De zomervakantie is begonnen of staat voor de deur. Hoe beïnvloeden familieverwachtingen en sociale druk de vakantieplannen van onze panelleden?

Ahmed Abdillahi, postbezorger

‘Familieverwachtingen spelen bij mij zeker een rol bij de keuze van mijn vakantiebestemming. Meestal ga ik tijdens de vakantieperiode naar het Verenigd Koninkrijk, waar veel Somalische familieleden wonen. Zo combineer ik vakantie met familiebezoek. Dat voelt niet als een verplichting, maar juist als iets vanzelfsprekends. Sociale druk of de verwachting dat ik cadeaus moet meenemen, speelt daarbij voor mij geen rol.

Deze manier van vakantie vieren verschilt wel van een vakantie die volledig in het teken staat van ontspanning of het ontdekken van een nieuwe bestemming. Omdat ik al zo vaak in Engeland ben geweest voor familiebezoek, voelt het inmiddels als een tweede thuis. Ik ga er gemakkelijk naartoe. Toch merk ik dat dit jaar voor mij het begin van het einde van een tijdperk is. In de toekomst wil ik vaker kiezen voor andere vakantiebestemmingen, zodat ik nieuwe plekken kan ontdekken en mijn vakanties op een andere manier kan invullen.’

Yunus Kaplan, docent maatschappijleer

‘Nee, ik laat me niet door familieverwachtingen of sociale druk beïnvloeden bij de keuze van mijn vakantiebestemming. Daar heb ik me altijd standvastig tegen verzet, ook al nam ik vroeger weleens cadeaus mee voor familie in Turkije. Eerlijk gezegd ga ik tegenwoordig alleen nog naar plekken waar ik zelf echt naartoe wil, en daar hoort Turkije soms ook bij. Maar dan vooral de badplaatsen, waar je in deze tijden van inflatie vooral de economische druk voelt en je portemonnee laat verbranden onder de Middellandse Zeezon.’

Dimple Sokartara, communicatieadviseur

‘Een vakantie naar Indonesië is voor mij altijd intensief, omdat het eigenlijk geen vakantie is, maar vooral familiebezoek. Vergis je niet: familiebezoek kan heel leuk zijn, en dat is het ook, maar er komt veel sociale druk bij kijken. Niet alleen door alle bezoeken en de tijd die je in de files doorbrengt – standaard in Indonesië, vooral in Jakarta – maar ook door alle sociaal gewenste vragen, zoals: ga je al trouwen? Krijg je al een kind? Krijg je al een volgend kind? Enzovoorts. Toch zal ik altijd naar Indonesië en mijn familie blijven gaan, maar het antwoord op de vraag is een volmondig ja.’

Ruben Arnhem, docent

‘Iedere zomer krijg ik weer dezelfde vraag: “Ga je nog familie bezoeken in Suriname of het Caribische deel van ons Koninkrijk?” Geloof me, dat zou ik maar al te graag doen. De West blijft voor mij een bijzondere bestemming. Toch kies ik daar in de zomer bewust niet voor. De vliegtickets zijn in de zomervakantie, zeker bij KLM, zo duur dat ik dat bedrag er simpelweg niet voor over heb. Mensen die ieder jaar naar bijvoorbeeld Turkije of Marokko reizen, begrijpen soms niet waarom ik niet gewoon een ticket boek. Meestal schrikken ze dan als ik de ticketprijzen naar Paramaribo vergelijk met die naar Tanger. Ik reis daarom liever in een andere vakantieperiode naar Suriname of het Caribische deel van ons Koninkrijk, wanneer de ticketprijzen een stuk aantrekkelijker zijn.

Deze zomer kies ik weer voor iets waar ik ook ontzettend van geniet: Italië. Ik vlieg erheen en reis vervolgens met de trein langs mooie steden en authentieke dorpjes. Dat geeft mij ieder jaar weer energie en inspiratie. Wie weet staat er in december weer een mooie reis naar Zuid-Amerika op de planning.’

Mostafa Hilali, militair

‘Vakantie is voor mij in de eerste plaats een moment om bij te komen. De drukte van werk en maatschappelijke verantwoordelijkheden kan oplopen en belastend zijn. Hoe fijn is het dan om tijdens de vakantie echt je rust te pakken en te genieten van bijvoorbeeld een goed boek, lekker eten en ontspanning om je heen. Dat kan op veel plekken, maar ik merk dat Marokko steeds vaker mijn eerste keuze is. Mijn ouders hebben daar een groot huis, dat voor ons als een tweede thuis voelt. Familie overal om je heen, mooi weer, goed eten en gezelligheid: die combinatie werkt gewoon. Ook voelt het goed om mezelf helemaal onder te dompelen in het Marokkaanse deel van mijn identiteit.

Als alleenstaande vader is de keuze voor een vakantiebestemming echter ook een onderhandeling met mijn zoon. Ik zei vorig jaar: “Zullen we dit jaar eens ergens anders naartoe gaan, bijvoorbeeld naar Griekenland?” Hij moest er niets van weten en het werd opnieuw Marokko, want daar zijn we in de zomer samen met zijn opa, oma, ooms, tantes, neven en nichten. Ook hij associeert Marokko met gezelligheid, mooi weer, een vertrouwde omgeving, lekker eten en het ontdekken van onze gedeelde cultuur. Maar eerlijkheid gebiedt me ook te zeggen dat hij Marokko fijn vindt, omdat hij daar een paar weken lang niets negatiefs hoort of leest over Marokkanen en/of moslims. Het mes van sociale en maatschappelijke druk snijdt dus aan twee kanten.

De aantrekkingskracht van familie en gezelligheid in Marokko heeft ook te maken met het gevoel van ongewenstheid dat je in Nederland als Marokkaan en moslim soms ervaart. Marokko geeft hem de rust om ergens te zijn waar hij zich geaccepteerd voelt. In zijn woorden: “Al is mijn Marokkaans niet goed en verstaat niet iedereen mij, ik hoor er daar gewoon bij.” Hoe mooi dat voor hem ook is, het breekt tegelijk mijn hart dat een elfjarig kind van een Hollandse moeder en een Marokkaans-Nederlandse vader dit moet zeggen.’