Na drie jaar van Israëls systematische en industriële vernietiging van het Palestijnse volk en alles wat aan Palestina herinnert, ben ik niet moedeloos, wanhopig en apathisch. Misschien komt het door de geboorte van mijn Palestijns-Nederlands-Frans-Duitse kleinzoon.

Na het drie jaar lang bombarderen van bijna alle gebouwen in Gaza en de verdrijving van het Palestijnse volk naar tenten, van het uithongeren en verdorsten van Palestijnen, van het moedwillig vernielen van ziekenhuis na ziekenhuis, van het doelgericht opblazen van universiteit na universiteit, van het systematisch uitmoorden van journalisten (de teller staat nu op 200), van het afslachten van hulpverleners en artsen, van de geslaagde Israëlische smaadcampagne tegen de UNRWA en westerse ngo’s, de levensaders van de Palestijnen, van de propaganda-aanvallen op het Internationaal Gerechtshof en Strafhof, van de vernietiging van het Palestijnse culturele erfgoed, van de ontvoering van tienduizenden mannen, hun systematische marteling en verkrachting in kampen, van de fascistische aanvallen van bewapende kolonisten op de West Bank, van ‘Naza’, de mens bestempeld als ‘collateral damage’, en de 60.000 video’s van oorlogsmisdaden, door soldaten zelf met trots sadisme vastgelegd, van de bewuste marteling en moord op kinderen, houd ik hoop. Misschien komt het door de manier waarop mijn kleinzoon de wereld inkijkt.

Na drie jaar van een op industriële en AI afgeschoven, maar alleen door de mens voortgebrachte genocide, waarin Israël zich trotse meester in het veld heeft getoond, is dit land alles aan het verliezen. Dat komt doordat de krachten die strijden voor internationaal recht het niet opgeven. Ook dat geeft mij hoop.

Door het tranengordijn om de doelmatige destructie, het verlies van mensenlevens, zie ik alleen maar een groeiende vastberadenheid om het leed dat Israël teweegbrengt te bestrijden. Wie mij op 6 oktober 2023 had gezegd dat Nederland sancties zou invoeren tegen Israël, dat al bijna alle tachtig jaar van zijn bestaan straffeloos oorlogsmisdaden heeft gepleegd, zou ik niet hebben geloofd.

Evenmin zou ik hebben geloofd dat mensen de aantijging van antisemitisme naast zich neer durven leggen om zich uit te spreken tegen Israël. Met uitzondering van onze laffe bestuurders natuurlijk.

De verspreiding van kennis over het Palestijnse volk is ook een nieuw en belangrijk wapen in de strijd tegen onrecht. Een cultuur, voortgebracht door een volk dat waardigheid, trots en menselijkheid hoog in het vaandel blijft houden, wat we van de andere kant niet kunnen zeggen.

Niets staat westerse identificatie met een rijke Palestijnse cultuur in de weg

Iedereen weet nu wat de Nakba is, dat een keffiyah geen Arafatsjaal heet, dat er naast moslims ook christenen in Palestina wonen en dat zij niet anders denken dan hun broeders en zusters van het andere geloof. Niets staat westerse identificatie met een rijke Palestijnse cultuur in de weg, zeker als je niet meer gelooft in een ‘joods-christelijke’ traditie.

Palestijnse literatuur valt niet aan te slepen, van beroemde dichters en schrijvers als Mahmoud Darwish tot de jonge, in de diaspora levende Isabella Hammad met haar onvolprezen De Parijzenaar, bijvoorbeeld. Met de verrukkelijke en zeer Palestijnse gezonde keuken kun je op steeds meer plaatsen kennismaken.

Mede dankzij de Palestijnen wordt Europa langzaam wakker gekust door de schoonheid van het internationaal recht. Dat er in de EU geluiden opklinken om het Internationaal Gerechtshof en Strafhof met een ‘nucleaire optie’ te willen verdedigen tegen aanvallen van de VS en Israël, is het beste nieuws dat ik in tijden heb gehoord, uiteraard na de aankondiging van een kleinkind op komst.

Maar om hoop te houden voor de schoonheid in de wereld, het neusje, de oortjes en vingertjes van mijn kleinkind, moeten we ons herinneren dat oorlogen uiteindelijk nooit beslist worden op het slagveld. Ze worden bepaald door mentaliteitsverandering.

En als er in drie jaar tijd iets duidelijk is geworden, dan is het wel dat Israël door zijn totale verlies van moraal systematisch alle vrienden in het Westen van zich heeft afgestoten. En zelf implodeert.

Er is een manier om de gitzwarte klont van oorlog, leugen, destructie en haat om te smelten, om een toekomst te bieden met recht voor de Palestijnen, hun kinderen. En de onzen. Om de schoonheid van de solidariteit hoog te houden.

Dat is het leven en de waardigheid vooropstellen. Uiteraard zonder dubbele standaarden.