In 2025 wees de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND) veel meer asielaanvragen af dan in 2024. Het aantal afwijzingen steeg met meer dan de helft. Dit blijkt uit de nieuwste cijfers van CBS.
Tegelijkertijd nam het aantal eerste besluiten over asielverzoeken af. De IND nam 15,6 duizend besluiten: 8,1 duizend aanvragen werden afgewezen en 7,4 duizend kregen een verblijfsvergunning. Vooral in de tweede helft van het jaar werden meer aanvragen afgewezen.
Het aantal mensen dat een verblijfsvergunning kreeg, daalde in bijna alle groepen. Veel minder mensen kregen bescherming omdat zij gevaar lopen in hun eigen land, maar niet voldoen aan de eisen voor de officiële vluchtelingenstatus. Ook het aantal mensen dat wél als vluchteling werd erkend daalde. Alleen het aantal vergunningen voor mensen met zeer moeilijke persoonlijke omstandigheden steeg.
Het aantal besluiten over Syrische asielaanvragen daalde ook sterk. Als gevolg van de regime change in Syrië eind 2024 stopte Nederland tijdelijk met het behandelen van veel Syrische aanvragen. Daardoor nam de IND in 2025 nog maar 390 besluiten over Syriërs. Slechts een klein deel daarvan kreeg een vergunning. In 2024 waren dat er nog ruim tienduizend.
In gedachten was ik afgedwaald. In plaats van de A16 richting Breda was ik op de A15 richting Nijmegen beland. Nu ik toch op een niet-geplande weg zat, nam ik voor de variatie de afslag bij Gorinchem. Ik wilde mijn ouders bezoeken.
Voorbij de Merwedebrug bedacht ik dat ik dit stukje Brabant alleen maar vanaf de snelweg ken. De zonnige winterdag, zoals we die deze winter godzijdank vaak meemaken, wilde ik benutten. Ik nam de afslag bij Almkerk en reed via de provinciale weg richting Wijk en Aalburg.
Het bezoek had ik niet aangekondigd. Mijn moeder zat niet op mij te wachten. Ik probeerde ook een glimp van Heusden op te vangen, maar vanaf de weg is Heusden niet te zien. Bij mijn ouders kwam ik voor een dichte deur te staan. Ze waren op familiebezoek in Roermond.
Ik stapte weer in de auto en luisterde verder naar het college van Jona Lendering op Home Academy. Het ging over het werk en leven van de Macedonische heerser Alexander de Grote.
Zijn werk was in de vierde eeuw voor Christus land veroveren. Hij nam het stokje over van zijn vermoorde vader Philippus II. Hij wilde papa overtreffen, die Griekenland had onderworpen. Hij stak met een groot leger over naar Azië, het huidige Turkije. Hij voerde oorlog en trok verder.
Het huidige Bodrum, het huidige Iskenderun, het huidige Alexandrië, Babylon (nu in de buurt van Bagdad), Persepolis (nu in de buurt van Shiraz), het huidige Kabul tot aan het huidige Islamabad: geen stad was Alexander te ver. Geen rivier was te woest om over te steken. Hij versloeg sjah Darius III van Perzië meermaals.
Geen rivier was te woest om over te steken
Hij was nu koning, keizer en admiraal. Hij vond dat hij de zoon van Zeus was, en de zoon van Amon en de zoon van Ra. De laatste twee zijn Egyptische goden.
Na de laatste rivier had het leger genoeg van rivieren oversteken. Ze waren moe en ze wilden naar huis. Alexander begon aan een terugtocht. Hij ging nadenken over waar hij de hoofdstad van zijn wereldrijk zou stichten. Hij werd ziek en stierf op jonge leeftijd in Babylon. Binnen korte tijd na zijn dood implodeerde zijn rijk volledig.
Alexander wordt in het Turks Iskender genoemd. Tegenwoordig zijn er ook mensen die Iskender heten, maar niet zo veel als Alexander in het Westen. Bij Iskender denkt de Turk meer aan een kebab waarbij döner op een bedding van stukjes pitabrood is geplaatst, met daarover gesmolten boter, en ernaast yoghurt.
En als u dat niet lust, dan kunt u misschien een caesarsalade bestellen.
‘Wat moet je nog doen om af te zijn als politicus?’, vraagt columnist Sander van Schimmelpenninck zich af in de Zelfspodcast. Hij heeft het gemunt op media die zonder enige schaamte een podium bieden aan uiterst rechtse politici, zoals die van Forum voor Democratie.
‘Die partij had al lang verboden moeten zijn’, foetert Schimmelpenninck. ‘En toch zit Lidewij de Vos gewoon bij SBS aan tafel, alsof het een normale politicus is, met allemaal neo-nazi’s op de lijst.’
In NRC is ook kritiek geuit op het aanschuiven van ex-PVV’er Gidi Markuszower bij Pauw & De Wit (BNNVARA). De man die migratie een ‘misdaad tegen het Nederlandse volk’ heeft genoemd en vluchtelingen als beesten en hyena’s heeft neergezet, ‘mag zich nu presenteren in talkshows als milde en redelijke variant van de PVV’, schrijft recensent Amber Wiznitzer sarcastisch.
‘Bij de progressieve omroep zijn ze ruimdenkend genoeg om aan iedereen plaats te bieden. Daarom was voor de bespreking van het coalitieakkoord weer een fijne tafelbezetting bedacht van zes witte mannen van middelbare leeftijd en één Caroline van der Plas (BBB).’
Journalist Chris Aalberts waarschuwt op NPO Radio 1 voor de ondergrondse activiteiten van Forum voor Democratie in aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen. Die partij zou een ‘verbindende schakel’ vormen voor allerlei extreemrechtse groeperingen. ‘Er wordt een extreemrechts netwerk gebouwd dat zijn weerga niet kent’, aldus Aalberts.
Ik zou nu het liefst in Tanger willen zijn om met eigen ogen te aanschouwen wat via de sociale media binnenkomt: de overstromingen die de afgelopen dagen de regio onder water hebben gezet. Dat op een gelukkige plek het noodlot kan toeslaan, kunnen we ons niet voorstellen totdat het noodlot er toeslaat. Wat gelukkig maakte moest gevolgd worden door ongeluk.
Over de regio Tanger-Tetouan-Asilah, het oostelijke deel van Noord-Marokko, is een front van stormen getrokken, tankdivisies die alles verpulveren wat hen in de weg staat. In ons appartement verblijven kennissen, vanuit het raam hebben ze schitterend uitzicht over de baai van Tanger. De zee is al dagen niet meer te zien, de wind heeft er een grimmig gordijn voor getrokken en gaat er zijn gang.
De rivieren kolken en treden buiten hun oevers, als een kind dat van de ene op de andere dag heftig is gaan puberen. De dammen zijn vol, maar waar moet het overtollige water naartoe?
Het heeft wegen onbegaanbaar gemaakt, al het bustransport is tot nader order opgeheven. Taxichauffeurs kijken naar de brug die wordt opgeslokt door de rivier, ik hoor ze mompelen: er is geen grotere macht dan God. Geen ritje, geen geld. Door aardverschuivingen is het asfalt gescheurd. Het zal zeker maanden en wellicht jaren duren voordat de aangerichte schade is hersteld, niemand die daaraan denkt: een natuurramp zet de toekomst buitenspel.
De vallei is in een paar dagen tijd een meer geworden
Dit alles grijpt me aan omdat ik op al die plekken geluk heb gekend en niet weet of ik die plekken bij terugkeer zal herkennen. De natuur maakt schoon schip en herinnert ons eraan dat we niet alleen zijn. Ik bel met een vriend die in een zwaar getroffen stad familie heeft: Ksar al Kabir, waar de huizen in het bruine water dobberen als croutons in soep. Hij antwoordt dat het goed gaat. Maar dat was een week geleden. Inmiddels zijn alle bewoners geëvacueerd, net zoveel inwoners als Zoetermeer, meer dan 100.000 mensen. Naar Tanger. Als het kan. Maar in Tanger werpen de golven rotsen op de boulevard, de natuur speelt jeu de boules. Wat doe je Tanger aan?
Een stuk van de klif waar de weg omheen kronkelt is ingestort, het is deel van mijn trainingsroute – een fantastische weg langs zee waar aan het einde van de dag de zon kiekeboe speelt. Ik ging er in het gras liggen gewoon omdat het kon en liet me er door de zon kussen. In de zomer picknicken de gezinnen in het gras en blijven tot laat. Met de feitelijke instorting stort ook het idyllische beeld dat ik ervan heb in.
De gulzige rivier schrokt zich een weg naar zee. De antieke stad Lixus wordt al door de Grieken beschreven, hier speelden de mythische nimfen met de gouden appels. Wie ze bezat zou onsterfelijk zijn. Aan de monding van de rivier Loukkos stijgt een heuvel op met daar cipressen en granaatappelbomen die beschutting geven aan de ruïne van de Romeinse kolonie. Vorig jaar liep ik daar in de verzengende hitte, de cicaden, de vloermozaïeken en de leegte van de omgeving, het vulde me. We waren alleen. We keken uit over de vallei waar de rivier doorheen slingerde. De vallei is in een paar dagen tijd een meer geworden, een meer waar de dood boven hangt.
Een aan de rand van de bocht gebouwd huis van drie verdiepingen stort in elkaar en wordt van de weg geveegd, regelrecht het ravijn in. Boerenhuizen waar houten balken honderd jaar lang de hemel hoog hebben gehouden worden tot puin. Wanneer de apocalyps komt zullen we het niet doorhebben. We zullen erdoor bedolven worden.
De Amerikaanse president Donald Trump heeft een video gedeeld op zijn sociale mediaplatform Truth Social, waarin voormalig president Barack Obama en oud-first lady Michelle Obama kort worden afgebeeld als apen.
De video, die verkiezingscomplottheorieën herhaalt over vermeende fraude bij de presidentsverkiezingen van 2020, heeft geleid tot felle kritiek van Democraten. De video is racistisch en onacceptabel, reageren velen op sociale media.
In de video worden opnieuw ongefundeerde beschuldigingen geuit tegen stemmenteller Dominion Voting Systems. Het fragment met de Obama’s is ongeveer één seconde te zien, maar wordt door critici als racistisch bestempeld.
Het kantoor van de Californische gouverneur Gavin Newsom noemde het bericht ‘walgelijk gedrag van de president’ en riep Republikeinen op zich uit te spreken. Het X-account Republicans against Trump veroordeelde de video in dit bericht (waarschuwing: met een screenshot van Trumps racistische bericht waarop de Obama’s als apen zijn afgebeeld). Ook Ben Rhodes, voormalig adviseur van Obama, heeft felle kritiek op de video.
Trump deelt vaker door AI gegenereerde en misleidende beelden, waarin hij politieke tegenstanders belachelijk maakt.
Zware regenval in het noordwesten en oosten van Marokko hebben geleid tot overstromingen en onbewoonbare gebieden. De regering heeft meer dan 100.000 mensen geëvacueerd uit vier provincies.
Volgens NOS zouden tot nu toe 143.000 mensen zijn geëvacueerd uit de getroffen noordwestelijke regio. Marokko Nieuws schrijft dat het gaat om de provincies Larache (het zwaarst getroffen), Sidi Kacem, Sidi Slimane en Kenitra. Ook aan de rand van Guercif in het oosten zijn overstromingen.
Er zijn tot nu toe geen doden gevallen. De Marokkaanse autoriteiten lijken beter te zijn voorbereid op extreme regen, wat ook in voorgaande jaren voorkwam. De hulpdiensten hebben hun arsenaal flink uitgebreid. Bovendien werd 372 miljoen kubieke meter water uit een stuwmeer gehaald om een damdoorbraak te voorkomen.
Zoals bij elke verkiezingen dingen ook nu weer veel lokale partijen mee naar een plek in de raad. Een opvallende nieuwkomer in Den Haag is jongerenpartij Drerrie voor Den Haag (DvD), met Hagenees Mohammed El Baroudi als lijsttrekker.
Op de radio vertelt hij op ‘drerrie-achtige’ wijze, handen in de zakken, over de ontstaansgeschiedenis van Drerrie voor Den Haag. Drerrie is Marokkaanse straattaal voor gast of ‘homeboy’.
‘Het is een soort type jonge persoon die misschien vaak negatief in de media wordt gebracht. Maar wij denken juist dat het positief is. Iets waarin jongeren zich herkennen. Iedereen kan een drerrie zijn’, aldus El Baroudi.
In het manifest Stem op jezelf staat meer over het oergevoel dat tot de oprichting van DvD heeft geleid, na een onrustige dag van rellen tijdens het WK voetbal in Qatar in 2022. ‘Marokko haalde de kwartfinales en Den Haag vierde feest. Met vlaggen, toeters en trots vulden we de straten. Maar wat begon als een nacht van vreugde, eindigde in de felle koplampen van de ME.’
Dat leidde niet alleen tot zelfreflectie, maar ook tot een maatschappijkritische toon. ‘Hoe kan het zo zijn dat iets zo simpels als een viering totaal uitmondt in het tegenovergestelde? Dat je hier geboren en getogen bent, maar je je nog steeds voelt alsof je op bezoek bent in je eigen stad? Hoe kan het dat wij het stadhuis vanuit ons slaapkamerraam kunnen zien, maar het voelt alsof we er bijna niets te vertellen hebben?’, staat in het manifest.
El Baroudi is bloedserieus met zijn partij, vertelt hij op de radio. ‘We hebben alles zelf opgezet. Wij willen gewoon zijn wie we zijn en op onze manier invloed hebben. Het is ergens ook uit frustratie voortgekomen. We wonen hier al ons hele leven, maar op een of andere manier voel je je toch steeds alsof je niet helemaal gehoord wordt.’
Op de website staat verder in heldere taal waar Drerrie voor Den Haag voor staat.
‘Je doet je best als jongere, maar komt nergens. Woning vinden? Onmogelijk. Boodschappen? Onbetaalbaar. Werk? Onderbetaald. Veroorzaakt door beleid. En toch ben jij het (integratie)probleem?’
Dit kan zo niet langer, meent DvD. De partij eist verandering. De Drerries moeten onder andere concurreren met de Haagse Stadspartij, waar een andere geboren en getogen Hagenees, Ahlam Benali, zich bij heeft aangesloten.
El Baroudi wil nog reageren op een aantal vragen van de Kanttekening.
Hoe lang speelde je met het idee om met een eigen partij te beginnen?
‘Eigenlijk is het pas vlak voor de afgelopen zomer opgekomen. We hebben wel al een tijdje het gevoel gehad dat we iets wilden doen met het gevoel dat we ons te gast voelden in eigen stad. Pas voor de afgelopen zomer viel het kwartje en hebben we doorgepakt om de frustratie in deze vorm te gieten.’
Een blik op jullie manifest laat meteen zien dat jullie klassiek linkse idealen naar voren brengen. Waarom voelde je je niet aangetrokken tot bijvoorbeeld GroenLinks-PvdA?
‘Wij zouden onszelf niet per se links noemen. Wij willen een goede stad voor iedereen die de instelling heeft het beste ervan te maken met elkaar, wat je achtergrond ook is. Bij andere partijen hebben we toch gemerkt, als puntje bij paaltje komt, als er bijvoorbeeld ongeregeldheden zijn, dan is het heel ongemakkelijk voor die partijen om onvoorwaardelijk voor ons als inwoners te kiezen. Rechtse partijen vinden vaak dat er een handhavings- of gezagsprobleem is en willen dat met geweld corrigeren, maar bij linkse partijen is het ook te vaak: “ja, maar”. Je mag er wel bij voor de vorm, maar uiteindelijk willen ze je niet een volwaardige stem geven. Je moet door allerlei hoepels springen, je mening eerst heel veilig maken. Terwijl er gewoon partijen zijn die zeggen dat mensen zoals wij moeten oprotten, geweld aangedaan moet worden, gedenaturaliseerd moet worden en straattuig worden genoemd. Die nemen geen blad voor de mond, maar wij moeten maar lief glimlachen en knikken. Alsof ze meer begrip hebben voor dat keiharde geluid tegen ons dan voor ons, de geboren en getogen meisjes en jongens van de stad. We beseffen: uiteindelijk ben je geen prioriteit en moet je het zelf oplossen. We zijn met veel, we moeten alleen nog het vertrouwen in onszelf krijgen dat we iets kunnen bereiken.’
Is DvD een partij voor Haagse jongeren met een migratieachtergrond en hoe zit het met de connectie met witte jongeren?
‘Wij zijn een partij van Haagse jongeren, de Haagse bewoners van de toekomst. Wij denken niet in migratieachtergrond, allochtoon, of autochtoon. Als je kijkt naar onze lijst (komt zsm online), dan zie je letterlijk wat je in een doorsnee Haagse schoolklas ziet. Alle afkomsten dus. Voor ons is dat ook een perfect voorbeeld van hoe onze jonge generatie hiermee omgaat: samenleven is voor ons al realiteit in deze gemixte samenleving, vanaf het moment dat we onze ogen hebben geopend. Wij zijn verenigd in onze gedeelde ervaringen, onze straattaal en onze gezamenlijke struggles: betaalbaarheid, uitsluiting, het opbouwen van een toekomst. Dat kent geen kleur. Als je door Den Haag loopt, kun je gewoon een blonde jongen zien die hetzelfde spreekt en voelt als een Rachid of een Mootje, dat is de realiteit.’
Als je Den Haag zou beschrijven vanuit de Drerrie-filosofie, hoe zou je dat op kernachtige wijze doen?
‘Wij hebben een haat-liefderelatie met Den Haag. Liefde omdat we ervan houden, we kennen eigenlijk geen betere plek en zouden ook nergens anders willen wonen. Niemand kan ons iets vertellen over onze eigen stad, zelfs al wordt het klimaat steeds harder voor iedereen die niet “gemiddeld Nederlands” is. Wij zijn niet anders gewend dan samenleven met elkaar en er het beste van maken, al lijken anderen dat niet te willen accepteren en liever een culture war willen voeren. Haat voelen we soms omdat het steeds moeilijker wordt om hier een toekomst voor ons te zien. Zowat alle woningen die erbij komen, zijn voor ons onbetaalbaar. Je moet eigenlijk verhuizen om een eigen plek te vinden. Dat accepteren wij niet. En als we op straat, aangezien we niet eens een eigen huis kunnen krijgen, onze plek willen opeisen, worden we opgejaagd door de politie met regels vanuit de politiek. Alsof we alleen maar een last zijn. Dat moet eens klaar zijn.’
Kan Geert Wilders ook een Drerrie zijn?
‘In principe en in theorie had hij een Drerrie kunnen zijn, maar nu niet meer. Drerries maken geen verdienmodel van haat. Drerries zijn chill en willen dat iedereen, inclusief zichzelf, het goed heeft, ook in moeilijke tijden. Soms komen die goede bedoelingen er misschien klunzig uit, maar niemand is perfect. We leven in een samenleving waarin wij politiek zijn gemaakt. Alles wat we doen ligt onder een vergrootglas en is meteen een maatschappelijk probleem. We hebben geen andere keuze dan ons te verenigen en te laten zien dat we een niet te onderschatten underdog zijn. Dan maar “geliefd om gehaat te worden”.’
In Nieuwe Pioniers spreekt de Kanttekening migranten met een eigen onderneming. Deze keer Salih Cansiz (53), eigenaar van een timmerbedrijf in het Limburgse Simpelveld. Hij vluchtte uit Turkije en woont nu vier jaar in Nederland.
Aan de rand van Simpelveld woont Salih met zijn gezin. Voor de deur staat een gele bestelbus waarop de letters Cansiz Timmerbedrijf pronken. Binnen doet hij onder het genot van Turkse thee uitgebreid zijn verhaal. Hoe zijn leven als politieagent na de mislukte staatsgreep van 2016 door keiharde represailles van het Erdogan-regime op zijn kop kwam te staan. Hij verloor zijn baan, belandde in de cel en moest na zijn vrijlating het land verlaten.
In de Turkse provincie Hatay is hij geboren en woonde hij tot zijn vlucht naar Nederland in de plaats Erzin. Hatay ligt in Zuid-Turkije, dicht bij de Syrische grens. ‘Eén kant zee, één kant Syrië en één kant een grote berg’, specificeert Salih de geografische ligging. Hij looft de tolerante multiculturele gemeenschap van Hatay: een mix van Arabische, Koerdische, Turkse en Joodse mensen. ‘Joden en moslims woonden er samen. Iedereen ging met elkaar om. Christenen zeggen salam alaykum tegen ons.’
Het ging Salih, zijn vrouw en hun twee dochters goed. Salih werkte bij de drugspolitie en zijn vrouw bij de paspoortpolitie. Hij laat foto’s zien van zijn tijd als politieman. Een grote snor had hij nog toen. Spannend werk. ‘Kijk, op deze foto namen we 150 kilo heroïne in beslag.’
Simpelveld
Salih onderbreekt zijn verhaal als hij plots twee mannen in zijn achtertuin ziet. ‘Hé buurman’, roept hij vriendelijk met een Turks accent naar de twee, die hem met Limburgse tongval met zijn voornaam teruggroeten. De mannen zijn van de Simpelveldse voetbalclub en komen oud ijzer ophalen. Materiaal dat Salih bij sloopwerkzaamheden heeft verzameld. ‘Ze verkopen het en dan hebben ze geld om ballen te kopen’, legt Salih even later uit.
Dat hij in 2026 als buurman en ondernemer volledig geïntegreerd zou zijn in de Simpelveldse gemeenschap, had hij begin 2016 in Turkije ook niet kunnen bevroeden. Salih legt uit hoe de mislukte staatsgreep tegen het regime van president Recep Tayyip Erdogan in juli van dat jaar zijn leven voor altijd veranderde. Het is tot op de dag van vandaag onduidelijk wie er achter de staatsgreep zaten. Veel Turken wezen, gevoed door beweringen vanuit de regering, naar de beweging van de in de Verenigde Staten in ballingschap levende Fethullah Gülen (1942–2024). Salih: ‘Na de staatsgreep stelde Gülen voor dat een onafhankelijke internationale commissie de coup zou onderzoeken. Erdogans regering wees dit af.’
Een door Salih gebouwd huis in Limburg
Drie maanden na de mislukte coup werd hij thuis opgepakt. ‘Salih, je bent terrorist.’ Hij zat vijf dagen in de politiecel. Wat hem zwaar werd aangerekend, was dat zijn dochters naar een Gülen-school gingen. Dat Salih zich aangetrokken voelt tot de ideeën van Gülen, daar staat hij niet alleen in. ‘In Turkije zijn twee miljoen gülenisten.’ Mensen, legt Salih uit, die zich aangesproken voelen door Gülens pleidooi voor interreligieuze en interculturele dialoog. ‘Wat je moet zien in het licht van wetenschap en het dienen van mensen als levensideaal. Je zonder verwachtingen inzetten voor een vreedzame wereldorde.’
‘Een abonnement op de krant Zaman? Dan was je terrorist’
Salih vertelt hoe na de coup alles wat naar Gülen rook extreem verdacht werd. ‘Een abonnement op de krant Zaman? Dan was je terrorist.’ Verdachtmakingen waren soms ridicuul. ‘Op een één-dollarbiljet staat de letter F. Als je dat bezat, werd je opgepakt: het verwijst naar Fethullah.’ Mensen die hun abonnement op televisieprovider Digiturk opzegden, waren volgens Salih verdacht, omdat Gülen kritisch was op de berichtgeving die Digiturk verspreidde. ‘Je kunt ook opzeggen omdat het gewoon te duur is.’
Na de politiecel moest hij zijn proces thuis afwachten. Zijn politiebaan was hij toen na zeventien jaar voorgoed kwijt. Zijn vrouw verloor haar baan eveneens, maar werd niet vervolgd. Met 72 andere politiemannen stond hij terecht. Doel was de politie te zuiveren. ‘Ik vroeg: waarom ben ik hier? De rechter had geen idee, kwam niet verder dan: volgens dit politierapport moet ik je vervolgen.’ Zo zijn er volgens Salih na de coup 50.000 politieagenten ontslagen en velen, zoals hij, in de gevangenis gekomen. Cijfers die overeenkomen met rapportages van Amnesty International.
Salih zat uiteindelijk dertien maanden in de gevangenis van Gaziantep. In de cel zaten veel andere politiemensen. Het was afzien. Te veel mensen in een gevangenisruimte. ‘Normaal verblijven er zestien gevangenen, wij zaten er met tweeënveertig.’ Wat het verblijf extra zwaar maakte, waren de klimatologische omstandigheden. ‘In de winter is het min twintig en dan werkt het verwarmingssysteem niet, en in de zomer zit je in de dertig graden zonder ventilator.’ Haast standaard was er twee dagen geen water en dan ging voor één uur voor alle gedetineerden de kraan open. ‘Dan snel, snel, snel douchen.’
Na dertien maanden werd hij vrijgelaten, maar Salihs dossier was niet gesloten. Het kwam bij een hogere rechtbank terecht. Salih wachtte een beslissing niet af en wist dat hij Turkije moest verlaten. De rechtbank besliste afgelopen december dat hem zes jaar en drie maanden cel te wachten staan als hij zich weer in Turkije vertoont.
Grensrivier met Griekenland
Zijn voorgevoel om in 2021 Turkije te verlaten bleek juist. Na betaling aan een mensensmokkelaar stak hij met een groepje vluchtelingen met een opblaasboot een grensrivier met Griekenland over. De Grieken pakten hen op en na een paar dagen gevangenschap werd de groep weer aan de Turkse kant van de rivier afgezet. Hij herinnert zich de zwaarbewapende Griekse grenswachters, waarvan hij het gezicht niet kon zien: ‘Ze zagen eruit als imkers.’ Een tweede poging slaagde wel. Lang verhaal kort: in Athene koopt Salih een identiteitskaart van een Spaanse toerist. Met deze kaart reisde hij via Barcelona en België naar Nederland.
Hij komt in een azc in Gilze en Rijen terecht. Salih besloot Nederlands te leren. Hij kocht een taalboek en ging met YouTube aan de slag. En hij wandelde veel en sprak Nederlanders aan. ‘Oefenen, oefenen, oefenen.’ Met grammatica heeft hij nog wel problemen en hij zoekt soms nog naar Nederlandse woorden. ‘Mijn vrouw en vooral onze dochters spreken de taal beter.’ Zijn dochter van 24 studeert in Utrecht voor docent Engels. Haar vier jaar jongere zus wil in mei scheikunde studeren.
Na ongeveer negen maanden was hij statushouder. Take Care BNB ontfermt zich vervolgens over Salih. Deze organisatie regelt gastgezinnen voor statushouders. Salih komt zo in contact met mensen die de familie Cansiz uit Simpelveld nu als Nederlandse familie zien.
Hans uit Brunssum
Salih woonde tien maanden bij het gezin van ene Hans in Brunssum. Het gastgezin was nauw betrokken bij de gezinshereniging van Salih en zijn vrouw en dochters twee jaar geleden. De twee mannen spraken veel over wat Salih in Nederland kon gaan doen. Op zijn vijftiende had Salih in Erzin al gewerkt als timmerman. ‘Met een buurjongen, de zoon van een timmerman.’ Salih was onder meer betrokken bij de bouw van ‘tiny houses’. En zo raakte hij ervan overtuigd dat de in zijn puberteit opgedane ambachtelijke vaardigheden in Turkije hem nu in Nederland kansen boden.
Een vriendin van Hans introduceerde Salih bij een project van de gemeente Maastricht voor statushouders die ondernemer willen worden. Zijn eerste ‘visitekaartje’ aan het Nederlandse publiek hangt aan een buitenmuur van zijn schuur: houten ‘kleding’ die gebruikt is bij een theatervoorstelling. ‘Het is hout van een oude vloer van Hans.’ Hij mocht het presenteren en zijn verhaal vertellen bij een bijeenkomst in aanwezigheid van de wethouder. ‘Er zaten wel tweehonderd mensen in de zaal.’
‘Zo leerde ik de Nederlandse namen van gereedschappen en materialen’
Begeleiding kreeg hij van de Ondernemersschool voor nieuwkomers. Hij leerde over Nederlandse regelgeving, hoe de btw werkt, dat soort zaken. En hij deed een stage bij een timmerbedrijf. ‘Zo leerde ik de Nederlandse namen van gereedschappen en materialen.’ Salih kreeg ook toegang tot krediet om zijn onderneming te starten. ‘Ongeveer twintigduizend euro, waarmee ik de bus en gereedschappen kocht.’
De zaken gaan, nu amper twee jaar verder, prima. ‘Veel mensen zoeken een timmerman of klusjesman.’ Hij doet ook elektriciteitswerkzaamheden en loodgieterswerk. Het meest gevraagd wordt hij voor timmerwerk voor deuren en ramen en het maken van veranda’s, tuinhuisjes of schuttingen.
Gestaag werkt Salih vanuit Simpelveld aan zijn portfolio. In Schimmert bouwde hij twee houten huizen. Hij pakt er een foto bij. ‘Echt mooie huizen.’ Hij mist soms het politiewerk. Laatst sprak hij met een klant uit Roermond, een politieagent, over het boeiende politiewerk. Hij relativeert: ‘Ik ben nu in een veilig land en kan zelfstandig mijn leven invullen.’
Salih op de bouwplaats
Via de achterdeur komt zijn 48-jarige vrouw Özlem binnen. Ook zij heeft na de gezinshereniging haar weg gevonden in Nederland en werkt nu in de thuiszorg. Ze vindt het bijzonder dat haar man ondernemer is met een eigen timmerbedrijf. ‘Hij is handig. Ik ben trots op hem.’ Trots op het hele gezin is ze. ‘We hebben samen veel gedaan. We willen geen uitkering ontvangen.’
Salih heeft nauwelijks contact met familie en vrienden in Turkije. Te gevaarlijk. In Erzin heeft de familie twee huizen die zijn opa nog maakte. Ze moeten verkocht worden. Rijk wordt Salih er niet van, want het meeste geld gaat op aan advocaatkosten. De Turkse staat heeft het gezin ook financieel gestraft. ‘Onze auto en banktegoeden zijn afgepakt.’ Stel dat het regime van Erdogan verdwijnt, wil Salih dan terug? Hij denkt dan vooral voor vakantie naar Turkije te gaan. ‘Mijn kinderen studeren hier, willen hier wonen en als ik terugga, ben ik daar de buitenlander.’
De tien gemeenten die informatie over moslims verzamelden en deelden met verschillende autoriteiten, krijgen van de Autoriteit Persoonsgegevens een bestuurlijke boete van 250 duizend euro.
Het gaat om de gemeenten Delft, Ede, Eindhoven, Gooise Meren, Haarlemmermeer, Hilversum, Huizen, Tilburg, Veenendaal en Zoetermeer. Vorig decennium huurden deze gemeenten het externe onderzoeksbureau Nuance door Training en Advies (NTA) in om informatie te verzamelen over hun islamitische inwoners.
Dit was op aandringen van de Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid (NCTV), die de onderzoeken ook betaalde. De dienst wilde terrorismerisco’s in kaart brengen en gaf daarin de gemeenten een centrale rol.
De gegevens werden na het onderzoek gedeeld met de politie, de NCTV en het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid. In sommige gevallen betrof het gevoelige gegevens over hun geloofsovertuiging en andere persoonlijke informatie over hen en hun families, meldt de Autoriteit Persoonsgegevens.
Zowel het onderzoek als het doorspelen van de gegevens had niet gemogen, stelt de Autoriteit Persoonsgegevens. ‘De gemeenten hadden geen enkele grond om die informatie te hebben. De privacy van de getroffen mensen is ernstig geschonden. Dat heeft het vertrouwen in veel gemeenten geschaad.’
Volgens voorzitter Aleid Wolfsen erkennen gemeenten nu dat hun aanpak verkeerd was. ‘Zij hebben al stappen gezet om de relatie met moslimgemeenschappen te herstellen.’
Het kernverdrag tussen Rusland en de Verenigde Staten is sinds vandaag niet meer van kracht. In beide landen ontbreekt de politieke urgentie om tot een verlenging van de overeenkomst te komen. VN-chef António Guterres noemt het een ‘ernstig moment voor internationale vrede en veiligheid’, zo meldt The Guardian.
Guterres roept beide landen op om zo snel mogelijk tot een nieuw nucleair pact te komen. ‘Voor het eerst in meer dan een halve eeuw worden we geconfronteerd met een wereld zonder bindende beperkingen op strategische kernwapens van de twee staten die het overgrote deel van de wereldwijde kernwapenvoorraad bezitten’, zei hij in een verklaring.
Het laatste verdrag tussen de Verenigde Staten en Rusland stamt uit de tijd van president Barack Obama. In 2010 ondertekenden Obama en de toenmalige Russische president Dmitry Medvedev een akkoord, dat inmiddels is verlopen.
Non-proliferatieverdragen, zoals atoomakkoorden worden genoemd, zijn in de jaren zeventig van de vorige eeuw ontstaan om de (nucleaire) wapenwedloop tussen grootmachten aan banden te leggen. Rusland en de Verenigde Staten beschikken gezamenlijk over meer dan 80 procent van het wereldwijde kernwapenarsenaal (ongeveer 1.500 actief inzetbare kernkoppen per land). Dat is meer dan voldoende om de wereld meerdere malen te vernietigen.
In de militaire veiligheidsdoctrine van de Koude Oorlog werd ook wel gesproken over Mutually Assured Destruction (MAD, wederzijds gegarandeerde vernietiging). Aangezien beide partijen voldoende capaciteit hebben om een tegenaanval uit te voeren nadat een van de twee als eerste heeft toegeslagen met een atoombom, zou dit een afschrikwekkende werking hebben gehad.
Tot nu toe heeft alleen de Verenigde Staten in de nadagen van de Tweede Wereldoorlog een atoombom gebruikt tegen Japan. In Hiroshima en Nagasaki zijn toen meer dan 250.000 mensen, hoofdzakelijk burgers, omgekomen.
Onze site gebruikt cookies en vergelijkbare technologieën onder andere om u een optimale gebruikerservaring te bieden. Ook kunnen we hierdoor het gedrag van bezoekers vastleggen en analyseren en daardoor onze website verbeteren.
Deze website gebruikt cookies om uw gebruikservaring op deze website te verbeteren. Van deze cookies worden cookies aangemerkt als "Noodzakelijk" in uw browser bewaard, deze cookies zijn essentieel voor het functioneren van de website. Bijvoorbeeld het opslaan van uw keuze of u wel of geen cookies wilt hebben. Wij maken ook gebruik van cookies van derde partijen die ons helpen met het analyseren en begrijpen van de gebruik van deze website door u. Deze cookies worden alleen gebruikt als u daar toestemming toe geeft. U heeft ook de mogelijkheid om uzelf uit te sluiten voor deze cookies. Dit zal echter effect hebben op uw gebruikerservaring.
Noodzakelijke cookies zijn absoluut nodig voor het functioneren van de website. De cookies in deze categorie zorgen alleen voor de veiligheid en het functioneren van deze website . Deze cookies bewaren geen persoonlijke gegevens
Deze cookies zijn niet strict noodzakelijk, maar ze helpen de Kanttekening een beter beeld te krijgen van de gebruikers die langskomen en ons aan te passen aan de behoeftes van onze lezers. Hiervoor gebruiken wij tracking cookies. Bij het embedden van elementen vanuit andere websites zullen er door deze sites ook cookies worden gebruikt.
