Leve de Belgen! Zelden hebben ze vermoedelijk op zoveel internationale sympathie kunnen rekenen als toen de Rode Duivels moesten aantreden tegen het Trump-team, waarvan de steraanvaller door de dictator van de FIFA op last van zijn Amerikaanse mededictator van een schorsing werd gevrijwaard. Het zou voldoende reden moeten zijn om de eerste af te zetten. Bij de tweede had dat allang moeten zijn gebeurd.

De Amerikanen werden met 4-1 van de mat geveegd – een welverdiende oorvijg voor beide maffiabazen, die menen zich alles te kunnen veroorloven en daar nog trots op zijn ook.

De Belgen in de rol van de stripheld Asterix, als het Gallische dorpje dat de Amerikaanse imperator weet te weerstaan. Als deze inderdaad dankzij Infantino straks de wereldbeker uit mag reiken, dient de kampioen die welgemikt op de lange tenen van Julius Trump te smijten, zoals de Gallische held Vercingetorix in de populaire strip zijn wapens op de tenen van Julius Caesar deed.

Met de feestelijkheden rond de 250-jarige onafhankelijkheid van de VS, die Trump geannexeerd had om die tot een persoonlijk feestje voor zijn 80ste verjaardag om te bouwen, wil het intussen niet zo vlotten. De paus is demonstratief naar Lampedusa afgereisd om vreemdelingen en vluchtelingen een hart onder de riem te steken.

De grasmatten in Washington, waar de Trumptator zijn aanhang naartoe had willen zien stromen, blijven ook overigens pijnlijk leeg. Dat krijg je als een autorit uit de Mid-West onbetaalbaar wordt als gevolg van fors gestegen benzineprijzen nadat je je door Netanyahu in een uitzichtloze agressieoorlog tegen Iran hebt laten lokken, waar een succesvolle deal als bekroning een illusie blijft.

Dat krijg je als een autorit uit de Mid-West onbetaalbaar wordt als gevolg van fors gestegen benzineprijzen

Het WK blijkt een propagandistische flop – het aantal bezoekers blijkt amper tien procent van wat het Amerikaanse regime dit voorjaar nog voorspelde, en de toeristenmarkt is ingestort. Dat krijg je als je je eigen racisme via een barbaarse grenspolitie laat botvieren en luid blijft verkondigen dat je per se Canada en Groenland wilt hebben om Amerika letterlijk groter te maken. Dan komen de inwoners daarvan echt niet vrijwillig bij jou op bezoek.

Omgekeerd vluchten nu wetenschappers van naam het land uit, naar Canada, Europa en alle andere door Trump luidkeels geminachte ‘bondgenoten’, omdat ze zich niet willen laten dicteren wat ze in toekomstige publicaties moeten neerpennen door een man die amper in staat is de inhoud van één A4’tje te bevatten en te onthouden.

Onderzoek naar gender, racisme, slavernij, klimaat en nog wat Trump en trawanten onwelgevallige thema’s wordt verboden. Zijn electorale grondtroepen struinen als christelijk equivalent van de Iraanse ayatollahs bibliotheken af naar ‘zondige’ geschriften die niet met hun benepen wereldbeeld sporen. Het ‘grote’ Amerika van de Republikeinen is vooral de natte droom van fascisten en fundamentalisten.

In zijn grenzeloze narcisme met bijbehorende zelfbewieroking is Trump daarbij honderdmaal weerzinwekkender dan zijn Europese geestverwanten, zoals hij ook in schaamteloze corruptie Le Pen, Farage en zelfs wijlen Berlusconi verre overtreft.

Hoe is het mogelijk dat Trump in de VS zover komt als hij komt – veel verder en veel makkelijker dan een Trump in Europa zou lukken? Dat zit hem niet alleen in de vergaande politisering van het hele staatsbestel – van ambtenarij, diplomatieke dienst en hooggerechtshof – in combinatie met de enorme presidentiële almacht, maar ook in de daarmee samenhangende politieke mentaliteit.

De VS zijn een land van uitgesproken winnaars en verliezers, waar bijvoorbeeld Nederland meer een remisesamenleving is. Dat valt niet los te zien van de Amerikaanse verabsolutering van de ‘wil van het volk’, waarbij de democratie op de rechtsstaat botst.

Simpel gezegd: democratie gaat over de wil van de meerderheid, de rechtsstaat over de bescherming van de minderheid tegen de willekeur van de meerderheid. Dat vergt onafhankelijkheid van de rechterlijke macht – in veruit de meeste Amerikaanse staten worden evenwel sheriffs en officieren van justitie gekozen, en rechters vaak eveneens.

Met een beroep op zijn democratisch mandaat acht Trump zich daarom zelfs niet aan de grondwet gebonden, onder het motto: ook ik ben gekozen door het volk, dus ik mag namens het volk doen wat ik wil.