De Franse justitie heeft een onderzoek geopend naar een Iraanse hackersgroep die verantwoordelijk zou zijn voor grootschalige cyberaanvallen op koelsystemen van supermarkten, zo schrijft Le Monde. De aanvallen troffen in oktober meer dan 700 winkels in Frankrijk en richtten zich op software waarmee koelinstallaties op afstand worden beheerd.
Volgens het Franse parket wijzen technische sporen, waaronder het gebruik van Farsi en IP-adressen die naar Iran leiden, naar de Shahid Kaveh-eenheid, aldus de Vlaamse krant De Morgen. De Shahid Kaveh is een cybersabotagegroep die banden zou hebben met de Iraanse Revolutionaire Garde. Het Franse Openbaar Ministerie heeft internationale arrestatiebevelen aangevraagd tegen meerdere verdachten.
De hackers manipuleerden het ontdooisysteem van koelkasten en vriezers, waardoor de temperatuur sterk opliep en voedselvoorraden konden bederven. In sommige gevallen zouden zelfs branden zijn ontstaan. Volgens fabrikant Danfoss maakten de aanvallers misbruik van verouderde softwareversies die niet waren bijgewerkt.
De Franse regering spreekt van een ernstige aanval op de nationale belangen en wil dat de Europese Unie sancties oplegt aan de verantwoordelijken.
Ook in andere Europese landen, waaronder België, werden recent vergelijkbare aanvallen gemeld. In België werden onder meer vestigingen van Delhaize en Carrefour getroffen. Of dezelfde Iraanse groep achter die incidenten zit, is volgens de autoriteiten nog niet vastgesteld.
De nationale Kristallnachtherdenking in de Portugese Synagoge in Amsterdam kreeg maandagavond een uitgesproken politieke lading. Voorzitter Chanan Hertzberger van Centraal Joods Overleg (CJO) greep de herdenking aan om fel uit te halen naar de Rode Lijn-demonstratie van afgelopen zondag. Ook ontkende hij de genocide in Gaza.
Hertzberger bedankte premier Rob Jetten omdat hij niet was ingegaan op de eisen van de demonstranten. Volgens de CJO-voorzitter was de Rode Lijn-demonstratie een ‘anti-Israëldemonstratie’. Ook stelde hij dat de geëiste maatregelen ‘direct of indirect erop neer’ komen dat Israël ‘van de kaart wordt geveegd’.
Over de beschuldigingen van genocide in Gaza sprak Hertzberger van een ‘genocideleugen’. Hij stelde dat alleen een rechter kan bepalen of sprake is van genocide. ‘Niet demonstranten vol haat. Niet politici. Niet journalisten’, zei hij. Volgens hem worden Joden in Nederland aangesproken op de oorlog in Gaza. ‘Wij. De Joden. In onze eigen stad. In onze straat. In de klas van onze kinderen.’
De uitspraken zijn opvallend omdat een onafhankelijke onderzoekscommissie van de Verenigde Naties eerder concludeerde dat Israël zich in Gaza schuldig maakt aan genocide. Ook mensenrechtenorganisaties Amnesty International en Human Rights Watch stellen dat er sprake is van een genocide in Gaza.
Premier Rob Jetten legde tijdens de herdenking de nadruk op de bestrijding van antisemitisme. Hij trok een parallel tussen de Kristallnacht van 1938 en het heden. ‘Geweld tegen Joden’ is volgens hem ‘nooit ver weg’. Ook zei hij dat antisemitisme in Nederland ‘terug is van nooit weggeweest’. Omdat hij wel aanwezig was op de Joodse Kristalnachtherdenking, maar niet op de Rode Lijn-demonstratie, wordt Jetten bekritiseerd door activisten.
Kunstliefhebber Eric van ’t Hoff is lovend over het werk van de Nigeriaanse kunstenares Otobong Nkanga, dat te zien is in museum Singer Laren. Hij vergelijkt haar zelfs met Van Gogh.
Er zijn tentoonstellingen die indruk maken en er zijn tentoonstellingen die je anders naar de wereld laten kijken. Humus Blues, de solotentoonstelling van de Nigeriaanse kunstenares Otobong Nkanga in museum Singer Laren, waar ik werk als vrijwilliger, behoort voor mij tot die laatste categorie. Haar werk valt op door de manier waarop zij kleur, materiaal en vorm gebruikt, maar vooral doordat zij ons laat nadenken over onze relatie met de aarde. Dat doet Nkanga met een expressiviteit die doet denken aan Van Gogh. Niet met krachtige penseelstreken, maar vooral met verfijnde, kleurrijke weeftechnieken.
Bij het bekijken van haar werk ervaar je iets vergelijkbaars als bij een schilderij van de grote Nederlandse schilder. Net als Van Gogh beeldt zij de natuur niet simpelweg af, maar geeft ze haar een emotionele lading. Nkanga laat ons nadenken over waaruit de natuur is opgebouwd, waar materialen vandaan komen, wie van de winning profiteert en wat de gevolgen zijn voor het landschap, de mensen en de ecosystemen. Haar werken zijn bijzonder mooi. Nkanga is in zekere zin de Van Gogh van een aarde die we dreigen te vernietigen.
Otobong Nkanga werd in 1974 geboren in Kano, Nigeria, en groeide onder meer op in Lagos. Daar hielp zij haar moeder bij het kleuren van batikstoffen om extra inkomsten voor het gezin te verdienen. Zo ontwikkelde zij al op jonge leeftijd een gevoel voor kleuren, materialen, patronen en texturen.
Haar artistieke ontwikkeling bracht haar vervolgens naar Europa. Ze begon haar kunstopleiding aan de Obafemi Awolowo University in Ile-Ife, Nigeria, en studeerde daarna aan de École nationale supérieure des beaux-arts in Parijs. Van 2002 tot 2004 ontwikkelde zij haar talent verder aan de Rijksakademie van beeldende kunsten in Amsterdam. Vervolgens behaalde ze tussen 2005 en 2008 een master in de podiumkunsten aan DasArts, eveneens in Amsterdam.
De aarde is een bron van leven, maar ook een plek van verlies en vernietiging
Tegenwoordig woont en werkt ze in Antwerpen. Haar werken zijn inmiddels zeer gewild en voor veel kunstliefhebbers vrijwel onbetaalbaar. In 2025 werd bij Christie’s in Londen ruim 75.000 pond betaald voor haar wandtapijt In Pursuit of Bling: The Discovery uit 2014. Voor de omvangrijke installatie In Pursuit of Bling, die tien jaar geleden gezamenlijk werd aangekocht door het Stedelijk Museum Amsterdam en Museum Arnhem, werd mede dankzij de steun van de Titus Cirkel meer dan 150.000 euro betaald.
Op 26 oktober 2026 ontving Nkanga de Sikkens Prize, een internationale onderscheiding voor kunstenaars die kleur op een vernieuwende manier inzetten. De prijs bestaat sinds 1959 en werd eerder toegekend aan onder anderen Gerrit Rietveld, Le Corbusier, Donald Judd, Bridget Riley en Hella Jongerius.
Twee zalen
Singer Laren toont een selectie van Nkanga’s werk in twee speciaal ingerichte museumzalen. De titel, Humus Blues, is treffend gekozen. Humus is de vruchtbare bovenlaag van de bodem, waarin organisch materiaal wordt afgebroken tot voedingsstoffen die nieuw leven mogelijk maken. Het vormt de basis van een kringloop waarvan de mens afhankelijk is, maar die door vervuiling, intensieve exploitatie en grondstoffenwinning onder druk staat.
Blues verwijst zowel naar de kleur blauw als naar de muziek waarin verdriet, verlies, veerkracht en hoop samenkomen. Die dubbele betekenis komt terug in de tentoonstelling. De aarde is een bron van leven, maar ook een plek van verlies en vernietiging.
Bezoek de tentoonstelling en ervaar zelf hoe mooi Nkanga de verborgen kant van de aarde zichtbaar maakt.
Vandaag is de negenentwintigste klimaattop begonnen in de Turkse stad Antalya. De verwachting is dat deze top meer draait om het uitvoeren van bestaande afspraken dan om het behalen van historische doorbraken, schrijft Nu.nl.
Volgens Nu.nlis het de eerste top sinds duidelijk werd dat het doel van het Parijsakkoord, een klimaatstijging van 1,5 graden voorkomen, niet zal worden gehaald. Volgens de nieuwssite zullen klimaatrampen – zoals de ramp in Nepal of de hittegolven in Europa – steeds vaker voorkomen. Niettemin lopen de ambities om de CO2-uitstoot te verminderen nog steeds achter. Die uitstoot moet omlaag, om verdere opwarming van het klimaat te voorkomen.
De Europese Unie wil, in tegenstelling tot olie- en gasproducenten, vasthouden aan het doel uit het Parijsakkoord. De EU trekt daarin op met kleine eilandstaten die dreigen onder water te lopen vanwege de stijgende zeespiegel. Andere ontwikkelingslanden willen meer geld om zich aan te passen aan het veranderende klimaat, maar het is nog onduidelijk of zij hun zin zullen krijgen op de top.
Turkije en Australië, die samen de top organiseren, hopen dat landen zich zullen scharen achter een plan om wereldwijd sneller over te stappen op elektrisch, wat veel uitstoot zal schelen. Turkije pronkt met de klimaattop, maar heeft volgens NRC de eigen vervuiling niet onder controle. Turkse vuilstortplaatsen behoren tot de grootste methaanvervuilers ter wereld, schrijft de krant op basis van onderzoek van de Britse krant The Guardian. Dit ondanks het Zero Waste-project dat Emine Erdogan, de Turkse first lady, in 2017 lanceerde. Het project moest de uitstoot van de afvalsector terugdringen.
Verder zijn de duurzaamheidspartners die Turkije aanwees voor de top betrokken bij projecten waartegen milieuactivisten en bewoners geregeld hebben geprotesteerd, schrijft NRC.
Ook Australië leunt nog sterk op fossiele brandstoffen. Het land is volgens Nu.nl één van de grootste kolenexporteurs ter wereld. Ook zou Australië zijn kolenmijnen willen uitbreiden.
Tegelijkertijd vindt er een vierdaagse alternatieve klimaattop plaats in Turkije, waar klimaatactivisten van over de hele wereld naartoe zullen komen om te protesteren. Volgens een Turkse analist, waarmee NRC sprak, maakt president Recep Tayyip Erdogan hier gebruik van. Hij wil laten zien dat er in zijn land nog altijd gedemonstreerd kan worden. Maar dit is voor de bühne. Voorafgaand aan de NAVO-top in Turkije afgelopen juli arresteerden Turkse autoriteiten vakbondsleden, academici, advocaten en journalisten, zo schreef columnist Yavuz Baydar in de Kanttekening.
Het demonstratierecht in Nederland staat onder druk, omdat de overheid steeds meer informatie verzamelt over demonstraties en demonstranten. Het College voor de Rechten van de Mens luidt hierover de noodklok in zijn maandag gepubliceerde jaarrapportage 2025-2026.
Gemeenten en politie verzamelen onder meer informatie via sociale media, observaties op straat en cameratoezicht. Daarbij kunnen ook persoonsgegevens en gevoelige informatie over politieke of religieuze overtuigingen worden vastgelegd. Volgens het College voor de Rechten van de Mens kan de toenemende controle mensen ervan weerhouden om te demonstreren of zich uit te spreken in het publieke debat. Het idee dat de overheid hen in de gaten houdt kan een afschrikwekkend effect hebben.
Het College voor de Rechten van de Mens wijst erop dat ongeveer 97 procent van de demonstraties zonder incidenten verloopt. Toch klinkt in de politiek regelmatig de roep om meer bevoegdheden en strengere regels naar aanleiding van incidenten. Volgens het College voor de Rechten van de Mens beschikken overheden doorgaans al over voldoende mogelijkheden om in te grijpen wanneer dat noodzakelijk is.
Voorzitter Rick Lawson waarschuwt in NRC dat onnodige informatieverzameling het vertrouwen tussen burgers en overheid kan beschadigen. Hij roept bestuurders en wetgevers op terughoudend te zijn met nieuwe bevoegdheden en transparanter te zijn over het verzamelen, bewaren en gebruiken van persoonsgegevens. Het recht om vreedzaam te demonstreren is volgens het College voor de Rechten van de Mens een essentieel onderdeel van de democratische rechtsstaat.
Gistermiddag kwamen zo’n tweehonderdduizend Nederlanders in het rood bijeen, om te demonstreren tegen de genocide in Gaza. Het was het vierde Rode Lijn-protest. Ditmaal was Rob Jetten het mikpunt van kritiek. De minister-president was deze keer niet aanwezig, terwijl hij de vorige keer – als D66-leider – wel mee demonstreerde.
D66-Kamerlid Mpanzu Bamenga, die wel aanwezig was, kreeg veel kritiek.De Volkskrant liep met hem mee en schetste de discussies die hij voerde. Een van de D66-criticasters was Sem El Otmani (31) uit Culemborg. ‘Vind je het niet frustrerend dat Jetten geen ruggengraat toont?’, vroeg hij aan Bamenga. ‘We zijn niet de enige partij in het kabinet’, reageerde de politicus. De demonstrant schudde daarop zijn hoofd: ‘Op sommige onderwerpen kun je misschien een compromis zoeken, maar niet als het om zo’n groot onrecht gaat.’ De D66-criticaster vond ten slotte dat D66 uit het kabinet moet stappen, vanwege Palestina. Bamenga was het daarmee oneens. ‘Uit het kabinet stappen brengt een oplossing voor de Palestijnen ook niet dichterbij.’
Rode Lijn-demonstrant. Beeld: Tayfun Balcik
Er waren veel prominente Nederlanders aanwezig op het protest. Zo deelde muzikant Douwe Bob een emotioneel bericht op Instagram. ‘Ik ben meestal de enige in mijn bubbel die vocaal is over Gaza en nu zie ik duizenden mensen om me heen. Dat is heel fijn om te zien.’ Vorig jaar beschuldigde VVD-leider Dilan Yesilgöz Douwe Bob van antisemitisme, vanwege zijn kritiek op Israël.
Wie ook meeliep, was Job Cohen, oud-burgemeester van Amsterdam en oud-leider van de PvdA, een van de voorlopers van Pro. ‘Het heeft mij grote moeite gekost om in te zien dat wat de Israëlische regering doet, een genocide is’, zei Cohen. Hij kreeg daarop direct een kritische vraag van journalist Eppo Tjuchem: ‘Heeft u daar drie jaar over gedaan?’ Cohen reageerde, een beetje beduusd en mompelend: ‘Deze analyse heb ik de afgelopen drie jaar al gemaakt, maar het is doorgegaan en erger geworden, ook als je kijkt naar de Westelijke Jordaanoever [waar Israëlische kolonisten ongestraft geweld plegen tegen Palestijnse burgers, red.].’
Bij de demonstratie werden ook fellere termen gebruikt om Rob Jetten of Israël te bekritiseren. Zo hield Bij1-leider Tofik Dibi, tevens fractievoorzitter van de BIJ1-fractie in de Amsterdamse gemeenteraad, een bord vast met de tekst: ‘F*ck Rob Jetten. Van de Rijn tot de Maas’. Op Instagram schreef hij: ‘Zo was Rob er toch bij vandaag. Iedereen die er was, iedereen die iets liefs kwam zeggen of een knikje gaf: jullie hebben m’n ziel gevoed. We blijven samenkomen, zolang als nodig is, totdat Nederland solidair is met het volk in plaats van de onderdrukker.’
Historicus Thomas von der Dunk in vol ornaat
De Rode Lijn-protesten gaan altijd gepaard met oog voor mode. Zo was er een stoet van geisha-achtige vrouwen in rode gewaden te zien en had Kanttekening-columnist Thomas von der Dunk zich gehuld in een pak van rood leer.
Jezidi’s krijgen steeds vaker een afwijzing van de IND, terwijl ze niet veilig kunnen terugkeren naar Irak. Duizenden jezidi’s leven er al jaren onder zware omstandigheden in kampen, zonder uitzicht op een betere toekomst.
Ahmed zit er stilletjes bij als studenten uit zijn klas zich buigen over de vraag wat er volgens hen beter kan in Nederland. Het is de dag waarop de Troonrede wordt uitgesproken en mbo-studenten zijn in Den Haag bij elkaar gekomen om op te schrijven hoe deze er volgens hen uit zou moeten zien. Dagvoorzitter Karim Amghar legt uit over welke kwesties ze kunnen debatteren.
‘Mag ik u misschien wat vragen?’, zegt Ahmed. Hij begint te vertellen. Het is niet de hoogte van zijn stagevergoeding of de kosten van het ov waarover hij zich op dit moment de meeste zorgen maakt. Het is zijn toekomst. Hij mag niet in Nederland blijven, maar kan ook niet terug naar het Iraakse tentenkamp waar zijn ouders nog altijd wonen.
Ahmed is jezidi. In augustus 2014 richtte terreurgroep IS een genocide aan onder deze religieuze minderheid in Irak. Duizenden jezidi’s werden vermoord, ontvoerd of verdreven uit het Sinjar-gebied. De Verenigde Naties hebben de misdrijven van IS tegen de jezidi’s als genocide erkend.
Meer dan tien jaar later zijn de gevolgen nog altijd voelbaar. Duizenden jezidi’s leven nog steeds in ontheemding, onder meer in tentenkampen in de Koerdische regio van Irak. Veel van hun huizen zijn verwoest en de wederopbouw van Sinjar verloopt moeizaam. Ook de omstandigheden in de kampen zijn vaak erbarmelijk.
‘Het leven was er ontzettend moeilijk’
‘Ik woonde van mijn zevende tot mijn vijftiende in verschillende tentenkampen, van 2015 tot 2023. Het leven was er ontzettend moeilijk. Er was weinig toegang tot schoon water en de voorzieningen waren erg beperkt. We konden wel naar school, maar het onderwijs was van zeer slechte kwaliteit. Er was een tekort aan leerkrachten en we hadden niet altijd voldoende lesmateriaal. Ook aan medische zorg en elektriciteit was gebrek. We kregen nauwelijks hulp van de Iraakse overheid. Soms ontstonden er branden in de tentenkampen, waarbij mensen in hun tenten om het leven kwamen.’
In 2023 besloot Ahmed te vluchten. Hij wilde niet langer in onzekerheid leven en hoopte op een plek waar hij veilig kon zijn, onderwijs kon volgen en een toekomst kon opbouwen. Zijn ouders, zusje en broertje liet hij achter in Irak, waar zij nog altijd in het tentenkamp wonen.
Op 19 maart 2024 kwam Ahmed aan in Nederland. Diezelfde dag diende hij zijn asielaanvraag in, maar hij had geen slechtere timing kunnen kiezen. In 2024 veranderde het Nederlandse asielbeleid voor jezidi’s. Tot dan toe woog het behoren tot de jezidi-gemeenschap zwaar mee bij de beoordeling van asielaanvragen. Maar de Nederlandse overheid vond dat de situatie voor jezidi’s was veranderd. Hoewel de gemeenschap nog altijd kwetsbaar was, was er volgens het kabinet niet langer voldoende reden om jezidi’s als groep aan te merken als mensen die in Irak vervolging te vrezen hebben. Sindsdien worden hun asielaanvragen individueel beoordeeld.
Hoewel Ahmed zijn asielaanvraag al had ingediend voordat het beleid op 1 juli 2024 veranderde, werd zijn aanvraag onder het nieuwe beleid beoordeeld. Op 29 april 2025 wees de IND zijn aanvraag af. De IND vond dat zijn persoonlijke omstandigheden onvoldoende aanleiding gaven om hem internationale bescherming te verlenen. Daarbij woog onder meer mee dat Ahmed zelf niet persoonlijk was bedreigd of mishandeld.
Meer afwijzingen
Ahmed was niet de enige. Hoewel de IND geen cijfers kan geven over het aantal ingewilligde en afgewezen asielaanvragen op basis van religie, schatten mensenrechtenactivisten dat momenteel rond de 2.500 jezidi’s in onzekerheid leven over hun asielprocedure.
Tentenkamp waar jezidi’s worden opgevangen
Om aandacht te vragen voor hun lot, overhandigde de jezidi-gemeenschap samen met actiegroep Heerlen Mondiaal onlangs een petitie aan de voorzitter van de commissie voor Asiel en Migratie. ‘Vele duizenden jezidi’s leven nog altijd in ontheemding, vaak in kampen in de Koerdische regio in Irak. Een veilige en duurzame terugkeer naar hun oorspronkelijke woongebieden, zoals Sinjar, is voor veel jezidi’s nog altijd niet mogelijk. Wij vinden dat deze jezidi’s blijvend bescherming in Nederland moeten krijgen’, stond in de tekst. De petitie werd ruim zesduizend keer ondertekend.
Nara Silo was een van de deelnemers aan het initiatief namens belangenorganisatie Ezidi Rights NL. Ook zij heeft een jezidi-achtergrond en is net als Ahmed in afwachting van de uitkomst van haar hoger beroep, nadat haar aanvraag door de IND was afgewezen. Ze kwam in 2022 op 19-jarige leeftijd naar Nederland met twee jongere broers en neefjes. Haar neven kregen wel een verblijfsvergunning en zij niet, omdat haar gesprek met de IND pas later plaatsvond. Ze kreeg dus te maken met de nieuwe regels.
‘Er worden veel haatberichten verspreid op sociale media’
Silo kan er niet bij dat de Nederlandse regering de huidige situatie in Irak veilig genoeg vindt voor de jezidi’s. ‘Het is duidelijk dat het niet veilig is. Niemand kan heel zijn leven in een tentenkamp wonen en de jezidi’s worden bovendien nog altijd bedreigd en gediscrimineerd. Er worden veel haatberichten verspreid op sociale media en in de Koerdische regio is zelfs een georganiseerde haatcampagne geweest tegen de jezidi-gemeenschap. De Iraakse regering deed hier niets tegen.’
Kamperen voor de Tweede Kamer
De inmiddels 23-jarige laat het er niet zomaar bij zitten. Begin dit jaar besloot ze de barricade op te gaan om aandacht te vragen voor deze situatie. ‘Samen met andere jezidi’s hielden we een sit-in voor de Tweede Kamer. We zetten er tenten op en bleven er twintig dagen zitten.’
Het resulteerde in gesprekken met meerdere politici en met de ambtenaar die verantwoordelijk was voor het schrijven van het ambtsbericht. ‘We vertelden hem wat wij wisten over de situatie in ons thuisland en overhandigden alle beschikbare informatie die we hadden, zoals rapporten van mensenrechtenorganisaties. Hij beloofde ernaar te kijken, maar kon niet uitleggen waarom het huidige ambtsbericht hier niet over gaat.’
De ministers van Buitenlandse Zaken en van Asiel en Migratie deden dat onlangs wel. Op vragen van Tweede Kamerleden Kati Piri en Lisa Westerveld (Pro) antwoordden ze dat ze de kwetsbare positie van de jezidi’s erkennen, maar dat dit niet hetzelfde is als vervolging. ‘Er is op dit moment geen informatie dat jezidi’s in het algemeen te vrezen hebben voor vervolging in Irak’, aldus de ministers.
Piri en Westerveld vinden dit onbegrijpelijk. In het ambtsbericht dat het ministerie zelf heeft geschreven staat immers dat 88 procent van de binnenlands ontheemden die terugkeerden naar Sinjar onder zware leefomstandigheden leeft. Sinds de humanitaire hulp vanuit de VS is weggevallen, is de situatie in de kampen alleen maar verslechterd en ook de kans op vervolging is nog steeds reëel, stellen ze.
Geen goede motivering
Dit besef lijkt te zijn geland in de rechtbank. De rechtbank Den Haag oordeelde dit jaar in meerdere zaken dat een afwijzing van een jezidi uit de regio Sinjar niet in stand kon blijven, omdat de minister onvoldoende had gemotiveerd waarom ontheemdenkampen in de Koerdische regio voor deze persoon als normale woon- of verblijfplaats konden gelden.
De Raad van State buigt zich momenteel ook over de kwestie. Op 17 maart 2026 vond een zitting plaats over vier zaken van jezidi’s, Silo was erbij. ‘De zitting ging over de vraag of jezidi’s moeten terugkeren naar ontheemdenkampen in Irak en of deze kampen als een normale woon- of verblijfplaats voor jezidi’s kunnen worden beschouwd. Op een gegeven moment vroeg de rechter waarom de IND denkt dat ontheemdenkampen een goede plek zijn voor jezidi’s om te wonen. Een medewerker van de IND antwoordde toen: ‘De minister denkt dat als ze daar zeven jaar hebben gewoond, ze daar ook hun hele leven kunnen wonen.’ Dat vond de rechter geen goede motivering.’
De uitspraken zijn nog niet gedaan. De IND heeft één van de vier zaken ingetrokken om deze opnieuw te beoordelen. In de andere drie zaken wachten de betrokkenen nog op een uitspraak. Dat de rechter nu ingrijpt geeft Silo hoop en motivatie om door te vechten. ‘Hier komt mijn motivatie om rechten te studeren vandaan’, vertelt ze.
Bonusoma
Ook Ahmed wil graag de politiek in. Hij volgt een mbo-opleiding op niveau 4, gericht op recht, verzekeringen en HR. Hij wil later verder studeren in de richting van het recht. Op termijn hoopt hij mensen te kunnen helpen die met onrecht te maken krijgen. Maar zolang zijn verblijfsstatus onzeker is, blijft het moeilijk om plannen voor de toekomst te maken, vertelt hij. ‘Het gaat niet zo goed met me, ik moet voortdurend denken aan mijn zaak. Daardoor kan ik me maar moeilijk concentreren’, vertelt hij aan de telefoon als hij even bij zijn bonusoma is.
‘Het gaat niet zo goed met me’
Mevrouw Verschuren, zoals de bonusoma heet, breekt in op het gesprek omdat ze er ‘gewoon emotioneel van wordt’. ‘Ahmed is een van de weinige jongens die ik ken die zo hard zijn best doet. Hij heeft mooie cijfers op school en regelt alles zelf. Hij zocht zelf zijn advocaat uit om zijn zaak voor de hogere rechter te brengen en dan doet hij ook nog eens heel veel voor mij. Een jongen zoals hij zou in deze maatschappij echt iets kunnen bewerkstelligen.’
‘Ik doe mijn best om hier een toekomst op te bouwen’, zegt Ahmed. ‘Ik studeer, houd me aan de regels en wil iets betekenen voor de Nederlandse samenleving. Ik begrijp dat er regels zijn voor asiel, maar ik hoop dat er ook echt naar mijn persoonlijke situatie wordt gekeken. Ik weet niet wat ik moet doen als ik geen verblijfsvergunning krijg. Ik kan echt niet terug naar het tentenkamp.’
Uit een gelekt rapport van de Verenigde Naties, in handen van Middle East Eye, blijkt dat de Verenigde Arabische Emiraten Colombiaanse huurlingen hebben ingezet, om samen met de RSF-rebellen te vechten in de Soedanese burgeroorlog.
Middle East Eye meldt dat VN-onderzoekers ‘onomstotelijk’ vastleggen dat de Verenigde Arabische Emiraten (VAE) een Colombiaans huurlingenleger hebben ingezet in de oorlog in Soedan. Dit verliep via een militair bedrijf dat gevestigd is in de Verenigde Arabische Emiraten en nauwe banden onderhoudt met het regime.
Volgens de VN zouden de Colombianen via Libië, Somalië en Tsjaad zijn binnengesmokkeld, waar proxy-eenheden van VAE grote gebieden controleren. Het is al meerdere malen vastgelegd dat de rebellen genocide plegen tegen niet-Arabische Soedanezen. De VAE leggen alle beschuldigingen echter naast zich neer.
Het compromitterende nieuws voor de VAE komt op een slecht moment. De VAE willen immers dat Lana Nusseibeh de nieuwe secretaris generaal van de VN wordt.
De race voor de opvolging van secretaris-generaal António Guterres, wiens termijn eind 2026 afloopt, in nu volle gang. Naast de kandidatuur van Nusseibeh zijn er diverse andere kanshebbers, waaronder Rebeca Grynspan uit Costa Rica, die in peilingen vaak als favoriet naar voren komt, en de Chileense Michelle Bachelet. Andere kandidaten zijn Rafael Grossi (Argentinië), Carolyn Rodrigues-Birkett (Guyana) en Macky Sall (Senegal).
Politiek is een apart iets. De meeste mensen zijn zich niet bewust van de impact van politiek op het dagelijkse leven, totdat het hun persoonlijke leven binnendringt.
Denk bijvoorbeeld aan parkeren. Het zijn de linkse partijen die minder auto’s willen en meer ruimte voor fietsers; rechtse partijen willen de auto alle ruimte bieden. Als bewoner in een willekeurige gemeente in Nederland die weinig met politiek opheeft, haal je je schouders op. Het zal wel.
Totdat er in jouw straat betaald parkeren wordt ingevoerd en er parkeerplaatsen verdwijnen zodat er meer groen in de straat is. De linkse partijen in jouw gemeente hebben dat in het coalitieakkoord gekregen. En dan haal je je schouders niet meer op. Sterker nog, bij de verschillende wijk- en dorpsraden en de inspreekmomenten bij de gemeenteraad worden het drukst bezocht wanneer het over betaald parkeren gaat.
Hetzelfde geldt voor geldzorgen. Bestaanszekerheid werd pas een thema toen niet alleen de zogenaamde minima er last van hadden, maar ook de middenklasse angstig werd van de hoge energieprijzen. Toen kwam de al jarenlang verkondigde boodschap van de groene, linkse partijen om van het gas af te gaan en los te komen van fossiele brandstoffen opeens binnen.
De laatste politieke ontwikkeling die ik met oprechte verbazing en verontwaardiging heb moeten gadeslaan, is het blok van SGP, JA21 en de BBB. Het abortusrecht, het recht van vrouwen om zelf te mogen beschikken over hun lichaam, hun leven, dat even door drie mannen in pak op tafel werd gelegd alsof het om een uitruil van koekjes gaat.
Van de week werd ik geconfronteerd met het zelfbeschikkingsrecht in the flesh.
Ik stond langs de snelweg met mijn auto aan de laadpaal, ongeveer 50 minuten van mijn huis. Helaas weigerde mijn auto de batterij op te laden. Na meerdere laadpalen te hebben geprobeerd, wist ik het zeker: mijn auto is stuk. Gelukkig heb ik pechservice bij mijn verzekering zitten en kon ik rekenen op een berger. Toen hij belde om te vragen waar ik precies stond, en of ik even mijn lampen aan kon doen, ging mijn hart spontaan open voor deze jongeman. Heerlijk accent van de Biesbosch, lekker direct en ik hoorde het plezier in zijn werk in zijn stem. Toen hij zijn bergingswagen goed voor mijn auto had gezet, liet hij het oprijplateau kantelen. ‘Moet ik daar oprijden?’, vroeg ik hem met wat spanning in mijn stem. Hij zei nog net niet mevrouwtje toen hij zei dat hij dat wel zou doen, maar hij had mij op dat moment absoluut zo mogen aanspreken.
Ik begin steeds meer van Sjimmie te houden
Tijdens de rit naar het bedrijfsterrein waar mijn vervangend vervoer klaar moest staan, hadden deze jongeman en ik, ik noem hem maar even Sjimmie, een leuk gesprek. Sjimmie vertelde trots over zijn twee jonge kinderen en de oma die als erkende oppasouder geld verdient met het oppassen op haar eigen kleinkinderen. Had hij uitgezocht en dat mocht gewoon. Oma had even een papiertje moeten halen via de LOI en het huis aan moeten passen, maar dat stelde niet zo veel voor. In een flits kwam bij mij het idee op dat dit in Amsterdam Zuid-Oost ook een goed verdienmodel zou kunnen zijn voor een aantal mensen, totdat de gedachte aan het toeslagenschandaal daar een vette streep doorzette. Misschien toch niet zo’n goed idee.
Toen ik vroeg of de oma zijn moeder is, of de moeder van zijn vrouw, hoorde ik dat hij geen contact heeft met zijn ouders. Allebei verstandelijk beperkt. Zijn moeder is gewoon een kind. Met zijn vader heeft hij weinig contact. ‘Die geeft helemaal nergens om. Ik heb vorig jaar een boerderij gekocht en die helemaal verbouwd tot een ganse villa. Boeit ‘em nie. Maar zo beperkt is hij toch niet?’
Naast mij zit een jongeman die in alles uitstraalt dat hij een goede man is, die zichzelf heeft opgelegd om goed voor zijn vrouw en kinderen te zorgen door hard te werken, centjes te verdienen, verantwoordelijkheid te nemen. Deze vader die de pijn van zijn eigen kind met zich meedraagt. Ik begin steeds meer van Sjimmie te houden.
In mijn hoofd komen de discussies over gedwongen anticonceptie voor vrouwen met een verslaving, psychische aandoening of een verstandelijke beperking naar boven. Als de voorstanders van gedwongen beperking hun zin hadden gekregen, had dit mooie mens naast mij niet bestaan.
Op het bedrijfsterrein maak ik kennis met Hendrik, een oudere collega van Sjimmie. Tijdens het wachten op de bevestiging van het autoverhuurbedrijf praten we over mijn voorstelling met liedjes van Conny Vandenbos en zijn verleden als dj. Hij ging met de plaatjes van zijn vader, waaronder die van Conny Vandenbos, op pad. Wanneer het gesprek gaat over het slavernijverleden, wat ook in mijn show zit, gaat het al snel over de gepolariseerde discussie over herstelbetalingen en excuses. ‘Bij de voetbal hou ik maar mijn mond wanneer ze het daarover hebben. Jij wil echt niet horen wat voor vuil ze daar zeggen.’ Ik kijk hem aan en zie het stille midden van de politiek.
Op zondag 8 november heeft het stille midden zich weer laten horen in Amsterdam. Meer dan 200.000 mensen die van de politiek eisen dat er maatregelen worden genomen tegen Israël om de genocide in Gaza te stoppen. Een groot deel van de demonstranten zal, zo neem ik aan, in hun dagelijkse leven geen negatieve impact ervaren van wat er in Gaza gebeurt. En toch trekken ze een rode lijn. Medemenselijkheid en compassie als dwangmiddel voor de politiek. Ik bid dat iemand luistert.
De Turkse ex-minister Fatma Betül Kaya is gisteren gearresteerd nadat ze voor de tweede keer moest verschijnen bij de rechtbank voor verhoor over een omvangrijke fondsenfraudezaak. Volgens de Turkse nieuwssite Serbestiyet zijn er miljarden aan dollars verduisterd in dit schandaal.
De oud-minister en voormalig adviseur van de Turkse president Recep Tayyip Erdogan wordt verdacht van deelname aan een ‘criminele organisatie’ en obstructie van de wet die moet waarborgen dat verduisterde gelden worden terugbetaald. Tegen haar echtgenoot Ilyas Kaya is een uitreisverbod opgelegd. Hij blijft als verdachte onder juridisch toezicht staan.
Tegen de ex-minister is de beschuldiging geuit dat zij handelde met voorkennis in aandelen van het bedrijf Özata Denizcilik. Zij kocht deze aandelen in april 2026 en verkocht ze precies één dag voordat de staat tot bevriezing van deze aandelen overging, waardoor de koersen kelderden.
De transactie zou bovendien op dubieuze wijze zijn verlopen: niet via de reguliere markt, maar via een particuliere overdracht, waarbij de wettelijke wachttijd van twee dagen voor ruiltransacties werd omzeild. Op de dag van de overdracht ontving Kaya een betaling van het bedrijf Tera. Hiermee zou de familie Kaya hun investering van 2,9 miljoen euro (in april) hebben verzilverd naar bijna 39 miljoen euro, vlak voordat de koers van de aandelen volledig instortte.
Het totale fraudeschandaal, waar deze zaak deel van uitmaakt, omvat naar schatting miljarden dollars aan verduisterde beleggingsgelden. De autoriteiten, waarvan critici beweren dat velen erbij betrokken zijn, proberen momenteel de volledige omvang van de schade in kaart te brengen en de verdwenen fondsen te traceren. De regerende AK-Partij van Erdogan is vaker beticht van corruptie. Zo werden in 2013 bij vertrouwelingen van Erdogan schoenendozen vol met dollars gevonden. Daar is nooit echt verantwoording voor afgelegd.
Onze site gebruikt cookies en vergelijkbare technologieën onder andere om u een optimale gebruikerservaring te bieden. Ook kunnen we hierdoor het gedrag van bezoekers vastleggen en analyseren en daardoor onze website verbeteren.
Deze website gebruikt cookies om uw gebruikservaring op deze website te verbeteren. Van deze cookies worden cookies aangemerkt als "Noodzakelijk" in uw browser bewaard, deze cookies zijn essentieel voor het functioneren van de website. Bijvoorbeeld het opslaan van uw keuze of u wel of geen cookies wilt hebben. Wij maken ook gebruik van cookies van derde partijen die ons helpen met het analyseren en begrijpen van de gebruik van deze website door u. Deze cookies worden alleen gebruikt als u daar toestemming toe geeft. U heeft ook de mogelijkheid om uzelf uit te sluiten voor deze cookies. Dit zal echter effect hebben op uw gebruikerservaring.
Noodzakelijke cookies zijn absoluut nodig voor het functioneren van de website. De cookies in deze categorie zorgen alleen voor de veiligheid en het functioneren van deze website . Deze cookies bewaren geen persoonlijke gegevens
Deze cookies zijn niet strict noodzakelijk, maar ze helpen de Kanttekening een beter beeld te krijgen van de gebruikers die langskomen en ons aan te passen aan de behoeftes van onze lezers. Hiervoor gebruiken wij tracking cookies. Bij het embedden van elementen vanuit andere websites zullen er door deze sites ook cookies worden gebruikt.
