Communist en interviewer Bob Scholte kan niks met de term ‘witheid’ en heeft kritiek op de intersectionele elite van kleur, die strijdt tegen racisme, discriminatie en ongelijkheid. Bij1, BLM en Omroep Zwart zouden ‘objectief’ te weinig hebben opgeleverd voor ‘de werkende klasse’. Kijk maar naar het aantal zetels van Bij1 in de Kamer. Te weten: nul. En wat doet Omroep Zwart met al die ‘miljoenen aan subsidies’, vraagt hij zich af.

Toen ik hoorde over deze ‘fittie’ op links over ‘klasse of kleur’, was ik eerlijk gezegd niet verrast door de kritiek van Scholte. Gesprekken die hij eerder voerde met Tofik Dibi, waarin hij De Telegraaf prees omdat de krant meer de taal van ‘gewone mensen’ zou spreken, terwijl die krant meerdere malen karaktermoord op Dibi (vanwege Palestina) en anderen heeft gepleegd, waren voor mij al red flags. Toch heb ik hem vanwege zijn harde werk op straat het voordeel van de twijfel gegeven. Ik subsidieer hem nog steeds maandelijks met een kleine donatie aan zijn mediakanaal Left Laser.

Maar het front dat hij heeft geopend tegen ‘woke’ – de meeste mensen die hij hiervan beschuldigt, zoals Simons, hebben zichzelf nooit zo genoemd – is een doodlopende weg als je progressief wilt zijn. Ik zou namelijk graag eerst een klassenanalyse willen zien van ‘die Amsterdamse diversiteitskliek’ en van de omvang en macht van die groep in verhouding tot de rechts-conservatieve, witte elite van Nederland. Daarbij zouden wat mij betreft ook de hypotheekrenteaftrek, boerensubsidies voor megastallen en koloniale roof uit de Oost worden meegenomen in de analyse van historische subsidies.

Als het erop aankomt, voert de werkende klasse vaak een rassenoorlog in plaats van een klassenoorlog

Als je als communist echt zegt te strijden tegen ‘de macht’, moet je dan werkelijk je pijlen richten op mensen als Sinan Cankaya, Sylvana Simons en Jerry Afriyie? Scholte verwijt hun bovendien dat ze geen binding meer hebben met de wijken waar ze vandaan komen en waar Scholte nu zelf ook woont, zoals Rotterdam-Zuid en Transvaal, naast nog een paar andere plekken. Ziet hij hen als klassenverraders omdat ze als mensen van kleur een middenklassepositie hebben bereikt?

Dat ligt namelijk heel dicht bij de witte economische rancune waarmee Nederlanders van kleur te maken krijgen omdat ze een beetje stijgen op de maatschappelijke ladder. Ja, dat kennen we maar al te goed in Nederland, waar we sinds mensenheugenis worden weggezet als subsidieallochtonen. Zijn Nederlandse subsidies dan alleen voor witte Nederlanders?

Scholte krijgt bij Tim Hofman tweemaal de kans om zijn onvrede over de intersectionele elite van kleur (oftewel ‘woke’) te ventileren. Bij het eerste gesprek dacht ik echt: begrijpt ‘de werkende klasse’, die weliswaar geen ‘wokelogie’ heeft gestudeerd, dan wel wat de ‘marxistische dialectiek’ van de machtsverhoudingen inhoudt, een begrip dat Scholte veelvuldig gebruikt?

Terug naar witheid. Wat me opviel, is dat Scholte gekke bekken trok bij het gebruik van die term, waar hij naar eigen zeggen niks mee kan in de klassenstrijd. Maar het is ook voor de werkende klasse heel simpel uit te leggen: hoe hoger je komt, des te blanker het wordt. Ook het gesprek tussen Hofman en Scholte is daar een uiting van. Dat er tegenwoordig een paar duiders van kleur bij de omroep zitten, doet daar niks aan af. Bij Pauw & De Wit is het nog steeds witheid die de toon bepaalt.

Goed, Scholte wil de belangen van de werkende klasse dienen. Maar wat als die werkende klasse racistisch is en het racistische vuile werk moet opknappen in een rassenoorlog, zoals tijdens de Eerste en Tweede Wereldoorlog is gebeurd? Toen hebben honderdduizenden Turkse en Koerdische mensen hun Armeense klassenbroeders vermoord in historisch Armenië. En Duitse nazi’s hebben hetzelfde gedaan met hun Joodse klassenbroeders tijdens de Holocaust. Duizenden Nederlandse arbeiders juichen de genocide in Gaza met Israëlische vlaggetjes op hun socialemedia-accounts toe. Scholte doet zelf verslag van nazi’s die dat dunnetjes willen overdoen in Nederland. Klassenverwantschap gaat dat niet tegenhouden.

Je kunt een hoge dunk hebben van de klasse, maar als het erop aankomt, voert de werkende klasse vaak een rassenoorlog in plaats van een klassenoorlog. Ook een communist moet begrijpen dat klassendenken een utopie kan zijn die het vaak aflegt tegen de etnische rancuneleer. We zien dat ook in Oekraïne, waar de zogenoemde werkende klassenbroeders van Oekraïne en Rusland elkaar afslachten in de loopgraven. De kans dat de Derde Wereldoorlog opnieuw uitmondt in een rassenoorlog, is groter dan de kans dat het proletariaat een klassenstrijd voert. Het negeren van witheid helpt niet om ons daarvoor te behoeden.