De onbetaalde emotionele arbeid van zwarte Nederlanders

Kiza Magendane
Kiza Magendane
Schrijver. Publicist. Politicoloog. Beleidsondernemer.

Lees meer

Afgelopen maanden hebben veel zwarte Nederlanders onbetaald emotionele arbeid verricht voor de Nederlandse samenleving. Dankzij de wereldwijde golf van antiracisme-protesten stonden de ogen van de samenleving ineens op hen gericht. In persoonlijke kringen werd ineens van zwarte Nederlanders verwacht hun ervaring met racisme te delen. Voor de zoveelste keer moesten zij aanhoren dat hun witte vrienden ‘onwetend’ en ‘niet bewust’ van hun privileges waren. Soms kregen zwarte Nederlanders excuses aangeboden, van vrienden en collega’s die zich ooit racistisch hebben uitgedrukt of gedragen.

Zwarte Nederlanders mochten ineens massaal bij radio- en televisieprogramma’s aanschuiven. Ze werden uitgebreid door kranten geïnterviewd. Ze mochten zelfs in het Torentje het gesprek aangaan met de minister-president. Deze collectieve aandacht zorgde ervoor dat de pijn van zwarte Nederlanders gratis tentoongesteld werd. Ze mochten hun pijn, woede en frustraties met de rest van Nederland delen.

Dit is een veelzeggend patroon in de Nederlandse samenleving. Zwarte mensen kunnen bij belangrijke tafels aanschuiven, maar vooral als het over racisme, entertainment of sport gaat. Ze treden zelden op als deskundigen of bestuurders. Hun zwarte lichamen en de daaraan gekoppelde ervaringen en emoties zijn interessanter, niet hun brein en professionele vaardigheden.

Emotionele arbeid is een dienst waarbij het gebruikmaken van jouw emotie centraal staat. Het is vaker onzichtbaar, en krijgt daardoor weinig tot geen maatschappelijke waardering. Sommige groepen krijgen uiteraard wel betaald voor hun emotionele arbeid – denk hier aan de ober, de receptionist en de acteur, bij wie het strategisch inzetten van emotie een belangrijk onderdeel vormt van hun werk. Toch krijgt het overgrote deel in de samenleving niet betaald voor hun emotionele arbeid.

Denk aan die zwarte vriend die voor de zoveelste keer, op de gekste momenten, de eigen ervaringen over racisme moet uitleggen. Of aan al die Afro-Nederlanders die gratis koffie dronken, bij televisieprogramma’s aanschoven en interviews aan kranten gaven om de rest van Nederland duidelijk te maken dat zij, ondanks hun zwarte huidskleur, ook mensen van vlees en bloed zijn, en dus erkenning en respect verwachten.

Volgens de Afro-Amerikaanse schrijfster Toni Morrison leidt racisme in essentie tot afleiding. Racisme houdt je tegen om jouw werk te doen, want het dwingt je telkens weer om jouw bestaansrecht uit te leggen. Met andere woorden: racisme zorgt ervoor dat mensen reageren in plaats van regeren. Een meesterwerk schrijven, een chef-kok worden, een uitstekende vader worden – het zijn zaken die mensen ambiëren als ze de kans krijgen meesters van hun eigen levens te worden.

We vergeten het te vaak, maar praten over racisme is bijna een fulltime baan voor sommige mensen

Racisme is één grote afleiding, omdat het mensen de keuze ontneemt om echt vrij te zijn. Racisme leidt ertoe dat mensen reageren en gratis emotionele arbeid verrichten, in plaats van doen wat ze eigenlijk willen doen.

Ik heb de afgelopen maanden van dichtbij gezien hoe vrienden en bekenden in de knoop kwamen, omdat ze naast hun werk ook allerlei interventies in de media moesten doen over racisme. We vergeten het te vaak, maar praten over racisme is bijna een fulltime baan voor sommige mensen. Het zuigt niet alleen tijd op, maar ook energie.

Daarom wil ik een prangende vraag stellen: kunnen wij een samenleving bouwen waarin de emotionele arbeid van zwarte Nederlanders en andere ‘minderheidsgroepen’ fiscaal wordt gecompenseerd? Het is helemaal geen gekke gedachte als zwarte Nederlanders na een emotioneel gesprek over racisme en huidskleur meteen een betaalverzoek naar hun toehoorders sturen. Ik weet dat dit geen structurele problemen oplost, maar het lijkt mij een aantrekkelijke gedachte. Racisme stinkt, geld niet.

Nu u hier toch bent...

Goede journalistiek kost geld. Leden en donaties maken onze gebalanceerde berchtgeving over biculturaliteit, zingeving en vrijheid mogelijk. Steun ons daarom als u ons werk belangrijk vindt.

Vertel mij meer!

- Advertentie -

8 REACTIES

  1. Dan wil ik betaald worden voor het horen en over mijn zogenaamde privileges terwijl ik de poten onder mijn romp vandaan werk en altijd schijt baantjes krijg. En voor het aanhoren dat de Afrikaanse buurvrouw opleidingen had gekregen ben de Nederlandse staat een huis en tot 3x toe een nieuwe inboedel dat jaar wegen zogenaamde waterschade omdat ze de. Vloer niet mooi vind terwijl ik ondertussen van de voedselbank vrat!!!!!!! Privileges mijn donkere KONTGAT

  2. Vreemd verhaal, waarschijnlijk satirisch of cynisch bedoeld, maar het komt eerder over als een verklaring waarom gekleurde mensen niets bijdragen aan de samenleving.

  3. Toch een beetje dubbel. Aan de ene kant activisten die roepen dat er ‘de witte mens en vooral man’ niet moet praten maar vooral luisteren naar de verhalen en ervaringen van zwarte mensen. En nu lees ik dat het vertellen van die verhalen emotioneel zo zwaar is en dat die emotionele arbeid ook weer gratis moet worden verricht.

    Beste meneer Magendane, zou een ‘betaalverzoek’ een oplossing zijn. Zo’n verzoek leidt ertoe dat er niemand naar de verhalen zal vragen en dat er dus geen emotionele arbeid verricht hoeft te worden. Het leidt er ook toe dat de ‘witte mens en vooral man’ die verhalen waarnaar hij zou moeten luisteren, niet te horen krijgt.

  4. “ZE worden zelden gevraagd als deskundige….”.Het moet toch voor de kennisinstituten( KNMI, Wageningen universiteit, IC-deskundigen ,virologen) die door de media benaderd worden om een deskundige voor een toelichting naar een studio te halen, geen moeite zijn om een persoon van kleur af te vaardigen?

  5. Een cynisch verhaal. Alsof zwarte mensen alleen over discriminatie en racisme kunnen praten. Als dat zo zou zijn, maak er dan je beroep van en vraag een mooie betaling om van te leven.
    De laatste tijd waren alle zwarte mensen in trek met dezelfde vraag en de verontwaardiging bij de verslaggever over de persoonlijke verhalen, veroordelen, kwetsende opmerkingen. De haat naar de “witte” mensen, zonder empathie en de bevoorrechte positie.
    Ondertussen werd er flink gediscrimineerd zonder het zelf in de gaten te hebben.
    Wat mij opviel was: waar zijn de zwarte mensen die hun studie hebben afgerond, werkzaam zijn in de eigen gekozen richting. In de Nederlandse maatschappij meedraaien samen met blanke medemensen. Het is net alsof deze mensen niet bestaan. Een hele grote groep mensen werd vergeten of dit was niet de bedoeling. Hoeveel mensen zijn werkzaam in het vak dat ze zelf graag willen.
    Zwarte mensen op tv was te weinig of willen mensen helemaal niet op de tv.
    Misschien zie ik het verkeerd, verbeter me dan. Op verschillende plaatsen in verschillende beroepen zie ik zwarte mensen werkzaam. Dat lijkt mij logischer dan met zijn allen ambitie om een tv ster te worden. Of zoals werd verteld dat onze zwarte medemensen geen baantje kan vinden naar zijn wens omdat de blanken mensen alles bezet houden.
    Of die mevrouw die iedere dag wordt gediscrimineerd en racistisch benaderd. Iedere dag? Dan was ik allang naar een ander land verhuist. Als je Nederland haat, dan blijf je toch niet hier wonen.
    Deze verhalen werd van gesmult, deze mensen waren aan het woord. De hardwerkende mensen, die waren niet interessant.

  6. Dhr Kiza Magendane heeft een goed punt.
    Door onze politici aan de linkerkant, in onze Universiteiten en in de politiek correcte Media worden wij continue bestookt met racisme verwijten.
    Deze politici, hoogleraren en talkshowhosts worden hier vorstelijk voor betaald.
    Dus als hij dat ook wil kan hij wellicht naar zo’n n functie solliciteren.

  7. Fiscale compensatie? De Tweede Kamer sloeg op tilt over de etnische profilering door de belastingdienst. Nu is er op eens een schrijver die ervoor pleit om de kleur van mensen en de minderheidsgroepen waartoe ze behoren door de belastingdienst te laten administreren.

  8. jammeren, janken en gekanker hoeft geen enigszins beloond te worden, je kunt in dit land iets van jezelf maken als je maar wilt. Als je ziek wordt kun je een uitkering aanvragen, Met je gebroken poot kun je altijd terecht in een ziekenhuis en bij een leeftijd van 65+ krijg je een pensioen. Kortom, niemand wordt hier aan zijn lot overgelaten, daarvoor kiest men zelf.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here