Alle ambtsberichten worden vanaf nu weer openbaar. Deze berichten laten zien op welke landeninformatie asielbesluiten zijn gebaseerd. Sinds mei dit jaar waren ze alleen intern beschikbaar, om te voorkomen dat asielzoekers hun aanvraag erop zouden afstemmen.
De minister van Buitenlandse Zaken van Weel informeerde de Tweede Kamer gisteren dat het achterhouden van deze informatie niet langer zal plaatsvinden. Deze heroverweging was gemaakt op basis van het ‘advies van het Adviescollege Openbaarheid en Informatiehuishouding (ACOI),rechterlijke uitspraken, de praktische uitwerking van het besluit en diverse Woo-verzoeken’, aldus de minister.
Het ministerie vreest dat er misbruik wordt gemaakt van de ambtsberichten, bijvoorbeeld door advocaten die asielaanvragers bijstaan in hun proces. In de ambtsberichten staat immers wanneer iemand recht op bescherming heeft in Nederland, en dat verschilt per land. Het afschermen van deze informatie werd echter sterk bekritiseerd. Transparantie over de besluitvorming is een recht, vinden critici.
Het kabinet zal nu naar andere manieren gaan kijken om potentieel misbruik in asielaanvragen tegen te gaan, schrijft van Weel. Voor een aantal landen stonden de ambtsberichten al eerder weer online, vanwege druk vanuit de maatschappij. Dit was het geval voor Syrië, Eritrea en Jemen.
Sociale onrust heerst in de straten van de grote steden van Marokko. Bij protesten van jongeren tegen de overheid, die zij verantwoordelijk houden voor de sociale ongelijkheid in het land, zijn in drie dagen tijd meer dan 67 mensen gearresteerd. Maar de groepering GenZ212 blijft mobiliseren, zo meldt Marokko Nieuws.
De vlam sloeg in de pan na geruchten dat acht zwangere vrouwen in een openbaar ziekenhuis in Agadir zouden zijn gestorven na een keizersnede.
De ordediensten willen de onrust in de kiem smoren en proberen alle bijeenkomsten te verhinderen.
‘Het volk wil gezondheid, onderwijs en verantwoording’, scanderen de demonstranten, meldt VRT. Ze zouden ook het vertrek van premier Aziz Akhannouch eisen.
Ook wordt het WK Voetbal, dat in 2030 samen met Spanje en Portugal in Marokko wordt georganiseerd, aangegrepen om de sociale onvrede aan te kaarten. ‘De stadions zijn er, maar waar zijn de ziekenhuizen?’, klinkt het in de straten.
Het zijn vooral de GenZ-Marokkanen (geboren tussen 1997 en 2012) die protesteren. Zij hebben zich losjes en anoniem georganiseerd in GenZ 212 op sociale media. Via Instagram, TikTok en Discord roepen ze op tot acties.
VRT meldt dat de jongeren ook worden geïnspireerd door GenZ-protesten in Nepal en Peru, en dat ze opvallend genoeg steun krijgen van oudere generaties.
Het schiet maar niet op met diversiteit en inclusie in Amsterdam. Althans, niet bij de hoge ambtenarij, waar Amsterdammers met een migratieachtergrond ondervertegenwoordigd blijven. Dat meldt Binnenlands Bestuur op basis van een masterscriptie van de socioloog Tyshaini Bruno (VU).
De oorzaak van de uitsluiting zou liggen bij ‘informele netwerken’ en ‘parallelle structuren’ binnen de gemeente. Amsterdammers met een migratieachtergrond worden daardoor niet gezien, krijgen geen toegang tot hogere structuren en worden niet gesteund in hun carrière, schrijft Bruno op basis van kwalitatief onderzoek.
Formeel is er dus diversiteitsbeleid bij de gemeente Amsterdam, maar de ambtelijke top runt daarbij een parallelle structuur, waardoor ‘echte kansen vaak al verdeeld zijn voordat procedures in werking treden’, staat in het onderzoek.
Het scriptieonderzoek van Bruno stoelt – naast tien diepte-interviews met ambtenaren met een migratieachtergrond – ook op haar levenservaring als Curaçaose, die vanaf haar dertiende in Nederland woont. Ze zegt in een interview de best of both worlds te hebben meegemaakt, en daardoor geleerd te hebben om met twee brillen te kijken.
Uit het onderzoek van Bruno blijkt dat doorgroei veelal ontstaat via ‘aanbevelingen, spontane uitnodigingen voor gesprekken met hogere leidinggevenden of deelname aan informele overlegcircuits waarin toekomstige promoties worden besproken’.
En juist daar vissen medewerkers met een migratieachtergrond achter het net, omdat zij structureel minder aanwezig zijn in de informele circuits van de ambtenarij.
‘Het gaat om culturele fit’, zegt Bruno. ‘Zij beheersen de taal wel, maar misschien hebben ze een accent. Dat wordt dan als minder ambtelijk of professioneel gezien. Je wordt dan minder vaak meegenomen naar informele momenten. En juist daar worden vaak de lijnen uitgezet voor wie in beeld komt voor een volgende stap. Vaak worden mensen in die netwerken ook sneller tot elkaar aangetrokken vanwege dezelfde hobby’s of sociale klasse.’
Volgens Donald Trump komt het helemaal goed met Gaza. In een 20-puntenplan dat hij gisteren presenteerde, schetst hij hoe het door oorlog verwoeste gebied moet uitgroeien tot een welvarende regio waar samenleven weer mogelijk is. Uiteindelijk zou daar zelfs een Palestijnse staat uit kunnen voortkomen
In een gezamenlijke persconferentie met Benjamin Netanyahu, die deze ideeën ondersteunt, presenteerde de Amerikaanse president het plan aan de wereld. Het was het product van gesprekken met Arabische leiders vorige week. Acht Arabische of moslimmeerderheidslanden zegden hun steun dan ook gelijk toe. Europese bondgenoten spraken onmiddellijk hun steun uit, zo meldt het Franse persbureau AFP.
De reactie van de Palestijnse strijdgroep Hamas zal even op zich moeten laten wachten. Terwijl de wereld over het plan hoorde, had de groep het voorstel nog niet ontvangen. Dit terwijl het succes van het plan afhangt van de handtekening van Hamas. Inmiddels hebben bemiddelaars het plan overgedragen en wordt het bestudeerd.
Wat staat er nu eigenlijk in het plan? De Britse krant The Guardian geeft een goede eerste indruk. Het gaat om een gelaagd plan, waarbij steeds een volgende stap genomen kan worden, als de vorige met succes is afgerond. Dit begint met het vrijlaten van gevangenen, dood of levend, aan beide kanten. Hiervoor is een quotum opgesteld. Tijdens deze uitruil wordt het vechten gepauzeerd en zal het Israëlische leger zich achter een bepaalde linie ophouden. Deze linie ligt wel in Gaza.
Pas na de uitruil gaat het proces verder. Hamas moet worden gedemilitariseerd en mag geen politieke functie meer hebben in Gaza. Hamas-leden die zich vreedzaam overgeven mogen blijven of vertrekken, zonder gestraft te worden. Het Israëlische leger moet zich ook terugtrekken uit het gebied. Het mag Gaza niet bezetten, en ook de Westelijke Jordaanoever niet.
De Gazastrook zal uiteindelijk namelijk bestuurd moeten worden door de Palestijnse Autoriteit (PA), maar niet totdat deze partij stevig is hervormd. Tot die tijd zal er een tijdelijk overgangsorgaan komen in de vorm van een ‘technocratisch en apolitiek Palestijns comité’, onder toezicht van een internationale ‘Raad van Vrede’, onder leiding van Donald Trump.
In deze periode moet Gaza worden opgebouwd, zodat het een economisch welvarende staat wordt. Er zal een interreligieuze dialoogproces zijn zodat beide groepen met elkaar kunnen samenleven. Als dat alles is gelukt, dan kunnen de Palestijnen misschien overgaan tot onafhankelijk bestuur, en misschien zelfs een eigen staat.
Ons land heeft een nacht gehad met Maccabi en met Ajax. Vlaggen zwaaien. Gemeenschappen staan grimmig tegenover elkaar. Beschuldigingen worden gevolgd door bedreigingen.
Opnieuw waren er grimmigheden. Godslastering kreeg in ons land vorige week veel aandacht. Tijdens een demonstratie in de buurt van een asielzoekerscentrum in de gemeente Haarlemmermeer werd het nodig gevonden om een Koran te verbranden. Eerder had de burgemeester al geprobeerd hiertegen bezwaar te maken, maar die klacht werd door de rechter afgewezen.
Voor mij als Jood is zo’n afschuwelijke daad van het ontwijden van datgene wat heilig is in de ogen van medegelovigen of andersgelovigen meer dan alleen maar een belediging. Het dwingt mij op te staan om mij te verzetten tegen deze aantasting van het geloofsleven van die ander.
Lastering van het goddelijk gezag binnen het geloofsdomein van die ander raakt de kern van godsdienstvrijheid in ons land. Zolang er geen grenzen worden overschreden waardoor schade zou kunnen ontstaan bij de ander – in juridische termen wordt dit benoemd als ‘ieders verantwoordelijkheid tot de wet’ – moeten we met onze handen en onze woorden afblijven van het heiligdom van die ander.
Maar bij dit soort publieke beledigingen van het geloof is er meer aan de hand.
Het ontwijden van dit boek kwetst en beledigt de moslim
In het jodendom en het christendom dragen zij de naam ‘Tien Geboden’. In de Koran staan deze niet als zodanig gegroepeerd als in de Bijbel of de Thora. Deze tien wetten staan daar wat meer verspreid over de hoofdstukken. Hoe dan ook, in alle drie geloven vertellen zij veel over de houding die de mens tegenover de Allerhoogste moet innemen en de houding die tegenover de medemens in acht moet worden genomen.
Binnen mijn geloof worden de Tien Geboden gezien als hét voorbeeld hoe de wetgeving van de Thora eruitziet. Zij bestaat uit twee delen. Het ene deel van de wetgeving vertelt mij hoe ik mij tegenover God moet gedragen, het andere deel vertelt mij hoe ik met mijn medemens, van welk geloof dan ook, moet omgaan.
Voor de moslim en de moslima is de Koran heilig. Met dit boek in handen bidt de moslim vijf keer per dag. Vanuit dit boek probeert mijn islamitische broeder of zuster tijdens het leven vorm te geven aan de Vijf Zuilen. Vanuit dit boek wordt de gelovige geïnspireerd hoe zich te kleden, wat wel en wat niet te eten, welke waarden moeten worden toegekend aan het leven. En ook hoe om te gaan met de dierbaren of de wat verder afstaanden in zijn of haar leefwereld. Kortom, het gewijde karakter van de Koran betekent alles voor hen.
Eigenlijk gelijk aan wat de Thora voor mij betekent en de Bijbel voor onze christelijke buren.
Het ontwijden van dit boek, zoals dat nu weer gebeurd is in Haarlemmermeer, kwetst en beledigt de moslim en raakt deze dan ook tot diep in de ziel.
Deze verbranding is de ultieme uiting van het totaal gebrek aan gevoel voor de medemens, voor de ander die nu eenmaal anders denkt of gelooft. Het is de meest grove schending van respect en fatsoen, wat juist zo noodzakelijk is binnen onze samenleving. Met deze daad wordt niet alleen opgestaan tegenover de Almachtige. Op dezelfde manier wordt ieder intermenselijk respect vertrapt. Is dat wat wij onze samenleving toewensen?
Hier gaat het over het welzijn van alle inwoners in ons land
Door vreselijke wereldconflicten staan ook in ons land burgers tegenover elkaar. Door de waarheid of door beeldvorming, hoe dan ook. Er heersen wederzijdse gevoelens van onveiligheid en ongewenstheid. Of het nu islamofobie of antisemitisme genoemd wordt.
Ja, Joodse burgers worden op straat regelmatig uitgescholden en ook bedreigd. Islamitische inwoners worden aangeduid als ’terroristen’ of Jodenhaters.
Onderhand heerst te veel en te hardnekkig het beeld dat de onderlinge verhoudingen misschien nooit meer goed kunnen komen.
Toen ik deze week hoorde van deze nieuwe Koranverbranding, besefte ik dat juist dit soort wanstaltigheden misschien wel het inzetbare middel is in deze tijd voor moslims en Joden – zover zij zich van elkaar verwijderd voelen – om de eerste stappen te ondernemen om elkaar toch weer op te zoeken. Elkaar te ondersteunen.
Het gaat echt niet alleen om die ene Koran, het gaat echt niet alleen over onze islamitische buren. Het gaat over het totale weefsel van onze hele samenleving. Hier gaat het over het welzijn van alle inwoners in ons land. Samen kunnen wij in de strijd hiertegen het voortouw nemen.
Moslimbroeders en -zusters, Joodse broeders en -zusters, toon samen naast elkaar hoe wenselijk burgerfatsoen zou moeten zijn, met het delen van de wederzijdse zorgen, pijn en verdriet en het zichtbaar maken van respect voor elkaars levensbeschouwing en levenswijze.
Juist in deze moeilijke tijd hebben wij dit allemaal nodig. Hier liggen kansen om elkaar weer terug te vinden. Zoals het ooit was. Tot zegen van de hele Nederlandse samenleving.
Er werd dabka gedanst, mandi gegeten en heel veel gelachen. De sfeer zat er goed in op de kade van de Rotterdamse Schiehaven, een van de opvanglocaties van het COA in de havenstad. Hier werd open azc-dag zaterdag uitbundig gevierd.
Aan de Rotterdamse kade liggen de Dutch Harmony en Cezanne, twee boten waar op dit moment alleen mannelijke asielzoekers verblijven. Even verderop ligt de vrouwenboot. Deze boten samen vormen het tijdelijke thuis voor zo’n 158 asielzoekers, die zaterdag bijeen waren gekomen om er een feestje van te maken.
Net als vorig jaar deed deze locatie weer mee met de open dag, vertelt Muntaha Saleh, die voor het Centraal Orgaan opvang Asielzoekers (COA) werkt. ‘We kregen van tevoren wel te horen dat er een veiligheidsrisico bestond. Het advies was om niet mee te doen, maar we hebben het toch gewoon gedaan. Ik heb geen enkele dreiging gezien’, zegt ze enthousiast.
‘Ik zit hier al 21 maanden’
En dat betekende veel lachende gezichten. Tegenover de boot zit een vrouw uit Syrië. Ze verkoopt zelfgebreide mutsen, sjaals en sleutelhangers. Voor haar betekent vandaag even weg uit de dagelijkse sleur van het leven op een boot. ‘Ik zit hier al 21 maanden’, vertelt ze. ‘Mijn man en drie kinderen zijn nog in Syrië. Mijn jongste is zes jaar. Ik zou ze zo graag zien. Het wachten duurt zo ontzettend lang.’
De vrouw, van wie de naam bij de redactie bekend is, is Koerdisch en komt uit Afrin, een van de plekken in Syrië waar de oorlog nog gaande is. Dat de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND) dit niet ziet en haar zo lang laat wachten op een besluit, begrijpt ze niet en maakt haar wanhopig.
Het doet haar zichtbaar goed even te praten, en dat is precies het idee van de open dag, die jaarlijks wordt georganiseerd door het COA, de IND, Dienst Terugkeer & Vertrek (DT&V) en VluchtelingenWerk op nationale Burendag. Want de bewoners van het azc zijn ook buren, is het idee, en veel mensen in de stad hebben geen idee hoe het leven van deze buren eruitziet.
Beeld: Majorie van Leijen
Dit was dan ook de reden voor Jan Bekkers en Bert Goud om even op de koffie te gaan op de Schiehaven. Jan kijkt vanuit zijn woning uit op de twee boten. Bert komt uit Schiedam, maar de COA-locaties in deze stad deden dit jaar niet mee. ‘We wilden zien hoe deze mensen leven. In de media wordt toch vaak een beeld gecreëerd waardoor we denken dat het gevaarlijk is om hier te komen. Maar dat beeld klopt dus helemaal niet’, vertelt Goud.
Rondleiding
Terwijl de opzwepende muziek die bij de Arabische volksdans hoort door de speakers galmt, worden plukjes bezoekers af en toe meegenomen de boot op, voor een rondleiding door het azc. ‘Dit is een relatief luxe uitvoering’, zegt Berat E. al direct als hij de rondleiding begint. ‘Er zijn ook cruiseschepen die als azc fungeren. Maar alle extra’s die bij een cruiseschip horen, zoals een zwembad of een cinema, zijn niet beschikbaar voor de bewoners. We verzorgen de basis: mensen kunnen hier slapen, eten en wat chillen.’
Berat, die niet met zijn volledige achternaam genoemd wil worden, werkt als woonbegeleider op een azc in Vlaardingen. ‘Maar dat azc gaat binnenkort dicht’, vertelt hij. ‘Er is heel veel kritiek geweest vanuit de bewoners in de wijk. Ze zouden zich onveilig voelen. Ik werk hier echt al best wat jaren, en heb nog nooit iets gezien wat dit gevoel van onveiligheid zou kunnen aanwakkeren. Het is echt een beeld dat mensen zelf creëren. Zo was er laatst een klacht over asielzoekers die op fatbikes rond zouden rijden. Er is echt niemand in dat azc die een fatbike heeft, toch worden deze fatbikes door omwonenden aan het azc gerelateerd.’
‘Er is echt niemand in dat azc die een fatbike heeft’
Ondanks het gebrek aan bewijs is de gemeente gezwicht voor de aanhoudende klachten, vertelt hij. De bewoners van het azc zullen binnenkort worden overgeplaatst en ook de woonbegeleiders krijgen een nieuwe locatie toegewezen. ‘Op deze boot hebben bewoners veel minder last van boze omwonenden. Ik denk eerlijk gezegd dat dit komt omdat een boot toch wat meer uit de stad ligt. Het azc in Vlaardingen ligt in het centrum, mensen voelen zich dan sneller bedreigd.’
Negatief beeld
‘Het is toch echt jammer dat mensen zo’n negatief beeld hebben van azc’s, want meestal gaat het juist heel goed’, zegt Simone van Buddy to Buddy, een organisatie die nieuwkomers koppelt aan – in dit geval – Rotterdammers om hen uit hun sociale isolement te halen. ‘En daar is echt veel animo voor. Elke maand starten we een nieuwe lichting, waarbij we steeds zo’n vijftig koppels maken. Dat is echt heel gezellig. Vorige maand heeft een van de deelnemers voor ons gekookt en hebben we met z’n allen gegeten. Dat zijn de leuke momenten.’
‘Misschien blijven mensen weg omdat ze denken dat het niet veilig is om hier te komen’
Volgens Simone vloeit het negatieve beeld rondom azc’s voort uit de berichtgeving in de media. ‘Ook nu werd er veel aandacht besteed aan de demonstraties bij azc’s, terwijl dit de uitzondering vormt. Er zijn ook heel veel gemeenten waar het heel goed gaat. Kijk naar deze dag vandaag. Daar mag wat mij betreft wel wat meer aandacht voor komen.’
Muntaha is het daarmee eens. ‘Het is hier echt gezellig, toch zijn er heel wat minder mensen vandaag dan vorig jaar. Misschien blijven mensen toch weg omdat ze denken dat het niet veilig is om hier te komen. Er is immers veel aandacht geweest voor de demonstraties. Terwijl hier nog nooit zoiets is gebeurd’, zegt de COA-medewerkster.
Opvangschip Silja. Beeld: Majorie van Leijen
Toch was veiligheid voor de Silja, het cruiseschip even verderop waar 1500 mensen verblijven, reden om dicht te blijven. ‘Het is niet dat er een directe dreiging was. Maar deze boot is zo groot. Als we hier mensen rondleiden, kunnen we minder makkelijk het overzicht houden’, vertelt een bewaker van de locatie aan de Marconistraat. ‘We doen dit uit voorzorg. Gelukkig hebben we nog nooit een dreiging ervaren, en ik sta hier al vanaf de eerste dag’, zegt hij goedlachs.
‘Gelukkig hebben we nog nooit een dreiging ervaren’
Inmiddels wordt op de Schiehaven de mandi tevoorschijn gehaald: een typisch Jemenitisch rijstgerecht met kip, speciaal voor deze gelegenheid geserveerd door Yemini Restaurant uit Den Haag. Een aantal mannen in traditionele kledingdracht komt uit de boot tevoorschijn. ‘Oh, de show gaat beginnen’, klinkt het. ‘Het is fijn als mensen zo goed met elkaar kunnen opschieten’, zegt Berat. ‘Dat is echt niet altijd het geval. Je komt toch terecht in een kamer met een vreemde, en die kiezen wij voor ze uit. Dat kan heel wat spanningen opleveren.’
Op de valreep komen drie internationale kunststudenten het terrein oplopen. Ze wonen net drie weken in Rotterdam, niet ver van de boot vandaan, en willen zien wat de stad te bieden heeft. ‘En dit hoort daar ook bij.’
Precies een maand voor de verkiezingen kan de Nederlandse kiezer weer rekenen op een stortvloed aan kieswijzers. Dit jaar presenteert ook de Volkskrant een eigen variant: de ‘Stemchecker’.
Op basis van een aantal stellingen, waarop je alleen ‘voor’ of ‘tegen’ kunt antwoorden, bepaalt de Volkskrant welke partij het meest bij jouw standpunten past. Opvallend is dat de stemwijzer van de Volkskrant begint met Buitenland en Defensie en eindigt met Werk en Geld.
Verder zijn er een apart kopjes voor Stikstof en Klimaat, Asiel en Immigratie, Wonen, Veiligheid en Diversen. In die laatste restcategorie vallen twee stellingen over de LHBTIQ+-gemeenschap op.
Opmerkelijk is dat er geen stellingen over racisme zijn opgenomen in de Stemchecker van de Volkskrant.
Die ontbreken overigens ook bij Checkjestem.nl, nog een kieswijzer die te raadplegen is. Hoewel het woord genocide niet wordt gebruikt, is er wel een stelling over Gaza: ‘Kinderen uit Gaza die ernstig gewond of ziek zijn tijdelijk naar Nederlandse ziekenhuizen evacueren.’
In de Stemchecker staat ook een vraag over de wens van D66 om politieke partijen te verplichten leden te hebben. Daarmee wil D66 af van eenmanspartijen zonder interne ledenstructuur, zoals de PVV, waar de wil van Wilders wet is.
‘Waren het buitenlanders?’, vroeg hij met een ernstige blik. ‘Wie, die fascisten? Nee, het waren Hollanders’, reageerde ik.
Het was zaterdag en ik was op familiebezoek in Almere. Dat doe ik dezer dagen met baby en vrouw in de aanslag. Op familiebezoek bij andere uit Amsterdam weggegentrificeerde allochtone gezinnen uit Nieuw-West, omdat Nieuw-West steeds meer wordt bevolkt door kapitaalkrachtige witte gezinnen en expats die wel een huisje in ons stadsdeel hebben kunnen kopen voor minimaal een half miljoen euro tegenwoordig.
‘Oh, gelukkig maar’, zei de heer des huizes opgelucht over die andere witte broeders op het Malieveld. Maar ook met enige twijfel in zijn gezicht. ‘Beter toch, dat het geen buitenlanders zijn?’ Ik haalde mijn schouders op.
Het was een kort politiek moment tussen het gekrijs van de baby’s en kinderen door. Die ernstige, allochtone blik in zijn ogen had ik al lang niet meer waargenomen. Het stoorde me, die angstige vraag: zijn het Marokkanen, Turken, buitenlanders? Maar ergens natuurlijk ook zeer begrijpelijk.
Want wat gebeurde er na de Maccabi-rellen? Toen waren wij, moslims, nog lang niet jarig, en had (extreem)rechts Nederland nog een reden om keihard uit te halen naar het ‘links-liberale multiculturalisme’, zoals Wilders dat deed tijdens de Algemene Politieke Beschouwingen. En dan zou VVD-Kamerlid Bente Becker wellicht nog een racistische integratiemotie indienen. Dat de aanstichters van het geweld toen Israëlische fascisten waren, daar gaat het, bijna een jaar na dato, nog steeds niet over.
Maar nu waren het dus witte Nederlanders, van het soort dat je gerust de kinderen van Wilders kunt noemen, omdat ze, zoals Arjen Lubach in zijn show ook minutieus heeft aangetoond, op bijna identieke wijze zijn woorden papegaaien. Ook liet Lubach heel goed zien hoe Wilders zijn volk ophitst tegen het gezag, door bijvoorbeeld te roepen dat niet de burgemeester maar zij ‘de baas’ zijn.
Het stoorde me, die angstige vraag: zijn het Marokkanen, Turken, buitenlanders?
Maar wat Lubach en de rest van de media niet deden, is het beestje bij de naam noemen, zoals rechts dat wél doet wanneer ‘buitenlanders’ de daders zijn. Dit was ‘blank’ en wit (kies maar uit) fascistisch geweld, uit ‘puur’ autochtone bodem. Ik adviseerde mijn witte collega’s, die bij toonaangevende landelijke media zoals Nieuwsuur, EenVandaag, NOS, Buitenhof, WNL op Zondag, Pauw & De Wit, enzovoorts werken, de volgende vragen te stellen aan extreemrechtse politici:
Wat als dit Marokkanen, moslims of Palestina-activisten waren geweest, Dilan Yeşilgöz?
Moeten we ze nu niet denationaliseren en ‘remigreren’, Geert Wilders, Joost Eerdmans?
Hoe zijn deze gasten geïntegreerd dan, Jeroen Nobel, Bente Becker?
Moeten we het extreemrechtse gedachtegoed niet strafbaar stellen, Thierry Baudet, Caroline van der Plas?
Ik heb niet alles bekeken, maar bij geen enkel groot tv-station ging het hierover. Het debat liep al stuk op de vraag of dit nou ‘politiek geweld’ was of niet, hoorde ik de überrechtse Caroline van der Plas haar blanke achterban beschermen. En een Nieuwsuur-journalist had nog het lef om het geweld in de schoenen te schuiven van de fractieleider van D66, Rob Jetten. ‘Of hij de boel niet op scherp had gezet door de PVV als fout en ondemocratisch te bestempelen?’
Godallemachtig, met zulke journalisten, die blind zijn voor hun eigen witheid en dat witte suprematie de primaire oorzaak is voor het blanke geweld van zaterdag 20 september, heeft Wilders de slag om Den Haag al gewonnen.
Alles aan dat extremistische blanke gezelschap was dus politiek. En niet alleen ‘politiek’, maar ook nationalistisch, racistisch en fascistisch. Dat zullen de politieke aanstichters van het geweld, de PVV, FvD en inmiddels ook de BBB en VVD, niet zeggen. Want dan zouden ze komen aan hun eigen verdienmodel (het mobiliseren van blanke frustraties), zodat ze zelf nog jaren in de Kamer kunnen zitten (salarissen innend) zonder echt iets te hoeven oplossen aan blanke woningnood, blanke werkloosheid en blanke armoede.
Ja, kinderen van Wilders (die nu overal AZC’s bestormen), jullie vader heeft jullie niks anders te bieden dan een doodlopende rancuneleer. Hij heeft jullie in een kwart eeuw Kamerlidmaatschap niet weten aan te passen aan de multiculturele samenleving met de bijbehorende multiculturele liefde, waardoor we jullie ook zouden kunnen opnemen in ons bestaan. Dat gaat niet als je jezelf superieur waant.
Moldaviërs kiezen massaal voor een toekomst binnen Europa. De pro-Europese partij Actie en Solidariteit kreeg ruim 50 procent van de stemmen, meer dan het dubbele van de pro-Russische partij, het zogenoemde Patriottenblok, zo meldt de BBC.
De verkiezingen in het land verliepen onder hoogspanning, met veel ‘inmenging vanuit Russische zijde’, aldus de zittende Moldavische president Maia Sandu van Actie en Solidariteit. Bij sommige stembureaus gingen mensen zelfs met angst naar de stembus, omdat er geruchten over bomaanslagen de ronde deden. Drie verdachten zijn inmiddels opgepakt.
De Moldavische kiezer heeft in de stembus duidelijk gekozen voor een pro-Europese koers. Actie en Solidariteit heeft geen steun van andere partijen nodig om een regering te vormen.
Toch laat de pro-Russische partij, met Igor Dodon als oppositieleider, het er niet bij zitten en riep al voordat de resultaten binnenkwamen op tot protest.
De opkomst in het land met 2,4 miljoen inwoners lag met 52 procent hoger dan in voorgaande jaren.
Moldavië heeft een grote strategische waarde voor Europa en Oekraïne vanwege de afgescheiden regio Transnistrië, waar Russische troepen zijn gelegerd. De oorlog heeft een enorme impact op het kleine land, waar duizenden Oekraïners naartoe zijn gevlucht.
Op reformatorische en islamitische scholen krijgen leerlingen soms tegenstrijdige boodschappen over democratische waarden en religieuze overtuigingen. Dat blijkt uit onderzoek van Nieuwsuur, bericht NOS.
Hoewel scholen verplicht zijn burgerschapswaarden als gelijkheid en verdraagzaamheid te onderwijzen biedt artikel 23 van de Grondwet ruimte voor een religieuze invulling, schrijven journalisten Milena Holdert en Youri Vugts. Dit kan soms wringen, vinden ze. Volgens deskundigen leidt dit tot ‘dubbele boodschappen’ die kinderen in verwarring brengen. Zo leren kinderen dat ‘je zelf kunt bepalen hoe je je leven leidt’, maar ook dat ze ‘God moeten gehoorzamen’.
Op reformatorische scholen klinkt het standpunt dat de man ‘het hoofd’ is en de vrouw hem ‘onderdanig’ moet zijn. Homoseksuele relaties worden afgewezen; een homoseksuele docent met een relatie wordt ontslagen, bevestigt een schoolbestuurder: ‘Dat past niet bij onze grondslag.’
Beeld: screenshot X
In islamitische lesmethodes worden passages aangetroffen die volgens islamwetenschapper Christian Lange ‘zorgwekkend’ zijn. Joden uit de oudheid worden gekoppeld aan woekerrente en geldzucht, met een afbeelding van Dagobert Duck. Religiewetenschapper Pooyan Tamimi Arab noemt het ‘een suggestieve tekst om Joodse mensen uit de oudheid te koppelen aan hun moderne moordenaars, de nazi’s.’ Het ministerie erkent dat grondrechten hier ‘onvermijdelijk’ schuren.
Volgens Tamimi Arab staat Nederland op een tweesprong. Moeten we vasthouden aan een multiculturele benadering waarin uiteenlopende opvattingen over vrijheid naast elkaar bestaan, of voor een model waarin het gelijkheidsidee centraal staat?
Ondertussen zijn moslims erg kritisch over Milena Holdert, de onderzoeksjournalist van Nieuwsuur die regelmatig kritisch over de islam schrijft. Stichting Al-Andalous vermoedt een islamofobe agenda.
‘Het is moeilijk om een direct bewijs te vinden dat Milena Holdert bewust anti-islam te werk gaat of samenwerkt met bepaalde partijen. Toch valt er iets op in de manier waarop zij en haar collega’s moslims in beeld brengen. Moslims worden vaak in hokjes geplaatst, er worden telkens verbanden gelegd met ‘extreem’ of met één bepaalde leer binnen de islam.’ De stichting vindt het opvallend dat Holdert haar onderzoeken telkens publiceert vlak voor de verkiezingen, wat duidt op een patroon.
Onze site gebruikt cookies en vergelijkbare technologieën onder andere om u een optimale gebruikerservaring te bieden. Ook kunnen we hierdoor het gedrag van bezoekers vastleggen en analyseren en daardoor onze website verbeteren.
Deze website gebruikt cookies om uw gebruikservaring op deze website te verbeteren. Van deze cookies worden cookies aangemerkt als "Noodzakelijk" in uw browser bewaard, deze cookies zijn essentieel voor het functioneren van de website. Bijvoorbeeld het opslaan van uw keuze of u wel of geen cookies wilt hebben. Wij maken ook gebruik van cookies van derde partijen die ons helpen met het analyseren en begrijpen van de gebruik van deze website door u. Deze cookies worden alleen gebruikt als u daar toestemming toe geeft. U heeft ook de mogelijkheid om uzelf uit te sluiten voor deze cookies. Dit zal echter effect hebben op uw gebruikerservaring.
Noodzakelijke cookies zijn absoluut nodig voor het functioneren van de website. De cookies in deze categorie zorgen alleen voor de veiligheid en het functioneren van deze website . Deze cookies bewaren geen persoonlijke gegevens
Deze cookies zijn niet strict noodzakelijk, maar ze helpen de Kanttekening een beter beeld te krijgen van de gebruikers die langskomen en ons aan te passen aan de behoeftes van onze lezers. Hiervoor gebruiken wij tracking cookies. Bij het embedden van elementen vanuit andere websites zullen er door deze sites ook cookies worden gebruikt.
