7 C
Amsterdam
Home Blog Pagina 2

Er is een dichter vermoord. Haar naam is Renee Nicole Good

0

Dit is geen goed moment om in de VS te zijn. Je kunt op klaarlichte dag doodgeschoten worden. Dat was wat een dichter in Minneapolis overkwam. Ze kwam door bruut politiegeweld om het leven. De verklaring achteraf was dat het hier om een terrorist ging. Kletskoek, maar in deze nieuwe wereldorde kan iedereen terrorist genoemd worden. Je kunt terrorist genoemd worden vóórdat je wordt neergeschoten en je kunt terrorist genoemd worden nadat je bent neergeschoten. Hoe dan ook hang je.

Dat politiegeweld vrij spel krijgt, mag niet verwonderen. Het is bewust aangestuurd om mensen wereldwijd erop te wijzen dat in het Westen de mensenrechten zijn afgeschaft. Mensen van kleur wisten dat natuurlijk al veel langer; in Amerika zijn zwarte mensen oververtegenwoordigd in de gevangenissen. In Europa weten moslims hoe het is om op basis van je geloof, je naam of je uiterlijk gemonitord te worden.

De Italiaanse filosoof Giorgio Agamben noemt dit biopolitiek. Hij is een van de meest interessante filosofen die ik de afgelopen jaren heb gelezen. Zijn filosofie gaat over het politieke lichaam: het lichaam waar de staat, onze overheid, iets van vindt. Een lichaam dat kan worden opgesloten, kan worden aangetast, kan worden vermoord.

Het lichaam van de gedode vrouw behoorde een dichter toe. De officieren van ICE wisten dit waarschijnlijk niet toen ze de fatale kogels afvuurden, maar ik zie er iets in. Ik neem de vrijheid om er iets in te zien. Zoals de oude maraboets zie ik er een boodschap in. Omdat het lichaam aan een dichter toebehoorde, kunnen we de moord ook zien als een aanval op de taal. En ik meen daarin een waarschuwing te zien voor iedereen die de taal gebruikt om verhalen te vertellen, om het andere verhaal te vertellen, om de taal boven zichzelf uit te laten stijgen.

De dichter laat zien dat woorden dubbelzinnig kunnen worden gebruikt. De dichter laat zien dat taal niet vanzelfsprekend is. De dichter openbaart de oneindigheid van de taal om te inspireren grenzeloos te denken. De dichter is een verzetsstrijder, puur omdat zij de taal bevrijdt.

Ik kies ervoor om in dit geweld een metafoor te zien

De politiestaat eigent zich de taal toe, gebruikt specifieke woorden, zoals ‘terrorist’, en gebruikt een beperkt aantal woorden. Uit al die woorden wordt elke vorm van nuance gezogen, zodat mensen niet gaan denken dat er nog hoop is in de taal. De politiestaat is ook taalpolitie.

Er is een dichter vermoord. Haar naam is Renee Nicole Good. Haar achternaam kan gelezen worden als ‘Goed’. Ze was goed. Haar achternaam draagt, door de context van haar dood, bij aan poëzie. En dat laat ons zien dat poëzie niet te onderdrukken valt. Niet te doden valt.

Mensen wanhopen over wat je eigenlijk kunt doen tegen dit ongebreidelde, cynische geweld. Het zuigt werkelijk alle levenskracht uit ons. Demonstreren? Petities? Onze regering aanschrijven om actie te ondernemen?

Ik kies ervoor om in dit geweld een metafoor te zien, om een geitenpad aan te leggen dat leidt naar betekenis, om de moord uit de totale chaos te redden. Het lichaam zijn we kwijt, de taal sluimert tussen ons. We moeten de taal gebruiken om de zinloosheid waardigheid te geven. Om te laten zien dat het antwoord op geweld schoonheid is, het antwoord op de kogel de schrijvende hand, het antwoord op de kogel het zingende hoofd. De bevrijding van het lichaam begint met de bevrijding van de taal.

Clingendael-expert: Reduceer het geweld in Nigeria niet tot ‘moslims versus christenen’

0

Duizenden christenen in Nigeria worden gedood door radicale islamisten. Er zou zelfs sprake zijn van een genocide van christenen in Nigeria, zo beweert de Amerikaanse president Donald Trump. Die voorstelling van zaken is onjuist, vindt Nigeria-expert bij Clingendael Kars de Bruijne. ‘Je kunt de conflicten in dit land niet reduceren tot een ‘moslims versus christenen’-verhaal.’

Op eerste kerstdag vuurden Amerikaanse eenheden vanaf een schip voor de kust van Nigeria meer dan tien Tomahawk-raketten af op twee locaties in het noordwesten van Nigeria. Volgens de Amerikaanse president werden hierbij meerdere IS-leden gedood: terroristen die het vooral op christenen zouden hebben gemunt.

Republikeinse politici pompten al jarenlang dit narratief de wereld in. Christenen zouden vervolgd worden in Nigeria door een groeiend aantal islamistische terreurorganisaties. Groepen als de Fulani zouden bovendien bewust toeslaan rond kerst. In een nieuwsitem van de conservatieve zender Fox News op 22 december werden cijfers getoond over het aantal christenen dat jaarlijks rond deze periode om het leven zou komen.

Ook dit jaar gebeurde dat. Op dinsdag 16 december vielen gewapende mannen een groep jonge christelijke mijnwerkers aan, waarbij 12 mensen om het leven kwamen, schrijft de christelijke lobbygroep Persecution.org. Missionaris Judd Saul had er al voor gewaarschuwd, maar de Nigeriaanse regering sloeg zijn adviezen in de wind, zegt Saul in de bewuste nieuwsuitzending.

Dat er Nigerianen zijn vermoord klopt. Dat ze christenen waren waarschijnlijk ook. Toch klopt er niets van dit narratief, zegt De Bruijne. ‘Het heeft geen enkele zin om dit neer te zetten als een strijd tussen moslims en christenen. Religie heeft hier bijna helemaal niets mee te maken, je zou het eigenlijk niet eens moeten noemen.’ 

In een notendop

Toch voelen hij en vele andere Nigeria-experts met hem zich regelmatig geroepen om het erover te hebben. ‘We krijgen hier vaker vragen over, ook vanuit de politiek. Maar waar begin je als je het geweld in Nigeria uit wilt leggen? Het is echt een continent in een continent, er zijn meerdere conflicten en die zijn allemaal anders van aard. Het is echt heel complex.’

Toch waagt hij een poging. Om het simpel te maken, kun je Nigeria geografisch even in vieren delen, vertelt de onderzoeker. ‘In elke hoek van het land zijn conflicten, sommige spelen al jaren en andere zijn daaruit voortgevloeid. Het conflict dat we allemaal kennen is die in het noordoosten. Hier zitten Boko Haram en inmiddels ook aan IS-gelieerde groepen als ISWAP en verschillende splintergroeperingen.

‘In het noordwesten speelt al het conflict tussen boeren en veehouders’, gaat hij verder. Dit conflict gaat over land, water en veiligheid. Boeren verbouwen gewassen op vaste akkers die profiteren van het boeren-veehoudersconflict. ‘Daar zijn weer extremistische groepen op afgekomen, deels vanuit het noordoosten, deels vanuit andere landen in de Sahel.’ 

En dan zijn er nog de conflicten in het zuiden, vertelt de Clingendael-expert. Het conflict in het zuidoosten is tussen etnische groepen. In het zuidwesten heeft het soms wel een religieuze dimensie, maar ook hier is sprake van bendegeweld. Deze bendes zijn heel invloedrijk en leveren zelfs politici.’

Steeds meer geweld

Het is Nigeria in een notendop, een vluchtige uitleg van een land waarin regio’s sterk van elkaar verschillen, zo ook de conflicten die er spelen. Wat deze uitleg duidelijk maakt, is dat het niet goed gaat met Nigeria. Volgens sommigen gaat het de laatste jaren zelfs alleen maar slechter. Sinds het aantreden van president Bola Tinubu in 2023 zijn er volgens Amnesty International ongeveer 10.000 mensen gedood door conflict en geweld. Volgens ACLED ging het in het jaar 2024 alleen al om 9.500 mensen. 

Cijfers kunnen enorm verschillen door verschillende definities van conflict en geweld. Sommige organisaties berekenen het aantal doden per soort conflict, maar dit is twijfelachtig, stelt Nigeria-expert Nnamdi Obasi van de International Crisis Group in een artikel. Veel van deze conflicten overlappen met elkaar. Bovendien kun je achteraf moeilijk vaststellen wat de voornaamste drijfveer was, zo schrijft hij. 

Toch hoef je voor cijfers over het aantal religieus gemotiveerde doden onder christenen niet ver te zoeken. De website Catholic World Report rept van een gemiddelde van 32 christelijke doden per dag in 2025. International Christian Concern, een in Washington D.C. gevestigde christelijke lobbyorganisatie, publiceert rapporten waarin wordt gesproken over een genocide-achtige situatie. Truth Nigeria doet hetzelfde en roept de Amerikaanse overheid in actie te komen. Context noch andere slachtoffers worden op dit soort websites genoemd. De focus ligt volledig op het lijden van de christelijke bevolking. 

‘Religie speelt echt wel eens een rol, maar er zijn ook aanvallen op moskeeën’

‘Het is echt niet zo dat het niet gebeurt’, zegt De Bruijne. ‘Religie speelt echt wel eens een rol. Er zijn aanvallen op kerken en er zijn zendelingen die worden gekidnapt. Maar er zijn ook aanvallen op moskeeën. Moslims zijn net zo goed het slachtoffer van extremistische groepen. Als je dan kijkt naar de cijfers van moorden waarbij religie duidelijk de doorslaggevende factor was, dan zijn dat er relatief heel weinig.’

Lobbygroepen

Volgens De Bruijne spelen christelijke lobbygroepen zeker een rol in het neerzetten van een beeld, dat het louter om christelijke slachtoffers zou gaan. ‘Dat is vooral in de VS het geval. Deze groepen worden gevoed door lokale partners, bijvoorbeeld een kerk. Dit gebeurt al jaren. Zo werd in 2019 al eens een punt gemaakt over geweld jegens christenen door een lobbygroep. Wij zochten toen uit in hoeverre dat klopte en kwamen met dezelfde conclusie als nu. Kijk gewoon naar de cijfers, en je ziet dat het niet klopt.’

Toch hebben de lobbygroepen invloed op de politiek. Evangelische politici zoals Riley Moore en Ted Cruz pleitten onlangs in het Congres voor speciale aanduidingen, sancties of internationale actie op basis van het frame dat christenen massaal worden vermoord om hun religie. ‘Donald Trump blijkt gevoelig voor dit narratief’, merkt De Bruijne op. 

De recente aanval van Trump moet volgens hem vooral in deze context worden gezien. ‘Het was naar mijn inziens vooral een aanval voor zijn christelijke achterban, bewust uitgevoerd op eerste kerstdag om het te presenteren als een ‘kerstcadeau’. 

De aanval werd echter anders geframed door de Nigeriaanse regering, die hier naar eigen zeggen op de hoogte was en met Amerika samenwerkte. Ze legde daarbij niet de nadruk op de terroristen van IS. ‘Er wordt gesproken over aanvallen op meerdere gewapende groepen. Bovendien wordt in de communicatie constant benadrukt dat de ‘terroristen’ onschuldigen Nigerianen doden, of ze nu moslim, christelijk of animistisch zijn. De VS en Nigeria hebben gezamenlijk belangen in de strijd tegen terrorisme, maar onderbouwen dit op een andere manier naar hun achterban’, zegt De Bruijne.

Langdurige strijd

Nigeria is belangrijk voor de Verenigde Staten, dat is het altijd al geweest. Het is het grootste land in West-Afrika en heeft veel invloed in de regio. De VS steunen al jaren de oorlog tegen gewapende groepen als Boko Haram. Toch is de Nigeriaanse overheid niet gediend van een grotere rol van de VS. Voor de aanval maakte het duidelijk dat een offensief de soevereiniteit van Nigeria ernstig zou schaden, zo gaat De Bruijne verder. 

‘Nu lijkt het er op dat Nigeria in ieder geval op de hoogte was en enigszins heeft bijgedragen aan de aanval, door middel van verkenningsvluchten en inlichten. In de afgelopen dagen is bovendien naar buiten gekomen dat Nigeria meer gaat samenwerken met de Amerikanen op het gebied van verkenningsvluchten.’

Wat de motieven van Trump ook zijn, de Amerikaanse aanval heeft in ieder geval de spotlights gezet op het onvermogen van de Nigeriaanse regering om het geweld te beteugelen. ‘Het conflict met Boko Haram gaat ondanks alle investeringen en militaire aanwezigheid nog steeds door. Het conflict in het noordwesten is totaal geëxplodeerd. Het geweld is vertienvoudigd en economisch staat Nigeria er slecht voor. Nigeria deed er toe deed in de regio, maar door interne conflicten raakt het steeds meer naar binnen gericht. De huidige president lijkt niet in staat om hierin verandering te brengen’, zegt De Bruijne.

Amerikaanse bemoeienis zal hier niets aan kunnen veranderen, denkt hij. ‘De hulp die de Amerikanen op dit moment bieden is welkom, dat zal de Nigeriaanse regering ook willen behouden. Maar een grootschalig offensief is iets heel anders. Dan moet je denken aan wat er bijvoorbeeld in Irak is gebeurd. Dat moet je niet willen.’

Terwijl Trump zich het offensief wellicht al niet meer herinnert, draait de christelijke pr-machine op volle toeren door. Op Fox News is te zien hoe ook rapper Nicki Minaj zich uitspreekt tegen het geweld tegen christenen. ‘We zullen ons nooit de mond laten snoeren. We zullen altijd blijven opkomen voor christenen wereldwijd’, zegt de celebrity. Ze krijgt van haar publiek een staande ovatie.

Waarom de Afrika Cup zo weinig aandacht krijgt op tv

0

Marokko speelt vandaag in de kwartfinale van de Afrika Cup tegen Kameroen. Marokkaanse Nederlanders volgen de ‘Leeuwen van de Atlas’ op de voet. Herhaalt zich het sprookje van vier jaar geleden, toen de Marokkanen de halve finale bereikten op het WK in Qatar in 2022? En waarom horen we hier in Nederland zo weinig over de Afrika Cup?

Terwijl Nederland dezer dagen onder een dik pak sneeuw wit kleurt en velen buiten genieten van het winterweer, zitten veel Marokkaanse landgenoten aan de buis gekluisterd voor de Afrika Cup. Het gastland speelt in de kwartfinale tegen Kameroen en maakt een goede kans om door te stoten naar de finale.

De dichter en activist Mekki Aulah Ahmed is gisteren naar Marokko afgereisd voor de wedstrijd van vanavond en wil vragen van de Kanttekening eerst met een gedicht beantwoorden.

Ode aan Afrika, moeder van de mensheid…

Voetbal bracht vandaag het Marokkaanse volk samen, niet slechts als spel, maar als spiegel van ziel en identiteit.
De kersverse kampioenen van de Arab Cup
openden de Africa Cup of Nations met meesterschap,
bekroond door een omhaal die niet alleen een doelpunt was,
maar een statement van schoonheid, talent en zelfvertrouwen …

Ahmed volgt de Afrika Cup als voetballiefhebber met volle bewondering. ‘In Nederland verdient Ziggo Sport lof; zij zijn de enigen die dit toernooi de aandacht geven die het verdient’, zegt hij. ‘Dat staat in schril contrast met Voetbal International. Het was pijnlijk om te zien dat VI de openingswedstrijd van het organiserende land niet eens de moeite waard vond om te benoemen. De kilheid en het dedain waren zichtbaar, en het voelt alsof jaloezie of desinteresse de boventoon voert.’

Het Afrikaanse voetbal is geen randverschijnsel, benadrukt hij. ‘Veel spelers die hier schitteren, spelen wekelijks bij de grootste clubs in Europa en daarbuiten’, aldus Ahmed.

Journalist Abdel El Bacha kijkt, zoals zoveel Marokkaanse Nederlanders, bijna elke wedstrijd. ‘Het wordt spannend tegen Kameroen’, zegt hij, omdat Marokko tot nu toe geen echt zware tegenstanders heeft gehad. ‘Dit team speelt sowieso veel beter dan de generaties hiervoor. Marokko heeft geïnvesteerd in het voetbal en wil met de organisatie van de Afrika Cup en het WK van 2030 zichzelf mondiaal presenteren als een modern land.’

Hij wijst naar het stadion in Rabat. ‘Marokko heeft in de afgelopen 25 jaar, sinds Mohammed VI op de troon zit, grote sprongen gemaakt. Dat is onmiskenbaar. Toch blijven Europese landen hofleveranciers voor dit team. Dat vertekent de zaak enigszins. Aan de andere kant voel ik door de Europese Marokkanen in het elftal ook meer verbondenheid. Net zoals bij de bondscoach, die in Frankrijk is geboren.’

Onderzoeker Aziz el Kaddouri vindt dat de Afrika Cup in Nederland vooral buiten beeld leeft. ‘Niet op de publieke omroep, nauwelijks in talkshows, zelden in sportjournaals. En dat terwijl Marokko morgen in de kwartfinale aantreedt tegen Kameroen. De vraag dringt zich inderdaad op: gaat het sprookje dat vier jaar geleden op het WK in Qatar begon verder en waarom lijkt niemand dat hier echt te willen zien?’

Volgens hem speelt onderschatting nog steeds een rol. ‘Het idee dat ze op zand spelen, of dat het Afrikaanse voetbal van laag niveau en achterhaald zou zijn. Er wordt neergekeken op Afrika’, aldus El Kaddouri, die dit ziet als onderdeel van een breder verschijnsel: de opmars van rechts Nederland.

‘Alles wat inclusief is – Marokkaans, islamitisch, niet-wit – wordt voorzichtig genegeerd, uit angst voor rechts-populistische sentimenten bij publiek en politiek. Onderwerpen die meer dan vier miljoen Nederlanders met een migratieachtergrond raken verdwijnen structureel uit beeld. In plaats daarvan krijgen we eindeloze herhalingen van Ik hou van Holland en Het TROS Muziekfeest op het Plein. Dat is veilig. Dat schuurt niet. Daar gedijt rechts Nederland goed bij.’

Sportjournalist Mustapha Esadik, die onlangs het boek De voetbalkampioenen van Afrika heeft uitgebracht, nuanceert dat beeld. ‘Kijk naar Ziggo Sport’, zegt hij. ‘Zij verzorgen ook reportages vanuit Marokko, die via social media worden verspreid. Daarnaast worden bij wedstrijden van Marokko wel degelijk grote studio-uitzendingen met gasten gemaakt.’

Dat is een groot verschil met bijvoorbeeld België, meent hij. ‘Daar wordt het toernooi niet uitgezonden. In Nederland zitten we wat dat betreft dus best goed. Zeker als je het vergelijkt met de aandacht die de Afrika Cup kreeg toen ik zelf als kind keek. Toen had je op Eurosport geen voor- en nabeschouwingen, geen studio-uitzendingen, maar alleen de wedstrijd.’

Esadik is echter twijfelachtig over het sportieve succes van Marokko. ‘De eerste vier wedstrijden op dit toernooi waren teleurstellend. De spelers leken niet goed om te gaan met de druk. Ik vraag me dus serieus af of het vanavond lukt tegen Kameroen. Zij groeien juist steeds meer in dit toernooi en leverden een knappe prestatie door Zuid-Afrika te verslaan. Trouwens, de laatste keer dat Marokko het toernooi organiseerde, in 1988, verloor het uitgerekend tegen Kameroen.’

Tot slot: moeten er grote schermen komen als Marokko verder komt in het toernooi?

‘Ja, juist in grote steden’, zegt El Kaddouri. ‘Niet om te provoceren, maar om te kanaliseren en te verbinden. Door samen te kijken, voorkom je dat het verspreid en ongecontroleerd gebeurt. De Afrika Cup is hier al lang aanwezig. Uit respect voor wijlen Frank Kramer, die er bij Eurosport altijd een feest van wist te maken, zou Nederland massaal moeten kijken.’

Esadik laat weten dat er al enkele plekken zijn waar men vanavond gezamenlijk kan kijken. ‘In Eindhoven is er een event van Mocro Inside met een groot scherm. Ook in Amsterdam zijn initiatieven. En natuurlijk kun je je als supporter aanmelden bij Ziggo Sport om de wedstrijd in de studio te bekijken. Dat zal toenemen als Marokko doorgaat, maar dat is zoals gezegd tegen Kameroen nog geen kat in het bakkie.’

Herdenking voor tieners die in Slotervaart werden doodgeschoten

0

Gisteren stonden meerdere mensen stil bij de dood van twee Syrische tieners in de Amsterdamse wijk Slotervaart. Ze werden op nieuwjaarsdag doodgeschoten.

In de Sloterkerk werd een herdenking georganiseerd en in de middag vond een stille tocht plaats. Herinneringen aan een van de jongens werden opgetekend door een docent van het Mundus College, waar de tieners naar school gingen, schrijft AT5.

Even na middernacht werden de twee Syrische jongens, die in een azc voor minderjarigen zaten, neergeschoten in het Piet Wiedijkpark in Osdorp. Hier was ook een derde jongen bij uit hetzelfde azc, maar hij wist te ontkomen.

De politie heeft nog geen verdachten opgepakt, maar denkt dat het zou kunnen gaan om een breder conflict tussen Syrische en Spaans sprekende jongeren met een Zuid-Amerikaanse achtergrond. Op een andere locatie van het Mundus-college werd op 19 december een Syrische jongen neergestoken. Hij overleefde de aanval. Van de zes opgepakte verdachten zit momenteel nog maar een jongere vast.

Opvallend is dat de media de namen van de slachtoffers niet noemt, de jongens verlaten de wereld als ‘alleenstaande asielzoekers’ in Amsterdam. De persoonlijke herdenking doet wellicht meer recht aan hun bestaan in Nederland.

Inwoners van Koerdische wijken Aleppo vluchten of zitten in de val

0

Het Syrische leger heeft de SDF-eenheden in de Koerdische wijken van Aleppo de oorlog verklaard. De gevolgen zijn vooral voor de inwoners: duizenden mensen zijn op de vlucht geslagen. Anderen kunnen nergens naartoe en zitten vast in de belegerde wijken.

Het is al de derde geweldsexplosie in de wijken Sheikh Maqsood en Ashrafieh tussen het Syrische leger en de Syrian Democratic Forces (SDF), de militie die sinds 2015 de macht uitoefent in de overwegend Koerdische delen van Aleppo. Toch lijkt dit keer alles erop te wijzen dat het conflict definitief escaleert en dat er voor beide partijen geen weg meer terug is.

Er wordt nu drie dagen hevig gevochten. Gisteren deelde het operationeel commando van het Syrische leger mee dat alle militaire posities van de SDF in de wijken legitieme militaire doelen waren geworden. Inwoners kregen tot 3 uur in de middag om de wijk te ontvluchten. Rond de 200.000 inwoners gaven hieraan gehoor, maar niet iedereen had de mogelijkheid te vertrekken.

De achterblijvers zitten nu als ratten in de val. Een militaire escalatie in een dichtbevolkte wijk maakt de kans op burgerdoden groot. De huizen in deze wijken staan dicht op elkaar, rondvliegende kogels raken meer dan hun doel, blijkt uit verhalen van ooggetuigen.  Bovendien gebruikt het Syrische leger zwaar geschut: tanks, artillerie, houwitsers en drones. De pro-Koerdische Dem-partij in Turkije spreekt over een vernietigingscampagne.

‘Mijn man en kinderen werden eergisteren opgeschrikt door een explosie pal naast hun appartement. Ze zijn gevlucht naar een moskee en zijn doodsbenauwd. Mijn kinderen kunnen alleen nog maar huilen’, vertelt een Syrische vrouw die momenteel haar asielprocedure afwacht in een azc in Nederland. De mogelijkheid om de wijk te ontvluchten had haar gezin niet. Het nabijgelegen Afrin, waar haar gezin oorspronkelijk vandaan komt, is evenmin veilig en nauwelijks te bereiken. Er is nu een gevechtspauze, maar vanmiddag begint het weer. Ze kunnen alleen maar wachten, vertelt ze.

De wijk is inmiddels volledig afgesloten. Sinds gisteren zijn 10 burgers gedood en 63 gewond geraakt tijdens de militaire operatie, schrijft journalist en expert op het gebied van de Koerdische kwestie Wladimir van Wilgenburg. Asayish, de burgerwacht van Aleppo, veroordeelt de aanvallen en waarschuwt voor burgerdoden en de vernietiging van de civiele infrastructuur.

Dreigende genocide, militaire domheid

Koerdische organisaties wereldwijd waarschuwen voor de humanitaire gevolgen en roepen het Syrische leger op de aanvallen onmiddellijk te staken. De Koerdische Gemeenschap van Duitsland (KGD) roept de Europese Unie en de Duitse federale regering op om onmiddellijk maatregelen te nemen, en waarschuwt voor een ‘dreigende genocide’ op de Koerdische burgerbevolking in Aleppo.

Voor een jonge staat is het politiek en zelfs militair onverstandig om nu zo’n ingrijpende beslissing te nemen, schrijft Abu Omar Idlab, een Syrische commandant van de SDF, over oorlogsverklaring. ‘Als je een knoop met je handen kunt ontwarren, waarom zou je dan je tanden gebruiken?’

Later liet de SDF in een verklaring weten dat deze escalatie kan leiden tot ernstige gevolgen die zich niet zullen beperken tot Sheikh Maqsoud en Ashrafieh, of zelfs tot de stad Aleppo. Volgens hen bestaat het risico dat heel Syrië opnieuw in een open oorlogsgebied verandert.

Het Syrische leger geeft juist de SDF de schuld van het huidige geweld. Aanleiding voor de aanvallen is volgens het Syrische leger de ‘aanzienlijke escalatie van de SDF richting de wijken van Aleppo en het plegen van talloze massamoorden op burgers’.

Maandenlange strijd

De twee partijen liggen al sinds de machtsovername met elkaar in de clinch. De SDF, dat het de facto bestuur leidt van het autonome noordoosten van Syrië, wilde de wijken Sheikh Maqsood en Ashrafiyeh in Aleppo niet opgeven. In maart vorig jaar werd een overeenkomst getekend. De eenheden van de SDF zouden worden geïntegreerd in het Syrische leger, maar dit komt maar niet van de grond. De Koerden zijn tot nu toe niet overtuigd dat de stem van hun gemeenschap evenredig geldt in het nieuwe Syrië. De regering in Damascus vindt dat de SDF niet voldoende meewerkt aan een nationale staat en sloot regio’s onder Koerdisch bestuur uit van de verkiezingen in september 2025.

Daarnaast speelt de rol van Turkije een belangrijke rol in het conflict. Veel Syriërs, inclusief de SDF zelf, geloven dat de nieuwe aanvallen plaatsvinden onder druk van het buurland, dat zelf al jaren strijd tegen de aanwezigheid van de Koerdische afscheidingsbeweging PKK, die in Turkije, de VS en de EU op de terreurlijst staat. Voor de machtsovername nam Turkije grote delen van Noord-Syrië in, om te voorkomen dat de Koerdische autonome regio te machtig werd.

‘Ik ben er volledig van overtuigd dat de beslissing niet in handen ligt van de Syrische regering, maar eerder een weerspiegeling is van externe dictaten en druk die op haar worden uitgeoefend, waardoor keuzes worden afgedwongen die de stabiliteit en toekomst van het land niet ten goede komen’, schrijft SDF-commandant Idleb.

Ophef over ’turkentas’ bij Bol.com: ‘Zo’n tas moet op zijn minst een snor hebben’

0

Wie bij webwinkel Bol het woord ‘turkentas’ invult, krijgt een reeks afbeeldingen van grote opbergtassen te zien. Wat vinden Turkse Nederlanders hier eigenlijk van?

De Turks-Nederlandse influencer en voormalig Trouw-columnist Emine Ugur signaleerde de term verbaasd op Instagram. ‘Turkentas, really Bol.com?’ schreef zij. En inderdaad is het mogelijk om ‘turkentas’ in te voeren op de website van een van de grootste online winkels van Nederland, waarna je uitkomt bij diverse geruite opbergtassen. Ook een zoekactie bij Amazon leidt tot hetzelfde resultaat.

De Kanttekening vroeg aan verschillende Turkse Nederlanders of zij hun opbergtassen ook op deze manier aanschaffen en of zij de term überhaupt kennen. De meesten reageren verbaasd en boos. ‘Wat een kl**tz*kken’, roept Apo uit Amsterdam Nieuw-West, die vindt dat Bol deze functie per direct moet verwijderen. Hülya uit Leiden is het met hem eens. ‘Ik vind het heel bijzonder dat een zoekterm zo’n associatie oproept. Bol.com zou dit soort zoekopdrachten niet moeten koppelen aan een product’, zegt zij.

‘Waaaauw’, reageert Kübra uit Amsterdam. Ze moet er eerst wel een beetje om lachen, maar herpakt zich snel en noemt het ‘heftig’ en ‘echt niet kunnen’.

‘Ik was vorige week in het nieuwe museum Fenix in Rotterdam. Daar hadden ze van dit soort tassen een kunstwerk gemaakt. Dat zag er wel tof uit. Maar goed, Turken hebben er niet voor gekozen om tot ’turkentas’ en product te worden gereduceerd. Gebruik die term dus niet, aub.’ Gekscherend voegt ze eraan toe dat ze ‘herstelbetalingen’ wil van Bol.

‘Ja, daaaag!’, reageert docent Ömer Demirözcan uit Amsterdam, die bijna van zijn stoel valt wanneer hij over de zogenoemde ‘turkentas’ hoort. ‘Dit is een Nigeria bag’, zegt hij in het Engels, en legt uit: ‘Althans, in Tanzania wordt het zo genoemd. Een tas waar alles in kan en die je gewoon meeneemt op reis. Ik vind het geen turkentas, to be honest. Een turkentas moet op zijn minst een snor hebben, denk ik. Of ja, behaard zijn, haha.’

Niet iedereen gaat er even lichtzinnig mee om. Een van de mensen die de Kanttekening heeft gecontacteerd – naam bij de redactie bekend – gaat contact opnemen met de afdeling Diversiteit & Inclusie van Bol.com, ‘om te kijken of die er nog werkt’.

Fatih uit Amsterdam-Noord roept zelfs op tot een ‘boycot’ van Bol.

Wordt vervolgd?

‘Turkse en Koerdische Nederlanders, ga in gesprek’

0

Terwijl in Turkije vredesgesprekken met de Koerden plaatsvinden, blijven in ons land hardnekkige vijandbeelden bestaan. Ook hier zijn gesprekken nodig tussen Turkse en Koerdische Nederlanders, betoogt Yunus Kaplan.

Ik ben geboren in Nederland, kind van gastarbeiders. Tweede generatie. Mijn leven begon hier, maar het verhaal waarin ik werd opgevoed begon elders. Het Turks-Koerdische conflict stopte voor mij niet bij de grensovergang in Edirne. Het kwam mee. Niet in koffers, maar in beelden, woorden en stiltes.

Ik groeide op met een vijandsbeeld voordat ik begreep wat het woord vijand betekende. Dat werd me niet uitgelegd via geschiedenis of politiek. Het zat in kleine correcties. In zinnen die halverwege afbraken. In namen die spanning opriepen.

Abdullah Öcalan werd afgeschilderd als een monster. Iemand die baby’s uit hun bedden stal. Dat werd niet gepresenteerd als mening, maar als waarheid. Iets wat je niet hoefde te bevragen, alleen te onthouden.

Ik wist niet wie hij was, wat hij had gedaan of waar het conflict over ging. Ik wist alleen dat zijn naam angst en afkeer opriep. Zo werd het doorgegeven. Zonder uitleg en zonder context. Een aanname die bleef hangen.

Conflicten uit Turkije verdwijnen niet aan de grens

In de jaren negentig, waarin mijn ouders hun leven in Nederland opbouwden, was het geweld tussen de Turkse staat en de PKK dagelijkse kost. Dat conflict werd niet alleen militair gevoerd, maar ook in taal en beeld, waarbij de PKK bijna altijd werd neergezet als puur terroristisch kwaad, losgemaakt van politieke context. Die framing reisde mee met migranten, via satellietzenders, kranten en gesprekken in de gemeenschap. Zo bleef er een simpel verhaal over, geschikt om door te geven aan kinderen.

Dat werd voor mij op de middelbare school voor het eerst expliciet. Tijdens een gezamenlijke activiteit raakte ik in gesprek met een Koerdische jongen van een andere school. Het gesprek verliep vanzelfsprekend, tot afkomst ter sprake kwam. Daarna was vriendschap geen optie meer. Niet door iets wat wij hadden meegemaakt, maar door wat ons was meegegeven. We waren allebei hier geboren, en toch bleek de grens niet alleen geografisch.

Onderzoek 

Wat ik daar meemaakte, staat niet op zichzelf. Onderzoek van Kennisplatform Inclusief Samenleven laat zien dat spanningen tussen Turks-Nederlandse en Koerdisch-Nederlandse groepen ook in Nederland structureel voorkomen en vaak worden doorgegeven binnen gezinnen en gemeenschappen. Conflicten uit Turkije verdwijnen niet aan de grens. Ze duiken hier op, op scholen, onder jongeren, binnen gemeenschappen. Ook in andere Europese steden, zoals Brussel, werd zichtbaar hoe deze spanningen kunnen doorwerken in het dagelijks leven.

Aanleiding om hier nu over te schrijven is het recente bericht dat de PKK heeft besloten zichzelf op te heffen en de wapens neer te leggen. Het nieuws werd gebracht als een mogelijke doorbraak, maar riep bij mij vooral een andere vraag op: wat betekent dit voor de mensen die met dit conflict zijn opgegroeid, hier in Europa?

Is vrede iets wat alleen daar wordt onderhandeld, of ook hier vorm moet krijgen?

In het publieke debat lijkt het antwoord vaak impliciet nee. Het gaat over Ankara, over politieke wil, over veiligheid en stabiliteit. De diaspora komt hooguit in beeld wanneer spanningen oplopen en zichtbaar worden op straat. Dan heet het plots een geïmporteerd conflict.

Voor veel mensen met wortels in Turkije en Koerdistan leeft het conflict hier. In gezinnen, op schoolpleinen, in buurthuizen. In wie je vertrouwt en wie niet. In vriendschappen die voorzichtig blijven of nooit ontstaan. Dat is geen voortzetting van geweld, maar van vijandbeelden. En die zijn hardnekkig, juist omdat ze zelden worden uitgesproken.

Wat betekent dit voor de mensen die met dit conflict zijn opgegroeid, hier in Europa?

Als een vredesproces die werkelijkheid buiten beschouwing laat, blijft het onvolledig. Niet omdat vrede hier moet worden onderhandeld, maar omdat zij hier wel moet landen. Zonder dat blijven oude tegenstellingen in leven, zonder dat iemand nog weet waar ze zijn begonnen.

De vraag is dus niet of het Turks-Koerdische vredesproces ook een hoofdstuk voor de diaspora nodig heeft. De vraag is wat er gebeurt als dat hoofdstuk opnieuw wordt overgeslagen. Dan blijft een grens bestaan die allang niet meer op de kaart staat, maar wel in mensen.

Ik weet hoe dat klinkt. Ik hoorde het ooit in een gymzaal. In één zin. Van iemand die net als ik hier was geboren. En die toch had geleerd dat wij geen vrienden konden zijn.

Amerikaanse vreemdelingenpolitie ICE schiet vrouw dood

0

In de Verenigde Staten is het controversiële optreden van de vreemdelingenpolitie ICE in Minneapolis dodelijk geëscaleerd. Een vrouw werd in haar eigen auto doodgeschoten door een ICE-agent toen ze wegreed, zo meldt NOS.

Het Amerikaanse ministerie van Binnenlandse Zaken reageerde in een eerste reactie defensief. De agent zou uit ‘zelfverdediging’ hebben gehandeld. Maar dat wordt door lokale autoriteiten in twijfel getrokken. Op beelden van het incident is geen vuurgevecht of iets dergelijks te zien, waardoor geen sprake lijkt van noodweer.

De burgemeester van Minneapolis is ziedend op de Amerikaanse immigratiedienst. ‘Tegen ICE heb ik maar één ding te zeggen: rot op uit Minneapolis’, zei hij tijdens een persconferentie. ‘We willen jullie hier niet. Jullie doen precies het tegenovergestelde van het creëren van veiligheid. Mensen worden pijn gedaan. Families worden uit elkaar getrokken. Inwoners van Minneapolis die al zo lang een bijdrage hebben geleverd aan deze stad, aan onze cultuur en aan onze economie, worden nu geterroriseerd. En nu is er iemand dood. Dat komt door ICE. Daarom moeten jullie vertrekken.’

De gedode vrouw was de 37-jarige dichteres Renee Nicole Good. Ze werd een paar blokken van haar huis doodgeschoten en laat drie kinderen achter. In Minneapolis en andere steden gingen duizenden mensen de straat op om haar te herdenken. ‘Schande’, riepen de betogers.

Jonge Palestijnse artsen studeren af in het puin

0

Het ‘cohort van de menselijkheid’ noemen ze zichzelf. 168 jonge Palestijnse artsen betraden op 26 december het podium voor de ruïne van het voorheen grootste ziekenhuis in Gaza, Al Shifa, dat vanaf oktober 2023 door Israël diverse malen is aangevallen. Een iconisch beeld van rijen mannen en vrouwen in witte doktersjassen, staand voor een weggevaagde façade. En daaronder een blauwgroene zee van de uniformen van verplegend personeel.

Op het podium was ook plaats vrijgemaakt voor lege stoelen, overdekt met witte jassen, Palestijnse sjaals en portretten van collega’s die zijn gedood door Israëlische bombardementen.

De nieuwe generatie humanisten liet zich niet intimideren door een vijand die artsen als terroristen omschrijft; ziekenhuizen uitroept tot oorlogsgebied; onder defensie marteling, verkrachting en standrechtelijke executie schaart; en het toelaten van medische hulpmiddelen aan een belegerde bevolking bestempelt als illegaal.

Uit het Al Shifa-ziekenhuis ontvoerde het leger de gerenommeerde orthopedisch chirurg Adnan al-Bursh, die in detentie werd gemarteld, verkracht en vermoord, aldus de Israëlische mensenrechtenorganisatie HaMoked. In ruim twee jaar zijn in totaal 1700 Palestijnse zorgwerkers door het Israëlische leger gedood.

De jonge artsen studeerden onder bombardementen, in vernietigde gebouwen, honger, ziekte en weersomstandigheden trotserend. Voor hun studie moesten ze zich over de dood van familie en geliefden heen zetten. Het collectieve afstuderen was daarom in alle opzichten symbolisch. ‘We sturen hiermee de boodschap dat Palestijnen het leven liefhebben en toegewijd blijven aan wetenschappelijke vooruitgang’, verklaarde de kersverse dokter Ahmed Basil aan Al Jazeera.

Met hun universele boodschap van liefde lezen de 168 kersverse artsen niet alleen Israël de les. Laten we eerlijk zijn: het zijn de westerse politici en bestuurders die, behalve wat gepruttel, op geen enkel moment opkwamen voor de Palestijnse rechten en ook maar iets ondernamen tegen Israëls genocidale acties. Alle 36 Palestijnse ziekenhuizen werden Israëlisch doelwit. Israël oefende 825 aanvallen uit op klinieken.

Alle 36 Palestijnse ziekenhuizen werden Israëlisch doelwit

Herinnert u zich nog de reactie van toenmalig premier Rutte bij de allereerste Israëlische aanval op een ziekenhuis? Het betrof het Al Ahli-ziekenhuis, waarbij naar schatting 500 gevluchte burgers werden getroffen en waarover Joe Biden zei ‘bedroefd’ te zijn. Omdat Israël naar Hamas wees, stelde Rutte tijdens een bezoek aan Israël dat het projectiel misschien een afzwaaier was van een Palestijnse terreurorganisatie. Hij wilde een onderzoek, maar zweeg toen duidelijk werd dat ziekenhuis na ziekenhuis door Israëlische bommen stelselmatig werd vergruizeld.

Met zijn eerbetoon aan de wetenschap houdt deze kersverse arts ook de Nederlandse universiteiten een spiegel voor. Alle rectoren beloofden ruim een half jaar na 7 oktober in een opiniestuk in Trouw dat zij ‘eraan hechten de Palestijnse collega’s te steunen’ en zelfs wilden gaan samenwerken met hun universiteiten. Overigens zwegen zij zichzelf te pletter toen alle universiteiten met dezelfde systematiek als de ziekenhuizen stuk voor stuk werden vernietigd. En wat denkt u dat er van de belofte kwam? Toen ik onlangs bij de universiteiten navroeg welke collectieve actie was genomen voor de collega’s, was het antwoord simpel: niets.

Voor Europa is het hemd van Israël nader dan de rok van Palestina. En samen met Israël en de VS zakt het steeds verder weg in het moeras van tribalisme en imperialisme, in plaats van vast te houden aan universalisme. De jongste obscene variant valt te bewonderen bij Trumps inval in Venezuela op de golven van America First.

Het uithollen van het recht gaat verder in het nieuwe jaar, nu Israël heeft verklaard dat 37 internationale ngo’s die Palestijnen humanitaire hulp bieden non grata zijn. Slechts tien Europese landen – Nederland ontbrak – reageerden op deze nieuwste episode uit de reeks genocidale acties met de mededeling dat zij ‘bezorgd’ zijn. Nog steeds geen sancties dus? Met die inertie helpt Europa het internationaal recht de nek om te draaien, waarmee landen na 1945 dachten conflicten als genocide en wereldoorlogen te kunnen voorkomen.

De ruïne van Al Shifa staat voor mij voor het verval van de westerse waarden op dit moment. Die ruïne vertegenwoordigt de teloorgang van het universeel humanisme, het verdwijnen van solidariteit, het weigeren een volk te beschermen dat bedreigd wordt door genocide, en toont de opleving van het westerse machtsdenken. Want westerse politici en bestuurders zijn in wij-zij-termen gaan denken en zien ‘een ieder’ niet meer als bron van recht. De fakkel van de menselijkheid en de vooruitgang wordt nu gedragen door een cohort Palestijnen.

Soedanese meisjes en vrouwen massaal slachtoffer van seksueel geweld

0

In Soedan wordt seksueel geweld op grote schaal en doelbewust ingezet tijdens de burgeroorlog. Strijders van RSF maken zich schuldig aan verkrachting, ontvoering en slavernij van vrouwen en meisjes. Dat blijkt uit getuigenissen en een rapport van de Afrikaanse vrouwenrechtenorganisatie SIHA.

Sinds het begin van de oorlog in april 2023 zijn bijna 1.300 gevallen van seksueel en gendergerelateerd geweld vastgelegd in veertien deelstaten. Het geweld treft vooral de Masalit-bevolkingsgroep. Volgens SIHA gaat het niet om losse incidenten. ‘Dit zijn geen willekeurige handelingen’, zei SIHA-directeur Hala Al-Karib in november tegen nieuwszender Al Jazeera. ‘Vrouwenlichamen worden gebruikt als wapens in deze oorlog.’

Slachtoffers worden vaak tijdens huiszoekingen of bij controleposten uitgekozen. ‘Ontvoeringen vinden vaak plaats aan het begin van een invasie’, aldus Al-Karib. ‘Er wordt dan gevraagd: ‘Is er een meisje in dit huis? Zijn er jonge vrouwen?’

Getuigen bevestigen dat patroon. Mariam, niet haar echte naam, die probeerde te vluchten uit de staat Gezira, werd op straat aangehouden. ‘Ze brachten me naar een lege kamer met een matras’, vertelde zij aan Al Jazeera. ‘Ze zeiden dat ik moest gaan liggen, en toen hebben ze me verkracht.’

Ook kinderen zijn slachtoffer. Unicef bevestigde sinds begin 2024 meer dan tweehonderd gevallen van seksueel misbruik van minderjarigen. Ziekenhuizen melden zelfs verkrachtingen van baby’s.