Eerlijk is eerlijk: het WK herenvoetbal plaatste mij voor een lastig moreel dilemma. Ga ik kijken naar een WK waarvan het gastland schaamteloos discrimineert, waar een scheidsrechter de toegang zelfs werd geweigerd en waar een heel elftal moest uitwijken naar een ander gastland, omdat het in het ene gastland niet welkom was? En dan heb ik het nog niet eens over die belachelijke ‘drinkpauzes’ of de sponsoring door Aramco, het grootste broeikasbedrijf ter wereld. Of het feit dat damesvoetbal anno 2026 nog steeds niet kan rekenen op dezelfde financiering, aandacht en kansen als de heren, die toch echt hetzelfde spelletje spelen. Om over mijnheer Infantino en zijn zogenaamde vredesprijs nog maar te zwijgen.

Maar ja, ook mijn bloed kruipt waar het niet gaan kan. En dus won mijn voetballiefde het van mijn principes en zit ik toch telkens weer midden in de nacht aan de buis gekluisterd als we moeten spelen. Die ‘we’, dat zijn bij ons thuis overigens best een aantal landen. Nederland uiteraard, en natuurlijk Egypte, waar mijn man vandaan komt. Maar ook Tunesië volgen we op de voet, evenals Marokko, Frankrijk, Curaçao en Kaapverdië. Altijd prijs, zou je zeggen.

Toch worden mijn man en ik vaak gevraagd om kleur te bekennen. Alsof je er pas echt bij hoort als je in je juichjack naar links en rechts staat te springen met een biertje in je hand. ‘Voor wie ben je nou eigenlijk?’ vroeg een enkeling zelfs op de vrouw af. Ik zeg: waarom kiezen? Maakt het iemand minder Nederlands als je naast de mannen van Oranje ook de Atlasleeuwen, de Farao’s en de Adelaars van Carthago een warm hart toedraagt?

Waarom moet het toch altijd meteen gaan over loyaliteit?

Nederland is mijn geboorteland, Egypte is mijn ‘country-in-law’ en Tunesië is mijn tweede thuis, nadat ik er jaren geleden heb gewoond, gewerkt en gestudeerd. Dus niet zo gek toch, om voor al die landen te juichen? Net zo gewoon als wanneer Nederlandse Marokkanen voor Marokko zijn, Nederlandse Kaapverdianen voor Kaapverdië of Nederlandse Turken voor Turkije. Waarom moet het toch altijd meteen gaan over loyaliteit? Ik snap daar echt helemaal niks van. Wat is nou eigenlijk precies het probleem? Blijkbaar moet je je hier telkens weer opnieuw bewijzen als het gaat om identiteit. Ben je wel Nederlands genoeg? Juich je wel voor het juiste team?

Ik breek graag een lans voor meervoudige vaderlandsliefde. Niet of-of, maar en-en. Dat is namelijk geen zwakte, maar een verrijking. Superhandig tijdens een WK, want je spreidt je kansen. Maar ook buiten het voetbal is het een enorme luxe om je op verschillende plekken thuis te voelen, de taal te spreken en de weg te weten. In het doolhof van de medina van Tunis weet ik de lekkerste banketbakker met een blinddoek om te vinden en weet ik wat een taxi kost vanaf het vliegveld. Welkom terug, zeggen ze in Alexandrië als ik binnenloop bij mijn lievelingsrestaurant. En bij onze vrienden in Griekenland staat de koffie klaar wanneer we maar willen. Dat voelt fijn. Net zo fijn als wanneer de Haagse patatboer zonder woorden weet dat ik een patatje speciaal wil, met curry en uitjes. Of als mijn hart sneller gaat kloppen zodra ik de eerste akkoorden hoor van Hazes’ Bloed, zweet en tranen. Heerlijk toch?

En het leuke is: als je het eenmaal hebt, die meervoudige vaderlandsliefde, dan is het best besmettelijk. Mijn moeder volgt de vorderingen van Salah en zijn collega’s inmiddels ook op de voet, mijn Egyptische schoonfamilie juicht mee met Oranje en de Tunesische taxichauffeur herinnert zich nog de gouden dagen van Gullit, Rijkaard en Van Basten. Een paar minuten fietsen van ons huis hangen ondertussen Marokkaanse, Turkse en Nederlandse vlaggen vrolijk naast elkaar te wapperen in de wind. In Deventer zag ik van de week een hele straat vol oranje vlaggen, met één huis waar men duidelijk voor Duitsland was. Kijk, ook dat is voetbal. Ik wens u allen een mooie voetbalzomer. Moge het beste elftal winnen. De bal is en blijft tenslotte rond.