Israël heeft in de nacht van dinsdag op woensdag opnieuw meerdere doelen in het centrum van Beiroet bestookt, aldus het Franse persbureau AFP. Volgens de Libanese autoriteiten kwamen daarbij minstens zes mensen om het leven en raakten 24 anderen gewond.
De aanvallen troffen appartementen in de dichtbevolkte wijken Zuqaq al-Blat en Basta, waar delen van woongebouwen volledig werden verwoest. Later op de nacht werd ook de wijk Bashoura geraakt, ditmaal na een evacuatiebevel.
De escalatie houdt aan sinds Hezbollah op 2 maart raketten afvuurde richting Israël, in reactie op Amerikaans-Israëlische aanvallen waarbij de Iraanse leider Ayatollah Ali Khamenei omkwam. Israël voert sindsdien intensieve luchtaanvallen uit in meerdere delen van Libanon en zet grondtroepen in het zuiden in. Ook rond de stad Tyrus werden opnieuw doelen geraakt, terwijl Israël nieuwe waarschuwingen afgaf voor naderende aanvallen.
Volgens Libanese cijfers zijn sinds begin maart meer dan 900 mensen gedood en ruim een miljoen inwoners op de vlucht geslagen. De humanitaire situatie verslechtert snel.
Frankrijk waarschuwde woensdag dat het onrealistisch is om van de Libanese regering te verwachten dat zij Hezbollah ontwapent terwijl het land onder voortdurende Israëlische bombardementen ligt. Parijs benadrukt dat alleen onderhandelingen uitzicht bieden op de-escalatie.
Ray Polman (25) is kandidaat voor GroenLinks-PvdA in Utrecht en probeert zich nadrukkelijk anders te profileren dan de klassieke partijpoliticus. Met deurbezoeken, video’s en gesprekken in de wijk wil hij niet alleen zijn verhaal overbrengen, maar vooral luisteren. Wat wil hij veranderen voor Utrechters? En hoe kijkt hij als jonge politicus van kleur naar een partij die al langer worstelt met diversiteit en inclusie?
Die vraag komt niet uit de lucht vallen. In 2022 schreef de Kanttekening al over kritiek binnen GroenLinks op tokenisme, white saviorism en het onvoldoende serieus nemen van leden van kleur. Volgens betrokkenen deed de partij te vaak aan diversiteit ‘voor de bühne’, terwijl zeggenschap achterbleef. Polman (plek 18 op de lijst) zegt dat er stappen zijn gezet, maar dat de partij er nog niet is. In dit interview spreekt hij over segregatie in Utrecht, wantrouwen richting de politiek, de noodzaak van een uitgesproken linkse koers en de vraag of GroenLinks-PvdA echt een partij kan zijn waarin mensen van kleur niet alleen zichtbaar zijn, maar ook invloed hebben.
Wie ben je en wat moeten lezers over jou weten?
‘Mijn naam is Ray Polman. Ik woon al vier jaar op de Uithof, in een woongebouw op de Uithof (het Utrecht Science Park, waar de Universiteit Utrecht en de Hogeschool Utrecht zitten). Ik kom oorspronkelijk uit Doorn. Mijn moeder is Dominicaans en mijn vader is Nederlands. Ik ben nu kandidaat voor de gemeenteraadsverkiezingen namens GroenLinks-PvdA.
Dat ik me kandidaat heb gesteld, heeft veel te maken met mijn eigen woonervaring. Utrecht was voor mij altijd de stad waar het gebeurde, waar je mensen ontmoette en waar het leven zat. Maar toen ik hier kwam wonen, op de Uithof, bleek dat totaal anders. Mensen leefden langs elkaar heen. In de lift groetten ze elkaar niet eens. Via het woonbestuur ben ik me toen gaan afvragen hoe zo’n buurt zo anoniem kan worden. Zo ben ik steeds meer gaan nadenken over hoe je bewoners met elkaar en met de politiek kunt verbinden.’
Wat trok je uiteindelijk de politiek in?
‘Ik was altijd al politiek geïnteresseerd. Ik studeerde filosofie, politieke en economie, schreef opiniestukken en was al lid van de partij. Maar ik had nooit gedacht dat ik zelf de politiek in zou gaan.
‘Mensen met een migratieachtergrond die hier geboren en getogen zijn, wonen nog steeds veel vaker in wijken als Overvecht en Kanaleneiland’
Dat veranderde toen ik me in mijn eigen buurt ging inzetten. Ik merkte dat veel problemen heel concreet zijn: te weinig voorzieningen, te weinig onderlinge verbinding en instanties die wel woningen neerzetten, maar onvoldoende nadenken over wat mensen nodig hebben om ergens echt te kunnen leven. Toen dacht ik: als ik me hier zo hard inzet voor mijn eigen buurt, dan kan ik dat ook in de praktijk brengen voor de hele stad.’
Je hebt in kleine plaatsen gewoond en woont nu in Utrecht. Hoe heb je dat zelf ervaren als persoon van kleur?
‘In de dorpen waar ik ben opgegroeid, merkte ik soms wantrouwen. Niet altijd openlijk, maar wel dat subtiele gevoel dat je als “anders” wordt gezien. Zeker als ik daar met vrienden of met een vriendinnetje liep die daar gewoon vandaan kwamen, viel dat soms extra op.
Utrecht voelde voor mij altijd anders. Hier is het normaler dat er mensen van kleur zijn. Tegelijk is Utrecht wel degelijk een gesegregeerde stad. Dat is misschien minder zichtbaar als je alleen in het centrum, Oost of op de Uithof komt, maar het is er wel.’
Je noemt Utrecht gesegregeerd. Wat bedoel je daarmee?
‘Dat je in een stad woont waar een groot deel van de inwoners een migratieachtergrond heeft, maar dat je op veel zichtbare plekken toch vooral witte mensen ziet. In de binnenstad, in Oost, op de Uithof: daar zie je dat sterk terug. Mensen met een migratieachtergrond die hier geboren en getogen zijn, wonen nog steeds veel vaker in wijken als Overvecht en Kanaleneiland.
Dat patroon is hardnekkig. Ik weet niet of het de afgelopen jaren erger is geworden, maar het wordt in ieder geval niet vanzelf beter. En dat vind ik een groot probleem. Een stad is pas gemengd als mensen ook daadwerkelijk toegang hebben tot dezelfde buurten, kansen en voorzieningen.’
Wat gaat er volgens jou mis in wijken als Overvecht en Kanaleneiland?
‘Het belangrijkste probleem is dat de politiek daar nog te vaak over bewoners praat in plaats van met hen. GroenLinks-PvdA heeft naar mijn idee inhoudelijk best goede ideeën voor die wijken, maar dat is niet genoeg als mensen het niet terugzien of zich niet gehoord voelen.
Je zag dat bijvoorbeeld bij de omgevingsvisie voor Overvecht. Daar was veel weerstand tegen. Dan kun je niet volstaan met de gebruikelijke methodes, want je weet van tevoren dat die onvoldoende werken. Als je echt wilt weten wat daar leeft en bewoners zich gehoord wilt laten voelen, moet je daar veel meer tijd en energie in steken. Niet pas op het moment dat bewoners massaal ergens tegen zijn, maar structureel.’
Je zegt dus eigenlijk dat de gemeente te oppervlakkig luistert?
‘Ja. Formeel is er vaak wel inspraak, maar je weet dat de respons op zulke standaardvormen laag is. Zeker in buurten waar het vertrouwen in de politiek al beperkt is. Dan moet je niet zeggen: we hebben toch een avond georganiseerd, dus we hebben geluisterd. Dan moet je veel dieper investeren in contact.
‘Politiek moet niet alleen bestaan uit goede plannen op papier’
Ik pretendeer niet dat ik daar dé oplossing voor heb. Maar ik weet uit mijn werk op de Uithof wel dat je cynische of ongeïnteresseerde bewoners echt in beweging kunt krijgen als je moeite doet en niet alleen komt zenden.’
Je campagne valt op. Waarom kies je niet voor de klassieke stijl van partijpolitiek?
‘Omdat normaal niet goed genoeg is. Een standaardcampagne bestaat vaak uit zenden: ik ben kandidaat van partij X, ik sta voor beleid Y, dus stem op mij. Maar zo bereik je veel mensen helemaal niet meer.
Het campagneteam van GroenLinks-PvdA in Utrecht. Beeld: Caner Mert
Ik geloof juist dat je mensen serieus neemt door moeite te doen om hen echt te spreken. Daarom ga ik niet zomaar een paar keer langs de deuren en maak ik een video of twee, maar ga ik al sinds twee maanden voor de verkiezingen vijf keer per week langs de deuren om letterlijk alle 3300 bewoners van mijn eigen buurt te spreken. Ook steek ik extra tijd in mijn campagnevideo’s om mensen die niet politiek geïnteresseerd zijn te bereiken.’
In een Volkskrant-opinieartikel schreef je dat GroenLinks-PvdA goed moet kijken naar Zohran Mamdani. Wat spreekt je daarin aan?
‘Vooral dat hij niet alleen een links verhaal vertelt, maar dat ook op een toegankelijke en optimistische manier doet. Hij laat zien dat je uitgesproken kunt zijn zonder afstandelijk te worden. En dat je de straat op moet om op te halen wat mensen bezighoudt.
Dat is voor mij de kern. Politiek moet niet alleen bestaan uit goede plannen op papier, maar ook uit de bereidheid om echt contact te maken met mensen die misschien niet vanzelf naar je toe komen.’
Je bent kritisch op de landelijke campagne van GroenLinks-PvdA. Waarom?
‘Omdat die veel te onuitgesproken was. In verkiezingstijd moeten mensen kunnen zien wat er daadwerkelijk te kiezen valt. Ik had sterk het gevoel dat GroenLinks-PvdA te veel aan het voorsorteren was op een mogelijke formatie, eerst met NSC en misschien zelfs met de VVD. Daardoor durfde de partij zich onvoldoende scherp af te zetten en bleef onduidelijk waar ze nu echt voor stond.
Juist als grootste progressieve oppositiepartij moet je helder laten zien wat je alternatief is en waar het volgens jou misgaat in Nederland. In plaats daarvan ontstond het beeld van een partij die vooral verantwoord en bestuurlijk wilde overkomen, maar te weinig strijd liet zien. Dan krijg je een campagne die misschien degelijk klinkt, maar weinig mensen echt enthousiast maakt.
Dat is volgens mij ook precies wat er misging. Na jaren van rechts beleid en een van de meest instabiele kabinetten in de recente geschiedenis had GroenLinks-PvdA veel harder de politieke keuze moeten markeren, en ook de VVD veel scherper moeten aanvallen op haar rol in de problemen van de afgelopen jaren. Dat GroenLinks-PvdA als grootste progressieve oppositiepartij vijf zetels verloor, laat zien hoe weinig scherpte en uitgesproken idealen er in die campagne zaten.’
In 2022 schreef de Kanttekening over tokenisme en uitsluitingsmechanismen binnen GroenLinks. Hoe kijk jij daar nu naar?
‘Dat artikel hangt natuurlijk nog steeds boven de partij. En terecht, want zulke dingen verdwijnen niet vanzelf. Ik denk wel dat er stappen zijn gezet, maar ik denk ook niet dat je kunt zeggen dat het probleem nu opgelost is. Dat soort mechanismen zitten diep.
Ray Polman (r.) en collega’s voeren campagne
Wat ik nu zie, is gemengd. Aan de ene kant zie ik een lijst die diverse is dan voorheen en sta ik zelf als nieuwkomer best hoog. Aan de andere kant zie ik ook nog drempels in procedures en manieren van selecteren die voor mensen van kleur minder vanzelfsprekend kunnen zijn. Dus ja, er is vooruitgang, maar ook werk te doen.’
Waar merk je dat concreet aan?
‘Bijvoorbeeld aan de manier waarop kandidaten zich moesten bewijzen. Je moest handtekeningen ophalen van leden als steunbetuiging. Dat lijkt neutraal, maar zulke regels bevoordelen vaak mensen die al langer in de partij meedraaien of uit een netwerk komen waar politieke betrokkenheid vanzelfsprekender is.
Als je echt meer mensen met een bi-culturele achtergrond wilt aantrekken, dan moet je verder kijken dan alleen zeggen dat je diversiteit belangrijk vindt. Dan moet je ook naar de drempels in je eigen organisatie kijken. Anders blijft het te veel bij goede bedoelingen.’
Voel jij je binnen de partij serieus genomen?
‘Voor nu zeker. Ik ben nog maar relatief kort echt actief, en dan is mijn plek op de lijst best een groot vertrouwen. Mijn ideeën over de campagne worden serieus genomen en er wordt naar me geluisterd.
‘Ik denk dus niet dat de oplossing is om weg te lopen’
Maar ik zeg daar wel eerlijk bij: het echte oordeel komt pas als je gekozen bent en daadwerkelijk in de fractie zit. Dan moet blijken of mensen van kleur niet alleen welkom zijn op de lijst, maar ook invloed krijgen, serieus genomen worden en mee kunnen beslissen. Ik heb daar vertrouwen in, maar dat moet in de praktijk nog blijken.’
Waarom ben je, ondanks die kritiek, toch juist bij GroenLinks-PvdA gebleven?
‘Omdat ik nog steeds denk dat de idealen van GroenLinks-PvdA het beste antwoord bieden op de problemen in dit land en in deze stad. Voor mij draait het in de kern om een eerlijke spreiding van macht, kennis en inkomen — of liever nog: vermogen. Dat is wat nodig is voor een rechtvaardige samenleving. En als je dat principe serieus neemt, dan betekent het ook dat je mensen met een bi-culturele achtergrond niet alleen welkom heet, maar hen ook echt serieus neemt en invloed geeft. Dat is ook een kwestie van macht en kennis eerlijker verdelen.
Ik denk dus niet dat de oplossing is om weg te lopen, maar om de partij beter te maken. Juist omdat GroenLinks-PvdA voor mij nog steeds het belangrijkste politieke vehikel is om tot een rechtvaardigere samenleving te komen. En eigenlijk is het ook een goede oefening: als je binnen de partij al niet kunt waarmaken wat je in de stad of in het land zegt te willen bereiken, hoe geloofwaardig ben je dan nog?’
Bij het Kleurrijk Onderwijs Debat van het Fiducie College in Amsterdam ging het gisteravond over inclusief onderwijs. Het aantal thuiszittende kinderen in Nederland is namelijk hoger dan ooit.
‘Ik kan me voorstellen dat sommige mensen hun vertrouwen in de politiek een beetje kwijt zijn, om allerlei redenen’, zegt moderator Roemer van Oordt. ‘Maar ik zeg toch: gebruik je stemrecht.’
In een bovenzaal van het Fiducie College in Amsterdam Nieuw-West zitten vanavond kandidaat-raadsleden van zes lokale partijen naast elkaar op het podium, klaar voor het Kleurrijk Onderwijs Debat. De lokale politici hebben, net als het publiek, zojuist de iftar bijgewoond, die beneden in de kantine aan feestelijk gedekte tafels plaatsvond. Dat past bij het Fiducie College: een islamitische middelbare school voor mavo en havo die in augustus haar deuren opende en inmiddels drie brugklassen telt. Na de zomer komt daar ook een vwo-afdeling bij.
Het debat staat, zegt Van Oordt, in het teken van de verkiezingen op woensdag én de Nederlandse ambitie om voor 2035 inclusief onderwijs te realiseren. Volgens het VN-Kinderrechtenverdrag moet dat voortvarend worden aangepakt: ieder kind moet, ongeacht complicerende verschillen, kunnen meedoen op school en goed onderwijs krijgen.
Joost van Caam, directeur-bestuurder van het Samenwerkingsverband Primair Onderwijs Amsterdam-Diemen en inleider van het onderwerp, schetst een somber beeld. We raken steeds verder van dit doel af. Het aantal thuiszittende kinderen is hoger dan ooit en het lerarentekort is groot. ‘Het enige goede nieuws’, zegt hij met een lachje, ‘is dat we door Den Haag zijn ingehaald als meest gesegregeerde stad in het onderwijs.’
Die segregatie gaat niet zozeer over afkomst, maar vooral over opleidingsniveau. Kinderen van hoogopgeleide ouders – vaak wit en westers – komen meestal op dezelfde scholen terecht. Andere kinderen voelen zich daar niet altijd thuis.
Fatima Hakiki van BIJ1 (plaats 6) herkent dat. Zij haalde haar zoon van een school in Amsterdam Zuid naar Zuidoost. Daar voelde hij zich gepest en ongelukkig; op zijn nieuwe school ging het een stuk beter.
‘Kinderen en leerkrachten lijken op elkaar, dat geeft herkenning’
Dat sluit aan bij wat ook vanuit het onderwijs wordt gezegd. Een medewerker van de islamitische basisschool Elif in Amsterdam-Noord, benadrukt hoe belangrijk het is dat kinderen zich thuis voelen op school. ‘Kinderen en leerkrachten lijken op elkaar, dat geeft herkenning’, zegt ze. ‘Kinderen die op andere scholen thuiszitten, of bijvoorbeeld jongens die een paar dagdelen thuisblijven vanwege druk gedrag, bloeien bij ons vaak weer op.’
Volgens Jordy Blom van de PvdA (plaats 15), zelf geschiedenisdocent, moet de gemeente daarbij goed luisteren naar leerkrachten en ouders. Een brede brugklas kan helpen. ‘Het selectiemoment in groep 8 komt te vroeg en kan zorgen voor onderadvisering’, zegt hij.
VVD’er Dulijon Veldhoen, helemaal rechts op het podium, legt de nadruk op gelijke normen. Alle vormen van onderwijs – joods, islamitisch of Chinees – moeten daaraan voldoen. ‘Een school die zegt dat twee mannen niet met elkaar mogen trouwen, dat kan niet. Net zo min als wanneer iemand zegt dat je geen moslim mag zijn. Dat is vrijheid.’
Uit het publiek komen daarna persoonlijke ervaringen. Een man vertelt dat hij als vluchteling naar Nederland is gekomen. ‘Vrijheid is een valse belofte’, zegt hij. ‘Nederlandse normen en waarden worden gepusht, zoals zonder onderbroek douchen – dat is geen vrijheid.’ Op de middelbare school hield hij een spreekbeurt over Turkije, maar dat mocht niet, omdat hij dan ’te Turks’ zou zijn. ‘Ik kon ermee omgaan, maar niet alle jongeren kunnen dat.’
‘Je moet voor je recht blijven vechten’
Een vrouw in de zaal wijst op het lesmateriaal. De Holocaust moet zeker worden onderwezen, zegt ze, maar ook de massamoord in Srebrenica hoort daarin thuis.
Twee meisjes uit de brugklas vertellen dat ze soms bang zijn. Ze horen op het nieuws dat islamitische scholen dichtgaan. ‘Daar hoef je niet bang voor te zijn’, zegt Zoubida Bzim van DENK (plaats 3). ‘Wij zullen daar altijd tegen strijden.’
Een andere vrouw vertelt dat haar droom om onderwijsassistent te worden strandde omdat ze vanwege haar naam geen stageplek kon krijgen. Ibrahim Wijbenga (CDA) schrikt en nodigt haar uit om haar verhaal bij de fractievoorzitter te komen vertellen. ‘Je moet voor je recht blijven vechten, je bent het waard’, zegt Veldhoen.
Lokale politici zitten op het podium. Rechts Roemer van Oordt.
Zoals het een levendige debatavond betaamt, springt de discussie vele kanten op. Yusuf Altuntas, bestuurder van de vier Amsterdamse Elif-basisscholen en het Fiducie College en medeorganisator, brengt het gesprek weer terug naar inclusief onderwijs, het hoofdonderwerp van het debat. Hij wijst erop dat weerstand tegen inclusief onderwijs ook bij ouders en leerkrachten zelf zit. Ouders willen dat hun kinderen zo goed mogelijk presteren en vrezen dat resultaten dalen als er leerlingen bijkomen die meer aandacht nodig hebben. Ook leraren aarzelen soms. ‘Ik heb het al zo druk met mijn leerlingen’, hoort hij vaak.
‘Islamitische scholen kunnen juist thuiszitters een plek geven’
De ‘Wet meer ruimte voor nieuwe scholen’ is in Den Haag geëvalueerd. Daaruit blijkt onder meer dat het lastig is om huisvesting te vinden voor nieuwe scholen. Volgens Veldhoen heeft dat vooral met de kosten te maken. ‘Er is maar een beperkt budget. Je kunt niet alleen maar heel kleine scholen financieren.’
Intussen blijft de vraag naar islamitisch onderwijs groot. Voor de Elif Scholen zijn de wachtlijsten één tot twee jaar, zegt een moeder, zichtbaar ontstemd.
Inclusief onderwijs betekent uiteindelijk ook dat niet-moslimkinderen naar islamitische scholen gaan, zegt Zaïnab Sakouhi, biologiedocent en nummer 13 bij DENK, vanuit het publiek. ‘Ik heb zelf op een katholieke school gezeten. Op christelijke scholen zitten ook veel kinderen die niet christelijk zijn. Islamitische scholen kunnen juist thuiszitters een plek geven.’
‘Wanneer de Israëli’s zeggen dat ze ‘terroristen’ bombarderen, bedoelen ze dit soort mensen’, schrijft de Libanees-Amerikaanse journaliste Rania Khalek op X, bij het overlijdensbericht van een driejarig Libanees meisje en haar vader Mohamed Shehab.
Op een video is te zien dat het meisje haar derde verjaardag viert, waarbij ze liefdevol geknuffeld wordt door haar ouders. Nu is ze dood. Net als haar vader. De moeder is gewond en verkeert in kritieke toestand.
De slachtoffers komen uit Aramoun, in Zuid-Libanon, dat is aangevallen door de Israëlische luchtmacht. Dit is het verhaal van slechts één jong Libanees gezin. Volgens Libanese bronnen zijn er sinds het begin van de oorlog minstens 850 doden gevallen door Israëlische aanvallen, waaronder 107 kinderen. Daarnaast zijn meer dan achthonderduizend mensen op de vlucht geslagen, meldde NRC gister.
De Arabische zender Al Jazeera toont beelden van de Libanese vader Mohamed Taqi met de lichamen van zijn vier dochters, die zijn gedood bij een Israëlische luchtaanval. ‘De oudste was dertien en de jongste zes’, zegt hij, waarna hij hun namen noemt: ‘Zainab, Zahra, Malika en Yasmine.’
Maar hij verloor niet alleen zijn dochters. Ook zijn twaalfjarige neef, zijn broer, moeder, vader en schoonbroer zouden zijn omgekomen bij de luchtaanval. ‘Israël zegt dat ze de infrastructuur aanvallen. Is dit de infrastructuur?’, vraagt hij zich vermoeid en gewond af.
Mogelijk wordt Libanon een nieuw Gaza. Israël heeft nu een nieuw evacuatiebevel uitgevaardigd voor Zuid-Libanon, waarbij inwoners binnen 25 mijl (40,2 kilometer) van de grens tussen de twee landen wordt opgedragen naar het noorden te trekken. Tijdens de genocide in Gaza werden Palestijnse burgers ook steeds van hot naar her gestuurd, terwijl de aanvallen op ‘Hamas-doelen’ ongehinderd en straffeloos doorgaan.
De aanvallen op Libanon vinden plaats in de schaduw van de Amerikaans-Israëlische oorlog tegen Iran, die nu al achttien dagen duurt. Ook op de Westelijke Jordaanoever voert Israël het geweld tegen onschuldige burgers op. Illegale Israëlische kolonisten, die rugdekking krijgen van het leger, kunnen ongestraft hun gang gaan tegen Palestijnen. Onlangs zijn er nog twee Palestijnse broers vermoord.
De spanningen tussen de Verenigde Staten en Cuba lopen verder op nu president Donald Trump zich nadrukkelijker uitlaat over de toekomst van het eiland. Zullen de Amerikanen ook Cuba aanvallen?
‘Ik geloof dat ik de eer zal krijgen om Cuba in te nemen’, zei Trump gisteren tijdens een persconferentie. ‘Dat zou goed zijn. Dat is een grote eer. Of ik Cuba nu bevrijd of inneem, ik denk dat ik ermee kan doen wat ik wil.’
Beide landen voeren al enige tijd gesprekken over mogelijke politieke en economische veranderingen in Cuba, bericht VRT Nieuws. Volgens Amerikaanse media wordt binnen die onderhandelingen gesteld dat de huidige Cubaanse president Miguel Díaz‑Canel zou moeten aftreden voordat verdere stappen kunnen worden gezet.
Cuba bevindt zich in een verzwakte positie. Sinds de ontvoering van de Venezolaanse president Nicolás Maduro door de VS zijn de olieleveringen vanuit Venezuela vrijwel stilgevallen. Daardoor zijn de al bestaande problemen met stroomuitval op het eiland verder verergerd. Grote delen van de bevolking kampen met langdurige onderbrekingen. Dit heeft gevolgen heeft voor huishoudens en ziekenhuizen, waar duizenden operaties zijn uitgesteld.
De relatie tussen de VS en Cuba is al decennialang gespannen. Sinds de communistische revolutie van 1959 geldt een Amerikaans handelsembargo dat de economie van het eiland zwaar treft. Ondanks deze druk is het de VS nooit gelukt de communistische dictatuur ten val te brengen. De economische situatie heeft wel geleid tot een massale exodus. Sinds 2021 zouden ongeveer twee miljoen Cubanen het land hebben verlaten.
Ondertussen probeert de Cubaanse regering de VS tegemoet te komen, onder meer door investeringen van Cubanen in het buitenland toe te staan. Het blijft onduidelijk welke richting de onderhandelingen uiteindelijk zullen uitgaan, maat de Amerikaanse druk op politieke verandering neemt zichtbaar toe.
Extreemrechts rukt op in Nederland. Na het uit de hand gelopen Elsfest in Den Haag zijn er ‘zeker’ 35 extreemrechtse ‘Defend’-groepen bijgekomen in Nederland. Dit blijkt uit een onderzoek van Justice for Prosperity, dat de stichting uitvoerde in samenwerking met het onderzoeksprogramma Pointer van KRO-NCRV.
‘Extreemrechtse Defend-groepen groeien sterk en reizen door heel Nederland om lokale besluitvorming te beïnvloeden, onder meer rond asielzoekerscentra’, schrijft Justice for Prosperity. Ook zouden de Defend-groepen ‘verhulde oproepen’ tot geweld doen.
Volgens de stichting zijn er twee koepelorganisaties: Defend United en Defend Netherlands. Daar kunnen ‘lokale chapters’ zich bij aansluiten. Het is niet bekend waarom een nationalistische beweging in Nederland Engels gebruikt voor de zogenoemde ‘verdediging van Nederland’.
Veel van de prominente leden van de Defend-groepen zijn in aanraking zijn geweest met politie en justitie. Een van hen zou ooit zijn opgepakt voor het dragen van een shirt van de NSDAP (de partij van Adolf Hitler, red.). Een ander is veroordeeld voor opruiing tijdens een demonstratie.
‘Naar buiten toe presenteert de beweging zich als vreedzaam, maar uit onderzochte interne communicatie komt een ander beeld naar voren’, aldus de onderzoekers. Zo troffen Justice for Prosperity en Pointer openlijk racistische, antisemitische en islamofobe berichten aan van actieve leden en kopstukken. ‘Asielzoekers worden vergeleken met apen en Joden worden weggezet als ongewenst. Moslims worden omschreven als ‘het (sic) kanker van de wereld’.
Defend-extremisten weten dat intimidatie werkt, blijkt uit hun Telegram-groepen. ‘Overigens valt het me op dat vrijwel overal waar een demo uit de hand loopt, er geen azc is gekomen’, vertellen de onderzoekers van Justice for Prosperity aan NRC. ‘Klopt, intimidatie werkt gewoon. Je denkt toch niet dat we vuurwerk gooien uit baldadigheid? Een paar knallers in de raadszaal en die laffe kankerjoden eten uit je hand’, reageert een andere Defend-aanhanger.
In de nacht van zondag op maandag hebben BIJ1-activisten in Utrecht een FvD-poster in een bushokje verwijderd en vervangen door een BIJ1-poster. Dit geeft de partij zelf toe in een Instagrambericht.
‘Afgelopen nacht hebben activisten van BIJ1 de stad volgehangen met posters om racisme, facisme, machtsmisbruik en politiegeweld in Utrecht zichtbaar te maken, in aanloop naar de Week tegen Racisme die vandaag start’, schreef BIJ1 Utrecht gisteren op Instagram.
In het filmpje is te zien hoe BIJ1-activisten een poster van Forum voor Democratie uit het bushokje verwijderen en vervangen door een BIJ1-poster met de tekst ‘Geen haat in onze stad’. De FvD-poster met daarop het portret van partijleider Lidewij de Vos wordt in een afvalcontainer gegooid.
Ook in Amsterdam zijn verkiezingsposters van rechtse partijen niet veilig. Actiegroep Mokum Kraakt laat in een video op Instagram zien hoe je de afgesloten frames van bushokjes open kan krijgen om vervolgens verkiezingsposters van de tegenpartij te bekladden of te verwijderen. Verschillende posters van FvD en VVD zijn beklad.
Burgemeester Femke Halsema is not amused over de actie van Mokum Kraakt. Ze noemt het ‘vandalisme’ en ‘ondemocratisch’, schrijft Het Parool. ‘Wat je idealen of motieven ook zijn, ondermijn vrije verkiezingen niet. Poten af van de verkiezingsposters!’
In Rotterdam zijn deze campagne veel verkiezingsborden van Leefbaar Rotterdam beklad.
Op woensdag 18 maart vinden in Nederland de gemeenteraadsverkiezingen plaats.
In aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen van 18 maart interviewt de Kanttekening diverse lijsttrekkers in de vier grote steden. Vandaag spreken we met Fatima Faid van de radicaal-linkse Haagse Stadspartij, die met een zetel in de gemeenteraad is vertegenwoordigd. ‘Den Haag is superdivers. Onder jongeren is 72 procent bicultureel. Geen enkele etnische groep is dominant. Dat is de toekomst van de stad.’
Zoals elke politieke partij kent ook de Haagse Stadspartij haar ups and downs. Begin dit jaar was er veel gedoe, toen fractievertegenwoordiger Kim Vrolijk en fractiemedewerker Quinten Gravesteijn probeerden de macht te grijpen binnen de Haagse Stadspartij en stevige kritiek hadden op Faids functioneren als partijleider. Maar zij en hun medestanders trokken aan het kortste eind.
‘We waren vooral verrast’, vertelt Faid over deze turbulente periode. ‘Het partijbestuur en ik hadden nooit signalen gekregen dat er iets speelde. Er zijn twee interne stemmingen geweest over mijn positie en die heb ik gewonnen. De partij staat nog steeds achter mij. Ambitie bij jonge mensen vind ik geen probleem, maar de manier waarop zij te werk gingen vond ik niet prettig. Ik heb geen tijd voor witte mannen‑tranen.
Uiteindelijk is het goedgekomen, vervolgt Faid. ‘Ik heb nu mijn droomlijst: vijf vrouwen van kleur op de eerste vijf plekken. Tim de Boer stond eerst op nummer twee, maar nu is dat Ahlam Benali geworden, die jullie bij de Kanttekening natuurlijk heel goed kennen. Zij is iemand met een veel groter bereik. Het leek in januari allemaal heel negatief, maar het pakt positief uit.’
Voor de lezertjes thuis: wat voor partij is de Haagse Stadspartij? Wat maakt jullie uniek?
‘We zijn een lokale partij, echt geworteld in de stad. We vertegenwoordigen groepen die je niet altijd in de politiek ziet, mensen die ervaringsdeskundigen zijn. Het zijn niet per se mensen die aan de universiteit hebben gestudeerd, zoals je dat bij veel andere partijen ziet, maar het zijn mensen die armoede hebben meegemaakt, dakloos zijn geweest of met andere vormen van ongelijkheid te maken hebben gehad. Juist deze mensen kunnen als geen ander uitleggen hoe verknipt het systeem soms is.
‘We vertegenwoordigen groepen die je niet altijd in de politiek ziet, mensen die ervaringsdeskundigen zijn’
‘Daarnaast zijn als Haagse Stadspartij principieel. We gebruiken niet de term ‘etnisch profileren’ maar noemen het beestje bij de naam en spreken over ‘racisme’ bij de politie. We draaien niet om de feiten heen. Onze oud‑raadsleden Joris Wijsmuller en Peter Bos waren altijd standvastig én benaderbaar.
‘Ten slotte zijn we van de inhoud. Ook als de VVD een goed voorstel heeft steunen we dat gewoon. Daardoor hebben we veel credit in de raad.’
Het Haagse Stadhuis. Beeld: Wikipedia
Wat heb je de afgelopen vier jaar bereikt?
‘We hebben op veel dossiers impact gehad, allereerst op het gebied van sociale zaken. We hebben bijvoorbeeld meerdere moties aangenomen gekregen over islamofobie, waaronder betere scholing bij de politie en ondersteuning voor mensen die aangifte tegen islamofobie willen doen.
‘Ook hebben we ingezet op het aanpakken van discriminatie in de horeca. Heel trots ben ik op de three strikes, you’re out-motie. Bij drie aangiftes tegen discriminatie aan de deur kan de burgemeester een zaak sluiten.
‘Bovendien hebben we een motie over femicide aangenomen gekregen, om de politie bewuster te maken van signalen. Als een vrouw langskomt moet een agent niet alleen een dossier aanmaken, die vervolgens in een la verdwijnt, maar haar melding behandelen als een aangifte. In Nederland is femicide endemisch, veel hoger dan in andere Europese landen. Ook is de opvang voor vrouwen slecht. Daar blijven we kritisch op als Haagse Stadspartij.’
‘Ten slotte hielden we ons veel bezig met wonen en daar de nodige successen geboekt. De Haagse Stadspartij pleit voor renoveren in plaats van slopen. Er moet inderdaad gebouwd worden om het huizentekort tegen te gaan, maar we moeten hierbij streng kijken naar leegstand. Onze motie om huisjesmelkers die hun panden lang laten leegstaan te beboeten is aangenomen door de gemeenteraad, net als een motie om panden die jarenlang leegstaan gewoon te onteigenen.’
En waar wil je je voor inzetten de komende raadsperiode?
‘Voor het klimaat allereerst. Dat thema wordt steeds belangrijker. Kijk, ik ben half Algerijns, half Portugees, en zie in Portugal helaas heel goed wat klimaatverandering nu al doet met die verschrikkelijk hete zomer. Je kunt misschien denken, Portugal is ver weg, maar bedenk dat Nederland ook kwetsbaar is, helemaal Den Haag. We liggen hier aan zee.
Soms krijg je backlash, omdat mensen je te revolutionair vinden, maar uiteindelijk krijgen we vaak gelijk
‘Daarom wil de Haagse Stadspartij minder auto’s en stoppen met fossiele subsidies. Dat is niet voor iedereen een leuke boodschap, maar we moeten die wel vertellen. Politiek gaat namelijk niet alleen over ons, maar ook voor de toekomst van onze kinderen.
‘Als Haagse Stadspartij lopen we vaak voor de troepen vooruit. We zijn vaak voorlopers. Soms krijg je backlash, omdat mensen je te revolutionair vinden, maar uiteindelijk krijgen we vaak gelijk. Stadslandbouw was ooit ons thema, nu vindt zelfs de VVD het een goed idee.’
Beeld: Website Haagse Stadspartij
Jullie lijst bestaat uit vijf vrouwen van kleur op de eerste vijf plekken. Verwacht je dat dit extra stemmen oplevert?
‘Ja, de vijf vrouwen op de eerste vijf plekken leveren, denk ik, extra stemmen op, want het zijn allemaal vrouwen met een eigen achterban. Belangrijker is echter dat ze Den Haag echt vertegenwoordigen. Onze partij is de afgelopen vier jaar verjongd en verkleurd. We krijgen veel positieve reacties, ook van witte mensen, op onze superdiverse lijst.
‘Kijk, we vinden als Haagse Stadspartij dat we in Den Haag niet in het verleden moeten blijven hangen. Onze stad is superdivers. Van de Haagse jongeren is 72 procent bi-cultureel. Geen enkele etnische groep is dominant. Dát is de toekomst van onze stad. En dat willen we ook laten terugzien in onze lijst.’
En hoe zit het met diversiteit qua meningen? Dat is ook niet onbelangrijk…
‘Onze partij bestaat uit een mix van radicale en gematigde mensen. We zijn een platte organisatie en heel democratisch. Dat is onze partijcultuur. We vergaderen veel, soms uren, maar we komen er altijd samen uit. Dat is een verschil met landelijke partijen, waar de dagvoorzitter kritische leden interrumpeert, vanwege de spreektijd van maar één minuut. Wij willen dat onze leden echt gehoord worden. Daarom nodigen we partijleden soms ook uit op fractievergaderingen. Op het stadhuis lachen mijn collega’s bij de andere partijen mij wel eens uit, omdat ik met zoveel mensen overleg, terwijl ik maar één zetel heb. Maar dat is hoe wij werken. Heel democratisch.’
Wij willen dat onze leden echt gehoord worden. Daarom nodigen we partijleden soms ook uit op fractievergaderingen
Hoeveel zetels verwacht je te halen op 18 maart?
‘Minimaal één. Twee zou fantastisch zijn, dat is de droom. Met deze lijst kunnen we twee zetels halen.’
Beeld: Screenshot Facebook
Onder welke voorwaarden zouden jullie deelnemen aan een college?
‘We zijn niet per se een oppositiepartij. Als onze coalitiedeelname nodig is om het beleid zo links mogelijk te maken dan willen we best wel bestuursverantwoordelijkheid nemen. Maar dat willen we niet in een rechts college of in een college over het midden. Een combinatie van D66, Partij voor de Dieren en GroenLinks‑PvdA die ons en de SP nodig heeft, dat zou kunnen. Maar dat doen we alleen tegen een hoge prijs natuurlijk.’
Ten slotte, waarom zou een Hagenees op jullie moeten stemmen?
‘Omdat lokale politiek gaat over je eigen leefomgeving. Landelijke partijen kijken in de eerste plaats naar nationale politiek, niet naar lokale politiek. Je zou eigenlijk altijd lokaal moeten stemmen. Je kunt in Den Haag dus op Groep De Mos stemmen. Maar ik heb natuurlijk liever, en dat is ook veel verstandiger, dat je op ons stemt.’
De aankondiging van Nationaal Coördinator tegen Discriminatie en Racisme (NCDR) Rabin Baldewsingh dat er een ‘Projectleider Nationale Aanpak Moslimdiscriminatie’ komt, wordt door islamitische organisaties met gemengde gevoelens ontvangen.
Voor sommigen is de aanstelling van een projectleider om moslimsdiscriminatie te bestrijden een stap vooruit. Anderen daarentegen zijn sceptisch en zien het vooral als een pijnlijk bewijs dat de overheid nog altijd weigert islamofobie als een zelfstandige, urgente problematiek te erkennen.
‘Er moet beleid komen’
Abdou Menebhi van het Collectief tegen Islamofobie en Discriminatie reageert teleurgesteld. Niet zozeer omdat er een projectleider komt, maar omdat de structurele erkenning voor islamofobie als probleem opnieuw uitblijft.
‘Nederland heeft nog steeds geen aparte coördinator tegen islamofobie’, zegt hij. ‘Maar dat is niet eens het grootste probleem. Er is überhaupt geen apart beleid. Het kersverse kabinet van minister-president Rob Jetten heeft dat niet geregeld. Er zijn geen rapporten, er is geen structurele aanpak. Organisaties die hier al jaren voor pleiten worden opnieuw genegeerd.’
‘Er moet beleid komen tegen het ophitsen van moslims, tegen de normalisering van islamofobe retoriek’
Volgens Menebhi gaat het om iets fundamenteels. ‘Moslims in Nederland willen serieus genomen worden. Er moet beleid komen tegen het ophitsen van moslims, tegen de normalisering van islamofobe retoriek. Dat gebeurt nog steeds niet, ook niet met dit door D66-geleide kabinet.’
In gesprek met de Kanttekening benadrukt Rabin Baldewsingh dat hij de zorgen uit de islamitische gemeenschap begrijpt, maar dat hij principieel tegen aparte coördinatoren voor afzonderlijke discriminatievormen is.
‘Deze cri de coeur (hartenkreet, red.) is stevig. Er is veel moslimdiscriminatie. Daarom komt er een projectleider’, zegt hij. ‘Maar ik geloof in een brede aanpak van alle vormen van discriminatie. Dat moet vanuit één plek gebeuren.’
Worden moslims benadeeld?
Dat standpunt schuurt met de realiteit dat er wél een aparte coördinator antisemitisme bestaat, in de persoon van voormalig CIDI-medewerker Eddo Verdoner. Vooral islamitische Nederlanders hebben hier een probleem mee, omdat dit hen het gevoel geeft dat de overheid joden bevoordeeld ten opzichte van moslims. Menebhi wijst op het gevoel van onrecht dat leeft onder veel moslims. ‘Er is een aparte coördinator antisemitisme. Waarom dan niet voor islamofobie? In Nederland wonen een miljoen moslims. We gaan niet weg. Maar ik ken mensen die wél overwegen te vertrekken vanwege het maatschappelijke klimaat.’
‘Het is belangrijk om het wantrouwen tussen overheid en moslims weg te werken’
Op de vraag of deze Nationaal Coördinator Antisemitismebestrijding (NCAB) overbodig is wil Baldewsingh echter geen direct antwoord geven. ‘De NCAB is een politieke benoeming. Ik doe daar geen uitspraken over.’ Wel erkent Baldewsingh dat de keuze voor een Projectleider Nationale Aanpak Moslimdiscriminatie gevolgen heeft voor de NCDR. ‘We snijden in ons eigen vlees, want andere projecten kunnen nu niet doorgaan. Toch heb ik ervoor gekozen om dit te doen, want het is belangrijk om het wantrouwen tussen overheid en moslims weg te werken.’
Voor Menebhi is de redenering van Baldewsingh onvoldoende. ‘Natuurlijk moeten alle vormen van discriminatie bestreden worden. Maar islamofobie komt vaker voor dan andere vormen en vraagt daarom om erkenning en specifiek beleid.’ Islamfobie is volgens Menebhi overal. Je komt het tegen op straat, op het werk, in de vorm van geweld tegen moskeeën en en zelfs in de gedaante van een groot spionageschandaal. Hij vertelt over het schandaal rond onderzoeksbureau NTA, dat in opdracht van diverse Nederlandse gemeenten undercoveronderzoek deed bij een aantal moskeeën, een project dat betaald werd door de Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid (NCTV). Volgens Menebhi is het vertrouwen van moslims in de Nederlandse overheid mede door dit illegale onderzoek nu historisch laag.
‘Nationale aanpak nodig’
Nederland is niet het enige land dat kampt met islamfobie, benadruk Menebhi. ‘In Frankrijk werd tijdens de lokale verkiezingen van afgelopen weekend opnieuw de ‘moslim’ als politiek thema ingezet, onder de noemer ‘separatisme’. Dat is geen toeval.’ Volgens hem verschuift ‘rechts Nederland’ steeds verder richting extreemrechts. ‘Ik zie nauwelijks nog verschil tussen VVD, JA21 en PVV. Onder Dilan Yeşilgöz is de VVD geradicaliseerd.’ Die politieke verschuiving maakt het volgens hem moeilijker om islamofobie op de agenda te krijgen.
Opvallend is dat Baldewsingh vindt dat de aanpak van moslimdiscriminatie niet onder Sociale Zaken hoort, maar onder Binnenlandse Zaken. ‘Vragen over de positie van moslims in onze samenleving moet je niet vanuit veiligheid of integratie aanvliegen, maar vanuit artikel 1 van de Grondwet, het non-discriminatiebeginsel’, zegt hij. ‘Maar het kabinet-Schoof politiseerde dit soort kwesties zwaar. Tijdens de Macabbi-rellen in Amsterdam bijvoorbeeld begonnen verschillende ministers meteen over de integratie die mislukt zou zijn. Dat was een verkeerde reactie. We moeten deze vraagstukken daarom bekijken vanuit het juiste perspectief, die van rechtsstatelijkheid.’
Op 15 maart, de Internationale Dag tegen Islamfobie, presenteerde Baldewsingh een eerste contour van zijn plannen. Eind dit jaar wil hij een nationale aanpak moslimdiscriminatie voorleggen aan kabinet en parlement. Daarvoor moeten gesprekken plaatsvinden met moskeeorganisaties zoals K9, Milli Görüs en de Islamitische Stichting Nederland (een Turkse moskeekoepel, de Nederlandse tak van het Turkse Directoraat voor Godsdienstzaken Diyanet, red.), maar ook met werkgevers, vakbonden en maatschappelijke instellingen. ‘We gaan trechteren en dan kijken wat een goede aanpak is. Meer kan ik nu nog niet zeggen, want je kunt immers niet op de conclusies van deze gesprekken vooruitlopen.’ Binnenkort verschijnt de vacature voor de projectleider, vertelt hij ook.
‘Ik heb in het verleden knallende ruzies gehad met ministers’
Baldewsingh benadrukt dat hij niet handelt uit loyaliteit aan de regering. ‘Ik ben onafhankelijk. Ik heb in het verleden knallende ruzies gehad met ministers. Ik heb nu ook het kabinetsbesluit niet afgewacht, maar zelf initiatief genomen om een projectleider aan te stellen die moslimdiscriminatie bestrijden moet.’
Ondanks Baldewsinghs inzet blijft voor veel moslims de vraag knagen waarom islamofobie niet dezelfde institutionele erkenning krijgt als antisemitisme. Maar het antwoord hierop moet je niet aan de NCRD stellen, maar aan het kabinet-Jetten.
Er is altijd troost. Bij alle ellende die Trump nu met zijn nieuwe oorlog aanricht, zien we dat zijn politieke basis smaller wordt.
Was er al een splijting in de MAGA-beweging door het stiekeme gedoe met de Epstein-documenten, nu is er nieuw protest. Tegen het voeren van een oorlog in het belang van een ander land — dat Israël heet. Begrijpelijk, want beloofd was: géén oorlogen en vooral steeds het eigen nationaal belang voorop. ‘America First’. Maar wat krijgen Trumps aanhangers nu te verteren? Eerst voert hun lieveling oorlog tegen Venezuela en dan stort hij zich in een onoverzienbare oorlog tegen Iran. En vooral de tweede oorlog is ‘America Last’.
De olieprijzen stijgen en alleen Poetin vindt dit mooi, de Amerikaanse automobilisten zijn geschokt. Tucker Carlson, een populaire journalist (onder meer bekend van zijn lange tv-interview met Poetin) en toeverlaat van Trump, is boos. Waarom een oorlog die, moppert hij, alleen in het belang van Israël is? Steve Bannon, een vertrouwde fascistische strateeg, is het eens met Carlson.
Olieprijs
Trumps regering neemt allerlei maatregelen om de olieprijs te dempen. De slechtste is de opschorting van sancties tegen landen die Russische olie kopen. Zal dat helpen de prijs te drukken? Niet genoeg om de Amerikaanse benzineverslaafden tevreden te houden, vermoed ik. Want de Iraanse blokkade in de straat van Hormuz is niet makkelijk te breken, dat kost maanden, maanden van prijsstijgingen.
Trump snijdt zich dus met zijn uitzichtloze oorlog diep in de vingers. Buiten Israël is niemand gelukkig met deze oorlog, Poetin daargelaten. Ook het onderdrukte Iraanse volk is niet onverdeeld blij met de Amerikaanse bombardementen. De ene ayatollah Khamenei wordt door de andere afgelost en de binnenlandse terreur is zo mogelijk nog gruwelijker dan hij al was. Waarom heeft Trump niet in januari aangevallen, toen het Iraanse volk massaal op straat demonstreerde?
Het antwoord is dat Trump niet geïnteresseerd is in de bevrijding van het Iraanse volk, en dat alleen als voorwendsel gebruikt.
Kushner
Maar wat is zijn drijfveer dan wel? Wat ik zie, is dat er al langer nauwe banden zijn tussen Trump en Netanyahu en dat die laatste het initiatief heeft genomen tot de aanval. En bij Trumps topman en schoonzoon Jahred Kushner een al te gewillig oor heeft gevonden. Maar dan nog. Was er dan niemand die Trump kon vertellen dat dit avontuur hem, Trump, duur zou komen te staan? Ja, die waren er wel. In het leger bijvoorbeeld was dat generaal Coney. Die voorspelde de effectieve Iraanse rakettenregen op de buurlanden en hoe moeilijk het zou worden om de VS weer te verlossen van deze oorlog. Maar zulke verstandige stemmen kregen geen kans tegen de politieke criminelen aan de top.
Het verstandigste zou natuurlijk zijn als hij nu luidkeels de overwinning zou uitroepen
Trump bevindt zich nu in de positie waarin Poetin was toen hij eerst dacht Kyiv binnen een paar dagen eronder te krijgen, maar vervolgens zijn troepen zag wegvluchten. Trump had ook gedacht dat het een kwestie van een paar dagen zou zijn, maar net als Poetin in 2022 weigert hij zijn rampzalige fout te erkennen en lijkt te willen doorhakken. Het verstandigste zou natuurlijk zijn als hij nu luidkeels de overwinning zou uitroepen, met de leugens waarin hij gespecialiseerd is, en dan proberen de situatie in de Straat van Hormuz te normaliseren.
Maar aangezien sterk getwijfeld mag worden aan het redelijk verstand van de Amerikaanse vredesstichter, verwacht ik dit niet zo snel. Er zullen nog zinloos veel doden vallen. In Iran zal de onderdrukking toenemen en de plannen voor de ontwikkeling nu onverbiddelijk worden doorgezet. Misschien moeten we daar maar aan wennen, landen die de atoombom hebben gebruiken ze tot nu toe alleen om er mee af te schrikken, want iedereen weet dat het gebruik ervan zelfvernietiging betekent.
Cadeautjes voor Poetin
Aan het Oekraïense front zal de Russische agressie weer opnieuw toenemen, omdat Poetin weer geld heeft om nieuwe soldaten te ronselen. Zijn raketten zullen vaker doeltreffen, omdat Oekraïne minder Patriot-raketten voor de luchtverdediging geleverd krijgt, omdat de VS die in het Midden-Oosten verspilt.
Trump sluit ook de ogen voor het feit dat de lieve Russen zijn vijand Iran steunen. Hij wil koste wat het kost Poetin cadeautjes blijven geven en zijn geweldige onderhandelaars Witkoff en Kushner zitten in Florida met Poetins gezant Dimitrijev gezellige afspraakjes te maken.
Trump komt niet meer heelhuids uit deze oorlog tevoorschijn, die blijft aan hem kleven en zal helpen hem ten val te brengen.
Zelensky
Moed houden, dat doet Zelensky, door de VS en de Golfstaten zijn hulp aan te bieden. Ongelooflijk, hij heeft er nog succes mee ook. Saoedi-Arabië heeft snel een verdedigingspact gesloten met Kyiv. Plotseling is het Amerikaanse leger daar tussen de puinhopen afhankelijk van Oekraïense dronekunsten, waarmee Kyiv Amerikaanse bases beschermt.
Wolodymyr Zelensky! Of hoe een komiek kan uitgroeien tot de belangrijkste politieke strateeg van onze tijd.
Onze site gebruikt cookies en vergelijkbare technologieën onder andere om u een optimale gebruikerservaring te bieden. Ook kunnen we hierdoor het gedrag van bezoekers vastleggen en analyseren en daardoor onze website verbeteren.
Deze website gebruikt cookies om uw gebruikservaring op deze website te verbeteren. Van deze cookies worden cookies aangemerkt als "Noodzakelijk" in uw browser bewaard, deze cookies zijn essentieel voor het functioneren van de website. Bijvoorbeeld het opslaan van uw keuze of u wel of geen cookies wilt hebben. Wij maken ook gebruik van cookies van derde partijen die ons helpen met het analyseren en begrijpen van de gebruik van deze website door u. Deze cookies worden alleen gebruikt als u daar toestemming toe geeft. U heeft ook de mogelijkheid om uzelf uit te sluiten voor deze cookies. Dit zal echter effect hebben op uw gebruikerservaring.
Noodzakelijke cookies zijn absoluut nodig voor het functioneren van de website. De cookies in deze categorie zorgen alleen voor de veiligheid en het functioneren van deze website . Deze cookies bewaren geen persoonlijke gegevens
Deze cookies zijn niet strict noodzakelijk, maar ze helpen de Kanttekening een beter beeld te krijgen van de gebruikers die langskomen en ons aan te passen aan de behoeftes van onze lezers. Hiervoor gebruiken wij tracking cookies. Bij het embedden van elementen vanuit andere websites zullen er door deze sites ook cookies worden gebruikt.
