8.1 C
Amsterdam
Home Blog Pagina 2

Israëlische aanval op ziekenhuis in Gaza doodt zes mensen, onder wie chirurg en kind

0

Bij een Israëlische luchtaanval op het Nasser-ziekenhuis in Khan Younis, in het zuiden van Gaza, zijn donderdag zeker zes mensen om het leven gekomen. Onder de slachtoffers bevinden zich een chirurg, een kind en een patiënt met een beperking. Zeker twintig mensen raakten gewond.

De aanval vond in de vroege ochtend plaats en trof de operatieafdeling van het ziekenhuis. Volgens het Palestijnse ministerie van Volksgezondheid was de 53-jarige chirurg Rizq Abu Shaira op dat moment bezig met het behandelen van patiënten. Ook de intensivecareafdeling en andere delen van het ziekenhuiscomplex raakten zwaar beschadigd. De operatieafdeling heeft haar werkzaamheden moeten stilleggen.

Het Israëlische leger zegt dat het met de aanval een hoge Hamas-commandant en andere strijders heeft willen uitschakelen. Volgens het leger gebruikte Hamas het ziekenhuis als commandocentrum en opslagplaats voor wapens. Israël maakt deze aantijgingen vaker, hoewel er vaak geen bewijs voor is.

Het Nasser-ziekenhuis is een van de laatste grote medische voorzieningen die nog functioneren in het zuiden van Gaza. Sinds het begin van het staakt-het-vuren in oktober 2025 zijn volgens Palestijnse gezondheidsautoriteiten meer dan 1.600 Palestijnen omgekomen bij Israëlische aanvallen.

Tweede seizoen populaire Netflix-serie Bir Baskadir van start

0

Het tweede seizoen van de Turkse hitserie Bir Baskadir (letterlijk: ‘anders dan de rest’ of ‘iets anders, unieks’) gaat vandaag van start op streamersdienst Netflix. Het eerste seizoen trok een miljoenenpubliek aan en raakte een gevoelige snaar in de Turkse maatschappij en daarbuiten.

Volgens de trailer lijkt de relatie tussen de seculiere psycholoog en de conservatieve patiënt het hoofdonderwerp te blijven. En dat is in Turkije een van de grootste politieke kwesties sinds de oprichting van de Turkse Republiek. Bir Baskadir is een van de weinige producties die alle lagen van de seculier-islamistische tweestrijd weet te adresseren en daarbij ook nog eens de Koerdische kwestie benoemt.

In de dagelijkse omgang is het laveren geblazen om ‘de andere kant’ van Turkije niet voor het hoofd te storen. Zo ook in een gesprek, te zien in de trailer, tussen een taxichauffeur en een passagier over ‘de staat van het land’. De klagende taxichauffeur acht die beneden alle peil, terwijl, vermoedelijk, de nieuwe conservatieve elite er niks van lijkt te merken en daar zijn schouders over ophaalt.

Ontvangst en recensies

Sinds de release in 2020 is Bir Baskadir internationaal geprezen om zijn gelaagde verhaal, cinematografie en acteerwerk. De serie wordt vaak omschreven als een ‘slow burn’, die de kijker dwingt om eigen vooroordelen te heroverwegen.

Bir Baskadir was wonder boven wonder gewoon in Turkije te zien op Netflix. De vraag is of dat ook bij seizoen twee zo blijft met de toenemende censuur in het land.

Oeigoeren vragen aandacht voor een onafhankelijk Oost-Turkestan

0

Zaterdag staan Oeigoeren op de Dam in Amsterdam stil bij de Dag van de Republiek Oost-Turkestan. Daarmee willen ze laten zien dat hun verlangen naar een eigen staat nog altijd leeft, aldus Abdurehim Gheni Uyghur.

Sinds 23 juni 2018 protesteer ik in mijn eentje op de Dam in Amsterdam om de wereld te informeren over de genocide die de Chinese overheid pleegt in ons bezette vaderland Oost-Turkestan. Wat toeristen uit de hele wereld het meest verbaast, is niet de genocide op de Oeigoeren, maar dat China hun vaderland heeft veranderd in een koloniaal gebied, de soevereiniteit heeft ontnomen en het heeft gereduceerd tot een autonome regio en een minderheidsnationaliteit.

Zelfs toeristen uit de meest afgelegen uithoeken van de wereld weten dat China Tibet heeft geannexeerd. Toch hebben velen nog nooit van Oost-Turkestan gehoord, het buurland en de lotgenoot van Tibet, laat staan van de Oeigoeren, het volk aan wie dit land toebehoort.

Daarom laat ik tijdens mijn vreedzame protesten eerst een kaart van Oost-Turkestan zien. Wanneer ik uitleg dat China het vaderland van de Oeigoeren heeft bezet en omgedoopt tot ‘Xinjiang’, een koloniale benaming, zijn de toeristen met stomheid geslagen.

Vervolgens laat ik hun mijn poster ‘Oeigoerse geschiedenis’ zien, met een overzicht van het Hunnenrijk tot de laatste twee Republieken Oost-Turkestan. Ze staan met open mond te kijken. Sommigen vertellen dat ze de Oeigoeren kennen als een strijdbaar maar beschaafd volk. Dat vervult me met opwinding. Zulke momenten beleef ik tijdens mijn protesten in Amsterdam regelmatig.

Tegenwoordig is het gevoel van verbondenheid onder moslims verdwenen

Hoe kunnen we onze nationale geest doen ontwaken? Hoe kunnen we het idee van een eigen staat versterken? Over die vragen heb ik diep nagedacht. Als Oeigoeren maken wij deel uit van de ummah, de wereldwijde moslimgemeenschap. Maar tegenwoordig is het gevoel van verbondenheid onder moslims verdwenen. De Chinezen weten dat maar al te goed. Daarom durven zij ons openlijk aan te vallen, voor de ogen van de moslimwereld.

Wat vormen nu de waarde en het fundament van ons bestaan? Nationaal bewustzijn en een nationale staat. Allah heeft ons als Oeigoeren geschapen en ons Oost-Turkestan als land gegeven. De eigenheid van elke natie is een teken van Allah en het beschermen daarvan is een vereiste van het geloof.

Het land van de Oeigoeren en de eigendomsrechten daarop behoren toe aan de Oeigoeren. Dat besef vormt onze leidende ideologie. We moeten onafhankelijkheid realiseren in onze ziel, onze gedachten, onze geest en onze daden.

Daarvoor moeten we alles doen wat in onze macht ligt. Allereerst moeten we deze informatie wereldwijd verspreiden. Dat kan op verschillende manieren, waarvan de jaarlijkse herdenking van de Dag van de Republiek Oost-Turkestan een van de belangrijkste is.

Twee republieken

Het volk van Oost-Turkestan heeft twee keer een Republiek Oost-Turkestan gesticht: op 12 november 1933 in Kashgar en op 12 november 1944 in Ghulja. Deze twee heilige republieken, gesticht ten koste van het warme bloed van duizenden van onze martelaren, worden al jarenlang door ons volk als één geheel gekoesterd. Elk jaar op 12 november wordt onze Republiekdag in het buitenland herdacht.

Met deze herdenking laten we zien dat de Oeigoerse natie naar vrijheid streeft, zichzelf kan besturen en een sterk democratisch bewustzijn heeft. Tegelijkertijd tonen we de wereld hoe groot het verlangen naar vrijheid is onder het volk van Oost-Turkestan.

Beide republieken staan symbool voor de nationale onafhankelijkheid van ons vaderland Oost-Turkestan. De ervaringen, lessen en strijdbare geest die zij hebben achtergelaten, vormen een leidraad en inspiratiebron voor de onafhankelijkheidsbeweging die wij vandaag de dag voortzetten. Het is onze nationale en morele plicht om deze republieken te blijven herdenken en hun geest levend te houden.

De laatste stuiptrekkingen van de pro-Israëlische lobby

0

Eerst negeren ze je, dan lachen ze je uit, dan vechten ze met je en dan win je. Deze vaak abusievelijk aan Gandhi toegeschreven uitspraak is intussen deels van toepassing op de pro-Palestijnse beweging in Nederland, al zal het nog lang duren voordat er sprake is van zoiets als een overwinning. Drie jaar geleden trokken de sit-ins op stations en de ad-hocstraatdemonstraties om de genocide in Gaza onder de aandacht te brengen honderden tot duizenden deelnemers. Inmiddels melden zich honderdduizenden Nederlanders aan voor opeenvolgende Rode Lijn-protesten. Een prestatie van formaat in een land waar massademonstraties zeldzaam zijn.

Geen wonder dus dat partijen en media die onomwonden achter Israël blijven staan wild om zich heen slaan. De slag om de publieke opinie is zo goed als verloren, maar er worden nog verwoede pogingen gedaan om het tij enigszins te doen keren. Dat neemt nu groteske vormen aan.

Maar even een stap terug. De eerste Rode Lijn-demonstratie in mei 2025 op het Malieveld in Den Haag, met zo’n honderdduizend deelnemers, kreeg in De Telegraaf een kort berichtje op pagina 9. (Negeren). De derde Rode Lijn in oktober 2025 in Amsterdam werd al wat serieuzer genomen. De krant begon in aanloop naar het massaprotest te suggereren dat de organisaties Hamas in de kaart speelden. De grootste demonstratie in de recente Nederlandse geschiedenis (een kwart miljoen mensen) verdiende vervolgens een korte reportage, waarin de verslaggevers van dienst veel moeite deden om de meest ongenuanceerde stemmen op te tekenen. (Lachen).

Voor de recente Rode Lijn, wederom in Amsterdam, werd alles uit de kast gehaald om de protesten af te schilderen als een door Hamas geïnfiltreerde mars. (Vechten). Wekenlang was het Hamas wat de klok sloeg in media als De Telegraaf, EW en GeenStijl. Waar het op neerkwam, is dat er individuen en organisaties bij de Rode Lijn betrokken waren die banden zouden hebben met het Hamas-netwerk in Europa. Daarmee was elke demonstrant one handshake away van leden van de Palestijnse strijdgroep die in de Europese Unie als terroristische organisatie geldt. Ergo, de Rode Lijn was besmet en eigenlijk een groene lijn ter ere van Hamas. En tweehonderdduizend deelnemers trapten er met open ogen in. Dat moet dan wel de meest geslaagde infiltratie zijn in de hedendaagse geschiedenis.

De kwaadaardige verdachtmakingen tonen vooral de wanhoop aan van de pro-Israëlische lobby, die maar niet kan of wil geloven dat gewone Nederlanders zelf tot de conclusie komen dat wat in Gaza en de Westelijke Jordaanoever plaatsvindt, onacceptabel is. Dat zij niet medeplichtig willen zijn aan etnische zuivering en genocide. Zulke overtuigingen moeten wel door gewiekste ‘islamolinkse’ bewegingen als zaadjes in de hoofden van mensen zijn geplant. Alsof zij niet met eigen ogen de dagelijkse gruwelen kunnen zien die mede mogelijk worden gemaakt door de onwrikbare steun van landen als Nederland.

Dat maakte de toespraak van Chanan Hertzberger, voorzitter van het Centraal Joods Overleg, in de Portugese synagoge tijdens de Kristallnachtherdenking ook zo hallucinant. Volgens Hertzberger is er sprake van een ‘genocideleugen’ en was de Rode Lijn een boodschap om Israël van de kaart te vegen. Premier Rob Jetten, die zelf meeliep in een eerdere Rode Lijn, hoorde het allemaal aan.

Uitgerekend een dag na de massademonstratie kondigde een Nederlands defensiebedrijf aan om Israëlische wapens te produceren

De publieke opinie mag dan wel zijn gekanteld, maar politiek en economisch is er helaas weinig veranderd. Dat was dan ook precies de reden waarom een nieuwe rode lijn getrokken werd. Uitgerekend een dag na de massademonstratie kondigde een Nederlands defensiebedrijf aan om Israëlische wapens te produceren. De minister van Buitenlandse Zaken, Tom Berendsen, die op de dag van de Rode Lijn al met een nietszeggende verklaring kwam, ontmoette vervolgens doodleuk vertegenwoordigers van de meest uitgesproken zionistische bewegingen die Nederland rijk is.

Het zijn wellicht de laatste stuiptrekkingen, maar politici zijn nog heel gevoelig voor het argument dat kritiek op Israël, of antizionisme, verkapt antisemitisme zou zijn. Het is een loepzuivere catch-22: je moet in je kritiek een onderscheid maken tussen Israël en Joden (ja!), maar zodra je dat onderscheid maakt, ben je een geslepen antisemiet.

Maar het is een onhoudbare stellingname. Zelfs in de Verenigde Staten is het nu electoraal riskant om onvoorwaardelijk achter Israël te blijven staan. Rob Jetten won de vorige verkiezingen mede door zijn belofte om een rode lijn te trekken. Zal hij de volgende verkiezingen verliezen omdat hij die belofte heeft gebroken? Ik voorspel: wie de Palestijnse zaak een warm hart toedraagt, zal met de voeten stemmen.

Inhaalslag migranten op school stokt, kloof op arbeidsmarkt onverklaard

0

Leerlingen van Turkse en Marokkaanse herkomst zitten in de derde klas steeds vaker op havo of vwo. Maar die vooruitgang zet niet door in het hoger onderwijs. Dat blijkt uit de Rapportage Integratie en Samenleven 2026, die het CBS woensdag publiceerde. De achterstand op de arbeidsmarkt van migranten van buiten Europa kan het CBS grotendeels niet verklaren. Of discriminatie daarbij een rol speelt, is niet onderzocht.

Bijna drie op de tien inwoners van Nederland zijn in het buitenland geboren of hebben ten minste één ouder die daar is geboren. Vijf jaar geleden was dat een kwart. De bevolkingsgroei in die periode kwam volledig door migratie.

Buiten-Europese herkomst

Het CBS gebruikt sinds 2022 een herkomstindeling op basis van geboorteland. ‘Migranten’ zijn mensen die in het buitenland zijn geboren. ‘De tweede generatie’ zijn in Nederland geboren mensen met ten minste één in het buitenland geboren ouder. Bij twee buitenlandse ouders bepaalt het geboorteland van de moeder de herkomst. Mensen met twee in Nederland geboren ouders vallen onder de Nederlandse herkomst. Het CBS onderscheidt verder Europese en Buiten-Europese herkomst. Turkije wordt door het CBS niet bij Europa gerekend.

Diploma blijft uit

Steeds meer leerlingen van Buiten-Europese herkomst zitten in de derde klas op havo of vwo. Sinds 2014/’15 wordt hun achterstand op het gemiddelde elk jaar kleiner. Maar die vooruitgang zie je niet terug in hbo- en wo-diploma’s: daar is de kloof even groot gebleven.

Het CBS volgde vijf groepen leerlingen een groot deel van hun schoolloopbaan. Vooral bij de Turkse en Marokkaanse tweede generatie stokt de inhaalslag later. Ook na havo of vwo gaan ze minder vaak naar het hbo of de universiteit. Wie wel gaat, maakt de studie minder vaak af. Houd je rekening met het inkomen van de ouders, dan halveren de verschillen ongeveer. Helemaal verdwijnen doen ze niet.

Vooral de Marokkaanse en Surinaamse tweede generatie voelt zich gediscrimineerd

Betere start voor kinderen

Het CBS concludeert dat kinderen van wie beide ouders een buitenlandse herkomst hebben, steeds vaker aan hun leven beginnen zonder problemen als armoede of werkloze ouders. Bij de kinderen geboren in 2021 gold dat voor 40 procent, tegen 29 procent bij kinderen geboren in 2007. Bij de allerarmste gezinnen gaat het juist slechter: daar stapelen de problemen zich vaker op. Dat geldt het sterkst voor gezinnen van Nederlandse herkomst.

Werkkloof grotendeels onverklaard

Op de arbeidsmarkt zijn de verschillen het grootst. Van de Buiten-Europese migranten had in 2023-2025 twee op de drie betaald werk (66,7 procent). Bij de rest van de bevolking was dat ruim acht op de tien (82,8 procent), een verschil van 16 procentpunt.

Het CBS onderzocht of dat verschil komt door leeftijd, geslacht, opleiding of het soort gemeente waar mensen wonen. Dat blijkt nauwelijks zo te zijn. Die kenmerken verklaren nog geen 2 procentpunt. Ruim 14 procentpunt blijft onverklaard. Bij werkloosheid en bijstand zie je hetzelfde. Waar het verschil dan wel door komt, zegt het CBS niet. Het rapport houdt het bij ‘andere factoren’.

Discriminatie blijft buiten beeld

Spelen discriminatie, vooroordelen of lage verwachtingen een rol? Het rapport gaat daar niet op in. Een gemiste kans, want het CBS meet ervaren discriminatie wel in ander onderzoek. Daaruit blijkt onder andere dat vooral de Marokkaanse en Surinaamse tweede generatie zich gediscrimineerd voelt.

Ander onderzoek laat zien dat discriminatie op de arbeidsmarkt hardnekkig is. Bij de gemeente Den Haag bijvoorbeeld hadden sollicitanten zonder migratieachtergrond twee keer zoveel kans op een uitnodiging als sollicitanten met een migratieachtergrond, bleek in 2024. Uit een verkenning uit hetzelfde jaar bleek dat vrouwen met een hoofddoek twee tot zeven keer zo weinig positieve reacties krijgen op een sollicitatie als vrouwen zonder migratieachtergrond. En vorig jaar concludeerde het SCP dat werknemers met een migratieachtergrond op de werkvloer nog steeds ongelijke kansen en uitsluiting ervaren.

Schooladvies: weinig onderzocht

Bij het schooladvies ligt het minder duidelijk. Kinderen van Buiten-Europese herkomst krijgen minder vaak een havo/vwo-advies. Volgens het CBS hangt dat samen met het inkomen van hun ouders: vergelijk je kinderen uit gezinnen met hetzelfde inkomen, dan is het verschil weg. Maar dat betekent niet dat vooroordelen geen rol spelen. Een literatuurstudie van onderzoekers van het Verwey-Jonker Instituut, Movisie en de VU, in opdracht van het ministerie van OCW (2025) concludeert dat de rol van leraren in Nederland nauwelijks is onderzocht. Hoe vaak leerkrachten stereotypen en vooroordelen hebben, is niet onderzocht. Nederlandse studies naar migratieachtergrond geven wisselende uitkomsten.

Het Kennisplatform Inclusief Samenleven concludeerde dat er binnen het gehele proces van de totstandkoming van het schooladvies in totaal zeven (mogelijke) risico’s zijn op vooroordelen, bias en discriminatie.

VS: Afro-Amerikaanse Democraat Scott Colom boekt historische verkiezingsoverwinning in Mississippi

0

De Democratische kandidaat Scott Colom heeft de Amerikaanse Senaatsverkiezingen in Mississippi gewonnen. Daarmee komt een einde aan een Republikeinse hegemonie in deze conservatieve staat. Zijn overwinning is historisch, want Colom is de eerste Afro-Amerikaanse senator uit Mississippi in meer dan 140 jaar.

De 43-jarige Colom behaalde 49,2 procent van de stemmen. Zijn Republikeinse tegenstander, de zittende senator Cindy Hyde-Smith, kreeg 48,7 procent. Minder dan vijfduizend stemmen maakten uiteindelijk het verschil, bij bijna een miljoen getelde stemmen. Een onafhankelijke kandidaat behaalde 2,1 procent.

De uitslag is opmerkelijk omdat president Donald Trump Mississippi bij de presidentsverkiezingen van 2024 nog met een ruime voorsprong won. Colom, van beroep openbaar aanklager, profiteerde van de groeiende onvrede over het economische beleid van Trump en de zijnen en de oorlog met Iran. Tijdens zijn campagne bekritiseerde hij onder meer de invoerheffingen die Hyde-Smith steunde. Hij bezocht bovendien alle 82 districten van de staat.

De overwinning leidde tot grote vreugde onder Democratische aanhangers en vertegenwoordigers van de burgerrechtenbeweging NAACP. Zij benadrukten vooral het belang van de Afro-Amerikaanse kiezers en de lokale organisatie achter de campagne.  Hyde-Smith heeft haar nederlaag inmiddels erkend en Colom gefeliciteerd.

Tijdens de midterms heeft de Democratische partij veel terrein gewonnen. De partij heeft nu ook belangrijke zetels veroverd in traditioneel Republikeinse staten. Daarmee veranderen de politieke machtsverhoudingen in Washington D.C. aanzienlijk.

BZ in gesprek met Israël over werkzaamheden kantoor Ramallah

0

Het kantoor van het ministerie van Buitenlandse Zaken in Ramallah is open en heeft een nieuwe chef de mission, Josephine Frantzen. Op 27 september had de Israëlische minister van Buitenlandse Zaken, Gideon Sa’ar, acht Nederlandse diplomaten van de vestiging de diplomatieke status ontnomen en gelast binnen zeven dagen te vertrekken. Die reactie kwam na het besluit van het kabinet om een importverbod in te stellen op producten uit Joodse nederzettingen op de bezette Westoever.

De positie van de diplomaten was daarmee onhoudbaar geworden, omdat zij alleen op een toeristenvisum hadden kunnen verblijven. Dat betekende dat zij geen diplomatieke bescherming meer genoten. Onduidelijk was ook wat de status van het kantoor was geworden als de diplomaten waren vertrokken.

Een woordvoerder van BZ stelt nu in antwoord op vragen dat sluiting van het kantoor ‘geen onderdeel van het Israëlische besluit’ was. Op de vraag of het kantoor nu met het nieuwe team de gebruikelijke werkzaamheden heeft hervat, antwoordt zij: ‘Er vinden momenteel gesprekken plaats met de Israëlische autoriteiten over de verdere implicaties van het Israëlische besluit.’

Dat kan betekenen dat Israël mogelijk voorwaarden stelt aan de Nederlandse samenwerking met de Palestijnse Autoriteit. Israël heeft kennelijk wel diplomatieke status verleend aan Frantzen, die al voor de rel was benoemd. Maar het ministerie wil geen uitsluitsel geven over de inhoud van die gesprekken. Evenmin wil het ingaan op de vraag of de diplomatieke rel tussen Nederland en Israël is bijgelegd, ‘omwille van het functioneren van onze vertegenwoordiging en hun veiligheid’.

Minister Tom Berendsen stelde op 28 september in een reactie op het Israëlische besluit dat het ‘onnodig’ was en dat hij het ‘betreurde’. Een proportionele reactie, gebruikelijk in diplomatieke verhoudingen, dus het uitzetten van Israëlische diplomaten, bleef uit. De Israëlische ambassadeur werd weliswaar op het matje geroepen, maar de minister nam genoegen met een gesprek met een lagere ambtenaar.

Petitie roept Jetten op afstand te nemen van uitspraken CJO-voorzitter over Rode Lijn-demonstratie

0

Een nieuwe petitie roept minister-president Rob Jetten op om publiekelijk afstand te nemen van uitspraken van Chanan Hertzberger. De voorzitter van het Centraal Joods Overleg sprak maandagavond tijdens de nationale herdenking van de Kristallnacht.

Hertzberger stelde tijdens de herdenking in Amsterdam dat de eisen van de organisatoren van de Rode Lijn-demonstratie erop neerkomen dat Israël van de kaart wordt geveegd. Ook ontkent hij de genocide in Gaza en sprak hij over een ‘genocideleugen’.

De ondertekenaars van de petitie vinden dat de premier duidelijk moet maken dat de Rode Lijn-demonstratie gericht was op de naleving van het internationaal recht. Vreedzaam protest tegen Israël mag niet gelijkgesteld worden aan antisemitisme.

In de petitie wordt verwezen naar een onafhankelijke onderzoekscommissie van de Verenigde Naties, die volgens de initiatiefnemers op 16 september 2025 concludeerde dat Israël genocide heeft gepleegd in Gaza. Daarnaast wijzen zij erop dat volgens de organisatie circa 200.000 mensen deelnamen aan de Rode Lijn-demonstratie in Amsterdam op 8 november 2026.

De initiatiefnemers benadrukken dat antisemitisme bestreden moet worden, maar stellen dat kritiek op de Israëlische regering en steun voor Palestijnse mensenrechten niet als Jodenhaat moeten worden aangemerkt. Demonstranten mogen vanwege hun deelname aan een vreedzaam protest niet als antisemieten worden weggezet.

De petitie wordt ondersteund door Een Ander Joods Geluid, Erev Rav, The Rights Forum, Getuigen van Gaza, BDS Nederland en Plant een Olijfboom. Volgens de initiatiefnemers is het de bedoeling de verzamelde handtekeningen persoonlijk aan premier Jetten te overhandigen. Daarbij willen zij hem vragen publiekelijk afstand te nemen van de beschuldigingen over de Rode Lijn-demonstratie en inhoudelijk op hun oproep te reageren.

Jaap Hamburger, voorzitter van Een Ander Joods Geluid en spreker bij de Rode Lijn-demonstratie, heeft via X opgeroepen de petitie te ondertekenen en verder te verspreiden.

Werkloosheid stijgt harder onder Nederlanders met een migratieachtergrond

0

Uit cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) blijkt dat de werkloosheid onder Nederlanders met een migratieachtergrond sterker stijgt dan onder Nederlanders zonder migratieachtergrond.

Uit de perioderapportage Integratie en Samenleven 2026 blijkt dat de werkloosheid onder migranten is toegenomen tot 6,9 procent in de eerste drie kwartalen van 2026. Maar ook bij de tweede generatie, Nederlanders met een migratieachtergrond van wie ten minste één ouder in het buitenland is geboren, lopen de cijfers op: van 5,3 naar 6,0 procent.

Onder mensen met een Nederlandse herkomst veranderde er weinig. De werkloosheid onder deze groep steeg met 0,1 procentpunt, van 2,9 naar 3,0 procent.

Hiermee lijkt ook een einde te komen aan de trend van de afgelopen jaren, waarbij het verschil tussen de werkloosheidscijfers van mensen met en zonder migratieachtergrond steeds kleiner werd. Die ontwikkeling zette zich voort tot 2022. Van 2022 tot 2024 bleven de cijfers stabiel, maar sinds vorig jaar is de kloof weer groter geworden.

CBS-econoom Peter Hein van Mulligen vindt het lastig om die kloof te duiden. ‘Dat de werkloosheid onder deze groep wat hoger ligt, is gebruikelijk. Maar waarom dat verschil nu verder oploopt, is lastig te verklaren op basis van deze cijfers’, aldus Van Mulligen tegenover NU.nl.

Protesteren als zelfhulp

0

In mijn studententijd geloofde men dat protesten tot het verleden behoorden. We bevonden ons immers in de zogenaamde postmateriële tijd, wat inhield dat mensen zich niet meer bezighielden met hun eigen portemonnee, maar met culturele en identitaire vragen. De zogenaamde Arabische Lente vormde nog een uitzondering op de regel. Bovendien was die zogenaamde lente in een winter getransformeerd, met autoritaire regimes die hun positie op het pluche verstevigden.

Inmiddels kunnen we stellen dat wij er als toekomstige politicologen behoorlijk naast zaten. Materiële vragen zijn een inherent onderdeel van onze politieke realiteit. Kijk maar naar de eindeloze discussies over de toenemende benzinekosten en voedselprijzen en het feit dat lonen niet meegroeien om de inflatie het hoofd te bieden.

Daarnaast is protesteren terug van weggeweest. Van woonprotesten tot de Women’s March, van Black Lives Matter tot de klimaatmars. En wat dacht je van de Rode Lijn-demonstratie, die vorig weekend maar liefst 200.000 Nederlanders weer op de been bracht? Free, free Palestine.

Ondertussen houdt mijn omgeving zich bezig met een nieuwe vraag: heeft protesteren überhaupt wel zin? Het lijkt ons als samenleving niet te lukken om het momentum van protesteren te vertalen naar duurzame verandering. Er komt een klimaatramp op ons af, de rechtsstaat wordt in vele delen van de wereld ondermijnd en diversiteitsbeleid belandt in de prullenbak, ondanks de miljoenen mensen die voor deze kwesties de straat op gingen.

Precies dit scepticisme hangt in de lucht rondom de Rode Lijn-demonstratie. Als je zoveel energie mobiliseert en de politieke leiders zich nog steeds gedragen als dienaren van een genocidaal regime uit Tel Aviv, dan is het niet verwonderlijk dat men zich afvraagt of demonstreren überhaupt zin heeft.

We voelden ons verbonden met een verhaal dat groter was dan onze portemonnee

Als jouw doel met protesteren is om de wereld te veranderen met meteen zichtbare resultaten, dan heeft protesteren inderdaad geen zin. Ondubbelzinniger kan het niet. Ja, protesteren is een legitiem middel om politieke verandering te bewerkstelligen, zoals ook het geval is met het ondertekenen van een petitie of stemmen. Maar je maakt van onze gedeelde werkelijkheid een karikatuur als je veronderstelt dat je met een aantal politieke handelingen een politieke koers van wereldformaat kunt wijzigen. Daarvoor zijn de belangen veel te diepgeworteld.

Zo onthulde SOMO vorig jaar dat de EU met 72,2 miljard dollar de grootste investeerder in Israël is. De EU ontvangt ook de meeste buitenlandse investeringen van Israël. Het is bovendien de grootste handelspartner van Israël. De geschiedenis leert dat politieke verandering plaatsvindt als de dader pijn voelt, niet alleen fysieke pijn, maar ook economische.

Denk niet dat historische misdaden zoals de slavenhandel, de Holocaust en apartheid ten einde kwamen omdat politici luisterden naar mensen met nobele doelen die de straat op gingen. Er stond daadwerkelijk iets op het spel. Moraal zonder macht wordt door het kwaad uitgelachen.

Maar als je geen macht hebt en niet in staat bent om plegers van genocide te raken waar het pijn doet, in hun portemonnee en hun ego, wat voor opties blijven er dan over? Het is verleidelijk om fatalistisch te worden, verlamd te raken en de strijd op te geven. Toch moeten wij juist blijven protesteren, de straat op gaan, omdat dat ons grootste wapen is. Een wapen dat aangeeft voor welke waarden wij staan, een moreel geweten als spiegel voor de macht.

En protesteren om uiteindelijk onszelf te veranderen. In plaats van machteloos achterover te leunen, kiezen wij ervoor om met anderen de straat op te gaan, te schreeuwen, te zijn. ‘Wij zijn met meer’, aldus de leus van Oxfam Novib, medeorganisator van het Rode Lijn-protest. Eenieder die vorige zaterdag meeliep, net als bij al die andere protesten, voelde het ook. Wij konden weliswaar de moordende machine van Netanyahu niet ten einde brengen, maar we voelden ons verbonden met een verhaal dat groter was dan onze portemonnee.

Zo zie je maar hoezeer wij ernaast zaten in mijn studententijd. Protesteren is hier om te blijven, niet omdat het goed voor onze portemonnee is, maar omdat het ons gevoel van eigenwaarde en gemeenschapszin herstelt. De politieke volwassenheid van mijn generatie is dan ook het besef dat verandering een stroperig proces is en dat er veranderingen zijn die de moeite waard zijn om voor te vechten, ook als je de uitkomst daarvan niet kent.