4.9 C
Amsterdam
Home Blog Pagina 15

Waarom valt Iran NAVO-partner Turkije niet aan?

0

Volgens de Palestijns-Amerikaanse analist Ahmed Fouad Alkhatib valt Iran de Amerikaanse troepen die in Turkije zijn gestationeerd niet aan, omdat het land de militaire macht van Turkije en de NAVO vreest.

‘Mogelijk maakt Teheran zich zorgen over het NAVO-lidmaatschap van Turkije en het risico dat Artikel 5 in werking wordt gesteld, dat collectieve verdediging voorschrijft, naast het feit dat Turkije beschikt over een krachtige krijgsmacht die lucht- en grondaanvallen op Iraans grondgebied zou kunnen uitvoeren’, zo schrijft hij op X.

Turkije neemt geen deel aan de Amerikaans-Israëlische oorlog tegen Iran. President Recep Tayyip Erdogan heeft de aanvallen op Iran ‘zeer storend’ genoemd. Tegelijkertijd veroordeelt Erdogan ook de Iraanse aanvallen op Amerikaanse bases in de Golfstaten.

Opmerkelijk is verder dat Turkije recentelijk twee journalisten heeft opgepakt, die aan het livestreamen waren vanaf de Amerikaanse legerbasis Incirlik in Adana. Turkije ontkent dat deze basis wordt gebruikt voor de aanvallen op Iran.

Turkije wil, bij monde van minister van Buitenlandse Zaken Hakan Fidan, de-escalerend optreden tussen de strijdende partijen. Ondertussen schroeft Turkije de veiligheidsmaatregelen aan de grens met Iran op. Voor de Amerikaans-Israëlische aanval waren er speculaties, dat Turkije in het geval van een invasie een veiligheidszone zou vestigen in Iran, zoals er ook zones bestaan in Irak en Syrië, om op deze manier vluchtelingenstromen tegen te houden.

Uit een Turkse opiniepeiling blijkt dat de meerderheid van de Turken voor een regimechange in Iran is.

Wilders loog over dreigementen om verkiezingsdebatten te ontlopen

0

Geert Wilders heeft in 2025 gelogen over dreigementen om zo onder verkiezingsdebatten uit te komen. Dit schrijft de Volkskrant op basis van app-berichten die Wilders naar Gidi Markuszower heeft gestuurd.

‘Waarom moet ik naar die debatten? Verzin een list. Verzin een smoes zodat ik niet hoef te gaan’, schreef Wilders volgens de Volkskrant aan zijn voormalige fractiegenoot.

De Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid zag destijds die dreiging niet.

Het gaat niet zo goed met de PVV. De partij had 37 Kamerzetels, maar verloor hiervan elf bij de vorige Tweede Kamerverkiezingen. Eerder dit jaar splitsten bovendien zeven fractiegenoten onder leiding van Markuszower zich af van de PVV-fractie.

De dood van Khamenei is een zegen voor het Midden-Oosten

0

Het had het hoogtepunt moeten zijn van de macht en kracht van de zogeheten ‘As van Verzet’. 7 oktober: de dag waarop Hamasstrijders Israël binnenvielen. Een grote overwinning voor de door Iran aangevoerde as en een zware nederlaag voor aartsvijand Israël. Tweeëneenhalf jaar later is het echter Israël dat het laatst lacht. Wat een triomf moest zijn, bleek een pyrrusoverwinning.

De dood van de Iraanse leider ayatollah Khamenei is voorlopig de kroon op Israëls wraak. Het land is uitgegroeid tot de nieuwe hegemoon in het Midden-Oosten, door analisten ook wel aangeduid als de Pax Israelica. De vraag is nu wat deze ontwikkelingen betekenen voor de toekomst van Iran en de rest van de regio.

Over de dood van Khamenei kunnen we kort zijn. Buiten fundamentalistische kringen in Iran en zijn buurlanden zal vrijwel niemand een traan laten om de dood van deze wrede dictator, die in eigen land en daarbuiten talloze slachtoffers maakte. Zijn dood brengt een omwenteling in Iran dichterbij, en daarmee ook een stabieler en vreedzamer Midden-Oosten. De Iraanse bevolking is 47 jaar lang onderdrukt en Iran heeft onder Khamenei als grootste sponsor van terrorisme in de regio het Midden-Oosten decennialang gedestabiliseerd.

Er is dan ook weinig reden om te betreuren dat hij er niet meer is. Wie daar nog aan twijfelt, hoeft alleen maar te kijken naar de feestvierende Iraniërs in Iran zelf en in de diaspora. Degenen die nu stellen dat de Amerikaans-Israëlische aanval op Iran niet in lijn is met het internationaal recht, hebben op papier gelijk. Maar de tirannie van Khamenei en de zijnen tegen hun eigen volk was vele malen erger dan deze schending van het internationaal recht.

Bovendien getuigt het van realiteitszin als we erkennen dat het internationaal recht in dit decennium steeds meer is verworden tot een papieren realiteit. Als Europeanen wordt het hoog tijd dat we ons dit realiseren. Hard power is terug van weggeweest en als we ons niet snel klaarmaken voor dit nieuwe tijdperk, dreigen we er zelf ook slachtoffer van te worden.

De tirannie van Khamenei was vele malen erger dan deze schending van het internationaal recht

Dat impliceert niet dat we dan maar alle wreedheden op het wereldtoneel moeten toestaan. Ook al functioneert het recht niet meer, rechtvaardigheid moet voor ons een leidend principe blijven. Netanyahu en de zijnen zullen vroeg of laat rekenschap moeten afleggen voor de begane genocide in Gaza. Tegelijkertijd hoeven we er niet rouwig om te zijn wanneer dictatoriale regimes in Venezuela, Cuba en Iran en terroristische bewegingen als Hamas en Hezbollah kaltgestellt worden. Dit zijn immers vrienden van onze grote vijand Rusland en zo wordt de Russisch-Chinese as van dictaturen die Europa en de rest van het Westen bedreigt verder verzwakt. Het VN-Handvest kan hier van alles van vinden, maar zulke ontwikkelingen maken de wereld uiteindelijk wel een stukje veiliger.

Hierover hoeven we dus niet te klagen bij de Amerikanen en Israëliërs. Wel moeten we er scherp op zijn dat het Midden-Oosten, onze buurregio, nu niet in chaos vervalt. De beste uitkomst van deze oorlog is een democratische omwenteling in Iran. Dat is het streven waarop Europa bij zijn Amerikaanse en Israëlische bondgenoten moet blijven hameren. Trump en Netanyahu nemen misschien genoegen met minder, maar het Iraanse volk verdient vrijheid. En nee, Iran is geen Irak of Afghanistan, maar een land met een hoogontwikkelde bevolking die snakt naar vrijheid. Laten we hopen dat de Iraniërs nu hun eigen leiders voortbrengen die hen na een halve eeuw fundamentalistische dictatuur naar democratie leiden.

Voor de rest van het Midden-Oosten zal dit conflict op korte termijn vooral oorlog en instabiliteit brengen. Maar als het Iraanse regime daadwerkelijk in zijn geheel implodeert, dan biedt het enorme kansen voor de buurregio. De VS en Israël zullen in het post-7-oktober-Midden-Oosten samen met hun soennitische bondgenoten de mogelijkheid hebben om de machtsverhoudingen in de regio te stabiliseren nu Iran en zijn proxy’s van het toneel verdwenen zijn: de Pax Israelica.

En voor wie zich daarover opwindt, zou ik het volgende ter overweging mee willen geven: een Midden-Oosten zonder het regime van de ayatollahs is een beter Midden-Oosten. Het belooft een beter Irak, een beter Syrië, een beter Libanon, een beter Jemen en bovenal een beter Iran zelf. Bovendien valt na Assad en Maduro nu weer een bondgenoot van Rusland om. De ayatollah is dood en dat is een zegen voor Iran en de rest van de wereld.

Israël doodde in 2025 de meeste journalisten: ‘Als deze woorden jullie bereiken, ben ik gedood’

0

Voor het tweede jaar op rij is Israël het land dat wereldwijd de meeste journalisten doodde. In 2025 doodde Israël 86 journalisten, het merendeel in Gaza, dat meldt The Committee to Protect Journalists (CPJ). In totaal werden er 129 journalisten gedood in 2025. Het was het dodelijkste jaar voor journalisten sinds het CPJ in 1992 begon met het bijhouden van deze cijfers.

‘Als deze woorden tot jullie komen, weet dan dat Israël erin is geslaagd om mij te doden en mijn stem tot zwijgen te brengen.’ Deze woorden verschenen op 11 augustus 2025 op de socialmediapagina’s van journalist Anas al-Sharif. Bijna twee jaar lang deed hij non-stop verslag van de genocide in Gaza. In zijn blauwe kogelvrije vest met ‘PRESS’ erop en met de blauwe microfoon met het gouden Al Jazeera-logo werd hij onmisbaar in de verslaggeving van de Israëlische aanvallen. Dagelijks keken miljoenen mensen naar zijn verhalen.

Op 10 augustus kwam daar een einde aan. Al-Sharif werd bij een Israëlische aanval naast het Al-Shifa-ziekenhuis in Gaza-Stad gedood. Ook vijf van zijn collega’s overleefden de aanval niet. Al-Sharif wist dat hij door zijn werk als journalist een doelwit was van Israël, daarom schreef hij al een afscheidsbericht. ‘Ik heb pijn gehad, ik heb geleden en ik ben veel kwijtgeraakt, maar ik heb nooit getwijfeld of ik de waarheid moest vertellen, zonder vervorming of vervalsing.’

Gerichte Israëlische aanvallen

Al-Sharif was een van de 86 journalisten die vorig jaar door Israël werden gedood. Van 38 journalisten is het volgens het CPJ zeker dat het een gerichte Israëlische aanval was en dat zij dus met opzet zijn vermoord. Volgens het CPJ kan het daadwerkelijke aantal veel hoger liggen. Door de verwoesting en de blokkade van Gaza is bewijs vaak onbereikbaar of vernietigd en is het volgens het CPJ daarom goed mogelijk dat we nooit zullen weten hoeveel journalisten doelgericht door Israël zijn vermoord.

‘Ik heb pijn gehad, ik heb geleden’

Kort na het overlijden van Al-Sharif meldde Israël dat het erin was geslaagd hem te doden, wat duidt op een gerichte aanval. Ook beschuldigde Israël hem ervan leiding te hebben gegeven aan een terreurcel van Hamas, maar leverde daarvoor nauwelijks controleerbaar bewijs. Het CPJ spreekt van een lastercampagne en stelt dat Israël journalisten vaak zonder geloofwaardig bewijs bestempelt als militanten.

Uit later onderzoek van +972 Magazine en Local Call blijkt bovendien dat er binnen het Israëlische leger een speciale eenheid actief is die onder meer de taak heeft om journalisten in Gaza te identificeren en hen neer te zetten als vermeende undercoveragenten van Hamas. Volgens het onderzoek zou dit onderdeel zijn van een strategie om de groeiende internationale verontwaardiging over de Israëlische aanvallen te beperken.

Wapenstilstand

Sinds oktober geldt er een wapenstilstand tussen Israël en Hamas. Ondanks het staakt-het-vuren voert Israël nog regelmatig aanvallen uit in Gaza. Bij een aanval afgelopen januari werden 11 Palestijnen gedood, onder wie twee kinderen en drie journalisten. ‘Veel beter is het dus niet sinds de wapenstilstand’, zegt Ruth Kronenburg, directeur van Free Press Unlimited (FPU). ‘Er zijn nog steeds bombardementen en naast burgers worden ook journalisten nog steeds gedood.’

Ook volgens camerajournalist Hamed Sbeata is de situatie voor journalisten in Gaza er sinds de wapenstilstand niet op vooruitgegaan. ‘Je hoort nog steeds dagelijks het geluid van bombardementen, van vliegtuigen en drones in de lucht. Na de aanval op mijn collega’s vorige maand is het duidelijk dat we nog steeds een doelwit zijn, ondanks de wapenstilstand’, zegt de journalist tegen de Kanttekening.

‘Je hoort nog steeds dagelijks het geluid van bombardementen’

Ondanks de gevaren heeft Sbeata de afgelopen jaren fulltime als journalist gewerkt. Hij heeft nooit overwogen te stoppen. ‘Mijn ouders willen dat ik stop vanwege het gevaar, maar het is mijn werk en mijn enige bron van inkomen. De angst draag ik ieder moment van de dag met me mee. Ik hoop dat de situatie verbetert, zodat ik ook weer mooie momenten kan documenteren.’

Free Press Unlimited ondersteunt Palestijnse journalisten onder andere met spullen zoals laptops, telefoons, harde schijven en veiligheidsuitrusting. De spullen over de grens met Gaza krijgen, is ook niet makkelijker geworden sinds de wapenstilstand, zegt Kronenburg. ‘De grens wordt nog altijd streng bewaakt. We krijgen de spullen dankzij onze partners wel naar binnen, maar het is zeker niet makkelijker dan eerst.’

Grote gevolgen

Sinds het begin van de oorlog in oktober 2023 heeft Israël bijna 300 journalisten gedood. Daar zijn grote gevolgen aan verbonden. ‘Ten eerste voor henzelf’, zegt Kronenburg. ‘Ze zijn in gevaar, kunnen zich minder vrij bewegen en sommige journalisten moeten noodgedwongen stoppen met werken.’

Daarnaast is er het risico dat gebeurtenissen die in het gebied plaatsvinden niet langer worden vastgelegd en onbekend blijven voor de buitenwereld, zeker in een gebied als Gaza waar geen internationale journalisten worden toegelaten. Maar ook lokaal is het belangrijk: ‘Journalisten kunnen informatie verstrekken over waar eten en water is, waar medicijnen te vinden zijn en welk ziekenhuis nog operationeel is. Dat kan levensreddende informatie zijn’, zegt Kronenburg.

‘Sommige journalisten moeten noodgedwongen stoppen met werken’

Ook voor juridische processen is het werk van lokale journalisten van belang. Ze brengen niet alleen persoonlijke en vaak levensreddende verhalen, zegt Kronenburg, ze documenteren ook mensenrechtenschendingen en mogelijke oorlogsmisdaden. ‘Getuigenissen, foto’s en video’s kunnen in latere rechtszaken doorslaggevend bewijs vormen. Dat bleek eerder na de Tweede Wereldoorlog, toen misdaden die tijdens de oorlog waren vastgelegd uiteindelijk hebben bijgedragen aan vervolging en berechting.’

‘Opgeven is geen optie’

Samen met organisaties als het CPJ roept FPU op tot onafhankelijk onderzoek naar aanvallen op de pers en mogelijke misdrijven. Of daders uiteindelijk ook ter verantwoording worden geroepen, blijft onzeker. Toch is opgeven geen optie. ‘Wij proberen zo veel mogelijk te documenteren,’ zegt Kronenburg. ‘De geschiedenis laat zien dat gerechtigheid soms decennia kan duren, maar niet onmogelijk is. Ook veertig jaar later kunnen zaken alsnog voor de rechter komen.’ Kronenburg noemt de zaak van de vier vermoorde IKON-journalisten als voorbeeld. Die journalisten werden in 1982 vermoord door militairen van het regeringsleger in El Salvador. Afgelopen juni, ruim 40 jaar later, werden de oud-militairen veroordeeld.

‘Journalisten kunnen informatie verstrekken over waar eten en water is’

Kronenburg hoopt dat de nieuwe Nederlandse regering druk op Israël zal uitoefenen om journalisten beter te beschermen. ‘Persvrijheid staat wereldwijd onder druk, en als overheden schendingen onbestraft laten, groeit het risico dat ook andere regimes denken ermee weg te kunnen komen. Als dit niet wordt aangepakt, wordt het alleen maar erger.’

Journalist Sbeata kijkt voorzichtig naar de toekomst. ‘We zijn eerlijk geweest over wat hier gebeurde, en daardoor moet ik nu nog steeds vrezen voor mijn leven. Maar ik hoop dat uiteindelijk het gevoel van angst voor altijd zal verdwijnen en ik een goed leven kan hebben.’

Belgisch onderzoek naar besnijdenissen is kwalijk

0

En toen stond op die ochtend ineens de politie voor de deur van de besnijders. Er volgde een huiszoeking en de instrumenten waarmee besnijdenissen worden uitgevoerd, werden voor nader onderzoek meegenomen. Ook werden door justitie lijsten opgevraagd van besnijdenissen die recentelijk door deze besnijders plaatsvonden.

Deze gebeurtenis vond niet plaats in de voormalige Sovjet-Unie, waar joden die hun kinderen lieten besnijden ooit voor jaren naar een werkkamp in het verre Siberië werden verbannen. Of ergens anders waar op onze aardbol de haat tegen Joden in volle glorie wordt gevierd. Dit gebeurde gewoon bij onze zuiderburen in België, een modern land waar godsdienstvrijheid en vrijheid van religieus handelen in de grondwet worden gegarandeerd. Het vreemde aan dit verhaal is dat het onderzoek door justitie werd opgestart naar aanleiding van klachten van slechts één persoon over ‘misstanden’ bij besnijdenissen. Deze persoon, die zichzelf ook nog eens rabbijn noemt, ligt al jaren overhoop met zijn eigen gevestigde joodse gemeenschap. Hij heeft zichzelf al lang geleden door vergelijkbare lasterlijke uitspraken buiten de joodse samenleving geplaatst. Toch is zijn kwaadsprekerij voldoende om een hele gemeenschap in de beklaagdenbank te zetten.

Onderhand zijn de besnijders zelf nu gecriminaliseerd. Zij worden beschuldigd van het verrichten van onbevoegd medisch handelen en ook nog eens van het schenden van lichamelijke integriteit en zelfbeschikking.

Wie zijn deze besnijders, of mohalim zoals zij in het Hebreeuws worden aangeduid?
Dit zijn belijdend religieuze leden van onze gemeenschap die allereerst een volstrekt onberispelijk gedrag moeten vertonen, zowel religieus als maatschappelijk.

Zij volgen een gedegen theoretische en praktische opleiding. Na deze studie leggen zij het examen af. Pas dan worden zij geaccrediteerd om onder toezicht van de opperrabbijnen binnen het joodse kerkgenootschap de besnijdenissen volgens de regelgeving te verrichten. Daarbij gaat het om de kerkgenootschappen die officieel door de Belgische regering als zodanig zijn erkend.

Gelovigen met een regelgeving zoals moslims vanuit de Koran en joden vanuit de Tora, zijn geen vroegmiddeleeuwse burgers uit een zwart verleden

Hoe het verder gaat aflopen met deze onverkwikkelijke zaak is bij lange na niet bekend. Vorige week heeft de Amerikaanse ambassadeur in België zich er ook nog mee bemoeid.

Maar één ding is zeker. En dat geldt echt niet alleen voor de joodse gemeenschap in België. Affaires als deze gelden evenzeer voor mijn islamitische medeburgers en ook andere gelovigen binnen onze samenleving, waar ook.

Binnen de democratische landen waar onze grondwet spreekt over vrijheid van godsdienst en vrijheid van religieus handelen, is niets gegarandeerd. Van de ene op de andere dag kan met de huidige interpretatie van grondrechten het ene grondrecht zomaar worden opgeofferd ten faveure van een ander grondrecht.

We hebben dit jaren geleden al gezien bij de debatten rond het halal en het koosjer slachten. De visie op dierenwelzijn van de diervriendelijke politieke partijen weegt ineens zomaar zwaarder dan godsdienstvrijheid voor de mens. We zien hoe met argwanende, areligieuze ogen naar de religieuze dagscholen en het godsdienstonderwijs wordt gekeken. Terwijl ook dat als een grondrecht in onze wetgeving te boek staat.

Wat staat moslim en jood in deze situatie te doen? Gewoon met een hoge mate van zelfrespect en achting opstaan voor het geloof dat men belijdt en de stem laten horen.

‘Wij eisen onze grondrechten op. En binnen het kader van de grondwet, die ook de onze is, staan wij op het recht van religieus handelen volgens de regels van het geloof. Wij laten ons door karikatuurschetsen, laster en valse beschuldigingen niet reduceren tot dierenbeulen waar het het ritueel slachten betreft. Of tot schenders van de integriteit en mishandelaars van onze eigen kinderen wanneer het over de besnijdenis gaat.

Gelovigen met een regelgeving zoals moslims vanuit de Koran en joden vanuit de Tora, zijn geen vroegmiddeleeuwse burgers uit een zwart verleden. Wij zijn staatsburgers die in deze eenentwintigste eeuw gewoon onze bijdrage leveren aan de samenleving, zoals al die anderen om ons heen.’

Wij blijven strijden voor onze maatschappelijke integriteit. Daarbij zullen wij niet ophouden onze overheid en het wettelijk gezag erop te wijzen dat het haar verantwoordelijkheid is om ons hierin bij te staan. Niets van dat kwalijke gedrag dat zich nu over onze hoofden afspeelt. En dan komt het goed. Insh’Allah. Im Yirtse Hasheem. Met G’ds hulp.

De resolutie en het bloedbad

0

Tijdens een diner midden februari zat ik naast een Iraanse wetenschapper die al jaren in Nederland woont. We spraken over de opstand in Iran, waarbij naar schatting al 30.000 burgers zijn gedood. Mijn tafelgenoot vertelde vervolgens over een Iraanse filosoof, Ramin Jahanbegloo, verbonden aan het Mahatma Gandhi Centrum voor Geweldloosheid en Vredesstudies in India, die zich recentelijk in een Indiase krant positief had uitgelaten over een eventuele Amerikaanse interventie in Iran. Volgens Jahanbegloo zouden Iraniërs zich in de steek gelaten voelen als Trump niet zou ingrijpen.

Dat een Iraanse filosoof die zijn naam verbonden heeft aan geweldloos protest zich positief uitlaat over zo’n interventie, was volgens mijn Iraanse disgenoot meer dan alleen een teken van de wanhoop die zich van het Iraanse volk meester heeft gemaakt. Mijn verbazing vond hij getuigen van onwetendheid en van westerse vooringenomenheid.

Zo was ik opeens veranderd in de progressieve westerling, die meent dat de gemiddelde Iraniër het Amerikaanse imperium evenzeer verafschuwt als zijn eigen ayatollahs. De progressieve westerling die de mening aanhangt dat buitenlandse interventie na de Tweede Wereldoorlog nooit een succesvolle regime change tot gevolg heeft gehad, en die graag wijst op de halfvergeten en niet bijzonder geslaagde oorlogen aan het begin van deze eeuw in Afghanistan en Irak: militaire overwinningen die via burgeroorlogen eindigden in politieke nederlagen.

Dat Obama geen zin had zijn vingers te branden aan de oorlog in Syrië, had alles met Irak en Afghanistan te maken. Men vecht niet altijd alleen de vorige oorlog uit; politici hebben de neiging vergissingen die hun voorgangers maakten te herstellen, hoewel het goed mogelijk is dat er zo alleen nieuwe vergissingen worden begaan.

Mijn sympathieke disgenoot had natuurlijk gelijk, ik was die progressieve westerling, hoewel ik mezelf helemaal niet zo verschrikkelijk progressief vind en het etiket westerling ook niet een heel vrolijk makend etiket vind. Ik had misschien te veel kwaliteitskranten gelezen, die ook niet immuun zijn voor vooringenomenheid, waarmee ik niet zeg dat TikTok en Insta het alternatief zijn. Kwaliteitskranten schieten doorgaans stukken minder tekort dan vele andere media.

Ik wil niet al te neerbuigend doen over de VN, dat doen al genoeg mensen

Aan tafel merkte ik nog wel op dat het ironisch is dat sommige Iraniërs hun hoop hebben gevestigd op iemand als Trump, maar ik voegde er snel aan toe dat Hitler zonder hulp van massamoordenaar Stalin misschien niet verslagen zou zijn, of pas veel later dan in 1945.

Je kunt niet altijd kiezen door wie je wordt bevrijd en je kunt het je niet altijd permitteren om kieskeurig te zijn.

Dat is de fundamentelere vraag die tijdens het diner niet werd gesteld: is het erg als je bevrijd wordt door bevrijders die andere prioriteiten en belangen hebben dan jouw bevrijding?

Trump ligt er niet van wakker als er mensenrechten worden geschonden, maar dat gold ook voor zijn voorgangers en voor Europa en de zogenoemde Global South.

Mensenrechtenschendingen elders worden pas een politiek probleem als dat zo uitkomt, of als de omvang van de catastrofe niet meer te negeren valt. Bij mijn weten is er nog nooit een oorlog gevoerd puur en alleen om geschonden mensenrechten in ere te herstellen. ‘Uw rechten worden geschonden, wij komen u helpen.’

Misschien getuigt het ook wel van vooringenomenheid te denken dat je staatsgeweld elders kunt bestrijden met keurige demonstraties in het Westen. Beter dan niets, ongetwijfeld, maar is het genoeg?

Wie de internationale rechtsorde, dat doodzieke zeehondje, wenst te reanimeren, zou op zijn minst even moeten nadenken over de vraag hoe de internationale gemeenschap het internationale recht precies gaat afdwingen.

Ik wil niet al te neerbuigend doen over de VN, dat doen al genoeg mensen en vaak niet de mensen met wie ik geassocieerd wens te worden, maar toch: welk bloedbad is voorkomen of gestopt door een resolutie?

Het is waar. Ook resoluties zijn beter dan niets.

Maar vertel dat aan de stervenden in Iran en elders. En de keerzijde van die medaille: wilt u uw zoon opofferen voor grove mensenrechtenschendingen in Iran en elders?

Ik eerlijk gezegd liever niet.

De dappere opiniemaker roept doorgaans anderen op moedig te willen sterven. Ik laat dat na, ik hoop ietsje beter te zijn door het dilemma te schetsen. Ietsje, veel is het niet.

Te weinig biculturele Nederlanders in de politiek

0

De gemeenteraadsverkiezingen van 18 maart bepalen de koers van onze gemeenten voor de komende vier jaar. Het gaat om belangrijke thema’s als woningbouw, veiligheid, onderwijs, zorg en duurzaamheid.

In aanloop naar de verkiezingen interviewen we verschillende lokale politici, onder wie Chantal Zeegers, D66-wethouder Klimaat, Bouwen en Wonen in Rotterdam, en Stevie Nolten, lijsttrekker van BIJ1 in Utrecht. Nolten werd politiek actief nadat ze Sylvana Simons hoorde spreken tijdens een Black Lives Matter-demonstratie. We vragen hen wat zij belangrijk vinden voor hun gemeente.

Stemmen lijkt vanzelfsprekend, maar pas in 1985 kregen inwoners met een migratieachtergrond zonder Nederlandse nationaliteit stemrecht bij gemeenteraadsverkiezingen. Zij mochten ook zelf kandidaat worden, na jarenlange discussies over gelijke rechten en volwaardige deelname aan de democratie.

Uit de bundel Veertig jaar lokaal kiesrecht voor migranten, waarover wij in de Kanttekening schrijven, blijkt dat sindsdien vooruitgang is geboekt. Het aantal raadsleden met een migratieachtergrond groeide van ongeveer veertig in 1986 naar meer dan driehonderd in 2006 en 2010. Gemeenteraden werden daardoor diverser.

Toch blijft de vertegenwoordiging achter. In 2016 en 2023 had landelijk slechts zo’n 6 procent van de raadsleden een migratieachtergrond, terwijl hun aandeel in de bevolking toenam. In de 32 grootste gemeenten is 14,6 procent van de raadsleden van migratieachtergrond, tegenover bijna 38 procent van de inwoners. In de G10 gaat het om 21 procent tegenover ruim 46 procent, en in de vier grootste steden om 32 procent tegenover ruim 53 procent.

Ook onder wethouders en burgemeesters zijn biculturele Nederlanders niet evenredig vertegenwoordigd. Bekende uitzonderingen zijn de Amsterdamse wethouder Sofyan Mbarki en de Arnhemse burgemeester Ahmed Marcouch.

De cijfers tonen bovendien dat betrokkenheid niet vanzelfsprekend is. In 2018 ging iets minder dan de helft van de Amsterdammers met een migratieachtergrond stemmen. ‘Als gevestigde partijen nauwelijks ruimte bieden aan de belangen van Nederlanders met een migratieachtergrond, kiezen veel mensen ervoor om niet te stemmen’, zegt onderzoeker Zeki Arslan, een van de auteurs van de bundel over migrantenkiesrecht. ‘Dat gevoel van niet gehoord te worden zien we vooral bij de jongere generatie. De uitsluiting en discriminatie die zij ervaren, spelen daarin mee.’

Het gebrek aan representatie op het hoogste niveau is het gevolg van een dieper probleem

Fatima Oulad Hadj vertelt dat ze als Statenlid voor de PvdA hard haar best doet om mensen bij de politiek te betrekken, maar dat een kabinet met vrijwel alleen witte bewindslieden dit wel erg moeilijk maakt. ‘Partijen die spreken over inclusiviteit en verbinding zetten hiermee een beeld neer dat voor veel Nederlanders vooral afstand uitstraalt’, zegt zij.

Het gebrek aan representatie op het hoogste niveau is het gevolg van een dieper probleem. Gevestigde partijen zijn vaak terughoudend als het om echte invloed gaat. Biculturele Nederlanders zijn welkom als raadslid en zichtbaar op kandidatenlijsten. Maar zodra zij hogere posities opeisen – zoals het fractievoorzitterschap, een wethouderspost of een strategische plek op de lijst – ontstaat er spanning.

Jarenlang lukte het gevestigde partijen niet om de stem van biculturele Nederlanders stevig te verankeren in hun machtsstructuren. Zij werden vooral gezien als vertegenwoordigers van hun achterban en als electorale meerwaarde. Wanneer zij nadrukkelijk opkwamen voor thema’s die onder hun kiezers leefden, nam de weerstand toe.

Zo werd voor veel kiezers duidelijk dat een plek op een kandidatenlijst geen garantie biedt voor echte invloed. Het vertrouwen verschoof: niet langer vanzelfsprekend naar gevestigde partijen, maar vaker naar eigen politieke organisaties, lokaal en landelijk, zoals Denk en BIJ1.

Daarmee komen belangrijke vragen op. Zorgen minderhedenpartijen voor meer democratische deelname, doordat zij mensen mobiliseren die zich niet gehoord voelen? Of vergroten zij juist de tegenstellingen, door politiek langs culturele lijnen te organiseren?

Waarschijnlijk is allebei waar. Ze vergroten de vertegenwoordiging en agenderen thema’s die onder hun kiezers leven, maar leggen tegelijk bloot dat traditionele partijen tekortschieten.

Daarom is het belangrijk dat we op 18 maart naar de stembus gaan. Zo zorgen we voor een gemeentebestuur waarin verschillende stemmen doorklinken en waarin zoveel mogelijk inwoners zich herkennen. In onzekere tijden, waarin de democratie wereldwijd onder druk staat, is dat belangrijker dan ooit.

Bijna 8.000 migranten komen in 2025 om op weg naar beter leven

0

Uit nieuwe cijfers van de aan de Verenigde Naties gelieerde Internationale Organisatie voor Migratie (IOM) blijkt dat in 2025 gemiddeld bijna elke dag 21 migranten omkwamen of vermist raakten.

In 2025 zijn wereldwijd ten minste 7.667 mensen omgekomen of vermist geraakt op migratieroutes. De cijfers laten zien hoe groot de crisis is waarmee migranten dagelijks te maken hebben. De IOM roept op om smokkelnetwerken die migranten uitbuiten aan te pakken.

‘Het voortdurende tragische verlies van mensenlevens op migratieroutes is een wereldwijde mislukking die we niet mogen normaliseren’, zegt Amy Pope, directeur-generaal van de IOM. Volgens haar zijn deze sterfgevallen ‘niet onvermijdelijk’ en is actie nodig om veilige en legale routes uit te breiden, zodat gevaarlijke, ‘illegale’ reizen kunnen worden voorkomen.

Deutsche Welle meldt dat het aantal in 2024 nog hoger lag met 9.200 doden of vermisten. Dat was bovendien het hoogste cijfer sinds de IOM in 2014 begon met het registreren van migratiedoden.

Toch meent de IOM dat de werkelijke aantallen ‘significant’ hoger liggen, omdat veel sterfgevallen niet worden geregistreerd. Bovendien krijgen hulporganisaties wereldwijd steeds vaker te maken met bezuinigingen, waardoor minder wordt gedocumenteerd.

Oorlog uitgebroken tussen Pakistan en Afghanistan

0

Langlopende spanningen en schermutselingen tussen Afghanistan en Pakistan zijn vandaag geëscaleerd tot wat de Pakistaanse defensieminister Khawaja Muhammad Asif een ‘open oorlog’ noemt.

‘Ons geduld is op. Nu is er sprake van open oorlog tussen ons en jullie’, zei hij. Dit bericht NU.nl.

Kabul en andere steden, zoals Kandahar in Afghanistan, worden momenteel door de Pakistaanse luchtmacht gebombardeerd. Militaire posten en opslagplaatsen van de Taliban zijn het doelwit, volgens de Pakistaanse defensieminister Khawaja Muhammad Asif.

In een etmaal zijn er minstens 133 Taliban-strijders gedood, aldus een woordvoerder van de Pakistaanse overheid. De Taliban sloegen terug en zouden naar eigen zeggen 55 Pakistaanse militairen hebben gedood. Deze claims zijn niet onafhankelijk bevestigd.

Het boterde al langere tijd niet tussen Pakistan en Afghanistan. Pakistan beschuldigt de Taliban-machthebbers van Afghanistan ervan een veilige haven te bieden aan de Pakistaanse Taliban, een afsplitsing van de Afghaanse Taliban. Daarmee zouden zij ‘terreur exporteren’.

Een aanval van de Taliban op Pakistan op donderdag ontstak de lont in het kruitvat. Pakistan bombardeert er nu op los.

Vorig jaar ging het ook mis, maar toen werd met behulp van Qatar een staakt-het-vuren bereikt. Dat heeft nieuw geweld niet kunnen voorkomen.

Oeigoerse demonstrant aangevallen door Chinees beveiligingspersoneel tijdens Chinees Nieuwjaar

0

Een Oeigoerse activist stelt dat hij op 14 februari tijdens het landelijke Chinees Nieuwjaarsevenement in het stadhuis van Den Haag hardhandig is aangevallen door Chinees beveiligingspersoneel. Volgens hem gaat het om een voorbeeld van ’transnationale repressie op Nederlandse bodem’.

Activist Abdurehim Gheni Uyghur liep tijdens een dansoptreden tussen de stoeltjes van de bezoekers. Hij onthulde een protestbord, waarop stond zei dat Oost-Turkestan weer onafhankelijkheid moest worden. Oost-Turkestan, door de Chinezen Xinjiang genoemd, is op dit moment bezet door communistisch China.

Op beelden is te zien dat hij al gauw werd aangevallen door beveiligers. ‘Ze werkten me hardhandig tegen de grond en hielden me in een nekklem die het ademen bemoeilijkte’, vertelt Abdurehim Gheni Uyghur. ‘Terwijl ik tegen de grond werd gedrukt, kwam een van de functionarissen met zijn gezicht vlakbij het mijne en fluisterde in het Chinees: “Nǐ yīnggāi qù jìzhōngyíng. Nǐ yīnggāi sǐ. Wǒ yào shā sǐ nǐ!’ (‘Jij hoort thuis in de concentratiekampen. Je verdient het om te sterven. Ik ga je vermoorden!’)

Hij noemt het gebruik van het Chinees een bewuste strategie, om omstanders en Nederlandse beveiligers te misleiden. ‘Hierdoor kon hij maximale psychologische terreur uitoefenen, terwijl hij voor de westerse omstanders deed voorkomen alsof hij slechts de ‘orde handhaafde’. Het was een bewuste poging om mij te isoleren midden in een menigte.’

Abdurehim Gheni Uyghur zegt dat zijn rechterbeen tijdens de worsteling ‘met extreme kracht’ werd verdraaid. Hij wordt momenteel behandeld voor pijnklachten aan been, nek en borst. Ook spreekt hij van psychologische gevolgen: ‘Op dat moment voelde ik me niet in het democratische Nederland. Het voelde alsof ik was getransporteerd naar het bezette Oost-Turkistan en naar een Chinees concentratiekamp werd gesleurd. Deze ervaring heeft diep psychologisch trauma veroorzaakt en laat zien dat de lange arm van de Chinese staat ons zelfs in het hart van Europa kan bereiken door middel van geprofessionaliseerd geweld.’

Na het incident heeft hij aangifte gedaan bij de politie. Die heeft de aangifte volgens hem opgenomen en een vervolgafspraak gepland. De activist wil dat alle interne camerabeelden van het stadhuis worden veiliggesteld. ‘Deze beelden zullen precies laten zien hoe ze mij bij mijn ledematen optilden, mijn been verdraaiden en mij tegen de grond hielden terwijl ze hun bedreigingen uitten. Ik eis dat deze video’s als primair bewijsmateriaal worden gebruikt om deze aan de CCP gelieerde aanvallers voor de rechter te brengen.’

Hij benadrukt dat de aanval voor hem persoonlijk zwaar weegt, mede omdat zijn vader in een Chinees kamp is omgekomen. ‘Mijn lichaam is gewond, maar mijn geest blijft ongebroken’, zegt hij. ‘Als we zelfs niet veilig zijn in de zogenaamde ‘Stad van Vrede en Recht’, waar zijn we dan wel veilig?’