Vrede. Wie wil het niet? We zouden het liefst allemaal met elkaar in vrede leven. De mensen die zich op dit moment in een oorlog bevinden al helemaal. De murw gebeukte bevolking van Oekraïne, die al ruim vier jaar zucht onder Russische agressie en oorlogsvoering, wil niets liever. Maar is het willen van vrede in Oekraïne op dit moment wel wat nodig is? Want wanneer de agressie van één kant komt, namelijk de Russische, dan kan het zijn dat het streven naar vrede niet zozeer een goede daad is, maar eerder een vorm van verraad.

Op 27 september vindt op de Dam het Nationaal Vredesprotest Stop de Oorlogskoorts plaats. Het is een initiatief van verschillende maatschappelijke organisaties, waaronder de Landelijke Studentenvakbond LSVb, dat gesteund wordt door sommige politieke partijen, met name door de SP. Het is vooral een links initiatief dat zich keert tegen de verhoogde defensie-uitgaven en de herbewapening, en tegen de bezuinigingen op sociale zekerheid die daar het gevolg van zijn.

Op zich allemaal punten waar je zeker over kunt discussiëren. Want inderdaad, de investeringen in defensie brengen bepaalde maatschappelijke kosten met zich mee. Debat daarover is goed en noodzakelijk. Dit initiatief had dus mooi kunnen zijn, ware het niet dat dit nobel lijkende streven naar vrede ook gepaard gaat met victim blaming, namelijk de oorlog in Oekraïne in de schoenen schuiven van Oekraïne, het willen appeasen van Rusland middels diplomatie – iets wat Rusland systematisch afhoudt – en een diepgewortelde afkeer van het zogeheten ‘imperialistische Westen’.

Want het probleem van Stop de Oorlogskoorts is dat het dezelfde fout maakt die de vredesbeweging in Nederland en Europa al decennialang maakt, namelijk het Westen portretteren als imperialistisch, fout en eenzijdig schuldig aan alle oorlogen en conflicten in de wereld. Hierdoor sluit men de ogen voor het feit dat ook niet-westerse landen als bijvoorbeeld Rusland en China, maar ook bijvoorbeeld Turkije of Iran, hun eigen vormen van imperialisme kennen. Maar imperialisme – volgens de ‘vredesbeweging’ – dat zijn wij, en niet de ander. Alleen wij zijn schuldig aan oorlog. Anderen zijn hoe dan ook slachtoffer.

Het Westen móét volgens hun ideologie wel fout zijn

Deze manier van redeneren leidt ertoe dat de op het eerste gezicht sympathiek lijkende vredesdemonstranten met een totaal verknipte blik kijken naar de oorlog in Oekraïne. Volgens hen is dit geen conflict waarbij de agressor Rusland uit imperialistische overwegingen het bestaan van Oekraïne probeert uit te wissen, maar een door westerse NAVO-agressie veroorzaakte oorlog waar Rusland het slachtoffer van is, waardoor het wel terug moest slaan naar Oekraïne.

Linkse pro-vredesdemonstranten zijn zo doordrongen van anti-westerse progressieve zelfhaat dat ze niet in staat zijn om in Oekraïne goed van fout te onderscheiden. Het Westen móét volgens hun ideologie wel fout zijn. En Russische agressie past simpelweg niet in dat narratief. Het gevolg is niet alleen dat het arme Oekraïne door de ‘vredesbeweging’ wordt opgeofferd, maar ook dat wij hier in de rest van Europa in het zogenaamde nobele streven naar vrede riskeren blootgesteld te worden aan de immer toenemende Russische agressie.

En hier is het waar het streven naar vrede een vorm van verraad wordt. De reden dat we ons nu zo aan het herbewapenen zijn, is niet omdat we oorlog willen. Decennialang werd er in Europa bezuinigd op vrede omdat we hoopten in een betere wereld te kunnen leven. De reden dat we nu weer opnieuw moeten investeren in defensie, is omdat we geconfronteerd worden met een ongekende Russische agressie en oorlogsdreiging, een nog grotere dan gedurende de Koude Oorlog. Onszelf opnieuw bewapenen is dan pure noodzaak om deze dreiging af te kunnen wenden.

Want wie de geschiedenis kent, weet dat het streven naar vrede door Poetin en Rusland gezien wordt als een teken van zwakte. En juist die zwakte kan verdere agressie uitlokken. Alleen op het moment dat we sterk genoeg zijn om die Russische dreiging te kunnen weerstaan, zijn we wellicht in staat om deze af te wenden. Herbewapenen is op dit moment dan ook pure noodzaak. Voor onze eigen veiligheid en om het aan systematische Russische agressie blootgestelde Oekraïne bij te staan. Laten we degenen die zich hiertegen keren bij de naam noemen. Het streven naar vrede is gewoon een ordinaire vorm van verraad.