Een Iraakse rechtbank heeft zes Franse mannen tot levenslange gevangenisstraf veroordeeld wegens hun lidmaatschap van terreurorganisatie IS. Een zevende Fransman kreeg vijftien jaar cel. Dat meldt France 24 op basis van een verslag van Reuters vanuit de rechtszaal.
De mannen behoorden tot een groep van 47 Franse IS-verdachten die in 2025 vanuit detentiecentra in Noordoost-Syrië naar Irak werden overgebracht om daar terecht te staan. De rechtbank veroordeelde hen op grond van de Iraakse antiterrorismewet. Volgens de rechter werd voor levenslang gekozen in plaats van de doodstraf omdat de verdachten jong waren. De advocaat van de mannen heeft aangekondigd in beroep te gaan.
De zaak maakt deel uit van een bredere ontwikkeling waarbij Irak steeds meer IS-verdachten uit Syrië overneemt. In januari en februari 2026 brachten de Verenigde Staten meer dan 5.700 mannelijke IS-gevangenen vanuit Syrië naar Irak. De operatie volgde op gevechten tussen Syrische regeringstroepen en de Koerdisch geleide Syrian Democratic Forces (SDF), die jarenlang gevangenissen met IS-verdachten beheerden. Washington D.C. wilde voorkomen dat gevangenen zouden ontsnappen.
De overgebrachte gevangenen komen uit tientallen landen. Irak wil hen onderzoeken en waar mogelijk vervolgen voor hun betrokkenheid bij IS. Mensenrechtenorganisatie Human Rights Watch waarschuwde echter dat verdachten in Irak risico lopen op marteling en oneerlijke processen. Ook kunnen zij de doodstraf krijgen.
Terwijl ik dit schrijf, zo rond lunchtijd Nederlandse tijd op 27 oktober, is het onduidelijk wie de Israëlische verkiezingen gaat winnen. De grote vraag is of Netanyahu in staat zal zijn opnieuw premier te worden (en daarmee aan een mogelijke gevangenisstraf te ontkomen) of niet.
Zij die zeggen ‘Bibi of Gadi (Eisenkot), het maakt niet uit’, hebben ten dele gelijk. Ook Eisenkot heeft weinig zin om na te denken over een staat waarin de Palestijnen gelijke rechten zullen genieten. En daarmee bedoel ik dan de Palestijnen die op de Westelijke Jordaanoever en in de Gazastrook wonen; de Palestijnen die een Israëlisch paspoort hebben, genieten in theorie dezelfde rechten als de Joodse Israëliërs. Zeker, er is discriminatie, maar hun lot is niet te vergelijken met dat van de Palestijnen zonder een dergelijk paspoort op de Westelijke Jordaanoever, waar Joodse kolonisten het proces van etnische zuivering met geweld proberen te versnellen, of die in de Gazastrook, die in een toestand leven die permanente oorlog genoemd kan worden.
De genocidevraag hoeft hier niet te worden gesteld, die is door diverse academici en organisaties beantwoord met het woord: ja. Maar dat is niet het einde van de discussie, slechts het begin. Want er komt iets na genocide, de vraag is: wat?
Om te beginnen moet dan worden vastgesteld dat minimale veranderingen ook veranderingen zijn. En Eisenkot beseft ook dat als hij te veel naar links zou zijn opgeschoven, zijn kansen om Netanyahu te verslaan minimaal zouden zijn. Links in Israël is gemarginaliseerd.
Inmiddels zijn we twee dagen verder, de stemmen zijn zo goed als geteld, de onzekerheid is niet minder groot. Netanyahu is niet definitief verslagen, zoveel is zeker.
Na de verkiezingen appte hij dat hij ontredderd is
Een Israëlische vriend, een historicus die samen met een Palestijnse collega een bloemlezing samenstelde met teksten over de Holocaust en de Nakba, schreef mij dat op de korte termijn na de verkiezingen de weg naar de afgrond iets minder snel zal worden afgerend, maar dat er op lange termijn niets zal veranderen. Dat vrees ik ook. Na de verkiezingen appte hij dat hij ontredderd is.
Ontredderd. Over de tweestatenoplossing zal ik zwijgen. Die oplossing is al langer dood, maar zowel aan Israëlische als Palestijnse kant zijn er mensen, en niet de minsten, die menen dat een confederatie mogelijk is. Autonomie kan vele gedaantes aannemen. En de natiestaat is misschien wel een verouderd vehikel om dergelijke autonomie mee te bewerkstelligen. Deze mensen mogen dan een kleine groep vormen – het grootste deel van het Israëlische electoraat lijkt etnische zuivering te prefereren – maar ook de voorkeuren van het electoraat zijn aan verandering onderhevig.
Hoe verhoudt zich deze wat optimistische zin tot de inschatting van mijn vriend, de historicus, die ik ook deel? Je weet niet wanneer het oude instort. De Sovjet-Unie stortte in dankzij economische malaise, het Habsburgse Rijk stortte in na een verloren wereldoorlog.
Het is geen geheim dat de droom van Netanyahu is om terug te keren naar de toestand van 6 oktober 2023, met een Hamas-bewind in Gaza, want Hamas en Netanyahu versterkten elkaar en hebben elkaar nodig. Sinwar, een intelligente man, de architect van 7 oktober, zag zichzelf als een islamitische messias die meende heel Palestina te kunnen bevrijden. Netanyahu houdt, denk ik, te veel van sigaren en champagne om zichzelf als messias te zien. Hij is net als Trump alleen messias voor zichzelf en daar heeft hij vrede mee, maar hij heeft zich omringd met politici die het messianisme hebben omarmd. En het moet hier nog een keer worden gezegd: waar de hoop op verlossing politieke dimensies aanneemt, is het bloedbad nabij.
Het politieke messianisme maakt elk compromis onmogelijk, maakt samenleven onmogelijk, het land heilig, de oorlog heilig, de vijand zo dood mogelijk.
De vraag is hoe het politieke messianisme in Israël overwonnen kan worden, waaronder de paranoia die ervoor zorgt dat burgers die, hoewel ze niet religieus zijn aangelegd, toch denken dat ze er verstandig aan doen de mensen te steunen die menen dat Gods zegen op hun geweld rust.
Er zijn ruwweg twee mogelijkheden. Er is een nog groter bloedbad nodig dan het langgerekte bloedbad dat sinds 7 oktober voortduurt, om de dodelijke dynamiek van heilige oorlog en meer heilige oorlog te doorbreken. Of het geloof in de reinigende werking van geweld, in geweld waar Gods zegen op rust, moet geleidelijk afnemen tot het gemarginaliseerd is.
Veel, maar niet alles, hangt van Amerika af.
Veel hangt af van de vraag of je bereid bent met je vijand, met de moordenaar van je kind, samen te leven. Je hoeft er geen thee mee te drinken, in dezelfde stad wonen is genoeg.
Anja Meulenbelt (81) is door LinkedIn geweerd van het platform, omdat ze in een bericht begrip toonde voor het ontstaan van Hamas. De bekende feministe en Palestina-activiste, winnares van de P.C. Hooftprijs 2026, ziet Hamas als onderdeel van het Palestijnse verzet.
Haar bericht zou niet voldoen aan de ‘professionele beleidslijnen’ van LinkedIn wat betreft ’terrorisme’. Het bericht met de titel ‘Hamas begrijpen’ is door Meulenbelt ook op Facebook gezet, waar het nog gewoon te lezen is. In dat bericht zegt ze onder meer: ‘Wat ik veel zorgelijker vind, is de vanzelfsprekendheid waarmee het Palestijnse verzet, dat zelden als verzet benoemd wordt, stelselmatig omschreven wordt als een bende terroristen. Ook mensen die vinden dat Israël te ver gaat met de verwoesting van wat er nog over is van Palestina, horen we zeggen: ja maar, Hamas.’
Verder benadrukt Meulenbelt dat Hamas niet uit het luchtledige is ontstaan. Ze citeert de onderzoeker Jeroen Gunning, die uitlegt waarom het zo schadelijk is om het alleen maar over terreur te hebben. ‘In de eerste plaats verklaart het niets. Het is alsof Hamas uit het niets is ontstaan en geen geschiedenis heeft, geen aanleiding waarom ze tot verzet zijn overgegaan behalve dat het Arabische moslims zijn. Ze zijn nu eenmaal zo. (Waar in Nederland meteen een soort anti-moslim en anti-Arabisch racisme om de hoek komt kijken, voeg ik toe).’
Meulenbelt verklaart dat ze LinkedIn niet meer zal gebruiken. Schrijver en Trouw-columnist Jamal Oulariachi is solidair met Meulenbelt. In zijn post is hij kritisch over het kabinet, de Tweede Kamer de Amsterdamse burgemeester Femke Halsema. ‘Dit is dus wat je krijgt als schrijven over verzet geframed wordt als verheerlijking van terreur. Dit is waar de wetgeving toe leidt waar het kabinet, veel Tweede Kamerfracties en sinds kort dus ook burgemeester Halsema van Amsterdam op aansturen: zware inperking van de vrije meningsuiting.’
Update 30 oktober:
Inmiddels is Meulenbelt weer toegelaten op LinkedIn. Het platform heeft het bericht over Hamas teruggeplaatst en excuses aangeboden. ‘Dat was een heel kort oorlogje’, reageert ze. ‘Daar was ik weer.’
Nederlandse rechters beslissen steeds vaker zelf dat asielzoekers recht hebben op een verblijfsvergunning, zo bericht NRC. Afgelopen zomer besloot het Hof van Justitie van de Europese Unie rechters meer ruimte te geven om asielzaken inhoudelijk te beoordelen.
Tot voor kort beperkte de rol van rechters zich vooral tot het toetsen van besluiten van de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND). Wanneer een besluit volgens de rechter onvoldoende was onderbouwd moest de IND in de regel opnieuw naar de zaak kijken. Maar sinds het Europese arrest zijn de machtsverhoudingen veranderd. Rechters mogen nu ook zelf beoordelen of een asielzoeker bescherming moet krijgen.
Volgens deskundigen betekent dat een ingrijpende verandering in het Nederlandse bestuursrecht. Uit recente uitspraken blijkt namelijk dat rechtbanken inmiddels gebruikmaken van deze bevoegdheid. Zo kregen onder meer een asielzoeker uit Sierra Leone en een Iraaks gezin alsnog recht op asiel, nadat rechters hun verklaringen geloofwaardig achtten.
De IND verzet zich tegen deze ontwikkeling. Om die reden heeft de dienst de kwestie voorgelegd aan de Raad van State. De vrees bestaat dat rechters beslissingen zullen nemen op basis van onvoldoende informatie. De IND heeft meer kennis.
Hoeveel ruimte krijgt de IND nog straks, wanneer de rechter beslist dat een asielzoeker asiel krijgt? De Raad van State moet duidelijk maken of de IND in zulke gevallen nog aanvullend onderzoek mag verrichten, of dat zij vooral verantwoordelijk wordt voor de uitvoering van de rechterlijke uitspraak.
Ook rijst de vraag of rechtbanken voldoende capaciteit hebben om zelf uitgebreider onderzoek te doen in asielzaken. Juristen verwachten dat de gevolgen van de Europese uitspraak de komende tijd verder zichtbaar zullen worden in de Nederlandse asielrechtspraak.
De onderhandelingen over het belastingplan van het minderheidskabinet zijn in een nieuwe fase beland nu BBB zich heeft aangesloten bij het samenwerkingsverband van JA21 en SGP. De drie partijen trekken voortaan gezamenlijk op en koppelen hun steun aan het belastingplan aan een breed pakket politieke eisen.
In een gezamenlijke brief aan het kabinet stellen de partijen voorwaarden op het gebied van belastingen, stikstof, asielbeleid en medisch-ethische kwesties, aldus de NOS. Zo zijn ze tegen de zogenoemde vrijheidsbijdrage voor defensie maar zijn ze voor meer lastenverlichting. Ook zijn ze voor een hogere mkb-winstvrijstelling, het behoud van de startersaftrek en het schrappen van de geplande btw-verhoging op sierteelt, aldus de Gelderlander.
Bovendien vragen de partijen om ingrijpende wijzigingen in het stikstofbeleid. BBB heeft daarbij haar eerdere eis om het volledige stikstofpakket van tafel te halen losgelaten, maar wil nog altijd forse aanpassingen. Daarnaast pleiten de drie partijen voor strengere asielmaatregelen en een pas op de plaats bij dossiers rond abortus en draagmoederschap.
Met het gezamenlijke eisenpakket zetten JA21, BBB en SGP de toch al ingewikkelde onderhandelingen verder onder druk. Binnen de coalitie bestaan verschillen over de gewenste koers. VVD kijkt traditioneel meer naar samenwerking met partijen aan de rechterzijde, terwijl D66 en CDA meer openstaan voor afspraken met de linkse oppositie, in het bijzonder Pro van Jesse Klaver.
Het rechtse verbond presenteert zijn voorstel als een totaalpakket dat het kabinet aan meerderheden in beide Kamers kan helpen. Tegelijkertijd bevatten de eisen onderdelen die voor coalitiepartijen moeilijk te accepteren lijken. Daarmee groeit de druk op het kabinet om een duidelijke keuze te maken tussen steun van rechtse oppositiepartijen of een akkoord met partijen aan de linkerzijde van het politieke spectrum.
Over het belastingplan wordt op 12 november gestemd. Tot die tijd gaan de onderhandelingen verder.
Maand van de geschiedenis | In 1930 houdt schrijver Thomas Mann een redeviering waarin hij waarschuwt voor het nationaal-socialisme. De bijeenkomst wordt verstoord door nazi’s.
Op 17 oktober 1930 hield de beroemde Duitse schrijver Thomas Mann in de Beethoven-Saal in Berlijn een kritische toespraak over het nationaal-socialisme. Mann maakte zich grote zorgen over de toekomst van Duitsland, omdat de NSDAP, de nazipartij van Adolf Hitler, bij de Rijksdagverkiezingen van 14 september dat jaar 18,3 procent van de stemmen had behaald.
Omdat SA-mannen, leden van de gewelddadige knokploeg van de nazipartij, de toespraak dreigden te verstoren en er politiebewaking nodig was, was een controversieel nieuwsevenement geboren. De pers wilde hier natuurlijk niets van missen.
Thomas Mann legde in zijn speech uit dat hij als schrijver zich gedwongen voelde om wat over de politiek te zeggen, omdat de tijd daarom vroeg. Hij kon niet langer afzijdig blijven.
Volgens Mann was het oplossen van de Duitse crisis moeilijk, vanwege de grote kloof tussen de sociaal-democratie en het communisme
Volgens Mann was de bijzondere verkiezingsuitslag van september 1930 niet alleen het gevolg van de economische crisis, omdat behalve de communisten ook de nazi’s gewonnen hadden. De naziwinst had ook te maken met de volgens Mann onrechtvaardige Vrede van Versailles van 1919, waar veel Duitsers nog steeds woedend over waren, niet alleen de nazi’s. Ten slotte wees hij op het religieuze karakter van de nazibeweging. Mann hekelde in dit verband de massahysterie, de boe- en halleluja-geluiden en de lege ideologische leuzen die de nazi’s steeds maar weer herhaalden.
Volgens Mann was het oplossen van de Duitse crisis moeilijk, vanwege de grote kloof tussen de sociaal-democratie en het communisme. Mann koos ondubbelzinnig voor de sociaal-democratie en prees het beleid van de sociaal-democratische rijkskanselier Gustav Stresemann, die er in de jaren twintig voor had gezorgd dat Duitsland uit zijn internationale isolement kwam en toetrad tot de Volkerenbond. Mann deed een appel op het verstand. Duitsland moest weer voor de rede kiezen, in plaats van voor de irrationaliteit van de nazi’s.
SA-mannen in smoking
Tijdens de bijeenkomst verstoorden SA-mannen, die voor deze gelegenheid een smoking hadden aangetrokken om naar binnen te kunnen, de toespraak van Mann. Aanvankelijk zorgden ze voor wat gebrul vanuit de zaal, maar ze werden overstemd door het overwegende links-liberale en sociaal-democratische publiek, dat regelmatig applaudisseerde. Er ontstond tumult toen de politie zich ermee bemoeide. Het opstootje haalde uiteraard de nazikrant Völkische Beobachter, waarin Mann werd afgeschilderd als een links dwaallicht dat een reclamepraatje voor het marxisme hield.
Manns redevoering Deutsche Ansprache. Ein Appell an die Vernunft was qua stijl heel anders dan zijn Betrachtungen eines Unpolitischen, het intellectuele pamflet dat hij schreef tijdens de Eerste Wereldoorlog waarin hij de Duitse Kultur verdedigde tegen de westerse beschaving. Deed Mann in 1918 nog zijn best om zo eloquent mogelijk te zijn, om zo te laten zien hoe belezen hij wel niet was, in 1930 probeerde hij een groot publiek te bereiken en koos daarom voor een toegankelijke stijl.
Helaas voor Mann hielp het allemaal niet en grepen deze nazi’s begin 1933 de macht. Mann besloot om in Exil te gaan, in ballingschap. Net als veel andere Duitse schrijvers.
De Israëlische verkiezingen laten vooralsnog geen duidelijke winnaar zien. Wel boekten de Palestijnse partijen flinke winst. Maar krijgen zij een kans om mee te regeren? En wat betekent de uitslag voor de Palestijnen?
Israëlische kiezers gingen gisteren voor het eerst naar de stembus sinds de aanval door Hamas op 7 oktober 2023 en de genocide op de Palestijnen in Gaza die erop volgde.
Sinds Benjamin Netanyahu in december 2022 weer aan de macht kwam met een coalitie van extreemrechtse partijen, is het land verder naar rechts opgeschoven. Geweld door Israëlische kolonisten tegen Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever steeg aanzienlijk en volgens de Verenigde Naties is er sprake van etnische zuivering. Israël heeft drie jaar lang ongestraft genocide gepleegd op de Palestijnen in Gaza, waardoor meer dan 72.000 mensen zijn omgekomen, de Gazastrook in puin ligt, en de bevolking honger lijdt. Binnen Israël worden de Palestijnen in toenemende mate gediscrimineerd en als vijand neergezet.
Voor hen waren de verkiezingen dan ook ‘existentieel’, schrijft Al Jazeera. Hoewel maar weinig Palestijnen denken dat zij enige invloed kunnen uitoefenen, zijn zij bang dat zonder hun stem Netanyahu opnieuw aan de macht zal komen. De miljoenen Palestijnen op de bezette Westelijke Jordaanoever, Oost-Jeruzalem en Gaza mogen overigens niet stemmen. Arabische partijen staan in de peilingen op negentien zetels.
Geen ‘gematigd’ alternatief
De oppositiecoalitie onder leiding van oud-stafchef van het Israëlische leger Gadi Eisenkot stond in de peilingen van vanmiddag op 48 zetels, en de coalitie van Netanyahu met 53 zetels.
Eisenkot heeft met zijn partij Yashar een oppositiecoalitie gevormd waarmee hij Netanyahu van de troon wil stoten. De coalitie bestaat naast Yashar uit andere rechtse, zionistische partijen, zoals B’Yachad van oud-premier Naftali Bennett en Yisrael Beteinu van Avigdor Lieberman.
Terwijl Eisenkot in het Westen als ‘gematigd’ wordt gezien ten opzichte van Netanyahu, mogen we hem niet zo zien, zegt de Nederlands-Palestijnse mensenrechtenactiviste Ghada Zeidan in een gesprek met de Kanttekening.
‘Op heel veel terreinen zijn de twee blokken het niet eens, maar over het lot van de Palestijnen zijn ze het absoluut met elkaar eens. Netanyahu en Eisenkot zijn beiden betrokken geweest bij de genocide in Gaza en ze hebben dezelfde visie, één van etnische zuivering van Palestijnen in de Westbank en Gaza. Eisenkot heeft als stafchef van het leger de Dahiya-doctrine [buitenproportioneel geweld, red.] uitgevonden. Tegelijkertijd heeft hij duidelijk gemaakt dat er in een mogelijke coalitie geen Arabische partijen zullen zitten. Beide blokken hebben al gezegd dat zij niets zien in een Palestijnse staat. Dat minstens zeventig procent van de Israëliërs pal staat voor de genocidale intenties van Eisenkot of Netanyahu tegen de Palestijnen, is diep triest.’
‘Beide blokken hebben al gezegd dat zij niets zien in een Palestijnse staat’
Het verschil is dat Eisenkot het imago van Israël belangrijk vindt, en daarin ligt juist het gevaar, zegt Zeidan.
‘Terwijl hij dezelfde intenties en visie heeft wat betreft de Palestijnen, zal hij erop toezien dat het imago van Israël in de internationale gemeenschap wordt opgepoetst. Dat is gevaarlijk. Voor het dagelijks leven van Palestijnen zal het precies dezelfde uitwerking hebben.’
YYashar-partijleider Gadi Eisenkot (midden) spreekt zijn aanhangers toe tijdens de verkiezingsavond. Beeld: Jack Guez/AFP
Ook de Palestijns-Nederlandse politicoloog Radi Suudi geeft aan dat Palestijnen, in het geval Eisenkot een regering zal leiden, bang zijn dat het Westen mee zal gaan met zijn vermeende ‘gematigd’ imago en dat het Israël nog verder zijn gang zal laten gaan. ‘Hij zal wellicht de kolonistenbendes aanpakken, maar hij zal niet de nederzettingenpolitiek veranderen of de situatie in Gaza aanpakken.’
Jaap Hamburger, voorzitter van Een Ander Joods Geluid, omschrijft de verkiezingen als ‘niet spannend, noch belangrijk’. Hij is van mening dat het niet uitmaakt wie er gaat regeren.
‘Geen van Israëls tot heden toonaangevende partijen heeft een gedachte ingebracht over ook maar een begin van een oplossing voor de oorlog tegen het Palestijnse volk, anders dan dat Hamas en ‘het terrorisme’ vernietigd moeten worden. Daarin bieden zij tegen elkaar op, meer niet. Eisenkot belooft ‘de klus’ in 18 maanden te klaren. Dat is de belofte van 18 maanden voortzetting van genocide, hooguit ‘in slow motion’,’ zegt Hamburger.
Ook merkt Hamburger op dat geen enkele partij heeft voorgesteld dat Israël zich terugtrekt uit Gaza, dat het land martelkampen voor Palestijnen opheft, of het Palestijnse recht op zelfbeschikking erkent. Evenmin liggen er voorstellen om het Internationaal Strafhof (ICC) te erkennen of de van oorlogsmisdaden gezochte politici Netanyahu en Galant aan het ICC over te dragen, zegt Hamburger.
‘Eisenkot belooft ‘de klus’ in 18 maanden te klaren’
Daarom kunnen we dan ook geen plotselinge of grote verandering verwachten, stelt Hamburger. ‘Negenenzeventig jaar gewelddadig zionisme gaat nu zijn tachtigste jaar in. Het oorspronkelijke oogmerk blijft onveranderd: een gebied tussen de rivier en de zee, maar inmiddels alweer groter gedacht, met inbegrip van Gaza, de hoogvlakte van Golan, het zuiden van Libanon, tenminste tot aan de rivier de Litani, dat exclusief door Joden wordt bewoond’, aldus Hamburger.
‘Misschien zien we straks deels gezichten van andere politici, die hun taal enigszins matigen vergeleken met hun recente brute voorgangers. Maar ten diepste zal het een ongebroken voortzetting van bijna tachtig jaar consequent verdrijvingskolonialisme zijn’, zegt Hamburger.
Arabische partijen
Volgens Suudi kunnen de Arabische partijen een belangrijke rol gaan spelen bij een mogelijke beleidsverandering in Israël. De twee grote blokken zijn waarschijnlijk afhankelijk van hen.
‘De prijs die zionistische partijen daarvoor moeten betalen is dat zij echt toenadering zullen moeten zoeken tot de Palestijnen. Dan moeten er wezenlijke stappen worden genomen om een einde te maken aan de bezetting en de nederzettingen en de vreselijke situatie in Gaza. En zij moeten een andere koers gaan varen die haaks staat op wat sommige politici binnen dat blok al jarenlang vinden.’
Suudi noemt de extreemrechtse Avigdor Lieberman die bovendien niet wil samenwerken met Arabische partijen, en Naftali Bennett die voortkomt uit de kolonistenbeweging en geen rem wil op de illegale nederzettingen.
De Israëlische politiek en het Joods-Israëlische deel van de bevolking staan nu voor de keuze, zegt Suudi.
‘Palestijnen zijn een steeds minder getolereerde minderheid’
‘Doorgaan met de politieke verlamming, of samen met de Palestijnse medeburgers kiezen voor een hele andere weg? Daar is een parlementaire meerderheid voor.’
Dat is echter een heikele kwestie die raakt aan Israël als Joodse staat, zegt Suudi.
‘De Israëlische samenleving is dit vanaf het begin van de staat Israël altijd uit de weg gegaan, aangezien het een staat voor Joden is. Palestijnen zijn daarbij een steeds minder getolereerde minderheid en het is niet de bedoeling dat zij politieke invloed hebben. Die situatie is echter onhoudbaar in een democratische samenleving. De huidige situatie waarbij één groep met militaire middelen alle macht naar zich toehaalt en bepaalt wat de andere groep mag doen en waar ze mogen komen, en of ze er überhaupt mogen zijn, is totaal onacceptabel.’
Zeidan noemt de massale deelname door Palestijnse kiezers in Israël ‘historisch’. Of dit een verandering van hun situatie teweeg kan brengen, is onwaarschijnlijk, zegt zij.
‘Netanyahu is een hetze-campagne aan het voeren tegen de Palestijnen in Israël. Geen Arabische partij zal zich aansluiten bij zijn coalitie. Terwijl Eisenkot heeft uitgesloten dat er Arabische partijen mee zullen doen met zijn coalitie, hebben sommige partijen in zijn coalitie de indruk gegeven wel met hen te willen samenwerken om Netanyahu tegen te werken. Tegelijkertijd is het voor de Palestijnen belangrijk dat hun eisen ook worden meegenomen, maar ik denk niet dat Eisenkot daarin zal meegaan.’
Zeidan waarschuwt voor het scenario waarbij Netanyahu meer tijd zal krijgen in het geval er nieuwe verkiezingen worden gehouden. ‘Dat betekent dat Netanyahu nog zes maanden de tijd heeft om door te gaan met zijn genocidale misdaden en nog harder op te treden tegen de Palestijnen, zowel in de Westbank als in Gaza.’
‘Verandering komt niet van binnenuit’
Antizionistisch activist Yuval Gal ziet dat er meer enthousiasme was voor deze verkiezingen en dat ook veel mensen die nooit eerder hebben gestemd, dat nu wel deden. Hij is niet verrast over de voorlopige uitslag.
‘Ik ben net als andere ex-Israëliërs in Nederland die hetzelfde denken als ik, niet verrast. Wij wisten al dat de meeste Israëliërs zouden stemmen voor Netanyahu of Eisenkot en zo vóór de genocide zijn.’
Volgens Gal maakt het niet uit of Netanyahu of Eisenkot een regering zal vormen, al ziet hij wel in dat Palestijnse kiezers Netanyahu hebben willen wegstemmen. Voor [de acties van het Israëlische leger in] Gaza, Libanon en Syrië zal het geen verschil maken.’
Gal zegt dat Eisenkot niet als gematigd kan worden gezien. ‘Dat beeld creëren wij hier in Europa, omdat we graag willen geloven dat hij de betere optie is. Eisenkot is net als Netanyahu pro-genocide. Zijn coalitiegenoot Yair Lapid, die bekend staat als meer ‘gematigd’ en ‘links’, heeft ooit kritiek geuit op Netanyahu toen hij Rafah niet binnenviel.’
Ook heeft hij twijfels over de mogelijke rol van Palestijnse partijen binnen een regeringscoalitie. ‘Het feit dat de twee grootste blokken hebben laten weten dat ze gedoogsteun van Arabische partijen niet accepteren, geeft al aan hoe racistisch zij zijn. Alleen de Democrats (Labour/Meretz) met tien zetels zijn hiertoe bereid.’
Een einde aan de Israëlische bezetting en de verwezenlijking van de rechten van Palestijnen kan alleen gebeuren als Israël valt, zegt Gal. ‘Israël als politieke constructie is gebaseerd op genocide, racisme en discriminatie. Maar dat zal nooit van binnenuit gebeuren. Wij moeten Israël boycotten, op alle niveaus. En we moeten breken met de Israëlische staat’, zegt Gal.
‘Nederland heeft geen interesse in een Palestijnse staat’
Gal zegt dat Nederland de zogeheten ‘tweestatenoplossing’ gebruikt om Israël de hand boven het hoofd te houden. ‘Nederland heeft geen interesse in een Palestijnse staat. Ze weet ook wel dat het niet meer realistisch is. Bovendien betekent het apartheid. Maar de regering zegt dat ze een tweestatenoplossing wil, juist omdat ze Israël nog altijd wil steunen. Tegelijkertijd doet Nederland niets om een echte oplossing te vinden’, zegt Gal.
Volgens Suudi heeft de internationale gemeenschap, waaronder Nederland, een verantwoordelijkheid om ervoor te zorgen dat Israël zich gaat houden aan het internationaal recht, ook als Eisenkot aan de macht komt. ‘Er moeten wezenlijke stappen worden gezet. Een regering die meewerkt aan de bestendiging van de bezetting is daarmee ook strafbaar.’
Ook Zeidan vindt dat er meer druk moet worden uitgeoefend op Israël. ‘Van binnenuit is er geen verandering te verwachten, ook niet door verkiezingen. Verandering moet worden opgelegd door de internationale gemeenschap.’
Er moet dan ook meer gebeuren dan alleen te streven naar de zogeheten ‘tweestatenoplossing’, zegt Zeidan.
‘Het is alleen lip-service van Nederland als zij zegt dat ze voor een tweestatenoplossing is. Wat nu van belang is voor de Palestijnen is het naleven van het internationaal recht, het naleven van de verplichtingen van Nederland om de genocide in Palestina tegen te gaan. Ook moet de uitspraak van het Internationaal Gerechtshof over de illegaliteit van de bezetting worden nageleefd. Dit moet worden vertaald naar sancties tegen Israël.’
De Europese Commissie wil grenswacht Frontex meer bevoegdheden geven. De organisatie moet voortaan ook buiten de EU kunnen helpen bij het uitzetten van migranten. Daarnaast wil Brussel sneller kunnen ingrijpen bij migratiecrises, zo schrijft Trouw.
De plannen volgen op de bestorming van Ceuta, de Spaanse exclave in Afrika, in juli dit jaar. Tienduizenden Marokkanen, vooral jongeren, probeerden illegaal de grens over te steken. Er vielen tientallen doden.
De Europese Commissie wil dat Frontex, de grenswacht van de Europese Unie, voortaan sociale media nauwgezet monitort, om dit soort rampen in de toekomst te voorkomen. Ook zouden EU-lidstaten verplicht moeten worden om alle mogelijke berichten over gebeurtenissen bij de buitengrenzen te delen met de organisatie. De Europese Commissie wil bovendien een ‘rapid reaction force’ in het leven roepen, die binnen 24 uur beschikbaar moet zijn bij een crisis.
Frontex krijgt bovendien een grotere rol bij het uitzetten van migranten. De grenswacht moet ook landen buiten de EU kunnen ondersteunen bij terugkeeroperaties. Om welke landen het gaat, is nog niet bekend.
Frontex is echter een omstreden organisatie. De EU-grenswacht ligt al jaren onder vuur en wordt beschuldigd van betrokkenheid bij mensenrechtenschendingen aan de Europese buitengrenzen. Mensenrechtenactivisten zeggen dat Frontex zich schuldig maakt een het illegaal terugsturen van vluchtelingen voordat zij überhaupt de kans krijgen om asiel aan te vragen, de zogenoemde pushbacks. Ook de Europese samenwerking met de Libische kustwacht krijgt kritiek vanwege de behandeling van onderschepte migranten in Libië.
Het Europees Parlement en de EU-lidstaten moeten nog instemmen met de voorstellen.
‘Als het aan mij ligt, moeten we heel Gaza veroveren omdat het Joods bezit is, en emigratie bevorderen, want het gebied is van ons’, zegt de extreemrechtse Israëlische minister Itamar Ben-Gvir in een podcast van de Jerusalem Post.
Ben-Givr, die alle grond van de Palestijnen als ‘Joods’ beschouwd, windt er geen doekjes om. ‘Laat ze maar naar Frankrijk en Engeland gaan, waar ze een veel comfortabeler leven kunnen leiden. Daar hebben ze arbeiders nodig.’
Minister Ben-Gvir staat bekend om zijn extremistische standpunten en acties. Als advocaat stond hij verschillende extreemrechtse Joodse activisten bij, die werden verdacht van terrorisme of haatmisdrijven. Later kreeg hij als politicus bekendheid door zijn steun aan Joodse kolonisten in de omstreden wijk Sheikh Jarrah in Oost-Jeruzalem, waar regelmatig spanningen en confrontaties zijn met Palestijnen. In 2022 riep hij tijdens een incident de politie op om op Palestijnen te schieten en trok hij zelf een pistool.
Na de gebeurtenissen van 7 oktober 2023 deelde Ben-Gvir aanvalsgeweren uit aan kolonistenmilities. Als minister van Nationale Veiligheid zorgde hij ook voor ophef met een bezoek aan de Tempelberg, een plek die voor zowel joden als moslims belangrijk is. Daarnaast deed hij meerdere harde uitspraken over Gaza en de Palestijnen. Verschillende landen, waaronder het Verenigd Koninkrijk, Canada en Australië, stelden daarom sancties tegen hem in. Ben-Gvir is in deze landen niet langer welkom.
De Turks-Amerikaanse journalist Cenk Uygur van The Young Turks is kritisch op het deportatieplan. ‘Ze willen dat wij betalen voor de etnische zuivering van de Palestijnen. Is dit hoe zij de westerse beschaving verdedigen?’, vraagt hij zich af.
Nederland stuurt volgend jaar toch geen artiest naar het Eurovisie Songfestival, zo berichten verschillende media. De Nederlandse Publieke Omroep (NPO) heeft dat besloten na overleg met de omroepen. Volgens de NPO is er onvoldoende steun om een Nederlandse inzending mogelijk te maken. De deelname van Israël speelt daarbij een belangrijke rol, onder meer vanwege de genocide in Gaza.
De NPO maakte eind september nog bekend dat Nederland in 2027 zou terugkeren naar het muziekevenement, na een jaar afwezigheid. De publieke omroep wilde de Nederlandse inzending als gezamenlijk project organiseren, nadat AVROTROS had besloten de verantwoordelijkheid daarvoor neer te leggen.
Volgens NPO-voorzitter Jet de Ranitz leek er aanvankelijk voldoende steun te zijn voor een Nederlandse deelname. In gesprekken met de omroepen is het echter niet gelukt om tot een werkbare oplossing te komen. De NPO vindt het daarom te vroeg om volgend jaar weer mee te doen.
Discussie over Israël
De deelname van Israël aan het Songfestival zorgt al langer voor verdeeldheid, mede vanwege de genocide in Gaza. AVROTROS besloot in augustus voor het tweede jaar op rij niet deel te nemen. Volgens de omroep past deelname onder de huidige omstandigheden niet bij de waarden van de organisatie.
Ook binnen de publieke omroep bestaat weerstand tegen een Nederlandse inzending. Eerder deze maand stuurden ruim vierhonderd NPO-medewerkers een brief waarin zij kritiek uitten op het voornemen om toch mee te doen.
NPO-mediadirecteur Jurre Bosman zegt dat de omroep alleen een Nederlandse artiest en medewerkers naar het festival wil sturen als zij op voldoende steun van een of meer omroepen kunnen rekenen. De NPO blijft wel in gesprek met de European Broadcasting Union (EBU), de organisator van het Songfestival, over de toekomst van het evenement.
De Nederlandse kijkers kunnen het Songfestival volgend jaar nog wel volgen via de NOS. Die zendt de halve finales en finale uit, met Nederlands commentaar en een voorbeschouwing.
Onze site gebruikt cookies en vergelijkbare technologieën onder andere om u een optimale gebruikerservaring te bieden. Ook kunnen we hierdoor het gedrag van bezoekers vastleggen en analyseren en daardoor onze website verbeteren.
Deze website gebruikt cookies om uw gebruikservaring op deze website te verbeteren. Van deze cookies worden cookies aangemerkt als "Noodzakelijk" in uw browser bewaard, deze cookies zijn essentieel voor het functioneren van de website. Bijvoorbeeld het opslaan van uw keuze of u wel of geen cookies wilt hebben. Wij maken ook gebruik van cookies van derde partijen die ons helpen met het analyseren en begrijpen van de gebruik van deze website door u. Deze cookies worden alleen gebruikt als u daar toestemming toe geeft. U heeft ook de mogelijkheid om uzelf uit te sluiten voor deze cookies. Dit zal echter effect hebben op uw gebruikerservaring.
Noodzakelijke cookies zijn absoluut nodig voor het functioneren van de website. De cookies in deze categorie zorgen alleen voor de veiligheid en het functioneren van deze website . Deze cookies bewaren geen persoonlijke gegevens
Deze cookies zijn niet strict noodzakelijk, maar ze helpen de Kanttekening een beter beeld te krijgen van de gebruikers die langskomen en ons aan te passen aan de behoeftes van onze lezers. Hiervoor gebruiken wij tracking cookies. Bij het embedden van elementen vanuit andere websites zullen er door deze sites ook cookies worden gebruikt.
