11.4 C
Amsterdam
Home Blog Pagina 24

Israël wil Artsen zonder Grenzen uit Gaza: hulporganisatie slaat alarm

0

Artsen zonder Grenzen slaat alarm en roept het nieuwe kabinet op om in actie te komen tegen het Israëlische besluit de hulporganisatie uit Gaza te weren. Volgens Israël voldoet Artsen zonder Grenzen niet aan nieuwe regels voor hulporganisaties. Die beslissing dreigt de toch al beperkte humanitaire hulp verder te ondermijnen.

Moeder Ola staat voor een tent in Gaza en houdt haar bijna twee jaar oude dochter in haar armen. Het meisje heeft twee dunne staartjes in, blote voeten en klampt zich vast aan haar moeder. In een video van het Palestine Children’s Relief Fund vertelt Ola dat haar dochter nog niet kan lopen en dat dat volgens dokters door een calciumtekort komt. Er is te weinig melk beschikbaar in Gaza en daarom kan het meisje zich niet goed ontwikkelen.

Er geldt sinds oktober een staakt-het-vuren in Gaza en volgens de afspraken van dat bestand zouden er 600 vrachtwagens met hulpgoederen per dag het gebied in gaan. In werkelijkheid zijn dat er gemiddeld slechts 130. En dat betekent dat er, ondanks de wapenstilstand na twee jaar oorlog, nog steeds een tekort is aan voedsel, medicijnen en schoon drinkwater. Bijna alle kinderen onder de twee jaar krijgen niet het minimaal nodige dieet. De nieuwe fase van onderhandelingen biedt nog geen zicht op vooruitgang.

En door nieuwe regelgeving kan de humanitaire situatie in korte tijd nog verder verslechteren. Israël kondigde in maart vorig jaar nieuwe regels aan voor de registratie van hulporganisaties, die aankomende maand ingaan. Volgens de nieuwe Israëlische wet zijn hulporganisaties verplicht om gedetailleerde informatie over hun personeel aan te leveren en mogen hulporganisaties geen kritiek op Israël hebben. Kritische rapporten en uitspraken kunnen worden gezien als het ‘delegitimeren van Israël’. In december werd duidelijk wat het niet aanleveren van de gegevens voor gevolgen zou hebben: het intrekken van de vergunning van de gehele hulporganisatie.

Artsen zonder Grenzen moet Gaza uit

Hulporganisatie Artsen zonder Grenzen (AzG) trok maandag in Nederland aan de bel. De organisatie roept de toekomstige premier en minister van Buitenlandse Zaken op om zich uit te spreken tegen de herregistratieplicht en ‘daadkrachtig op te treden’. AzG kreeg aan het begin van de maand te horen dat Israël de organisatie definitief weg wil hebben uit Gaza. Het Israëlische ministerie van Diaspora zei dat er ‘stappen zijn gezet om een einde te maken aan de activiteiten van Artsen zonder Grenzen in Gaza’. De hulporganisatie moet 28 februari uit Gaza zijn vertrokken. Volgens Israël is de herregistratieaanvraag van AzG incompleet, omdat de organisatie niet de gevraagde persoonsgegevens van alle Palestijnse en internationale medewerkers heeft overhandigd.

‘We vrezen voor de veiligheid van onze medewerkers’

‘We gaan die gegevens niet overhandigen’, zegt Artsen zonder Grenzen-directeur Karel Hendriks. ‘We weten niet wat er met de informatie gebeurt en vrezen voor de veiligheid van onze medewerkers. Er zijn al 15 van onze collega’s gedood, er zijn grote aanvallen geweest op zorgverleners en we weten ook dat er nog tientallen medische zorgverleners vastzitten in Israëlische gevangenissen.’ In Nederland heeft de Autoriteit Persoonsgegevens gezegd dat de registratie-eis de Europese privacywetgeving schendt, en ook daar maakt Hendriks zich zorgen om: ‘We lopen dan een juridisch risico. We mogen die gegevens helemaal niet aanleveren.’

Een Palestijnse voedselverkoper wacht op klanten langs een weg in Khan Yûnis. Beeld: Bashar Taleb/AFP

Israël beschuldigt AzG ook van een ‘doelbewuste campagne om de legitimiteit van de staat Israël te ondermijnen’. Het ministerie van Diasporazaken en Antisemitismebestrijding zegt onder meer dat AzG in rapporten spreekt van genocide, etnische zuivering en doelbewuste uithongering door Israël in Gaza. ‘Er is geen campagne om Israël te ondermijnen. We willen een genormaliseerde relatie met de Israëlische autoriteiten. We willen onderhandelen op hoog niveau en hun zorgen over veiligheid aanhoren zonder dat wij al onze principes overboord gooien. Dat we de misdaden van het Israëlische leger veroordelen, betekent niet dat wij niet in gesprek willen met de staat Israël of die staat delegitimeren’, zegt Hendriks.

Gevolgen hulpverlening

Meer dan de helft van de voedselhulp in Gaza wordt geleverd door onafhankelijke ngo’s. Daarnaast beheren de hulporganisaties zo’n 60 procent van de veldhospitalen en verlopen bijna alle behandelingen van kinderen met ondervoeding via diezelfde organisaties. Een mogelijk vertrek van AzG zou volgens Hendriks grote gevolgen hebben voor de hulpverlening in Gaza; een op de vijf ziekenhuizen wordt door AzG ondersteund en een op de drie bevallingen wordt door hulpverleners van AzG begeleid. ‘Het gaat om grootschalige en essentiële vormen van hulp. We leveren technisch ingewikkelde hulp zoals chirurgie, maar bijvoorbeeld ook ons distributienetwerk is enorm. Wat wij doen, kun je niet zomaar overdragen aan andere organisaties.’

Andere organisaties weigeren tot nu toe ook hun personeelsgegevens te delen, maar hebben nog geen officieel besluit van Israël gekregen dat zij definitief weg moeten. Waarom Artsen zonder Grenzen dan wel? ‘Over het antwoord op die vraag kunnen we alleen maar speculeren’, zegt Hendriks. ‘We zijn een uitgesproken organisatie, financieel onafhankelijk en maken autonome keuzes over hoe we werken. Het lijkt erop dat wij extra veel aandacht hebben gekregen van de Israëlische autoriteiten en dat ze van ons een voorbeeld hebben gemaakt, terwijl de eisen andere organisaties op dezelfde manier treffen.’

‘Het verzoek om overleg met Israël blijft onbeantwoord’

Andere hulporganisaties worden dus ook getroffen, en voor hen blijft er veel onduidelijk. Zo is hulporganisatie CARE nog niet officieel gederegistreerd, maar ook niet officieel geherregistreerd. En dat terwijl de herregistratie op 1 maart rond moet zijn. ‘We zien dat de ruimte om te werken stap voor stap kleiner wordt. Het verzoek om overleg met Israël blijft onbeantwoord. We moeten ons nu gaan voorbereiden op verschillende scenario’s’, zegt Deniz Dönmez van CARE.

Huidige beperkingen

Dat het werk van de hulpverleners nu al moeilijker wordt, merkt CARE onder andere aan de status van internationale medewerkers. ‘We hebben dit jaar drie aanvragen ingediend voor internationale collega’s om naar Gaza te gaan; die zijn allemaal afgewezen. Een andere collega die via Israël naar de Westoever zou gaan, is in Tel Aviv teruggestuurd’, zegt Dönmez.

Ook hulporganisatie Oxfam Novib loopt daar tegenaan: ‘Israël weigert onze internationale medewerkers Gaza binnen te laten,’ zegt Mirte Bosch, humanitair expert van Oxfam Novib. Ook deze hulporganisatie heeft nog geen duidelijkheid over haar herregistratie en heeft op dit moment dus geen officiële vergunning. ‘We proberen onze hulp zoveel mogelijk voort te zetten en zullen dat ook blijven doen. We krijgen sinds maart al geen hulpgoederen binnen en moeten het dus doen met wat er lokaal beschikbaar is. We zouden zo veel meer kunnen betekenen voor het opbouwen van levens als Israël ons gewoon ons werk zou laten doen.’

Ook Artsen zonder Grenzen merkt dat het werk in Gaza nu al minder goed uit te voeren is. Hendriks is onder meer bezorgd over het contact met het Israëlische leger. Voorheen had de organisatie contact met het leger over nieuwe hulplocaties en over de routes die hulpverleners aflegden. ‘Dat konden we toen op een veilige manier coördineren, maar dat kanaal is ons ontnomen.’

‘We laten dit niet zomaar gebeuren’

Dönmez van CARE zegt dat de verwachting is dat Israël de komende tijd nog meer restricties zal invoeren. De organisatie probeert daar alvast op voor te sorteren. ‘We verwachten bijvoorbeeld dat Israël het moeilijk zal maken om onze Israëlische bankrekening te gebruiken om collega’s te betalen. We zijn daarom bezig om dat anders te organiseren, zodat we hen in ieder geval kunnen blijven betalen.’

Net als andere hulporganisaties weigert CARE tot nu toe de gegevens van het personeel te delen met Israël. ‘Voor Israël zijn die gegevens slechts een onderdeel van het bredere plaatje. We hebben nul garantie dat het oplevert wat wij willen; namelijk meer toegang en meer hulpverlening.’ Volgens Dönmez zal CARE ook niet op een later moment de informatie delen. ‘Tenzij we zekerheid kunnen krijgen over wat er met die gegevens gebeurt en dat die informatie dus niet bij het Israëlische leger of bij de veiligheidsdiensten terechtkomt. Dan hebben we een ander gesprek, maar dat is nu niet het geval.’

‘We weten dat internationale druk op Israël kan werken’

Hulporganisaties doen er op dit moment alles aan om duidelijkheid te krijgen en te voorkomen dat ze straks geen hulp meer kunnen verlenen in de Palestijnse gebieden. Artsen zonder Grenzen hoopt dat het nieuwe kabinet de druk zal opvoeren. ‘We weten dat internationale druk op Israël kan werken’, zegt Hendriks. ‘De herregistratiedeadline stond eerder in september, maar vanuit Nederland en de EU is er toen druk gemobiliseerd en is de deadline uiteindelijk verschoven.’

Oxfam Novib zegt naar juridische mogelijkheden te kijken. ‘We laten dit niet zomaar gebeuren en zijn ons samen met tientallen andere organisaties aan het beraden op juridische stappen’, zegt Bosch. Ook Hendriks zegt dat zijn organisatie niet zomaar zal vertrekken: ‘We zijn bezig de hulp op te schalen en niet met onze koffers inpakken.’

Waar zijn die kwaliteitsmedia als we ze keihard nodig hebben?

0

Afgelopen weekend ging op TikTok het verhaal rond dat Epstein baby’s at. Naar verluidt zouden ze naar cream cheese smaken. Vooral jongeren, maar ook sommige volwassenen geloofden het. Het broodje-aapverhaal werd door algoritmes flink opgepookt.

Pulpmedia zijn op de tablet en de smartphone al lang in de meerderheid. Influencers en AI-gedreven redacties trekken vaak meer aandacht dan de serieuze journalistiek. Maar dat wist je vast al.

Net als dit: volgens sommige veiligheidsexperts en analisten staan we op de drempel van een Derde Wereldoorlog. Voor het eerst sinds de jaren dertig van de vorige eeuw komen fascisten in Europa weer serieus aan de macht. Die twee dingen samen – minder journalistiek, meer fascisme – vormen een levensgevaarlijke combinatie.

Serieuze media en kwaliteitsjournalistiek zijn namelijk een cruciaal wapenschild tegen het fascismemonster. Een van de eerste dingen die despoten als Poetin, Trump en Xi Jinping doen, is de vrije pers een kopje kleiner maken. Ze weten wie hun gevaarlijkste binnenlandse vijand is. Niet voor niets zijn vrijwel alle kritische Russische journalisten op de vlucht gejaagd naar het buitenland, zetten Bezos en Musk in de Verenigde Staten grote mediabedrijven naar hun hand, en sluit China de kritische mediamagnaat Jimmy Lai uit Hong Kong twintig jaar op.

Je kunt stellen dat fascisten en populisten in ons land een handje geholpen zijn doordat de kwaliteitsmedia al vanzelf zijn uitgekleed. Teruglopende advertentie-inkomsten en te weinig abonnees bleken net zo effectief als een dictator. Dagbladen krompen de afgelopen jaren hun redacties in, bekende opinietijdschriften werden eenmanszaken. Serieuze lokale kranten bestaan amper nog. De Nederlandse publieke televisiezenders zijn gevestigd in steeds krappere omroephuizen.

Fascisme wordt geleid door grote schurken, maar uitgevoerd door kleine gekken

Waar zijn straks die krachtige, onafhankelijke kwaliteitsmedia als we ze keihard nodig hebben? Bijvoorbeeld om feilloos alle feiten boven water te krijgen over schimmige politieke en zakelijke populisten? Waar zijn die lokale krantjes die precies weten welke randfiguren ineens op de plaatselijke kieslijst staan? Het is huiveringwekkend dat we bij de gemeenteraadsverkiezingen van 18 maart kunnen stemmen op personen die antisemitische, racistische en xenofobe uitlatingen op hun naam hebben staan.

Fascisme wordt geleid door grote schurken – maar uitgevoerd door kleine gekken. Doodgewone mensen die de afgelopen halve eeuw onopvallend door onze samenleving stapten, hooguit herkenbaar als ze de beest uithingen als hooligan of tegen de lamp liepen in de misdaad. Nu kruipen deze mensen bovengronds. In Amerika mogen ze overheidswerk doen voor ICE, in Nederland protesteren ze bij asielzoekerscentra of molesteren ze met een knokploegje linkse demonstraties.

Het nieuwe coalitieakkoord maakt 3,4 miljard per jaar extra vrij voor Defensie. Met die in totaal 26,8 miljard per jaar kunnen we aardig wat geweren, tanks, vliegtuigen en soldaten aanschaffen. Alleen: de Nederlandse geschiedenis leert dat zo’n leger soms na één dag oorlog kan worden verslagen. Na capitulatie zijn al die tanks en vliegtuigen voor de vijand.

Meer dan ooit hebben we een oplettend en nuchter oog nodig dat registreert wat er in de grote steden en op het platteland gebeurt. En nee, liever niet nog meer bange beveiligingscamera’s aan elk huis, maar een rationeel instituut dat noch van de staat noch privaat is. Het enige leger dat je niet zomaar uiteen kunt slaan of kunt afpakken, is dat van waakzame journalisten. Dáárom is het jammer dat in het coalitieakkoord niets staat over grote investeringen in onderzoeksjournalistiek en kwaliteitsredactie.

We moeten de publieke omroep uitbreiden en het NOS Journaal versterken. Er moeten waakzame journalisten worden opgeleid die elke dag, uur-in-uur-uit, taalmodellen als ChatGPT trainen met gecontroleerde informatie. Die elk uur van de dag de algoritmes beïnvloeden in de richting van de waarheid. Zo’n journalistenleger kun je niet mobiliseren als het eenmaal is ontmanteld. Dus investeer wat mij betreft een miljard in journalistiek. Anders vrees ik dat Nederland en Europa straks onverdedigbaar zijn.

Amerikaanse regering gaat 5-jarige Liam toch uitzetten

0

Ondanks grote publieke verontwaardiging heeft de Amerikaanse regering besloten om Liam Conejo Ramos (5) en zijn ouders alsnog het land uit te zetten, berichtte de Volkskrant dit weekend. De familie van Liam vluchtte uit Equador en vroeg op legale wijze een verblijfsvergunning aan in de Verenigde Staten.

Het Amerikaanse ministerie van Binnenlandse Veiligheid (DHS) heeft een federale rechter gevraagd de deportatie van een Ecuadoraans jongetje en zijn ouders door te laten gaan. Het gezin was eerder vrijgelaten uit een detentiecentrum in Texas.

Liam en zijn vader, Adrian Conejo Arias, vragen asiel aan in de Verenigde Staten. Op 20 januari werden zij door immigratieagenten uit hun huis in Columbia Heights, nabij Minneapolis, gehaald. De moeder wist zich binnen te verstoppen. Foto’s van de jongen, met blauwe muts en Spiderman-rugtas, gingen viraal en leidden tot brede verontwaardiging.

Democratische politici, onder wie de congresleden Ilhan Omar en Joaquin Castro, veroordelen de poging tot deportatie. Zij noemen de stap ongebruikelijk en mogelijk een vorm van vergelding, omdat de asielprocedure nog loopt. Het DHS stelt dat het om reguliere uitzettingsprocedures gaat.

Democratie-activist Jimmy Lai uit Hong Kong krijgt 20 jaar cel

0

Voormalig media-ondernemer en activist uit Hong Kong Jimmy Lai heeft twintig jaar celstraf gekregen vanwege zijn kritiek op China. Dit werd afgelopen weekend bekend.

Officieel werd Lai schuldig bevonden aan het schaden van de nationale veiligheid, wat volgens de nationale veiligheidswet verboden is in China. In de praktijk betekent dit dat enige vorm van kritiek op China streng verboden is en de persvrijheid in Hong Kong nagenoeg is verdwenen.

Dit resulteerde al eerder in gevangenisstraffen, zoals de tien jaar die academicus Benny Tai in 2024 kreeg opgelegd. De twintig jaar die Lai nu krijgt, is echter de langste celstraf ooit gegeven voor het schaden van de nationale veiligheid.

Lai is inmiddels 78 en zit al twee jaar vast. De gevangenisstraf staat in zijn geval gelijk aan een doodvonnis, schrijven mensenrechtenorganisaties. Zijn gezondheid was de afgelopen twee jaar verslechterd en hij zal waarschijnlijk achter de tralies sterven.

Jimmy Lai was vooral bekend als oprichter van de krant Apple Daily, een van de grootste pro-democratie-kranten in Hong Kong. Hij gebruikte zijn media-platform en zijn politieke invloed om kritiek te uiten op de Chinese Communistische Partij en om steun te mobiliseren voor democratische hervormingen in Hong Kong.

Ledengroep wil GroenLinks-PvdA socialer en groener maken

0

LinksBoven is een opvallende club binnen GroenLinks-PvdA. De leden willen een socialere en groenere koers en zijn klaar met ‘strategische vaagheid’.

Met het oog op de gemeenteraadsverkiezingen van 18 maart roert zich binnen GroenLinks-PvdA de in 2024 opgerichte ledenbeweging LinksBoven. De groep profileert zich als een ecosocialistische pressiegroep die de partij wil behoeden voor een verdere afzakking naar het politieke midden.

Israël keurt nieuw beleid goed voor uitbreiding nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever

0

De Israëlische veiligheidsraad heeft zondag nieuw beleid goedgekeurd dat de Israëlische controle over de bezette Westelijke Jordaanoever verder vergroot. Dit schrijft nieuwssite Middle East Eye.

De maatregelen maken het mogelijk om nederzettingen sneller uit te breiden en geven Israëlische autoriteiten meer bevoegdheden in gebieden die officieel onder bestuur van de Palestijnse Autoriteit vallen.

Volgens de Israëlische regering moeten de veranderingen oude beperkingen opheffen en de ontwikkeling van nederzettingen versnellen. Ook wordt het toezicht op watergebruik en archeologische locaties uitgebreid naar gebieden die tot nu toe onder Palestijns civiel bestuur vielen.

Een belangrijk onderdeel van het nieuwe beleid betreft de Ibrahimi-moskee in Hebron, een heilige plek voor moslims, joden en christenen. Tot nu toe lag een deel van de bevoegdheden rond bouwplannen en vergunningen bij de Palestijnse Autoriteit, volgens afspraken die al tientallen jaren gelden. Met het nieuwe beleid neemt Israël deze bevoegdheden volledig over. Dat betekent dat Israël voortaan zelf beslist over bouwprojecten, aanpassingen en infrastructuur rond de Israëlische nederzetting bij het heiligdom. Eerder nam Israël al de planningstaken over voor delen van het complex, maar de nieuwe regels maken deze verschuiving structureel.

Daarnaast breidt Israël het toezicht uit op watergebruik en archeologische locaties in gebieden die eerder onder Palestijns civiel bestuur vielen. De Palestijnse Autoriteit ziet de beleidswijzigingen als een verdere stap richting annexatie van de Westelijke Jordaanoever en als een schending van eerdere afspraken. De spanningen rond heilige plaatsen zijn de afgelopen jaren toegenomen, mede door meer aanvallen van kolonisten en strengere toegangsbeperkingen. In Hebron wonen ruim 200.000 Palestijnen, terwijl Israëlische troepen en ongeveer duizend kolonisten een aanzienlijk deel van de stad controleren.

Meer dan de helft van asielaanvragen afgewezen in 2025

0

In 2025 wees de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND) veel meer asielaanvragen af dan in 2024. Het aantal afwijzingen steeg met meer dan de helft. Dit blijkt uit de nieuwste cijfers van CBS.

Tegelijkertijd nam het aantal eerste besluiten over asielverzoeken af. De IND nam 15,6 duizend besluiten: 8,1 duizend aanvragen werden afgewezen en 7,4 duizend kregen een verblijfsvergunning. Vooral in de tweede helft van het jaar werden meer aanvragen afgewezen.

Het aantal mensen dat een verblijfsvergunning kreeg, daalde in bijna alle groepen. Veel minder mensen kregen bescherming omdat zij gevaar lopen in hun eigen land, maar niet voldoen aan de eisen voor de officiële vluchtelingenstatus. Ook het aantal mensen dat wél als vluchteling werd erkend daalde. Alleen het aantal vergunningen voor mensen met zeer moeilijke persoonlijke omstandigheden steeg.

Het aantal besluiten over Syrische asielaanvragen daalde ook sterk. Als gevolg van de regime change in Syrië eind 2024 stopte Nederland tijdelijk met het behandelen van veel Syrische aanvragen. Daardoor nam de IND in 2025 nog maar 390 besluiten over Syriërs. Slechts een klein deel daarvan kreeg een vergunning. In 2024 waren dat er nog ruim tienduizend.

Voor Alexander was geen stad te ver

0

In gedachten was ik afgedwaald. In plaats van de A16 richting Breda was ik op de A15 richting Nijmegen beland. Nu ik toch op een niet-geplande weg zat, nam ik voor de variatie de afslag bij Gorinchem. Ik wilde mijn ouders bezoeken.

Voorbij de Merwedebrug bedacht ik dat ik dit stukje Brabant alleen maar vanaf de snelweg ken. De zonnige winterdag, zoals we die deze winter godzijdank vaak meemaken, wilde ik benutten. Ik nam de afslag bij Almkerk en reed via de provinciale weg richting Wijk en Aalburg.

Het bezoek had ik niet aangekondigd. Mijn moeder zat niet op mij te wachten. Ik probeerde ook een glimp van Heusden op te vangen, maar vanaf de weg is Heusden niet te zien. Bij mijn ouders kwam ik voor een dichte deur te staan. Ze waren op familiebezoek in Roermond.

Ik stapte weer in de auto en luisterde verder naar het college van Jona Lendering op Home Academy. Het ging over het werk en leven van de Macedonische heerser Alexander de Grote.

Zijn werk was in de vierde eeuw voor Christus land veroveren. Hij nam het stokje over van zijn vermoorde vader Philippus II. Hij wilde papa overtreffen, die Griekenland had onderworpen. Hij stak met een groot leger over naar Azië, het huidige Turkije. Hij voerde oorlog en trok verder.

Het huidige Bodrum, het huidige Iskenderun, het huidige Alexandrië, Babylon (nu in de buurt van Bagdad), Persepolis (nu in de buurt van Shiraz), het huidige Kabul tot aan het huidige Islamabad: geen stad was Alexander te ver. Geen rivier was te woest om over te steken. Hij versloeg sjah Darius III van Perzië meermaals.

Geen rivier was te woest om over te steken

Hij was nu koning, keizer en admiraal. Hij vond dat hij de zoon van Zeus was, en de zoon van Amon en de zoon van Ra. De laatste twee zijn Egyptische goden.

Na de laatste rivier had het leger genoeg van rivieren oversteken. Ze waren moe en ze wilden naar huis. Alexander begon aan een terugtocht. Hij ging nadenken over waar hij de hoofdstad van zijn wereldrijk zou stichten. Hij werd ziek en stierf op jonge leeftijd in Babylon. Binnen korte tijd na zijn dood implodeerde zijn rijk volledig.

Alexander wordt in het Turks Iskender genoemd. Tegenwoordig zijn er ook mensen die Iskender heten, maar niet zo veel als Alexander in het Westen. Bij Iskender denkt de Turk meer aan een kebab waarbij döner op een bedding van stukjes pitabrood is geplaatst, met daarover gesmolten boter, en ernaast yoghurt.

En als u dat niet lust, dan kunt u misschien een caesarsalade bestellen.

Waarom schuiven uiterst rechtse politici aan bij talkshows?

0

‘Wat moet je nog doen om af te zijn als politicus?’, vraagt columnist Sander van Schimmelpenninck zich af in de Zelfspodcast. Hij heeft het gemunt op media die zonder enige schaamte een podium bieden aan uiterst rechtse politici, zoals die van Forum voor Democratie.

‘Die partij had al lang verboden moeten zijn’, foetert Schimmelpenninck. ‘En toch zit Lidewij de Vos gewoon bij SBS aan tafel, alsof het een normale politicus is, met allemaal neo-nazi’s op de lijst.’

In NRC is ook kritiek geuit op het aanschuiven van ex-PVV’er Gidi Markuszower bij Pauw & De Wit (BNNVARA). De man die migratie een ‘misdaad tegen het Nederlandse volk’ heeft genoemd en vluchtelingen als beesten en hyena’s heeft neergezet, ‘mag zich nu presenteren in talkshows als milde en redelijke variant van de PVV’, schrijft recensent Amber Wiznitzer sarcastisch.

‘Bij de progressieve omroep zijn ze ruimdenkend genoeg om aan iedereen plaats te bieden. Daarom was voor de bespreking van het coalitieakkoord weer een fijne tafelbezetting bedacht van zes witte mannen van middelbare leeftijd en één Caroline van der Plas (BBB).’

Journalist Chris Aalberts waarschuwt op NPO Radio 1 voor de ondergrondse activiteiten van Forum voor Democratie in aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen. Die partij zou een ‘verbindende schakel’ vormen voor allerlei extreemrechtse groeperingen. ‘Er wordt een extreemrechts netwerk gebouwd dat zijn weerga niet kent’, aldus Aalberts.

Het noodlot treft Tanger

0

Ik zou nu het liefst in Tanger willen zijn om met eigen ogen te aanschouwen wat via de sociale media binnenkomt: de overstromingen die de afgelopen dagen de regio onder water hebben gezet. Dat op een gelukkige plek het noodlot kan toeslaan, kunnen we ons niet voorstellen totdat het noodlot er toeslaat. Wat gelukkig maakte moest gevolgd worden door ongeluk.

Over de regio Tanger-Tetouan-Asilah, het oostelijke deel van Noord-Marokko, is een front van stormen getrokken, tankdivisies die alles verpulveren wat hen in de weg staat. In ons appartement verblijven kennissen, vanuit het raam hebben ze schitterend uitzicht over de baai van Tanger. De zee is al dagen niet meer te zien, de wind heeft er een grimmig gordijn voor getrokken en gaat er zijn gang.

De rivieren kolken en treden buiten hun oevers, als een kind dat van de ene op de andere dag heftig is gaan puberen. De dammen zijn vol, maar waar moet het overtollige water naartoe?

Het heeft wegen onbegaanbaar gemaakt, al het bustransport is tot nader order opgeheven. Taxichauffeurs kijken naar de brug die wordt opgeslokt door de rivier, ik hoor ze mompelen: er is geen grotere macht dan God. Geen ritje, geen geld. Door aardverschuivingen is het asfalt gescheurd. Het zal zeker maanden en wellicht jaren duren voordat de aangerichte schade is hersteld, niemand die daaraan denkt: een natuurramp zet de toekomst buitenspel.

De vallei is in een paar dagen tijd een meer geworden

Dit alles grijpt me aan omdat ik op al die plekken geluk heb gekend en niet weet of ik die plekken bij terugkeer zal herkennen. De natuur maakt schoon schip en herinnert ons eraan dat we niet alleen zijn. Ik bel met een vriend die in een zwaar getroffen stad familie heeft: Ksar al Kabir, waar de huizen in het bruine water dobberen als croutons in soep. Hij antwoordt dat het goed gaat. Maar dat was een week geleden. Inmiddels zijn alle bewoners geëvacueerd, net zoveel inwoners als Zoetermeer, meer dan 100.000 mensen. Naar Tanger. Als het kan. Maar in Tanger werpen de golven rotsen op de boulevard, de natuur speelt jeu de boules. Wat doe je Tanger aan?

Een stuk van de klif waar de weg omheen kronkelt is ingestort, het is deel van mijn trainingsroute – een fantastische weg langs zee waar aan het einde van de dag de zon kiekeboe speelt. Ik ging er in het gras liggen gewoon omdat het kon en liet me er door de zon kussen. In de zomer picknicken de gezinnen in het gras en blijven tot laat. Met de feitelijke instorting stort ook het idyllische beeld dat ik ervan heb in.

De gulzige rivier schrokt zich een weg naar zee. De antieke stad Lixus wordt al door de Grieken beschreven, hier speelden de mythische nimfen met de gouden appels. Wie ze bezat zou onsterfelijk zijn. Aan de monding van de rivier Loukkos stijgt een heuvel op met daar cipressen en granaatappelbomen die beschutting geven aan de ruïne van de Romeinse kolonie. Vorig jaar liep ik daar in de verzengende hitte, de cicaden, de vloermozaïeken en de leegte van de omgeving, het vulde me. We waren alleen. We keken uit over de vallei waar de rivier doorheen slingerde. De vallei is in een paar dagen tijd een meer geworden, een meer waar de dood boven hangt.

Een aan de rand van de bocht gebouwd huis van drie verdiepingen stort in elkaar en wordt van de weg geveegd, regelrecht het ravijn in. Boerenhuizen waar houten balken honderd jaar lang de hemel hoog hebben gehouden worden tot puin. Wanneer de apocalyps komt zullen we het niet doorhebben. We zullen erdoor bedolven worden.