Onlangs legde de redactie van de Kanttekening haar vaste lezerspanel de vraag voor: waarom gaat links niet de straat op voor Oekraïne (en wel voor Gaza)? Het antwoord van Mostafa Hilali was, als vaker, het meest to the point: omdat het niet hoeft.

De meeste en grootste demonstraties worden gehouden om iets van de eigen overheid gedaan te krijgen. Ik zie even af van stakingen (ook een soort demonstraties), die vooral gericht zijn tegen de eigen werkgever en waar de politiek dus in eerste aanleg buiten staat.

Wel: als het om Oekraïne gaat, hebben haar sympathisanten weinig over de Nederlandse regering te klagen. Het land wordt niet in de steek gelaten, integendeel. Den Haag staat pal achter Kyiv en behoort ook in materieel opzicht bovengemiddeld tot de supporters.

Er zijn vast allerlei concrete punten waarop het wat beter of anders kan, maar dat leent zich niet voor een demonstratie. Geen Nederlandse minister beschouwt bovendien het land dat de Oekraïners met alle geweld kapot wil maken als ‘bevriend’. Recent bezigde die van Defensie zelfs een tegenovergestelde term, die inmiddels meer toepasselijk is.

Dus als het gaat om de hoofdkoers van het kabinet in deze oorlog, hebben niet de (gelukkig talrijke) democratische sympathisanten van het democratische Oekraïne te klagen, maar de (gelukkig nog steeds veel zeldzamere) fascistoïde sympathisanten van het fascistoïde Rusland.

Dat ligt heel anders als het om Israël en de Palestijnen gaat. Terwijl we op tv ongeveer live van een genocide getuige zijn, blijft de reactie ook bij de huidige Nederlandse regering beperkt tot het regelmatig uitspreken van ‘grote bezorgdheid’, het nodige handengewring en soortgelijk machteloos gepruttel. Voor alleen ‘grote bezorgdheid’ kopen de vermoorde Palestijnen niets. De rode lijn waarvan de huidige premier zo’n vurig protagonist was toen hij nog geen premier was, lijkt ook wat hem betreft uitgewist sinds hij in het Torentje zetelt.

Die reactie op het steeds bruter en brutaler opereren van het rechts-extremistische Netanyahu-regime is van een lafheid en labbekakkerigheid die bij elk ander land ondenkbaar zou zijn, Amerika uiteraard uitgezonderd.

Word ik met deze constatering straks nu ook vanwege ’terreurverheerlijking’ opgepakt?

Als Israël Nederlandse diplomaten in door Israël illegaal bezet gebied hun diplomatieke status ontneemt, dient dat met gelijke munt te worden terugbetaald. Als Israël het verbod op import van producten uit dat gebied probeert te ontduiken door met de etikettering te sjoemelen, past maar één antwoord: een importverbod voor álle Israëlische waren.

In dat opzicht sluit de Haagse houding naadloos aan bij die van de NPS inzake het Eurovisiesongfestival. Ook daar werden weer hemeltergend holle kreten als ‘verbinding zoeken’ en ‘in gesprek blijven’ gehanteerd, die zich in nationale bestuurderskringen vooral in zo’n grote populariteit mogen verheugen om geen beslissing te hoeven nemen. Maar evenmin als ‘verbinding zoeken’ met Poetin zinvol is, is het dat met Netanyahu.

Los van wat hij zelf zegt of denkt: Netanyahu koestert in zijn regering ministers die prat gaan op de mishandeling van Palestijnse gevangenen en openlijk de wens uitspreken dat dagelijks vijftig Palestijnen worden vermoord. De nieuwe documentaire Naza van twee Israëlische journalisten maakt duidelijk dat het Israëlische leger een gewetenloze massamoordmachine is. Dat pro-Palestijnse demonstranten dan ‘dood aan het IDF’ roepen, lijkt mij inmiddels moreel even legitiem als het in 1940 roepen van ‘dood aan de Wehrmacht’. Tja, word ik met deze constatering straks nu ook vanwege ’terreurverheerlijking’ opgepakt?

De apologeten van Israël, die zelfs nu nog de brutaliteit hebben om op de Dam te demonstreren – dat is zoiets als wanneer Baudet daar zijn steun aan het Kremlin komt betuigen – komen steevast met drie dooddoeners.

De eerste is: waarom geen demonstraties tegen Poetin? Die is hierboven al, onder verwijzing naar het dK-panel, weerlegd. De tweede is: waarom niet tegen pakweg het moordenaarsregime in Soedan? Antwoord: niemand in Den Haag noemt dat een ‘bevriende natie’.

De derde is dat Israël de enige democratie en rechtsstaat in de regio zou zijn. De apartheidsstaat Groot-Israël is alleen een ‘democratie’ in de zin waarin Zuid-Afrika een ‘democratie’ was: kiesrecht slechts voor het uitverkoren volk. En een rechtsstaat? Een rechtsstaat sluit niet jarenlang willekeurig burgers zonder enig proces op en martelt niet systematisch gevangenen. Evenmin straft die hun familie door hun huis te vernietigen. Tachtig jaar geleden heette dat laatste bij onze oosterburen Sippenhaft.