‘Net in Jeruzalem gesproken met premier Netanyahu’, schrijft Wilders op X. ‘Ik heb hem verteld dat hij in één jaar – door Hamas te vergruizen, Hezbollah te verpulveren en Iran fors te verzwakken – meer heeft gedaan om (internationaal) terrorisme te bestrijden dan de EU in de laatste zeventig jaar!’
De PVV-leider is afgereisd naar Israël voor een tweedaags bezoek met een drukke agenda, waarin hij meerdere Israëlische bestuurders ontmoet. Zo heeft hij al een foto gedeeld met Gila Gamliel, de Israëlische minister van Wetenschap en Technologie. Ook heeft hij gesproken in de Knesset, waar hij Benjamin Netanyahu een ‘Joodse held’ noemde.
Waar Wilders spreekt over een strijd tegen terreur en Joodse heldhaftigheid, zien critici een verheerlijking van genocide in Gaza. ‘Is dat niet strafbaar?’ reageert een twitteraar. ‘Op deze video is te zien hoe het Israëlische leger vanochtend tientallen Palestijnse mannen ontvoert uit een school in het noorden van Gaza, nadat ze hun kleren moesten uittrekken. En Geert Wilders zag dat het goed was’, merkt een ander op.
Ook de foto die Wilders heeft gedeeld met de Israëlische premier Netanyahu, tegen wie een arrestatiebevel van het ICC loopt wegens oorlogsmisdaden, roept veel reacties op. ‘Hoezo de Nederlandse vlag? Zit hij daar namens ons met een oorlogsmisdadiger? Beschamend dit,’ reageert de fractievoorzitter van GroenLinks Amsterdam, Imane Nadif.
Wilders wil naar eigen zeggen Israël een hart onder de riem steken in een vijandige regio, maar provocatie lijkt eveneens een van zijn doelstellingen. Zo bezocht hij ook bezette Palestijnse gebieden, waarmee hij de verdere kolonisatie van Palestina impliciet ondersteunt.
Volgens de NOS heerst er ‘irritatie’ binnen het kabinet over de reis van Wilders, al lijkt de reactie verder gelaten. Minister van Buitenlandse Zaken Caspar Veldkamp erkent dat het bezoek aan bezet Palestijns gebied ‘haaks’ staat op het regeerprogramma, maar parlementsleden zouden ‘wel vaker het buitenland’ bezoeken.
‘Israël blijft de goede vriend van Nederland,’ aldus Veldkamp. Kennelijk ook wanneer ‘die vriend’ van genocide wordt beschuldigd. Volkskrant-columnist Marcia Luyten windt er geen doekjes om vandaag, ‘Het kabinet steunt het land dat nu te boek staat als genocidepleger’, schrijft zij, ‘leg dat later maar eens uit.’
De rechter heeft de minderjarige jongen die politicus Thierry Baudet vorig jaar met een bierfles op het hoofd sloeg, veroordeeld tot een celstraf van 109 dagen. Ook moet hij een onvoorwaardelijke werkstraf van 80 uur uitvoeren. Dat meldt website de Rechtspraak.
De rechter heeft de jongen veroordeeld voor poging tot zware mishandeling ‘met voorbedachten rade’. De dader zou het niet eens zijn met de opvattingen van de omstreden leider van Forum voor Democratie. Daarom zou hij met opzet naar de bijeenkomst van de partij zijn gegaan om de orde te verstoren.
In het filmpje van het incident is te zien dat hij een paar keer uithaalt naar Baudet. Hij wordt daarna meteen door andere mensen in de kroeg overmeesterd.
Het was toen niet de eerste keer dat Baudet werd geslagen. Een maand eerder werd hij door een Oekraïner ook al op het hoofd geslagen (met een paraplu), vanwege zijn pro-Russische standpunten. ‘Tegen fascisme en Poetin,’ schreeuwde de dader toen.
Als de term game changer in de geopolitieke context ergens op slaat, dan is het de huidige situatie in Syrië. De snelle ineenstorting van het Syrische regime slaat een grote bladzijde om in het door onrust geteisterde Midden-Oosten. Het opent de deur voor onvoorziene gevolgen, enorme kansen en grote risico’s.
Het kwam als een schok. Maar het meest betekenisvolle deel van de schok komt van de Syriërs, die enorm hebben geleden onder het regime, vooral in de dertien jaar durende burgeroorlog, en al diegenen die moesten vluchten.
Het is vergelijkbaar met de vreugde die Oost-Duitsers in 1989 ervoeren. Filosoof Karl Löwith bedacht de term ‘nu uit het niets’. Hij gebruikte deze uitdrukking om de paradox samen te vatten van hoe historische transformaties vaak onverwachts ontstaan, schijnbaar uit het niets, ondanks dat ze geworteld zijn in diepere historische contexten.
Op het moment dat ik dit schrijf, is het algemene beeld nog steeds in beweging. Maar een van de eerste kwesties die in me opkomt, is de situatie van de vluchtelingen. Deze crisis is nog steeds een van de grootste noodsituaties op het gebied van ontheemding wereldwijd. Sinds het begin van de Syrische burgeroorlog in 2011 zijn meer dan dertien miljoen Syriërs ontheemd geraakt. Dit totaal omvat ongeveer zeven miljoen mensen die naar het buitenland zijn gevlucht en nog eens zeven miljoen intern ontheemden binnen Syrië.
Buurlanden zoals Turkije, Libanon, Jordanië, Irak en Egypte hebben de meerderheid van de Syrische vluchtelingen opgenomen, waarbij alleen Turkije al meer dan vier miljoen mensen opvangt. Daarnaast hebben ongeveer 1,3 miljoen Syriërs asiel aangevraagd in Europa en andere regio’s.
Nu er een nieuwe tijd aanbreekt, ligt er voor alle genoemde landen een opdracht. Zij hebben er baat bij om de weg vrij te maken voor de vluchtelingen om veilig naar hun huizen terug te keren. De belangen van de Europese Unie in Syrië draaien om migratie, veiligheid en regionale stabiliteit. Een stabiel Syrië na Assad zou migratiestromen kunnen verminderen, waardoor de EU minder kan gaan investeren in noodhulp en meer in programma’s voor de langere termijn.
Dit komt overeen met de groeiende binnenlandse politieke druk in EU-landen om migratie in te dammen. Het is ook cruciaal, omdat een groot deel van de winst van extreemrechts in die landen te maken heeft met de komst van Syrische vluchtelingen. Turkije gebruikt de grote stroom van vluchtelingen als een middel voor politieke chantage.
Een verwant probleem heeft te maken met de gevangengenomen jihadisten – gelinkt aan ISIS – in door Koerden gecontroleerde gebieden in Noord-Syrië. Velen van hen hebben de Nederlandse, Deense, Britse of Franse nationaliteit. Hun lot zal meespelen bij pogingen van Europa om de regionale veiligheid te versterken, wat uiteindelijk de risico’s van polarisatie en religieus gedreven geweld binnen Europese landen zal verlagen.
Turkije zal er zeker op gericht zijn om de vluchtelingen terug te sturen naar de ‘bevrijde’ gebieden
Veel heeft te maken met de aspiraties van de Turkse president Erdogan. Nu het toekomstige bestuur van Syrië open ligt, staat Turkije op het punt een centrale rol te spelen bij het vormgeven van het politieke kader na Assad. De invloed van Ankara onder Syrische jihadistische groeperingen maakt dit land tot een belangrijke speler in de transitie van Syrië.
Er is nu onvermijdelijk veel speculatie over hoe Turkije als winnaar uit de bus zou kunnen komen na de val van het Assad-regime. Maar dat is misschien voorbarig. Als er één speler is wiens routekaart onduidelijk is, dan is het Turkije wel. Ankara heeft de ontwikkelingen tot nu toe verwelkomd. Het houdt afstand tot de SDF, de militante organisatie die de noordoostelijke kant van Syrië controleert, met minstens honderdduizend strijders, die vooral Koerdisch en seculier zijn.
Er is echter één aspect dat echt welkom is voor Erdogan en zijn regeringspartij, de AKP. Turkije herbergt meer dan vier miljoen Syrische vluchtelingen, wat een aanzienlijke sociale en economische last vormde. De anti-vluchtelingenmentaliteit is wijdverbreid onder het electoraat en verklaart voor een groot deel de afname van de populariteit van de AKP. Het plan zal er zeker op gericht zijn om de vluchtelingen terug te sturen naar de ‘bevrijde’ steden en plattelandsgebieden waar ze vandaan kwamen. Hoe eerder hoe beter. Dit zou, zo hoopt Erdogan, de rol van Turkije als dominante regionale macht versterken.
Maar het kan ook makkelijk misgaan. Zoals Steven Cook, een expert op het gebied van het Midden-Oosten bij de Council of Foreign Relations, opmerkte: ‘Een terugkerend kenmerk van Turkse uitstapjes naar het Midden-Oosten is dat, hoezeer Erdogan ook aandringt op de culturele affiniteit tussen Turkije en de Arabische wereld, de Turkse leider heeft laten zien dat hij de lokale en regionale politiek niet kan begrijpen. Het is helemaal niet duidelijk of Erdogan en zijn adviseurs volledig voorbereid zijn op de nieuwe realiteit van Syrië.’
Zal Erdogan zijn hand overspelen? Gezien zijn verleden is dat waarschijnlijk. De VS, die dit aanvoelen, geven al signalen af dat ze de Koerdische militie van YGP/ PYD in het noorden zullen beschermen. Voor de EU zou de rode lijn ook hiermee in overeenstemming moeten zijn, want een ineenstorting van de Koerdische controle zou betekenen dat ongeveer 73.000 ISIS-leden en hun families vrijgelaten kunnen worden. Minstens tweeduizend van hen zijn EU-onderdanen.
Voor de EU is het van cruciaal belang om zich te richten op het faciliteren – via een consistente, welwillende dialoog met Ankara – van een weg voor de vluchtelingen naar huis. Europa zal de internationale inspanningen willen leiden om een nieuw Syrië te vormen op basis van multi-etnische samenwerking.
De wereld werd gisteren wakker met het nieuws dat het regime van Bashar al-Assad is gevallen. Dit markeert het einde van een dictatuur van meer dan vijftig jaar. Maar wat staat het land nu te wachten?
In verschillende steden in de wereld gingen mensen gisteren de straat op. Ook in Utrecht werd de ‘bevrijding van het land’ uitbundig gevierd. Hier en daar werd gediscussieerd over de stappen die nu genomen moeten worden, maar de blijdschap overheerste, vertelt Mahmood al Hussain, onderzoeker Conflict Studies aan de Radboud Universiteit gespecialiseerd in Syrië.
Toch is er nog weinig duidelijk over wat er nu zou moeten volgen. Er is een transitieperiode, waarin moet blijken wie het land gaat leiden. ‘Er zijn veel groepen met verschillende belangen, zowel in het land als bij buitenlandse machthebbers. De vraag is nu of ze in staat zijn om samen te werken’, zegt Wladimir van Wilgenburg, een Nederlandse journalist in Irak die Syrië op de voet volgt.
Verschillende groeperingen
Sinds de burgeroorlog zijn er in Syrië verschillende groeperingen, waarvan sommige autonome regio’s besturen. De belangrijkste van deze groeperingen zijn de Syrian Democratic Forces (SDF), die de autonome regio Noordoost-Syrië besturen, de Syrian National Army (SNA), die een aantal plaatsen aan de grens met Turkije beheerst, en de inmiddels bekende Hay’at Tahrir al-Sham (HTS), die zich tot voor kort ophield in Idlib en nu het land bevrijdt.
Er was in Syrië sprake van een bevroren conflict,’ zegt Al-Hussain. ‘De problemen zijn nooit opgelost, maar er zijn de-escalatiezones ingericht, waar een aantal van deze groepen autonomie kregen. De autonome regio Idlib was zo’n de-escalatiezone.’
Voordat HTS twee weken geleden begon met de ontmanteling van de regeringsgebieden, was het niet altijd koek en ei tussen de verschillende groeperingen, vertelt Al-Hussain. ‘Er waren wel eens ongeregeldheden tussen SNA en HTS. Ze voerden over en weer arrestaties uit, bijvoorbeeld. Maar toen HTS begon met de militaire actie twee weken geleden, leken ze hierin gesteund te worden door de SNA. Turkije steunde de acties niet openlijk, maar hield HTS ook niet tegen.’
Turkije en de Koerden
De grotere uitdaging voor een centrale overheid ligt dan misschien ook ergens anders. Een belangrijke vraag is wat er met de autonome regio van de SDF gaat gebeuren, merkt Van Wilgenburg op. De SDF wil misschien wel de autonomie behouden. De vraag is of een nieuwe regering in Damascus dit goed vindt. De regio heeft veel olievelden. En het is natuurlijk vooral de vraag of Turkije hiervoor openstaat.
‘Voor Turkije pakken de ontwikkelingen nu erg goed uit’
De SDF regeert sinds 2019 de facto over het gebied ten noorden van de Eufraat, een gebied waar voornamelijk Koerdische Syriërs wonen. De SDF bestaat uit meerdere etnische groepen, maar de YPG, de militaire arm van de beweging, is een Koerdische militie die door Turkije wordt aangemerkt als een terroristische organisatie.
De autonomie van de SDF in de grensregio is ook een doorn in het oog van de Turkse regering. Deze heeft de afgelopen jaren flink zijn invloed laten gelden in het gebied. Het bezette een aantal plaatsen aan de Syrische kant van de grens, en de steun van SNA moet worden gezien als een strategisch keuze om de machtsbalans in de grensregio te beïnvloeden. Dat is niet alleen om de positie van de Koerden te verzwakken; het ziet in de grensregio de ideale bestemming voor Syrische vluchtelingen in Turkije, die het graag zou willen terugsturen.
Syriërs vieren de val van het Assad-regime in Utrecht.
‘Voor Turkije pakken de ontwikkelingen nu erg goed uit’, zegt Van Wilgenburg. ‘Het heeft flink geïnvesteerd in de regio; de Turkse regering heeft dorpen gebouwd en infrastructuur aangelegd. Het kan dit nu makkelijk uitbreiden, de economische banden met Syrië aanhalen en de vluchtelingen terugsturen.’ Dit is als er een centrale overheid in Damascus komt, voegt hij daaraan toe.
Maar er is volgens hem ook wel degelijk kans op een decentrale overheid, waarbij de verschillende autonome gebieden blijven bestaan. Ook in Libië waren er na de val van Muammar al-Ghaddafi parallelle regeringen. In Irak ontstonden na de val van Saddam Hussain hevige sektarische conflicten. Het is nog maar de vraag of de verschillende partijen in Syrië er met elkaar uitkomen.
Stad Manbij
Dat vreedzame samenwerking tussen de Koerden en de SNA niet vanzelfsprekend is, bleek zondagochtend. De stad Manbij nabij Aleppo, waar veel Koerden wonen en die werd bestuurd door de SDF, werd door de SNA belegerd en overgenomen, slechts een nacht na de overwinning op het regime.
Behalve de Koerden en Turken zijn er nog veel andere belangen die een rol spelen in Syrië. Terwijl Rusland en Iran zich snel terugtrokken uit het land, heeft Amerika nog 900 troepen in het noordoosten, waar het de Koerden steunt in de strijd tegen ISIS. Over de risico’s op een hergroepering van ISIS is nog veel onduidelijk. Maar de VS voerden dit weekend de aanvallen op, om te voorkomen dat ISIS in het machtsvacuüm zou stappen. ‘De vraag is wat Trump straks gaat doen. Hij heeft laten weten niets met Syrië te maken te willen hebben, maar er zijn mensen in zijn administratie die goede banden onderhouden met de Koerden in Syrië’, zegt Van Wilgenburg.
Islamitisch bestuur
Daarnaast zijn er grote zorgen over de positie van minderheden in Syrië. Naast de Koerden kent Syrië ook veel religieuze minderheden, zoals christenen, druzen, alawieten en anderen. De zorg over deze minderheden komt voort uit het feit dat HTS zich vroeger lieerde aan Al-Qaida. De kans is groot dat er nu een islamitisch bestuur komt in Syrië, en veel mensen vragen zich af in hoeverre hierbij de vrijheden van minderheden zullen worden gewaarborgd.
‘We leven al heel lang met elkaar in deze regio’
‘HTS heeft zich tot nu toe verzoenend opgesteld. Ze sloten overeenkomsten met minderheden tijdens de militaire operatie. Zo werden twee Koerdische wijken in Aleppo met rust gelaten, hier mocht het zelfbestuur blijven bestaan. Ook de ismaëlitische stad Salamiyya werd gepasseerd, evenals christelijke dorpen in het achterland van Hama’, zegt Al-Hussain.
In een interview met de CNN zei HTS-leider Abu Mohammad al-Jolani hierover: ‘Niemand heeft het recht om minderheden te verjagen of te doden. We leven al heel lang met elkaar in deze regio.’ Hij ontkent niet dat hij een islamitisch bestuur beoogt, maar zegt dat dit zich moet uiten in instituties, en niet in macht voor een persoon of partij. ‘We willen Syrië institutionaliseren.’
Meer eenheid
Volgens al-Jolani is er nu veel meer sprake van eensgezindheid onder de verschillende groeperingen dan tijdens de burgeroorlog. ‘Dit was een chaotische periode, met veel verschillende belangen. Maar in de afgelopen jaren zijn we meer gestructureerd, en zijn de meningen naar elkaar toegegroeid. We werken nu meer samen’, zegt hij in het interview.
Ook is het niet per se HTS die nu de macht zal krijgen, legt hij uit. ‘HTS zal misschien wel worden ontbonden. De groep was geen doel op zich, maar een middel om een doel te behalen, namelijk het opbouwen van Syrië. We zijn maar een van de velen met dit zelfde doel’, zegt hij tegen CNN.
Of deze eenheid inderdaad standhoudt in de komende dagen en maanden zal moeten blijken. ‘Het gaat niet alleen om de minderheden, ook de meerderheid wil een vrij land om in te leven’, zegt Al-Hussain. Het zal dan ook in grote mate afhankelijk zijn van het conflict tussen de Koerden en Turkije, zegt Van Wilgenburg. ‘Dit conflict staat dit in de weg. Alles zou een stuk makkelijker zijn als deze twee vrede zouden sluiten.’
Nederlanders met een islamitische migratieachtergrond stellen dat de overheid moslims niet als gelijkwaardige burgers accepteert. Deze kritiek staat centraal in het Manifest tegen Islamofobie, dat vandaag onder de titel ‘J’Accuse’ aan de Tweede Kamer wordt aangeboden.
Het manifest is duidelijk geïnspireerd door de strijd tegen antisemitisme. De titel ‘J’Accuse’ verwijst naar de beroemde tekst van de Franse schrijver Émile Zola uit de 19e eeuw. Zola gebruikte deze woorden tijdens de Dreyfus-affaire, waarbij een Joodse legerofficier ten onrechte werd beschuldigd van dubbele loyaliteit en als landverrader werd bestempeld, ingegeven door antisemitische vooroordelen.
Volgens de ondertekenaars worden moslims in Nederland op vergelijkbare wijze systematisch verdacht gemaakt, met name door politiek Den Haag en het huidige kabinet, waarin de PVV de grootste partij is.
In het manifest wordt verder een historische context geschetst. ‘Nederlandse bestuurders hebben al meer dan vier eeuwen ervaring met moslims, zowel in de voormalige kolonie Nederlands-Indië, met de grootste moslimbevolking ter wereld, als in Nederland zelf, waar in de afgelopen 50 jaar verschillende moslimgroepen zijn komen wonen. Vandaag de dag is ruim 5 procent van de Nederlandse bevolking moslim. Hoewel de grondwet en internationale verdragen die Nederland heeft ondertekend moslims gelijke rechten garanderen, is dit in de praktijk anders. De Nederlandse overheid is er nooit in geslaagd moslims volledig als volwaardige burgers te laten participeren in de samenleving,’ stellen de ondertekenaars.
Oproep tot erkenning van islamofobie als structureel racisme
De drijvende kracht achter het manifest is Abdou Menebhi, voorzitter van Emcemo, die al meer dan vijftig jaar strijdt tegen racisme in Nederland. ‘We pleiten voor de formele erkenning van islamofobie als vorm van structureel racisme. Daarnaast willen we een Nationaal Coördinator Islamofobiebestrijding, naar het voorbeeld van de Nationaal Coördinator Antisemitismebestrijding. Aanvallen op moslims, moskeeën en islamitische scholen moeten beter geregistreerd worden, zodat de omvang duidelijk wordt, en scholen moeten aandacht besteden aan moslimhaat’, zei Menebhi onlangs tegen de Volkskrant.
Het manifest benadrukt de zorgen van veel moslims, vooral nu extreemrechtse partijen in veel landen meer macht krijgen. ‘Deze ontwikkeling heeft in verschillende landen geleid tot een intensivering van islamofobe uitingen en geweld. Uit verschillende onderzoeken weten we al langer dat een meerderheid van de Nederlandse moslims discriminatie ervaart’, staat in het document.
Verwijt aan het kabinet
Het manifest richt scherpe kritiek op het nieuwe kabinet:
‘We hebben er geen enkel vertrouwen in dat het onder het nieuwe kabinet beter zal worden. Dit kabinet, officieel onder leiding van premier Schoof, wordt feitelijk aangestuurd door Geert Wilders, de leider en het enige lid van de Partij voor de Vrijheid (PVV). Sinds haar oprichting heeft deze partij het inperken van de rechten van moslims als belangrijkste agendapunt. De PVV omarmt de omvolkingsmythe en heeft vele voorstellen gedaan om moslims ongelijk te behandelen, zoals het sluiten van moskeeën en islamitische scholen, het verbieden van de Koran en de ‘kopvoddentaks’. Het beledigen van moslims is in de politiek bijna salonfähig geworden.’
Eisenpakket
Het manifest bevat een uitgebreid eisenpakket, gericht aan alle Nederlanders, scholen, maatschappelijke organisaties en particulieren. De volledige lijst van 18 punten omvat onder meer:
Respecteer artikel 1 van de grondwet en waarborg gelijke rechten voor iedereen, ongeacht sekse, huidskleur, seksuele gerichtheid, herkomst of geloof.
Spreek je uit tegen iedere vorm van haat, racisme en uitsluiting in het publieke debat en op sociale media.
Dring aan op formele erkenning van islamofobie als structureel racisme.
Neem stelling tegen institutionele en dagelijkse vormen van islamofobie, met extra aandacht voor discriminatie van moslima’s.
Stel een Nationaal Coördinator Moslimhaat/Islamofobie aan.
Eis snelle en adequate reacties op islamofobe incidenten door politie en justitie.
Stimuleer gemeentelijke overheden om de veiligheid van islamitische burgers en gebouwen te garanderen.
Bevorder dialoog en verbinding tussen moslims en niet-moslims.
Stimuleer onderzoek naar islamofobie.
Bevorder sollicitatieprocessen die vrij zijn van vooroordelen en train recruiters hierin.
De lijst bevat daarnaast voorstellen voor bewustwording in media, scholen en de culturele sector, en roept op tot een gezamenlijke aanpak om islamofobie effectief te bestrijden.
Als er een prijs zou bestaan voor de meest onsympathieke gemeente van Nederland, dan zou het Westland een grote kanshebber zijn. Het gemeentebestuur onderscheidt zich door mentale geborneerdheid, onverschilligheid jegens andermans gevoelens, een stuitend NIMBY-egoïsme en totale desinteresse in de rest van de wereld – tenzij men daar naar goed Hollands gebruik goed aan kan verdienen. Niet toevallig komt de gemeente de laatste tijd vaak negatief in het nieuws.
Conform het hedendaagse managersdenken leidt dat niet tot zelfreflectie en gedragsverbetering, maar tot een beschuldigende vinger naar ‘de linkse media’ van fractievoorzitter Remmert Keizer van GemeenteBelang West en een dure pr-campagne. Liefst 1,1 miljoen wil de gemeente besteden om haar imago op te vijzelen. De ‘merknaam Westland’, aldus VVD-wethouder Anko Goudswaard in het daarbij behorende bedrijfsjargon, heeft een impuls nodig, opdat overal het ‘goede verhaal’ wordt verteld – tot in de internationale media toe.
Kern van het Keizer-denken: we doen het al altijd zo en hebben schijt aan de rest. Vandaar de bekogeling van Kick Out Zwarte Piet-betogers met vuurwerk op 19 november 2023 in het dorp De Lier, getuige de verkiezingsuitslag de week daarop in eigen ogen vast een bolwerk van ‘joods-christelijke Nederlandse cultuur’. Westland is ook een van de gemeentes waar diezelfde welopgevoede vertegenwoordigers van de joods-christelijke Nederlandse cultuur met Oudjaar traditioneel uit hun dak gaan.
U weet, dit gebeurt in het kader van de door Dilan Yesilgöz in als mooie Hollandse traditie verdedigde nationale vuurwerkgekte, die de belaagde politie elk jaar met doodsangst vervult. In Zutphen staat nu een aantal van zulke Oudjaarsterroristen uit de Betuwse Biblebelt terecht.
We verdienen goed aan die sloebers, maar we willen ze niet als buren hebben
Waar de Amsterdamse belagers van racistische Israëlische hooligans enige weken terug van de regeringspartijen te horen kregen dat zij onvoldoende de ‘Nederlandse waarden’ onderschreven, is het stilzwijgen van PVV, VVD, BBB en SGP over die Nederlandse waarden in dit geval oorverdovend. Geen wonder, want dit zijn voor een groot deel (de kinderen van) hun kiezers. Ook in Westland scoorden deze vier partijen tezamen ruim boven de zestig procent.
Het gemeentebestuur van Westland heeft weinig boodschap aan de Nederlandse wet, gezien de evidente obstructie in 2022 bij de oprichting van een islamitische basisschool, en recent de openlijk aangekondigde weigering de spreidingswet uit te voeren: Ter Apel kan wat het Westland betreft gewoon stikken. De problemen van de rest van het land: niet ons probleem.
Wie wel welkom zijn, zijn via obscure constructies geworven arbeidsmigranten – althans, tot op zekere hoogte. De in het Westland breed aanwezige tuinbouw behoort tot die sectoren van het agro-industriële miljardencomplex waar de in 2020 door de commissie-Roemer geconstateerde misstanden met buitenlandse werknemers het grootst zijn. Aan het aanpakken daarvan schort het hier nog steeds; met de meeste aanbevelingen van Roemer is weinig gebeurd.
Dat komt mede door de immense materiële belangen van de tuinbouw bij goedkope slavenarbeid, die in de BBB hun parlementaire buikspreekpop hebben gevonden. Dat de hoofdsponsor van de VVD bij de laatste Kamerverkiezingen, Otto Workforce, eveneens tot in de nek in deze dubieuze constructies zit, zal ook niet zonder beleidsmatige gevolgen zijn. Voor wat hoort wat.
Slechts tot op zekere hoogte welkom: wel de lusten, niet de lasten – dat is de kern. Voor hun huisvesting voelt zich noch de sector, noch de gemeente bijster verantwoordelijk. Tien procent van de inwoners van buurgemeente Den Haag bestaat daardoor uit arbeidsmigranten die in het Westland werkzaam zijn en, over de eigen gemeentegrens geschoven, in kwetsbare oude stadswijken terechtkomen. Daar liggen de lasten van de glastuinbouw, niet bij de winstmakende bedrijven zelf: we verdienen goed aan die sloebers, maar we willen ze niet als buren hebben.
Het herinnert aan de mentaliteit van hun koloniale equivalent van voorheen, de slavenhouders in Suriname. Die wilden wel graag aan de slavenarbeid verdienen waarmee zij hun kapitale villa’s konden bekostigen, maar hielden de hutjes van hun arbeidskrachten zélf graag ver uit het zicht. Ook dat vormde, niet anno 2024, maar anno 1824, indertijd inderdaad een sprekend onderdeel van de joods-christelijke Nederlandse cultuur.
De nieuwe NPO-serie De Toeslagenaffaire rijt oude wonden open binnen de Belastingdienst.
Medewerkers zijn niet blij met de serie, omdat deze volgens hen een ‘vals beeld’ schetst. Dat meldt RTL Nieuws.
In de serie staat het verhaal van de slachtoffers van het toeslagenschandaal centraal. Van de ene op de andere dag komen toeslagenouders in het kille vizier van een nieuw team binnen de Belastingdienst, het Combiteam Aanpak Facilitators (CAF). Dit team lapt alle regels aan zijn laars bij de opsporing van fraude en maakt zelfs gebruik van etnisch profileren op basis van afkomst.
Duizenden Nederlandse ouders met een migratieachtergrond verliezen hun baan, huis en zelfs hun relatie. Zij worden jarenlang onterecht beschuldigd van fraude, waardoor ze geen recht meer hebben op kinderopvangtoeslag en niet meer kunnen rondkomen.
De serie schetst een schokkend beeld, mede omdat de Belastingdienst op onwettige wijze Nederlanders met een migratieachtergrond lijkt te hebben aangepakt.
Volgens RTL Nieuws is er op een intern kanaal van de Belastingdienst ‘veel kritiek’ geuit. ‘Betrokken collega’s herbeleven alle pijn, het onrecht en de stress die ze tot op de dag van vandaag meedragen in hun dagelijkse bestaan,’ staat daar te lezen.
Geen enkele medewerker van de Belastingdienst is ontslagen of strafrechtelijk vervolgd voor zijn of haar betrokkenheid bij de toeslagenaffaire, waarin sprake was van institutioneel racisme.
Oud-SP-Kamerlid Renske Leijten lijkt weinig sympathie te hebben voor de ‘pijn’ van de belastingmedewerkers. ‘Goh. Waarom zou toch die afwikkeling zolang duren?’ reageert ze cynisch op X.
‘Het is problematisch dat mensen Joden identificeren met wat Israël doet. Dat is een vorm van antisemitisme. Maar het is moeilijk om die vorm van Jodenhaat te bestrijden als ook de mensen die hiertegen ageren Israël en de Joden vereenzelvigen.’
Aan het woord is David Wertheim, cultuurhistoricus en auteur van het boek Waar gaat het over als het over Joden gaat? waarover we hem in 2022 interviewden. Wertheim maakt zich grote zorgen over de inflatie van het begrip antisemitisme. ‘Dat is nu, in deze tijd, een reëel gevaar. Kijk naar de pro-Israëlische demonstratie van CIDI en Christenen voor Israël van vorige week donderdag. Het was een demonstratie tegen antisemitisme, zeiden ze, maar het stikte er van de Israëlische vlaggen en leek zo ook een solidariteitsbijeenkomst voor Israël. Hierdoor wordt het in de praktijk steeds moeilijker om kritiek op Israël en antisemitisme van elkaar te onderscheiden. Ook de Israëlische premier Benjamin Netanyahu noemt alles wat tegen hem is antisemitisme, zoals recent het arrestatiebevel dat tegen hem is uitgevaardigd door het Internationaal Strafhof.’
Vergelijkingen tussen Israël en nazi-Duitsland
Het bestrijden van antisemitisme wordt moeilijk gemaakt, omdat er nu verwarring is ontstaan over wat het precies is, aldus Wertheim. De verwarring wordt versterkt door de problematische IHRA-definitie van antisemitisme van de International Holocaust Remembrance Alliance, vervolgt hij. ‘Er staat ook veel goeds in, maar er staan twee dingen in die ik moeilijk vind. Ten eerste ziet de IHRA-definitie het ontkennen van het recht op zelfbeschikking voor de Joden als een vorm van antisemitisme. Dit zorgt voor veel onduidelijkheid. Bedoelen ze hiermee Israël? Ben je antisemiet als je wilt dat het gebied van de rivier tot de zee één bi-nationale staat is? Ik denk dat die positie op zijn minst legitiem moet zijn, zonder dat je het stempel antisemiet opgeplakt krijgt. Ten tweede ziet de IHRA-definitie vergelijkingen tussen Israël en nazi-Duitsland als antisemitisch. Ik vind zulke vergelijkingen smakeloos, maar wel dat ze moeten vallen binnen het recht op vrije meningsuiting. Bovendien maken sommige politici in Israël hun tegenstanders regelmatig uit voor nazi’s. Zijn de politici die dit doen ook antisemitisch?’
‘De reactie van het kabinet was te gretig, te prematuur’
Wertheim heeft moeite met de reactie vanuit de politiek en vanuit diverse media op de rellen in Amsterdam van 7 november tussen Maccabi-supporters en Amsterdammers. ‘Er zijn wel erg snel conclusies getrokken, over hoe groot het probleem was, wie hiervoor verantwoordelijk waren, enzovoort. Ik vind dat we eerst het onderzoek moeten afwachten. Het kabinet sprak meteen over een integratieprobleem. Als het onderzoek concludeert dat dit daadwerkelijk een rol speelde tijdens de rellen, dan moeten we dit ook niet ontkennen. Maar de reactie van het kabinet was te gretig, te prematuur.’
Karikatuur
De gebeurtenissen in Amsterdam leidden tot een opinieoorlog in de kranten, op blogs en op social media, waarbij mensen hun ideologische tegenstanders antisemitisme verweten, of islamofobie en racisme. Wertheim beziet het allemaal van een afstandje, vertelt hij. ‘In dit soort discussies reageren mensen op de extremen van de andere kant. Daardoor lijkt het alsof er alleen extreme posities zijn. Mensen maken een karikatuur van de tegenpartij, die slechts uit extremisten zou bestaan. En door daar vervolgens weer harde dingen over te zeggen verscherpen ze de tegenstellingen nog meer. Er zijn ook gematigde en genuanceerde geluiden, neem bijvoorbeeld GroenLinks-PvdA-leider Frans Timmermans.
Maar bij een programma als Vandaag Inside kijken ze alleen naar de extreme stemmen ter linkerzijde, waarmee ze direct ieder links geluid in diskrediet brengen. Aan de andere kant gebeurt overigens hetzelfde. Daar is nu soms de teneur dat er helemaal geen antisemitisme in het spel zou zijn geweest op 7 november, omdat sommigen de incidenten aangrepen om het integratieprobleem op de agenda te zetten.’
‘De strijd tegen antisemitisme moet worden losgekoppeld van het verdedigen van Israël’
Tot slot: hoe zorg je ervoor dat antisemitisme echt wordt teruggedrongen? Wertheim denkt even na en antwoordt dan: ‘Allereerst moet er een einde aan de oorlog komen in Gaza. Dat is een enorme aanjager van het antisemitisme. Maar hierop hebben we helaas vrijwel geen invloed. Daarnaast moet de strijd tegen antisemitisme worden losgekoppeld van het verdedigen van Israël. Dat zorgt immers voor inflatie van het begrip antisemitisme, dat het wordt gepolitiseerd en door sommige mensen niet meer serieus wordt genomen. Ten slotte moeten we antisemitisme en racisme niet tegenover elkaar zetten, wat nu te veel gebeurt, maar beide kwaden in samenhang bestrijden.’
Oxfam Novib start op 12 december een actieweek waarin het een koerswijziging van de regering ten opzichte van Israël eist. De organisatie roept mensen op om op eigen creatieve wijze uiting te geven aan de leus not in my name (niet in mijn naam).
‘Honderden bekende en onbekende Nederlanders, evenals talloze organisaties, hebben zich al gemeld om mee te doen. Dit is het moment om te laten zien dat wij niet langer medeplichtig willen zijn aan het doden van tienduizenden vrouwen, mannen en kinderen, en aan het vernietigen van een volk’, schrijft Michiel Servaes, algemeen directeur van Oxfam Novib op Linkedin.
De actie komt voort uit een oproep die Servaes een maand eerder deed. In deze oproep vroeg hij mensen mee te denken over een gezamenlijk tegengeluid om ‘de oorverdovende stilte over het geweld in Gaza en de regio te doorbreken’.
‘Uit de vele reacties bleek dat de meeste Nederlanders, in tegenstelling tot onze politieke leiders, niet weg willen kijken, laat staan bijdragen aan evidente oorlogsmisdaden. Zij zeggen: ‘Niet in mijn naam.’
Na het lezen van alle reacties besloot de ngo tot een actieweek, waarbij mensen hen stem laten horen op een manier die bij hun past. ‘Onderbreek bijvoorbeeld je werk of studie op 12 december voor een minuut stilte, of juist voor een onderling gesprek. Laat je inspireren door de voorleesacties van namen van slachtoffers, schrijf deze met stoepkrijt op je (winkel)straat, of hang witte/vredesvlaggen op.
‘Doe het alleen, zoals de man die elke avond bij de pont in Amsterdam staat, met een ‘Save Gaza’ bordje, of sla de handen ineen met vrienden, buren, verenigings- of partijgenoten om samen iets te organiseren’, zo stelt hij voor.
De directeur-generaal van de IND, Rhodia Maas, sprak gisteren de Tweede Kamer toe. Tijd, geld en politieke steun zijn essentieel om de asielplannen van het kabinet en Europa uit te voeren, vertelde ze.
In 2025 gaat in Nederland de asielnoodmaatregelenwet in. Een jaar later zal het Europese Asiel- en Migratiepact van kracht worden. Beide betreffen maatregelen die het werk van de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND) flink zullen beïnvloeden. De IND is uiteindelijk een uitvoeringsorgaan, maar wil ook een eigen geluid laten horen, zei Maas tegen de Kamerleden. ‘We willen laten weten wat de knelpunten zijn.’ Maas lichtte deze knelpunten nog eens uitgebreid toe in een interview op de website van de IND.
Minder geld
Op basis van de verwachting van een lagere instroom als gevolg van het nieuwe asielbeleid, schaalt het ministerie van Asiel en Migratie de financiering de komende jaren flink af. Terwijl voor 2025 nog 926 miljoen euro is begroot voor de IND, daalt dat bedrag naar 513 miljoen in 2027 en naar 377 miljoen in 2028 en 2029, een afname van 60 procent.
Maas vindt het lastig in te schatten of dit realistisch is, zegt ze. ‘De instroom daalt nu iets, maar ik zie om me heen een buitengewoon onrustige wereld. Het is niet de veronderstelling dat het aantal binnenkomende asielzoekers onmiddellijk daalt. Het migratiepact gaat ongetwijfeld een rol spelen, maar het effect moeten we nog bezien.’
Bovendien vormt asiel slechts een kwart van alle aanvragen bij de IND, merkt ze op. Ondertussen gaat reguliere migratie gewoon verder. ‘De vraag naar arbeidskrachten, ook van buiten Europa, stijgt’, aldus Maas. Ze maakt zich vooralsnog geen zorgen, omdat de minister duidelijk heeft gezegd dat de bezuinigingen alleen doorgang vinden als de instroom daalt, zegt ze in het IND-interview. Met deze toevoeging lijkt ze het belang van deze belofte nog eens te willen benadrukken.
Onderscheid tussen vluchtelingen
Ze maakt zich vooral zorgen over de gevolgen van de wijzigingen voor het personeel en de al hoge werkdruk binnen de organisatie. Het doorvoeren van wijzigingen kost tijd, zowel in werkwijzen als in het aantal medewerkers, legt ze uit.
Ze is met name kritisch over de plannen om het tweestatusstelsel opnieuw in te voeren, dat onderscheid maakt tussen vluchtelingen met een A-status (permanente verblijfsvergunning) en een B-status (tijdelijk verblijf). Ze verwacht dat de werkdruk daardoor zal toenemen, omdat medewerkers uitgebreider moeten motiveren waarom iemand wel of niet voor een bepaalde status in aanmerking komt. ‘Als het moet, doen we het uiteraard. We zijn een uitvoeringsorganisatie, dus moeten het kabinetsbeleid uitvoeren. Maar het zorgt wel voor extra druk op onze ambitie om de productiviteit te verhogen.’
Ze vraagt de politiek dan ook om rekening te houden met de timing van de veranderingen. Het uiteindelijke doel om te komen tot een simpelere, snellere en soberdere asielprocedure deelt ze met het kabinet. De plannen van het kabinet bevatten zeker onderdelen die daarbij kunnen helpen. ‘Maar niet alles tegelijk, want onderdelen eerder invoeren, terwijl wij er nog niet klaar voor zijn, werkt averechts’, aldus de directeur-generaal.
Onze site gebruikt cookies en vergelijkbare technologieën onder andere om u een optimale gebruikerservaring te bieden. Ook kunnen we hierdoor het gedrag van bezoekers vastleggen en analyseren en daardoor onze website verbeteren.
Deze website gebruikt cookies om uw gebruikservaring op deze website te verbeteren. Van deze cookies worden cookies aangemerkt als "Noodzakelijk" in uw browser bewaard, deze cookies zijn essentieel voor het functioneren van de website. Bijvoorbeeld het opslaan van uw keuze of u wel of geen cookies wilt hebben. Wij maken ook gebruik van cookies van derde partijen die ons helpen met het analyseren en begrijpen van de gebruik van deze website door u. Deze cookies worden alleen gebruikt als u daar toestemming toe geeft. U heeft ook de mogelijkheid om uzelf uit te sluiten voor deze cookies. Dit zal echter effect hebben op uw gebruikerservaring.
Noodzakelijke cookies zijn absoluut nodig voor het functioneren van de website. De cookies in deze categorie zorgen alleen voor de veiligheid en het functioneren van deze website . Deze cookies bewaren geen persoonlijke gegevens
Deze cookies zijn niet strict noodzakelijk, maar ze helpen de Kanttekening een beter beeld te krijgen van de gebruikers die langskomen en ons aan te passen aan de behoeftes van onze lezers. Hiervoor gebruiken wij tracking cookies. Bij het embedden van elementen vanuit andere websites zullen er door deze sites ook cookies worden gebruikt.
