkaar heen om uit te leggen waarom de plannen die ze vorige maand nog ‘historisch en waterdicht’ noemden, nu plotseling ‘vloeibaar en aan herziening toe’ zijn.

De begrotingsdebatten hadden de dramatische spanning van een Shakespeare-monoloog, maar dan uitgevoerd door boekhouders met een acute aanval van rekenblindheid. ‘Er is geen geld, maar we gaan het wel uitgeven!’ riep men in koor. Het publiek applaudisseerde enthousiast, terwijl we onze portemonnee steviger vasthielden.

Zelfs het weer past zich aan de veranderlijke meningen van Den Haag aan. De herfst is een bipolaire ervaring geworden. Je loopt buiten in een winterjas met daaronder een korte broek, puur uit angst dat het klimaat halverwege de middag besluit van gedachten te veranderen.

We willen geen papieren tijgers of Brusselse ontbijtjes meer

Onder die oppervlakte piept en kraakt Nederland en vertoont het diepe constructiefouten in de morele fundering van het asielcircus. De politiek probeert met kunst- en vliegwerk de meubels te redden, terwijl de actualiteit de satire inmiddels met vlag en wimpel overtreft.

Onze kersverse premier zat in Brussel aan een ‘migratieontbijt’, want niets smaakt immers beter bij de croissants dan een gesprek over het lozen van je asielproblemen buiten de EU-grenzen.

Het kabinet droomt hardop over terugkeercentra in Rwanda of Oeganda. Een prachtig staaltje luchtfietserij. Terwijl we in Nederland nog geen dakkapel kunnen plaatsen zonder drie jaar aan stikstofprocedures, denkt Den Haag in een paar weken een Afrikaanse asielhub te regelen. De burger kijkt ernaar en denkt: los het gewoon híér op.

Want die burger is de overlast spuugzat. Dat bleek deze week uit nieuwe wetgeving: criminele asielzoekers worden sneller ‘ongewenst’ verklaard en opvangcentra mogen bij zware ordeproblemen in een 23-uurslockdown. We hebben het hier niet over een zwaar beveiligde gevangenis in Texas, maar over de Nederlandse opvang. Winkeldiefstallen, vechtpartijen en intimidatie rondom azc’s zorgen ervoor dat de tolerantie tot het vriespunt is gedaald. De tijd van ‘kopjes thee drinken’ is voorbij; men eist dat de wet wordt gehandhaafd en dat raddraaiers direct op het vliegtuig worden gezet.

Als klap op de vuurpijl zetten JA21 en de SGP het kabinet het mes op de keel. Hun harde eis voor steun aan het Belastingplan: de opvangdwang moet van tafel en tienduizenden Syriërs moeten opnieuw worden beoordeeld op terugkeer. Het is tekenend voor de sfeer. Zelfs onze portemonnee wordt nu politiek gekoppeld aan de asielinstroom.

De Nederlander is niet harteloos en wil echte vluchtelingen best opvangen. Maar het systeem is vastgelopen, de kosten rijzen de pan uit en de overlast tast het dagelijks leven aan. We willen geen papieren tijgers of Brusselse ontbijtjes meer.

Men wil grip, rust en een overheid die de eigen grenzen en burgers serieus neemt. De emmer is voor velen niet alleen vol, maar simpelweg door de bodem gezakt. Oktober 2026 was een masterclass in chaos. We lachen om de absurditeit, omdat het alternatief is dat we zachtjes in een hoekje gaan zitten huilen. En dat mag, want het theater van het leven is gratis toegankelijk… al betalen we de rekening achteraf via de belasting.

Palestijnse student ten onrechte voor Hamas-strijder uitgemaakt, concludeert NOS

0

De Palestijnse student Hussein Issa is vanwege een vertaalfout ten onrechte in verband gebracht met de Hamas-aanval van 7 oktober, schrijft NOS. Issa studeert in Maastricht.

Nadat Issa op Instagram een video had gedeeld, waarin hij naar beelden van de aanslagen keek en zijn betrokkenheid leek te impliceren, ontstond er ophef in de media en de politiek. De video kreeg aandacht van de media, nadat het Centrum voor Informatie en Documentatie Israël (CIDI) de video had gedeeld. Volgens de pro-Israëlische lobbyorganisatie verheerlijkte Issa in de video terrorisme.

Verschillende media, waaronder De Telegraaf en de NOS, gingen mee in dit narratief. Issa zou, verwijzend naar de beelden, ‘this is me’ hebben gezegd. De Palestijnse student werd vanwege alle ophef door de Universiteit Maastricht geschorst.

Inmiddels is gebleken dat Issa in de video geen Engels sprak, maar Arabisch. Volgens de NOS heeft nieuwe analyse uitgewezen dat hij in Palestijns dialect ‘tasheshni’ (‘neem me mee naar buiten’) zei. Hij toonde dus helemaal geen betrokkenheid bij Hamas of bij de gebeurtenissen van 7 oktober, aldus de NOS.

Begin deze maand oordeelde het Openbaar Ministerie al dat Issa niet schuldig was aan betrokkenheid bij de aanslagen of aan verheerlijking van terrorisme. Hierop hief de universiteit de schorsing op en mocht Issa zijn studie vervolgen.

De Volkskrant merkt op dat media tijdens de ophef geen aandacht hadden besteed aan de vraag wie Issa was en wat hij precies bedoeld had in het filmpje. Issa, die afkomstig is uit Noord-Gaza, verloor drie broers bij Israëlische bombardementen. Zijn ouderlijk huis werd verwoest. In de krant legt Issa zelf uit dat hij heel iets anders had bedoeld. Hij had ‘tasheshni’ als stopwoordje gebruikt, net als in andere filmpjes.

In juni dit jaar kwam Issa naar Nederland, samen met 46 andere Palestijnen die een werk- of studievisum hadden gekregen. Volgens de NOS moesten zij hierbij ook door Israël reizen en toestemming krijgen van Israël om de grens over te gaan. Israël voert altijd strenge veiligheidscontroles uit.

Volgens de Volkskrant hield de ophef die ontstond ook verband met de onenigheid binnen de coalitie over de komst van studenten uit Gaza. Vooral de VVD is tegen medewerking van Nederland aan hun evacuatie uit Gaza, omdat de partij ‘bang’ is dat zij na hun studie asiel aanvragen. VVD-fractieleider Ruben Brekelmans zou daarom zijn meegegaan de beschuldigingen.

Gedupeerde toeslagenouders die naar buitenland vluchtten, willen terug naar Nederland

0

Honderden gedupeerde ouders uit de toeslagenaffaire willen terugkeren naar Nederland, nadat zij uit angst voor de Belastingdienst naar het buitenland vertrokken. De terugkeer verloopt echter moeizaam, onder meer door problemen met huisvesting en verschillen in gemeentelijke ondersteuning, zo schrijft Binnenlands Bestuur.

Sinds 2022 zijn 229 gezinnen met hulp van het Ondersteuningsteam Buitenland (OTB) teruggekeerd naar Nederland. Nog eens 371 gezinnen zitten in een terugkeertraject. De afgelopen vier jaar hebben zich in totaal 1.700 ouders uit 45 landen bij het ondersteuningsteam aangemeld. Onder hen zijn veel alleenstaande moeders die met hun kinderen vertrokken uit angst voor deurwaarders of de jeugdbescherming.

Het OTB, dat in opdracht van het ministerie van Financiën werkt, helpt gedupeerde ouders bij het opbouwen van hun leven. De ondersteuning bestaat onder meer uit hulp bij werk, opleidingen en financiën. Bij terugkeer kan het team ook verhuiskosten en reiskosten vergoeden en contact leggen met de gemeente waar het gezin zich wil vestigen.

Huisvesting grootste obstakel

Een van de grootste problemen bij terugkeer is het vinden van woonruimte. Ouders die nog in het buitenland wonen kunnen niet rekenen op hulp van gemeenten bij het vinden van een woning en ze krijgen ook geen voorrang op een huis, zegt advocaat Khadija Bozia. Zij is voorzitter van de Werkgroep Toeslagenadvocaten.

Verder zijn er grote verschillen in de ondersteuning die gemeenten bieden. Waar de ene gemeente bijvoorbeeld tandartskosten vergoedt, is het bij een andere gemeente moeilijk om zelfs een fiets voor de kinderen vergoed te krijgen.

Ook na terugkeer kunnen ouders opnieuw tegen problemen aanlopen bij instanties. Gedupeerde Karima Ouadid, die zelf naar Duitsland vertrok, stelt dat sommige ouders nog steeds als fraudeur worden behandeld. Volgens haar blijft de hulp bij terugkeer regelmatig beperkt tot een vliegticket en verhuiskosten, terwijl gespecialiseerde begeleiding nodig is.

Het ministerie van Financiën herkent zich niet volledig in de kritiek. Volgens het ministerie hebben ouders soms verwachtingen die buiten de mogelijkheden van de brede ondersteuning vallen. Wel heeft een bezoek van staatssecretaris Sandra Palmen aan Curaçao volgens het ministerie geleid tot meer inzicht in de verschillen in sociale voorzieningen. Zo is daar recent een pilot gestart voor schuldhulpverlening, die op het eiland voorheen ontbrak.

Voormalig GroenLinks-politicus Jorrit Nuijens overleden

0

Voormalig GroenLinks-raadslid en wethouder Jorrit Nuijens is op 46-jarige leeftijd overleden, zo meldt de Amsterdamse tv-zender AT5. Nuijens haalde als politicus fel uit naar de verrechtsing in Nederland.

De flamboyante politicus begon zijn politieke carrière bij GroenLinks als deelraadslid van Amsterdam-Centrum. In 2013 deed hij een poging om lijsttrekker te worden van GroenLinks Amsterdam, maar moest het afleggen tegen de ervaren Rutger Groot-Wassink. Vervolgens was hij van 2014 tot 2018 lid van de Amsterdamse gemeenteraad. Ten slotte werd Nuijens wethouder van de gemeente Diemen, maar werd in 2019 gedwongen om op te stappen na een incident met de politie.

De tegendraadse Nuijens schuwde controversiële uitspraken niet. Spraakmakend waren zijn kritische noten over de verrechtsing in Nederland. Zo haalde hij in 2018 als wethouder van Diemen fel uit naar de landelijke VVD en het CDA, vanwege hun plannen om nieuwkomers die niet wilden integreren hun stemrecht te ontnemen. Nuijens noemde dat op Twitter ‘fascistoïde’ politiek. Maar onder druk van de gemeenteraad nam hij daarna afstand van deze gepeperde uitspraken. Ook had Nuijens op Twitter gezegd dat het rechtse dagblad De Telegraaf geen ‘krant’ mocht heten, omdat de publicatie volgens hem niet aan ‘echte journalistiek’ deed.

In juni 2019 kwam aan zijn wethouderschap abrupt een einde, na een woordenwisseling met de politie voor de Stopera, waarbij hij een boete kreeg voor drugsbezit en het verstoren van de openbare orde. Nuijens zou daarbij een agent in het gezicht hebben gespuugd.

Rutger Groot-Wassink herinnert Nuijens zich vooral als een ’theatrale’ politicus. ‘Hij praatte vol met hyperbolen en met humor. Van die gedrevenheid kon ik enorm genieten’, aldus Groot-Wassink tegen AT5.

Nuijens heeft zelf besloten uit het leven te stappen. Gisteren hebben familie, vrienden en oud-collega’s afscheid van hem genomen.