Donald Trump kan brullen en brallen wat hij wil, hij kan blijven proberen er de draai aan te geven die hij wil, hij kan de totale overwinning claimen zoveel hij wil: het zal niet helpen. De hele wereld – of tenminste: de hele wereld minus een aantal Amerikaanse dwazen, alsmede mogelijk Mark Rutte – ziet wat hij nu is: een loser, een complete loser.

Lees het akkoord, en vergelijk dit met wat de Amerikaans-Israëlische oorlogsdoelen waren, die volgens Netanyahu binnen handbereik lagen. Géén regime change in Teheran. Géén einde aan het Iraanse raketprogramma. Géén overdracht van het verrijkte uranium. Géén einde aan de Iraanse steun voor Hezbollah. Wél Amerikaanse herstelbetalingen voor de in Iran aangerichte schade. Wél de verplichting voor Israël om de slachting in Libanon te stoppen.

Wat Washington heeft ‘binnengehaald’? De belofte van Teheran geen kernwapens te zullen ontwikkelen. Dat beloofde Teheran ook al vóór de aanval op 28 februari. En de Straat van Hormuz gaat open. Die wás open, tot het moment dat Trump in de aanval ging. Bovendien wordt de mogelijkheid opengelaten dat Iran na zestig dagen tol gaat heffen.

Het akkoord dat Trump heeft gesloten, onder electorale tijdsdruk heeft móéten sluiten, komt neer op een totale Amerikaanse nederlaag. Natuurlijk: of het akkoord standhoudt, moeten we afwachten.

Trump kronkelt zich nu in allerlei bochten en dreigementen – maar waar drie maanden oorlog niet het door hem gewenste resultaat hebben opgeleverd, is het zeer twijfelachtig of een vierde maand dat wél zal opleveren. Washington heeft letterlijk het meeste van zijn kruit (lees: raketten) al verschoten. En een vierde maand betekent in elk geval: de Straat van Hormuz (weer) dicht, stijgende olieprijzen, dus stijgende benzineprijzen aan de pomp, dus verder dalende populariteitscijfers van Trump. Terwijl de Midterms, de Congresverkiezingen halverwege zijn tweede ambtstermijn, steeds dichterbij komen.

Het dilemma voor Trump: óf de door hem begonnen agressieoorlog écht stoppen en dus met de Amerikaanse nederlaag in het Midden-Oosten genoegen nemen, of een zware Republikeinse nederlaag in november riskeren. Zijn oorlog is in eigen land in toenemende mate impopulair, ook los van de prijs aan de pomp. De Amerikaanse bevolking is niet helemaal gek. Zeker: een deel is dat beslist wel, knettergek zelfs, maar de meerderheid is dat niet.

Voor alle duidelijkheid: ik koester geen enkele sympathie voor het wrede regime in Iran, het kan beter vandaag dan morgen verdwijnen, en ik heb geen traan gelaten om het voortijdig hemelen van papa Khamenei. Maar toch moet de Amerikaans-Israëlische nederlaag, gezien de context, voor ons in Europa in zekere zin als een zegen beschouwd worden.

Hij slaat zich inmiddels al op de borst dat hij machtiger is dan Napoleon, Dzjengis Khan, Alexander de Grote en Attila de Hun

Internationale politiek is zelden een keuze tussen Goed en Kwaad. Meestal is het kiezen tussen twee kwaden, dus kiezen voor het minste kwaad. De oorlog al gegeven zijnde, zou je de Slag om de Straat van Hormuz in dat opzicht kunnen vergelijken met de Slag om Stalingrad. Een zege van Stalin in de strijd met Hitler was beter dan een nederlaag – ook al was Stalin óók een bloeddorstig monster.

Zo is het ook nu. Een zege van Trump zou een beloning voor agressie vormen, en gezien diens ongekende grootheidswaan een aanmoediging voor meer. Denk: Groenland. Of denk aan verdere ondermijning van Europa en de Europese democratie. Hij slaat zich inmiddels al op de borst dat hij machtiger is dan Napoleon, Dzjengis Khan, Alexander de Grote en Attila de Hun.

De Amerikaanse nederlaag dwingt Attila de Trump voorlopig tot inbinden. Het maakt duidelijk dat ook zíjn macht grenzen kent, en dat hij niet de hele wereld – vijand en (ex-)vriend beide – naar believen kan vertrappen. Dat ook Washington bondgenoten nodig heeft – en dus met hún belangen en hún opvattingen rekening zal moeten houden. Gezien de notoire onbeleerbaarheid van Trump, die uit zichzelf niet snel zal stoppen, is een zware electorale nederlaag in november in ons belang – en ook in dat van Amerika zelf, wil daar nog iets aan democratie en rechtsstaat overblijven. Het urgente tegenspel zal van de Democraten moeten komen – de Republikeinen zijn daarvoor voorlopig nog te bang en te laf.

Om die reden – of we de ayatollahs nu sympathiek vinden of niet – is er evenzeer reden om opgelucht te zijn over Trumps nederlaag in 2026 als over Hitlers in 1942. Gewoon uit zelfbehoud.

En er is nog een groot voordeel van Trumps nederlaag. Het zet de fatale vaste Amerikaanse band met Israël onder druk, die de imperialistische extremisten rond Netanyahu tot nu toe vrij spel geeft – eerst met hun genocide in Gaza, nu met hun etnische zuivering van Zuid-Libanon. Uiteindelijk kiest Trump altijd voor zichzelf. Meestal is dat beroerd, in dit geval niet.

De publieke opinie in de VS ten aanzien van Israël kantelt snel, ook onder Republikeinse kiezers: de MAGA-aanhang constateert terecht dat Trump zich door Netanyahu een heilloze oorlog in heeft laten slepen, die Netanyahu nodig heeft om niet de verkiezingen te verliezen en wegens corruptie achter de tralies te verdwijnen. Ik ben het zelden met Vance eens, maar hij had gelijk toen hij Netanyahu toebeet: ‘Jullie kunnen je niet elk veiligheidsprobleem uit moorden.’

Nu zijn militaire nederlaag in een electorale dreigt te resulteren, moet Trump een streep zetten door de agressieve avonturen van Netanyahu. Daarmee behoedt deze nederlaag de VS ook tegen zichzelf. Het voorkomt een totaal failliet. Voor Israël zelf is het daarvoor, gezien de zeer brede steun voor voortzetting van Netanyahu’s verwoestingspolitiek, te laat. Dat is moreel al reddeloos verloren.