De Belastingdienst heeft onterecht een grote datakluis met miljoenen documenten over de eigen fraudeaanpak buiten het zicht gehouden van parlement en toezichthouders, schrijft Trouw. De informatie heeft betrekking op de illegale, discriminerende fraudeaanpak die tot de Toeslagenaffaire leidde, blijkt uit een accountantsrapport van BDO.
Kamerleden reageren verontwaardigd over het feit dat er steeds informatie blijft hangen bij de Belastingdienst die niet wordt gedeeld met de Tweede Kamer. Don Ceder van de ChristenUnie vraagt zich af wat de parlementaire enquête naar de Toeslagenaffaire, waarbij oud-bewindslieden onder ede werden verhoord, nog waard is nu er weer nieuwe informatie naar buiten komt. Volgens hem trof de fraudeaanpak van de Belastingdienst veel meer burgers dan het kabinet tot nu toe wilde toegeven.
Staatssecretaris Eelco Eerenberg (Financiën) en Sandra Palmen (Herstel en Toeslagen van Nederland) schrijven aan de Kamer dat zij er ‘op dit moment’ niet vanuit gaan dat er opzettelijk informatie is achtergehouden. Maar Kamerleden geloven dit niet.
Uit het rapport van BDO blijkt ook dat de kluis niet ‘bij toeval’ is ontdekt, zoals staatssecretaris Sandra Palmen (Toeslagenherstel) eerder beweerde. Volgens Trouw liet de ambtelijke top van de Belastingdienst de afgeschermde kluis maken voor alle documenten die niet voldeden aan de nieuwe privacywet (AVG). Dit om een hoge boete van de Autoriteit Persoonsgegevens te ontlopen. Waarschuwingen van ambtenaren aan de ambtelijke top om bepaalde documenten uit de kluis te verstrekken aan de parlementaire onderzoekscommissie werden genegeerd. De informatie bevat onder meer onbewerkte brondata van de discriminerende fraudelijsten.
Een externe, onafhankelijke commissie onder leiding van voormalig Groenlinks-Kamerlid Senna Maatoug krijgt nu volledige inzage in de kluis en mag precies gaan uitzoeken wat er is gebeurd. Kamerleden willen dit onderzoek afwachten.
Hart voor Den Haag levert meteen voor de Hindoestaanse achterban in de Hofstad. In het coalitieakkoord is een asuitstrooiplek voor hindoes opgenomen, waar ook budget voor wordt vrijgemaakt. Zo meldt de partij op haar eigen pagina.
Hindoes uit Den Haag hebben lang moeten wachten op wen asuitstrooigebied. De gemeenschap vraagt hier al decennialang om. Raadslid Mairan Sewtahal van Hart voor Den Haag reageert tevreden: ‘Voor veel nabestaanden is het verstrooien van as een waardevol religieus, cultureel en emotioneel ritueel. Een waardige, rustige en goed onderhouden locatie is daarom van groot belang. Ik ben blij dat deze afspraak nu zwart op wit in het coalitieakkoord staat én dat hiervoor middelen zijn vrijgemaakt.’
Het is nu aan de politiek om met een ‘uitgewerkt plan’ te komen. De bekendste asuitstrooigebieden voor hindoes bevinden zich op dit moment bij het Eiland van Brienenoord in Rotterdam en het strooiveld Nirvana in Enschede, dat ingewijd zou zijn met Gangeswater.
Eerder dit jaar maakte de gemeente Den Haag ook bekend dat er een islamitische begraafplaats komt, eveneens een langgekoesterde wens bij Haagse moslims. Moslims kunnen op dit moment alleen op delen van de algemene begraafplaatsen Oud Eik en Duinen en Westduin richting Mekka worden begraven. Ook is er een islamitisch deel op een begraafplaats in Zoetermeer. Nu zijn er alleen in Almere, Arnhem en het Drentse Zuidlaren volledig islamitische begraafplaatsen. In Rotterdam wordt daar nu aan gewerkt.
De zomervakantie is begonnen of staat voor de deur. Hoe beïnvloeden familieverwachtingen en sociale druk de vakantieplannen van onze panelleden?
Ahmed Abdillahi, postbezorger
‘Familieverwachtingen spelen bij mij zeker een rol bij de keuze van mijn vakantiebestemming. Meestal ga ik tijdens de vakantieperiode naar het Verenigd Koninkrijk, waar veel Somalische familieleden wonen. Zo combineer ik vakantie met familiebezoek. Dat voelt niet als een verplichting, maar juist als iets vanzelfsprekends. Sociale druk of de verwachting dat ik cadeaus moet meenemen, speelt daarbij voor mij geen rol.
Deze manier van vakantie vieren verschilt wel van een vakantie die volledig in het teken staat van ontspanning of het ontdekken van een nieuwe bestemming. Omdat ik al zo vaak in Engeland ben geweest voor familiebezoek, voelt het inmiddels als een tweede thuis. Ik ga er gemakkelijk naartoe. Toch merk ik dat dit jaar voor mij het begin van het einde van een tijdperk is. In de toekomst wil ik vaker kiezen voor andere vakantiebestemmingen, zodat ik nieuwe plekken kan ontdekken en mijn vakanties op een andere manier kan invullen.’
Yunus Kaplan, docent maatschappijleer
‘Nee, ik laat me niet door familieverwachtingen of sociale druk beïnvloeden bij de keuze van mijn vakantiebestemming. Daar heb ik me altijd standvastig tegen verzet, ook al nam ik vroeger weleens cadeaus mee voor familie in Turkije. Eerlijk gezegd ga ik tegenwoordig alleen nog naar plekken waar ik zelf echt naartoe wil, en daar hoort Turkije soms ook bij. Maar dan vooral de badplaatsen, waar je in deze tijden van inflatie vooral de economische druk voelt en je portemonnee laat verbranden onder de Middellandse Zeezon.’
Dimple Sokartara, communicatieadviseur
‘Een vakantie naar Indonesië is voor mij altijd intensief, omdat het eigenlijk geen vakantie is, maar vooral familiebezoek. Vergis je niet: familiebezoek kan heel leuk zijn, en dat is het ook, maar er komt veel sociale druk bij kijken. Niet alleen door alle bezoeken en de tijd die je in de files doorbrengt – standaard in Indonesië, vooral in Jakarta – maar ook door alle sociaal gewenste vragen, zoals: ga je al trouwen? Krijg je al een kind? Krijg je al een volgend kind? Enzovoorts. Toch zal ik altijd naar Indonesië en mijn familie blijven gaan, maar het antwoord op de vraag is een volmondig ja.’
Ruben Arnhem, docent
‘Iedere zomer krijg ik weer dezelfde vraag: “Ga je nog familie bezoeken in Suriname of het Caribische deel van ons Koninkrijk?” Geloof me, dat zou ik maar al te graag doen. De West blijft voor mij een bijzondere bestemming. Toch kies ik daar in de zomer bewust niet voor. De vliegtickets zijn in de zomervakantie, zeker bij KLM, zo duur dat ik dat bedrag er simpelweg niet voor over heb. Mensen die ieder jaar naar bijvoorbeeld Turkije of Marokko reizen, begrijpen soms niet waarom ik niet gewoon een ticket boek. Meestal schrikken ze dan als ik de ticketprijzen naar Paramaribo vergelijk met die naar Tanger. Ik reis daarom liever in een andere vakantieperiode naar Suriname of het Caribische deel van ons Koninkrijk, wanneer de ticketprijzen een stuk aantrekkelijker zijn.
Deze zomer kies ik weer voor iets waar ik ook ontzettend van geniet: Italië. Ik vlieg erheen en reis vervolgens met de trein langs mooie steden en authentieke dorpjes. Dat geeft mij ieder jaar weer energie en inspiratie. Wie weet staat er in december weer een mooie reis naar Zuid-Amerika op de planning.’
Mostafa Hilali, militair
‘Vakantie is voor mij in de eerste plaats een moment om bij te komen. De drukte van werk en maatschappelijke verantwoordelijkheden kan oplopen en belastend zijn. Hoe fijn is het dan om tijdens de vakantie echt je rust te pakken en te genieten van bijvoorbeeld een goed boek, lekker eten en ontspanning om je heen. Dat kan op veel plekken, maar ik merk dat Marokko steeds vaker mijn eerste keuze is. Mijn ouders hebben daar een groot huis, dat voor ons als een tweede thuis voelt. Familie overal om je heen, mooi weer, goed eten en gezelligheid: die combinatie werkt gewoon. Ook voelt het goed om mezelf helemaal onder te dompelen in het Marokkaanse deel van mijn identiteit.
Als alleenstaande vader is de keuze voor een vakantiebestemming echter ook een onderhandeling met mijn zoon. Ik zei vorig jaar: “Zullen we dit jaar eens ergens anders naartoe gaan, bijvoorbeeld naar Griekenland?” Hij moest er niets van weten en het werd opnieuw Marokko, want daar zijn we in de zomer samen met zijn opa, oma, ooms, tantes, neven en nichten. Ook hij associeert Marokko met gezelligheid, mooi weer, een vertrouwde omgeving, lekker eten en het ontdekken van onze gedeelde cultuur. Maar eerlijkheid gebiedt me ook te zeggen dat hij Marokko fijn vindt, omdat hij daar een paar weken lang niets negatiefs hoort of leest over Marokkanen en/of moslims. Het mes van sociale en maatschappelijke druk snijdt dus aan twee kanten.
De aantrekkingskracht van familie en gezelligheid in Marokko heeft ook te maken met het gevoel van ongewenstheid dat je in Nederland als Marokkaan en moslim soms ervaart. Marokko geeft hem de rust om ergens te zijn waar hij zich geaccepteerd voelt. In zijn woorden: “Al is mijn Marokkaans niet goed en verstaat niet iedereen mij, ik hoor er daar gewoon bij.” Hoe mooi dat voor hem ook is, het breekt tegelijk mijn hart dat een elfjarig kind van een Hollandse moeder en een Marokkaans-Nederlandse vader dit moet zeggen.’
De oorlog tussen de VS en Iran is weer geëscaleerd, wat een diplomatieke uitweg bemoeilijkt, schrijven diverse media.
Al meer dan een week voeren de VS nachtelijke aanvallen uit op het zuiden van Iran en hebben daarbij militaire en civiele infrastructuur getroffen, waaronder een nucleaire elektriciteitscentrale in aanbouw en een ontziltingsinstallatie, waardoor de drinkwatertoevoer in gevaar is gekomen.
De Amerikanen hadden het onder meer gemunt op de Iraanse Revolutionaire Garde, die zij verantwoordelijk houden voor de dood van twee Amerikaanse militairen in Jordanië na een Iraanse raket- en droneaanval op een basis in Jordanië afgelopen vrijdag.
Volgens Iraanse media is door de aanvallen ook civiele infrastructuur getroffen, zoals wegen, bruggen, spoorwegen en vliegvelden, waardoor de bewegingsvrijheid van mensen en het vervoer van hulpgoederen in gevaar komen, schrijft Middle East Eye. De VS zouden volgens Iraanse functionarissen met de aanvallen het zuiden van het land willen isoleren en de macht van de Iraanse Revolutionaire Garde over de Straat van Hormuz willen verzwakken.
Iran kondigde afgelopen zaterdag aan dat het uit het vorige maand gesloten akkoord met de VS was gestapt in reactie op de nieuwe golf Amerikaanse aanvallen.
Volgens een analyse in NRC is het recente machtsvertoon terug te voeren op de strijd om de Straat van Hormuz. Terwijl Iran en de VS in dat akkoord hadden afgesproken dat de Straat weer zou worden geopend, bleef onduidelijk wie precies de controle zou krijgen over de scheepvaart. Nadat Iran een Indiaas vrachtschip had gebombardeerd toen het via de door de Amerikanen geprefereerde route langs Oman voer, volgden Amerikaanse vergeldingsaanvallen. Als Iran zou accepteren dat schepen langs Oman varen, verliest het land de controle over de zeestraat en zijn belangrijkste machtsmiddel tegen de militair sterkere VS, schrijft de krant.
In reactie op de Amerikaanse aanvallen op Iran voerde het land aanvallen uit op Amerikaanse militaire doelen in Koeweit en Bahrein. Het beschuldigt de Golfstaten ervan met de aanwezigheid van Amerikaanse troepen in eigen land aanvallen door de VS te faciliteren. Deze landen zouden vanwege de Iraanse tegenaanvallen steeds huiveriger zijn geworden om de Amerikanen militaire bases in hun land te laten gebruiken. Volgens NRC hebben de VS inmiddels hun militairen vanuit de Golfstaten verplaatst naar Jordanië en Israël.
Grote Nederlandse bedrijven hebben vorig jaar 13.500 statushouders en asielzoekers aan een baan geholpen, schrijft Nu.nl. Dat blijkt uit cijfers van de coalitie Tent Nederland, een netwerk van 51 ondernemingen die zich inzetten om vluchtelingen en asielzoekers te ondersteunen bij het betreden van de arbeidsmarkt.
Door de aanhoudende krapte op de arbeidsmarkt zien bedrijven in deze groep een waardevolle oplossing voor personeelstekorten in sectoren als logistiek, horeca, techniek en facilitaire dienstverlening.
Onder de deelnemende bedrijven bevinden zich grote namen als Philips, ABN AMRO, IKEA, Unilever en Randstad. Volgens Hélène van Melle, directeur van Tent Nederland, is de drempel voor werkgevers om asielzoekers aan te nemen het afgelopen jaar aanzienlijk verlaagd. Sinds een uitspraak van de Raad van State in 2023 mogen asielzoekers fulltime werken, wat de toegang tot de arbeidsmarkt heeft vergemakkelijkt. Bedrijven die met deze groep werken, rapporteren positieve ervaringen: de nieuwe werknemers worden omschreven als loyaal en gemotiveerd, met een opvallend laag ziekteverzuim.
Naast de collectieve inspanningen van Tent Nederland zijn er ook individuele initiatieven, schrijft Nu.nl. Zo heeft bouwbedrijf Heijmans, dat geen deel uitmaakt van de coalitie, de afgelopen twee jaar zestig statushouders in dienst genomen. Ook hotelketen Marriott zet in op deze doelgroep, mede door goede ervaringen met Oekraïense vluchtelingen tijdens de coronacrisis.
Het kabinet heeft ambitieuze doelen gesteld voor de komende jaren. Het streven is dat 60 procent van de nieuwkomers vijf jaar na het verkrijgen van een verblijfsvergunning een volwaardige baan heeft. Om dit te bereiken moet het aantal werkende statushouders eind 2030 met 75.000 zijn toegenomen ten opzichte van dit jaar.
Voor de statushouders zelf betekent een baan meer dan alleen een inkomen. Het biedt een manier om bij te dragen aan de maatschappij en vergroot de sociale acceptatie. Issam, een Syrische vluchteling die via een traject bij IKEA is opgeklommen tot teamleider, benadrukt tegenover Nu.nl het belang van werk als voorbeeld voor zijn kinderen en als middel voor integratie. “Werk is belangrijk, niet alleen voor het geld, maar ook als voorbeeld voor mijn kinderen. Ik wil iets teruggeven aan de maatschappij”, aldus Issam. Met de huidige resultaten lijkt de samenwerking tussen overheid, bedrijfsleven en vluchtelingen een win-winsituatie te creëren die zowel de arbeidsmarkt als de integratie van nieuwkomers ten goede komt.
De Israëlische defensieminister Israel Katz kondigt de bouw aan van ‘Nahal’-nederzettingen in het noorden van Gaza. Deze militaire posten groeien later vaak uit tot Israëlische burgernederzettingen, meldt NOS. Daarmee wordt na de vernietiging van Palestijnse levens ook Palestijns grondgebied ingenomen.
Katz zei op de Israëlische televisie dat de vernietiging van Gaza ‘bewust beleid’ was om ‘de dreiging’ (van Hamas) uit het gebied weg te nemen. Dit is echter een deel van het verhaal. Het gaat ook om de uitbreiding van Israëlische nederzettingen op Palestijns grondgebied.
De kolonisatie begint in het noorden van Gaza, waar tot 2005 al Israëlische nederzettingen stonden met ongeveer 8000 kolonisten. Zij vertrokken destijds gedwongen, parallel aan de terugtrekking van het Israëlische leger dat het gebied decennialang bezet hield. Twintig jaar later is er, simultaan aan de genocide in Gaza, weer een omgekeerde beweging.
Op de Westelijke Jordaanoever is de terreur van kolonisatie en onteigening van Palestijns grondgebied dagelijks waarneembaar. Orthodoxe Joden kondigen nu ook euforische marsen aan voor Gaza met slogans als ‘Duizenden marcheren naar Gaza’ en ‘Na 21 jaar keren we terug naar huis’. Deze illegale acties vormen een flagrante schending van het internationaal recht, waaronder de Vierde Geneefse Conventie die de overdracht van eigen bevolking naar bezet gebied verbiedt.
Het Internationaal Gerechtshof en diverse VN-organen hebben herhaaldelijk geoordeeld dat de nederzettingen illegaal zijn en de Palestijnse zelfbeschikking ondermijnen. Desondanks blijft de regering in Israël zijn gang gaan, zolang Amerika en het Westen de hand boven het hoofd van het land blijven houden, met nog meer vernietiging van Palestijnse levens tot gevolg.
De burgemeester van New York, Zohran Mamdani, onderzoekt of de Israëlische premier Benjamin Netanyahu kan worden gearresteerd wanneer hij in september de stad bezoekt voor de opening van het nieuwe politieke seizoen van de Verenigde Naties.
Tegen Netanyahu loopt een arrestatiebevel van het Internationaal Strafhof wegens oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid. Tijdens de voortdurende genocide in Gaza zijn meer dan 72.000 Palestijnen gedood; volgens schattingen ligt het werkelijke dodental boven de 110.000.
Mamdani maakte zijn wens voor het oppakken van Netanyahu bekend in een interview met The New York Times. Hij heeft een juridisch team samengesteld dat bekijkt of de arrestatie mogelijk is. Volgens het Internationaal Strafhof (ICC) zijn landen die zich daarbij hebben aangesloten, verplicht om te handelen naar arrestatiebevelen van het Hof. Wat de arrestatiezaak compliceert, is dat de Verenigde Staten nooit zijn toegetreden tot het Statuut van Rome.
Toch zegt Mamdani dat Netanyahu ‘thuishoort’ in Den Haag, achter slot en grendel, net als de Servische nationalist Slobodan Milosevic destijds en andere oorlogsmisdadigers. De burgemeester van New York geeft wel aan dat hij het juridische plaatje inzake het arresteren van buitenlandse politici nog niet helder heeft. ‘We zullen doen wat de wet in New York ons toestaat’, aldus de burgemeester.
Netanyahu heeft inmiddels gereageerd. Hij noemt het arrestatiebevel van het ICC een ‘verzinsel’ en stelt dat het Strafhof geen bevoegdheid heeft over Amerikaanse en Israëlische burgers.
Het ICC behandelt normaal gesproken zaken uit landen die zijn aangesloten bij het Statuut van Rome. In sommige gevallen kan het Hof echter ook onderzoek doen naar personen uit landen die geen lid zijn, bijvoorbeeld wanneer de VN-Veiligheidsraad een situatie naar het Hof verwijst. Die kans is klein, omdat de Verenigde Staten een veto hebben in de Veiligheidsraad. De Veiligheidsraad verwees eerder wel de situatie in Darfur, in Soedan, naar het Internationaal Strafhof.
In zulke gevallen kan het Hof onderzoek doen en arrestatiebevelen uitvaardigen, ook als het betreffende land geen partij is bij het Statuut van Rome. Critici zien een fundamentele weeffout in het internationale rechtssysteem. Volgens hen kunnen oorlogsmisdadigers uit de machtigste landen en hun bondgenoten straffeloos hun gang gaan, terwijl vooral misdadigers uit het mondiale Zuiden worden opgepakt en berecht.
De oude Grieken, chroniqueurs van hypocrisie en verlies van beschaving, legden al genadeloos vast hoe kinderen doelwit worden in oorlogstijd. In verschillende tragedies schreef Euripides daarover, zoals Trojaanse vrouwen, waarin de schuldbewuste Griekse heraut Talthybios van zijn leger een Trojaanse jongen moet ophalen. De opdracht? Om hem van de Trojaanse muren af te gooien:
‘Zo’n besluit moet iemand overbrengen, die geen erbarmen kent, en naar mijn oordeel al te zeer, tot schaamteloosheid is geneigd.’
Dat was ruim 2,5 millennium geleden. Nu zijn we op een punt beland waar volgens cijfers van de Verenigde Naties het geweld tegen kinderen door regeringstroepen sinds dertig jaar nog nooit zo hoog is geweest. Nog steeds geen erbarmen dus. En geen evolutie op dit gebied.
Het is onbegrijpelijk dat mensen niet handelen in de wetenschap dat er geen enkele rechtvaardiging is om kinderen mee te sleuren in onze volwassen primitiviteit. Misschien moeten wij als vrouwen, levendoorgevers, vaker van ons laten horen in tijden van oorlog, waarvoor in overgrote meerderheid mannen verantwoordelijk zijn met planning en uitvoering.
Het is onaanvaardbaar dat in de gevechten in oorlogsgebieden in het Midden-Oosten en elders momenteel veel te weinig aandacht is voor de bescherming en rechten van kinderen. Even onacceptabel is het ook dat landen die buiten die oorlogsgebieden staan nauwelijks aandringen op handhaving, op straffe van sancties. Een VN-onderzoekscommissie bracht vorige maand een rapport uit met als een voorlopig humanitair dieptepunt dat Palestijnse kinderen bewust doelwit van moord zijn. De schreeuw van al deze kinderen in oorlog horen we niet. Of willen we niet luisteren?
Als moeder en binnenkort grootmoeder roep ik speciaal vrouwen op om hun stem luider te laten klinken
De toename van geweld gaat gelijk op met de uitbreiding van de kinderrechten en internationale plichten om geweld te stoppen op papier. Al sinds 1959 bestaat de verklaring van de Rechten van het Kind: op onderwijs. Gevolgd door een verklaring in 1989 waarin het kind ‘een inherent recht om te leven’ heeft. In 1999 werd daaraan toegevoegd een document Kinderen in Gewapende Conflicten. Schendingen die vervolgd moeten worden: het doden en verminken van kinderen, het rekruteren van kinderen als kindsoldaten, seksueel geweld tegen kinderen, ontvoering, aanvallen op scholen en ziekenhuizen en het blokkeren van humanitaire hulp. In 2005 nam de Veiligheidsraad een resolutie voor het instellen van mechanismen voor het monitoren, documenteren en rapporteren van dergelijke schendingen.
Maar hoorden we ooit aankondigingen van Trump, Netanyahu, Poetin of Khamenei bijvoorbeeld over hoe ze van plan zijn de kinderrechten te handhaven? Dat het idee op je lachspieren werkt, toont wel aan hoe absurd gewoon oorlog is geworden.
En wat doen wijzelf voor de kinderen die geen partij vormen in een oorlog?
Ze zijn onze broertjes en zusjes. Wij mogen niet lijdzaam toezien. Wijzelf kunnen handelen, bewapend als wij zijn met al die verklaringen, om af te dwingen dat die wereldleiders de nodige maatregelen nemen om kinderslachtoffers te vermijden. Om aan te dringen op onafhankelijk onderzoek bij overtredingen. Monitoren. Sancties instellen bij schendingen. Elke wereldburger heeft de plicht zijn leiders te wijzen op de rechten van het kind. Het kabinet-Jetten moet ook van alle bevriende leiders eisen dat zij hun verantwoordelijkheden nakomen om kinderen in oorlogsgebieden te beschermen.
Als moeder en binnenkort grootmoeder roep ik speciaal vrouwen op om hun stem luider te laten klinken. Koningin en grootmoeder Hekabe van Troje rouwt om de jongen, haar kleinzoon die werd opgehaald door Talthybios. Zij moet hem begraven in plaats van hij ooit haar, treurt ze.
‘O, al die zorgen, al die omhelzingen die je me gaf, dat slapen van je, het is voorbij. Wat zou een dichter nu wel op je graf schrijven? ‘Dit kind hebben de Grieken eens uit angst gedood?”
Een opschrift dat een schande is voor Griekenland. Hekabe riep vrouwen, die zijn slaafgemaakt, op collectief te rouwen. Wij kunnen protesteren.
Hier hebben we een heerlijk helder vlaggenprotocol. Het begint op 27 april en eindigt op 5 mei. Eerst een vlag met een oranje wimpel om het koningschap te vieren. Dan een vlag halfstok om de gevallenen te gedenken. Tot slot een vlag in volle glorie om de onafhankelijkheid te vieren. Alles in ongeveer een week. Zolang je geen schipper bent, kun je de vlag opvouwen en tot volgend jaar opbergen.
Er is nog een ongeschreven vlaggenregel. Wanneer je kroost voor de middelbare school slaagt, gaat de vlag met de schooltas uit. Het kroost slaagde. Onze buurman had ook een geslaagd kind. Hij had de vlag al opgehangen. De buurman had meegekregen dat wij een vlaggenstokhouder moesten monteren, maar dat we dat als een uitdaging zagen. Hij snelde te hulp. Binnen een paar minuten boorde hij vier gaatjes in de buitenmuur en schroefde de vlaggenstokhouder stevig vast. Zo konden we voortaan ook meedraaien in de vlaggenparade.
Even verderop hing een Surinaamse vlag
Tijdens het WK voetbal zagen we nieuwe vlaggebruiken. Als je door Rotterdam fietste, zag je dat goed. Je kwam langs oranje versierde straten. En dan huizen met Turkse en Marokkaanse vlaggen. Daar kijkt niemand meer van op. Maar toen dook een blauwe vlag met een gele streep op: Curaçao. En een paar straten verderop een blauwe vlag met een rode streep: Kaapverdië. Met zoveel voor het WK gekwalificeerde landen met gemeenschappen in Rotterdam steeg onze vlaggenkennis zienderogen.
Laatst fietste ik langs een straat met twee Portugese vlaggen. Even verderop hing een Surinaamse vlag. Die kon ik niet goed plaatsen. Suriname speelde niet op het WK. Ik zag er geen tas bij hangen. Maar misschien was die toch vanwege een geslaagd kind. Dat zie je ook wel vaak: dat de vlag van het thuisland wordt gehesen. Soms zie je dat mensen zowel de rood-wit-blauwe vlag als de vlag van het thuisland ophangen. We klagen vaak over de intolerantie van Nederlanders. Maar durf maar eens in sommige landen een andere dan de nationale vlag te hijsen.
Vlaggen zijn symbolen. Vlaggen zijn uitingen van identiteit. Vlaggen zijn emotie. Laat iedereen een voorbeeld aan Rotterdam nemen. Alles dwarrelt door elkaar. De kinderen die geslaagd zijn voor hun eindexamen. Het voetbal dat fanatiekelingen diep in de nacht uit bed licht. Alles moet gevierd worden.
Amnesty International roept Ierland op zijn voorzitterschap van de Raad van de Europese Unie te gebruiken om het EU-beleid tegen Israël aan te scherpen. Volgens de organisatie kan het land er als EU-voorzitter voor zorgen dat de lidstaten zich aan het internationaal recht houden.
De oproep volgt nadat de EU-ministers van Buitenlandse Zaken er opnieuw niet in slaagden overeenstemming te bereiken over maatregelen tegen Israël, waaronder beperkingen op de handel in producten uit illegale Israëlische nederzettingen. Ierland bekleedt sinds 1 juli het roulerende voorzitterschap van de Raad van de Europese Unie. Amnesty ziet daarin een kans om het debat opnieuw op de Europese agenda te zetten.
Volgens Erika Guevara-Rosas, directeur bij Amnesty International, kan Ierland het verschil maken. ‘Als huidige voorzitter van de Raad van de EU bevindt Ierland zich in een sterke positie om de koers van de EU ten aanzien van Israël te beïnvloeden. Het land moet deze cruciale kans aangrijpen om ervoor te zorgen dat de lidstaten hun verplichtingen onder het internationaal recht nakomen.’
Amnesty wijst erop dat Ierland zich de afgelopen jaren kritisch heeft opgesteld tegenover het Israëlische optreden in de bezette Palestijnse gebieden en Libanon. Ook nam het land eerder initiatieven om de invoer van goederen uit Israëlische nederzettingen te beperken. Die geschiedenis, gecombineerd met de eigen ervaring met kolonisatie en de prominente rol die Ierland speelde in de internationale strijd tegen de apartheid in Zuid-Afrika, geeft het land volgens de organisatie extra gezag.
Onze site gebruikt cookies en vergelijkbare technologieën onder andere om u een optimale gebruikerservaring te bieden. Ook kunnen we hierdoor het gedrag van bezoekers vastleggen en analyseren en daardoor onze website verbeteren.
Deze website gebruikt cookies om uw gebruikservaring op deze website te verbeteren. Van deze cookies worden cookies aangemerkt als "Noodzakelijk" in uw browser bewaard, deze cookies zijn essentieel voor het functioneren van de website. Bijvoorbeeld het opslaan van uw keuze of u wel of geen cookies wilt hebben. Wij maken ook gebruik van cookies van derde partijen die ons helpen met het analyseren en begrijpen van de gebruik van deze website door u. Deze cookies worden alleen gebruikt als u daar toestemming toe geeft. U heeft ook de mogelijkheid om uzelf uit te sluiten voor deze cookies. Dit zal echter effect hebben op uw gebruikerservaring.
Noodzakelijke cookies zijn absoluut nodig voor het functioneren van de website. De cookies in deze categorie zorgen alleen voor de veiligheid en het functioneren van deze website . Deze cookies bewaren geen persoonlijke gegevens
Deze cookies zijn niet strict noodzakelijk, maar ze helpen de Kanttekening een beter beeld te krijgen van de gebruikers die langskomen en ons aan te passen aan de behoeftes van onze lezers. Hiervoor gebruiken wij tracking cookies. Bij het embedden van elementen vanuit andere websites zullen er door deze sites ook cookies worden gebruikt.
‘Familieverwachtingen spelen bij mij zeker een rol bij de keuze van mijn vakantiebestemming. Meestal ga ik tijdens de vakantieperiode naar het Verenigd Koninkrijk, waar veel Somalische familieleden wonen. Zo combineer ik vakantie met familiebezoek. Dat voelt niet als een verplichting, maar juist als iets vanzelfsprekends. Sociale druk of de verwachting dat ik cadeaus moet meenemen, speelt daarbij voor mij geen rol.
