Zoals Gerard Cox dat zo mooi zong: ‘Het is weer voorbij, die mooie zomer…’

Zet die airco maar uit. Sleep die flubberige krokodil naar de schuur.

Wat een drie maanden liggen er achter ons. In sport, meteorologisch én politiek.

Ons kleine landje kon weer groots op de wereldkaart schijnen met het WK voetbal en de Formule 1. We hebben collectief de zweetdruppels van ons voorhoofd gewist tijdens de meest extreme Nederlandse zomer ooit gemeten.

Voor het eerst in de geschiedenis kregen we ‘code rood’ voor hitte om de oren. Code rood! Dan denk je aan een naderende meteoorinslag, aan het einde der tijden! Maar nee, het betekende gewoon dat je in je eigen Vinex-achtertuin geruisloos zat te verbranden naast de Weber-barbecue.

Maar ach… die hittegolf? Die komt natuurlijk door al die vluchtelingen uit al die warme landen, die de hitte hebben meegenomen.

Maar de hitte… is peanuts. Kinderspel. De echte derdegraadsbrandwonden-hittegolf moest in Den Haag nog beginnen.

Alles werd duurder deze zomer. Werkelijk álles. Wilde je een ijsje voor de kinderen? Dan moest je eerst langs de hypotheekadviseur. Een terrasbiertje? Benzine aan de pomp? Onbetaalbaar!

En te midden van die zinderende koorts zat daar ons kersverse minderheidskabinet. Zij beleefden een vuurdoop die de geschiedenisboeken ingaat als ‘de zomer van het grote Haagse schuifwerk’.

Want wat blijkt? Regeerakkoorden zijn net als ijsjes op het terras: ontzettend aantrekkelijk als de ober ze komt brengen, maar ze smelten angstaanjagend snel zodra de zon van de werkelijkheid erop schijnt.

Wilde je een ijsje voor de kinderen? Dan moest je eerst langs de hypotheekadviseur

Klimaatdoelen? Het Planbureau voor de Leefomgeving sloeg alarm: ‘Mensen, we verliezen de doelstellingen voor 2030 definitief uit het oog!’

En wat doet de verantwoordelijke minister dan? Die kijkt naar het rapport, veegt het zweet van zijn voorhoofd en zegt filosofisch: ‘Weet je wat? We schuiven de extra maatregelen doodleuk door naar het voorjaar van 2027. Als we het nú niet oplossen, bestaat het probleem over een half jaar ook nog wel. Toch?’

Het is een bijna poëtische vorm van ontkenning.

En om te voorkomen dat er een totale volksopstand zou uitbreken (want als de airco en de satéprikkers onbetaalbaar worden, worden we gevaarlijk), besloot de coalitie vlak voor Prinsjesdag de harde bezuinigingen op de ww en het maximumdagloon met een jaar uit te stellen.

Nou, nou, nou… we kunnen weer een héél half ijsje extra kopen!

En toen de oververhitte climax op Prinsjesdag.

Treinreizigers strandden massaal door een spoorsabotage. Boeren staken hooibalen langs de snelwegen in brand, want wat is een democratisch feestje zonder een vleugje brandend asbest in de berm? En klimaatactivisten stonden paraat om de koninklijke route te blokkeren.

Wat doet het kabinet om de sfeer te de-escaleren? Dat giet bij monde van de koning in de Troonrede nog even lekker extra olie op het vuur. Dorpen als Loosdrecht en Engelen werden expliciet genoemd als negatieve voorbeelden in het asieldebat.

Zit je daar met je vlaggetje en je oranje tompouce naar de koning te kijken, wordt je dorp live op nationale televisie weggezet als de schandvlek van de polder.

Het is misschien helemaal niet zo gek dat die mensen geen vluchtelingen in hun dorp willen, wanneer de aantallen worden overdreven door de VVD.

Vorig jaar nog beweerden ze op tv dat er ‘duizenden’ nareizende asielzoekers per jaar naar Nederland kwamen. Achteraf bleek de harde realiteit: het waren er zeventig.

Zeventig. Dat is geen vluchtelingenstroom, dat is de wachtrij voor het mindervalidentoilet op Schiphol!

En eerlijk gezegd, de koninklijke oproep tot ‘elkaar wat gunnen’ klonk vooral als de ultieme wanhoopskreet van een stuurloze coalitie zonder meerderheid.

Maar… er was één lichtpuntje.

Koningin Máxima. Zij stal de show toen ze op haar torenhoge naaldhakken de sprint deed om haar dolenthousiaste fans te begroeten!

Rennen op naaldhakken over de Haagse klinkers zonder je koninklijke enkels te breken. Dát… dát is pas een ongekend staaltje wendbaarheid. Een stabiliteit waar het wankele kabinet-Jetten nog heel wat van kan leren. Als Rob Jetten nou half zo stevig op zijn politieke schoenen stond als Máxima op haar hakken, dan hadden we nu een begroting gehad waar je wél op kon bouwen.

Met een briesende oppositie onder leiding van Jesse Klaver beloven de Algemene Politieke Beschouwingen een ijskoude overlevingstocht te worden.

Welkom in het nieuwe Nederland!