Direct na het eind van de wedstrijd Nederland-Marokko was het raak. Toeterende auto’s door mijn straat, gevolgd door een menigte van jonge Marokkaanse-elftal supporters die de straat introk. Niet om de zege te vieren, maar om de confrontatie te zoeken met de Nederland-supporters die daar woonachtig waren. Kreten als ‘alle Joden zijn homo’s’ en ‘Kankerjoden’ waren luid en duidelijk te horen. Al vrij snel trad de Mobiele Eenheid op om een confrontatie te voorkomen. De Marokko-achterban werd gesommeerd om de straat te verlaten, en toen ze dat niet deden, werd er opgetreden. Vrij snel daarna konden mijn verontruste medeburen en ikzelf weer rustig gaan slapen.

Ook op andere plekken in de Haagse Schilderswijk, en elders in het land, was het onrustig die nacht. En niet alleen in die nacht, maar rondom vrijwel elke wedstrijd van het Marokkaanse elftal is het raak. Je kunt er de klok op gelijk zetten: wanneer Marokko speelt, wordt het rellen. Iedereen in de buurt, en in andere multiculturele delen van grote steden in Nederland, weet dit. De gemeente weet het. De politie weet het. In de witte wijken is dit misschien een ver-van-mijn-bed-show, maar voor velen in de grote steden is het een realiteit waar men maar mee te dealen heeft.

Vanzelfsprekend was er veel ophef en woede over deze rellen. Al lijkt het soms bijna een gegeven dat het toch wel weer gaat gebeuren. Maar geweld is niet normaal. Rellen zijn niet normaal. En je zou je niet onveilig mogen voelen wanneer je in een Oranjeshirt over straat gaat. Ook niet rondom een wedstrijd van Marokko. Toch werden in de eerder genoemde nacht wel diverse personen met Nederlands-elftalshirts aan in verschillende steden belaagd door deze Marokko-hooligans.

Dit is niet de schuld, noch de verantwoordelijkheid, van het overgrote deel van de Marokkaanse Nederlanders

Hooligans. Want daar hebben we het toch over hier? Relschoppers. De uitzondering, niet de norm gelukkig. En natuurlijk. Het overgrote deel van de Marokkaanse achterban vierde gewoon rustig en vreedzaam feest. Dit is niet de schuld, noch de verantwoordelijkheid, van het overgrote deel van de Marokkaanse Nederlanders. Maar soms wordt het wel zo gebracht, en zo ervaren.

NOS-analist Ibrahim Afellay reageerde bijvoorbeeld boos toen hij in een uitzending naar deze rellen gevraagd werd. Hij had het gevoel dat hij zich moest verantwoorden voor de daden van anderen, en wees op de acties van hooligans van onder meer Ajax en Feyenoord. Mocro Inside-host Nordin Ghouddani stelde in het programma Nieuws van de Dag dat het hier om een maatschappelijk probleem ging. Rellen vinden plaats rondom zoveel voetbalwedstrijden, net als bijvoorbeeld rondom protesten tegen de komst van AZC’s. Dus waarom wordt dit dan een Marokkanenprobleem genoemd?

Allemaal terechte punten. Maar één cruciaal detail wordt hier wel vergeten. Namelijk dat het letterlijk iedere wedstrijd van Marokko weer raak is. Rellen zijn rondom deze wedstrijden niet de uitzondering, maar de norm. Dat is niet het geval bij wedstrijden van bijvoorbeeld clubs als Ajax, Feyenoord of ADO Den Haag. Toen Feyenoord-hooligans een fontein in Rome vernielden, werd deze door Nederlanders gerestaureerd. Hun schuld noch verantwoordelijkheid was het, maar toch deden ze het. Ook protesten tegen azc’s lopen niet steevast uit de hand, noch andere demonstraties. Dus ja, er is hier wel degelijk sprake van een heel specifiek probleem. En het is geen Marokkanenprobleem, maar wel een probleem rondom de wedstrijden van Marokko met een deel van de Marokkaanse achterban. Een fenomeen dat we niet in die mate terugzien bij supporters van bijvoorbeeld Nederland, Turkije, Curaçao of Kaapverdië.

Gelukkig is er de politie dan die optreedt en de boel veilig houdt. Ik, als bewoner van een multiculturele wijk, ben daar, net als vele van mijn diverse buren, erg blij en dankbaar om. Maar sommigen in Marokkaanse hoek slagen er dan ook nog in om het politieoptreden verdacht te maken. Groene-redacteur Lotfi El Hamidi stelde op zijn LinkedIn bijvoorbeeld dat de politie Full ICE ging rondom de wedstrijden van het Marokkaanse elftal, en dat het Haagse politiekorps vooral bestond uit racistische witte mannen. Met geen woord repte hij over de politiemensen, verkeersregelaars en politiepaarden die gewond raakten door het zware vuurwerk dat werd gegooid en de geweldsmisdrijven die werden gepleegd. Op X gingen sommigen zelfs zover te suggereren dat de politie zelfs schuldig was aan deze rellen doordat er een patroon was van onnodige interventies. Dat de politie pas intervenieert na meerdere keren gesommeerd te hebben dat deze groep, die een hoofdweg blokkeert voor hulpdiensten op tweehonderd meter van een ziekenhuis, moet vertrekken, wordt er niet bij verteld.

Graag zou ik blij willen zijn voor mijn vrienden in Marokko, en hun overwinningen met hen willen vieren. Maar dat kan ik niet omdat het keer op keer weer hommeles is in mijn stad, in mijn wijk, en in mijn straat. Dit is geen Marokkanenprobleem. Niemand die hier niet aan deelneemt, is hier verantwoordelijk voor. Maar tegelijkertijd deze rellen duiden als maatschappelijk probleem is ook veel te algemeen. Want het is elke keer weer hetzelfde verhaal. De politie weet dit ook. En daarom zijn ze altijd ter plaatse, en treden ze uiteindelijk ook op. Niet omdat ze dit willen, maar omdat het bittere noodzaak is. Eerlijk gezegd hoop ik dat Marokko zo snel mogelijk er weer uit ligt. Niet omdat ik het ze niet gun, maar omdat het dan – na een laatste nacht van rellen – eindelijk weer voorbij is en de rust terug kan keren.