Bij toeval ontdekte Ahmedjan Kasim dat zijn Oeigoerse vader in gevangenschap was overleden. In een brief neemt hij afscheid van hem.

Er zijn nog zoveel dingen die ik met je wilde delen en vertellen. Maar ineens ben je er niet meer.

Weet je nog het WK van 2006? Je nam me mee naar de markt om samen naar Engeland te kijken, omdat ik zo’n enorme fan was van David Beckham. Ik stelde je de ene na de andere vraag over voetbal en jij beantwoordde ze allemaal. Ik was nog maar een kind. Ik wist toen nog niet hoeveel waarde zulke momenten later zouden krijgen.

En weet je nog de zomer van 2010? Je werd zo boos op het personeel van de Nederlandse ambassade omdat ze mij zo slecht behandelden, omdat ik daar zonder paspoort was. Jij probeerde uit te leggen dat mijn paspoort was afgepakt en vroeg of ze toch iets voor mij konden betekenen. Je wilde zo graag dat ik naar Nederland zou komen. Je wilde een toekomst voor mij die jij mij daar niet kon geven.

Op een koude avond in november 2011 vertrok ik plotseling naar Nederland. De volgende dag moest ik naar het vliegveld van Ürümqi. Ik weet nog hoe ik je daar heb omhelsd. Daarna liep ik door de douane richting de veiligheidscontrole zonder nog één keer naar je om te kijken.

Ik keek niet om, omdat ik als vijftienjarig jongetje dacht dat ik je over een tijdje weer zou zien. Ik wilde niet dat het laatste beeld dat ik van jou zou meenemen een verdrietige vader zou zijn. Ik wist toen niet dat dat onze laatste omhelzing zou zijn.

In 2023 hoorde ik dat je tot vijftien jaar was veroordeeld

In 2017 hoorde ik dat je was opgepakt en vastgezet in een concentratiekamp. Het nieuws kwam hard bij me binnen. Maar ergens bleef ik geloven dat je snel weer vrij zou komen.  In 2023 hoorde ik dat je tot vijftien jaar was veroordeeld. Nooit is mij duidelijk geworden waarom.

Soms heb ik gedacht dat jij daar misschien door mij terecht bent gekomen. Omdat ik me bleef inzetten voor onze zaak en niet kon zwijgen over wat ons volk werd aangedaan.

Maar papa, jij leerde mij hoe belangrijk onze identiteit is en om nooit op te geven. Om altijd strijdbaar te blijven.

En toen kwam het bericht dat je er niet meer bent.

Ik heb zoveel jaren geleefd met de gedachte dat ik je ooit weer zou zien. Nu weet ik dat dat niet meer zal gebeuren. We spreken elkaar in dit leven niet meer, papa. Maar ik hoop dat je ergens op me wacht. Want ik heb nog zoveel tegen je te zeggen.