Het lijkt alsof er een langspeelplaat in mijn hoofd op volle toeren zijn deuntjes draait. De onderwerpen waar ik me druk over maak, waar ik me voor inzet, zoals armoedebestrijding en het ontoereikende beleid voor werkende mensen met geldstress, of de positie van Nederlanders met een migratieachtergrond, gelijke rechten voor iedereen en, nog persoonlijker, de zoektocht naar mijn dubbelbloed.

Het komt allemaal in een voortdurende loop voorbij wanneer ik naar het nieuws kijk en zie wat er in de wereld gebeurt. Wat politici zeggen, of juist niet. Wat er door de mainstreammedia wordt verteld, welk perspectief de ruimte krijgt, en dus ook welke stem we niet horen.

Soms maakt het me moedeloos. Want waar blijft de verandering, waar blijft het verzet van ons mensen tegen het systeem?

Vorige week is er een vuurwerkbom ontploft bij het landelijk bureau van D66. Nu ben ik politiek actief voor deze partij. Ik zeg het nooit erg uitdrukkelijk omdat ik niet wil dat men mij, of mijn woorden, met hun mogelijke vooroordelen over D66 gaan kleuren.

Dit realiseerde ik me deze week. Dat ik het misschien wel uit angst niet zo expliciet zeg. En dat klopt niet met wie ik wil zijn.

Wat ik wil, is dat meer mensen van kleur, meer vrouwen en meer vrouwen van kleur politiek actief worden. Alleenstaande moeders. Mensen die praktisch geschoold zijn. Ongeacht welke politieke partij zij kiezen.

Wat ik wil, is dat zij naar mij kijken en denken: als zij het kan, kan ik het ook. En dat ze lid worden van een politieke partij, bestuursfuncties gaan vervullen binnen die partij, workshops en talentklassen gaan volgen, zich kandidaat stellen voor de gemeenteraad, voor de Provinciale Staten, voor de Eerste Kamer, voor de Tweede Kamer. Dat zij solliciteren op de functie van wethouder of burgemeester.

En dan werkt een aanslag op het bureau van D66 niet mee, om het even zacht uit te drukken. Maar hoe er vervolgens wordt gereageerd door de media en politici ook niet. Dat het natuurlijk wordt afgekeurd, maar ja, Jetten heeft het er wel naar gemaakt met beleid a, b of c. Vul naar eigen keuze het onderwerp in.

Op het wereldtoneel zie ik dat er steeds minder waarde wordt gehecht aan de wereldorde zoals we die kenden. Met een VN-verdrag, met afspraken over de wereldhandel, afspraken over vrede. We staan erbij en kijken ernaar.

Wij als wereld laten een Trump onderscheid maken tussen Amerikaanse burgers op kleur, op gender en op seksuele voorkeur. Het wissen van de verhalen van zwarte militairen, wetenschappers, mensen.

We accepteren dat hij een democratisch gekozen president ontvoert en deze gevangen zet als een crimineel. Zonder overleg. Zonder het juridische recht om dit te doen. De democratie die Amerika ooit was, zien wij met de dag afbrokkelen.

En dat zie ik ook hier in ons land.

‘Zij vinden dat bepaalde politici moeten uitvoeren wat zij willen’

Steeds meer mensen vinden dat zij meer recht op Nederland hebben dan andere Nederlanders. Dat bepaalde groepen in de samenleving zich moeten aanpassen aan hún normen en waarden. Niet zelden hebben die groepen Nederlanders een kleurtje of een bepaalde religie waarbij vrouwen kunnen kiezen voor het dragen van een hoofddoek. Zij vinden dat bepaalde politici moeten uitvoeren wat zij willen en niet wat is vastgesteld als uit te voeren beleid, vastgelegd in onze wetten.

En dan zie je ook nog eens dat de politie, de media en de politiek anders handelen en reageren op bijvoorbeeld protesterende boeren dan op Black Lives Matter-activisten of mensen die protesteren tegen de genocide in Israël versus pro-Israëlgroepen.

Vorige week mocht ik een bijeenkomst bijwonen waar Jerry Afriyie sprak. Hij gebruikte de term ‘onvoorwaardelijk Nederlanderschap’.

Voor mij persoonlijk valt veel van wat ik belangrijk vind onder deze noemer.

Ik mag lid zijn van D66. Ik mag tegen Zwarte Piet zijn. Ik mag tegen de genocide in Israël zijn. Ik mag voor de Spreidingswet zijn. Ik mag voor een nationale vrije dag op 1 juli zijn.

Ik mag alles zijn wie ik wil zijn, alles denken wat ik wil denken en doen wat ik wil doen, binnen de kaders van de wet. Mijn vrijheid eindigt waar die van de ander begint. En al deze standpunten, visies, leefwijzen of filosofieën veranderen niets aan mijn Nederlanderschap. Ik ben Nederlander. Ook als ik onverhoopt een misstap bega en in de gevangenis terechtkom. Ook als ik, zeer onwaarschijnlijk, een gouden medaille behaal voor kunstschaatsen. En wat mij betreft geldt dit voor alle Nederlanders. Met kleur, met hoofddoek, met keppeltje, met een regenboog.

Een democratie is niet een land waar de meeste stemmen tellen of waar de schreeuwers gelijk krijgen. Een democratie is een systeem waarin ruimte wordt gemaakt voor de minderheid. Maar nimmer is er plek voor uitsluiting, voor discriminatie, voor racisme, voor terreur.

Geen vuurwerkbom maar een debat. En ik hoop op medemenselijkheid terwijl ik ondertussen luister naar de plaat in mijn hoofd.