Premier Rob Jetten en zijn partner maakten bekend dat ze in het voorjaar een baby verwachten. Een vriendin is draagmoeder voor het stel. Hoe kijken onze panelleden naar draagmoederschap?
Dimple Sokartara, projectleider
‘Ik verdiep me in verhalen van donorkinderen en lees vaak over negatieve ervaringen. Kinderen kunnen zich niet hechten aan hun biologische ouders, kennen een deel van hun identiteit niet en kunnen daardoor in een crisis belanden. Ik kan me voorstellen dat er, ondanks een liefdevolle omgeving, altijd vragen onbeantwoord blijven die psychische problemen kunnen veroorzaken.
Tegelijkertijd garandeert opgroeien bij je biologische ouders ook geen veilige hechting. Het is mooi als je je baarmoeder kunt aanbieden, maar volgens mij moet de discussie vooral gaan over de vraag: wat weegt zwaarder, de kinderwens of het belang van het kind?
Als vrij nieuwe moeder vraag ik me bij het nieuws over Jetten bovendien af: hoe gaat hij zo’n veeleisende baan combineren met een baby? Ik vind het moederschap zelf al behoorlijk uitdagend.’
Ayala Levinger, software-ontwikkelaar
‘Toen ik hoorde dat Rob Jetten en zijn partner een kind krijgen via draagmoederschap, had ik daar eigenlijk geen oordeel over. Ik voel niet de behoefte hun persoonlijke keuze te beoordelen, zeker omdat de meeste mensen die gebruikmaken van draagmoederschap heteroseksuele stellen zijn.
Als feminist maak ik me wel zorgen over een industrie waarin economisch kwetsbare vrouwen, vaak in Aziatische landen, kinderen dragen voor welvarende westerse wensouders. Onderzoek roept de vraag op hoe vrij hun keuze werkelijk is als geld een belangrijke rol speelt. Vooral wanneer rijke vrouwen, zoals Hollywoodsterren, voor draagmoederschap kiezen om de gevolgen van een zwangerschap voor hun lichaam en carrière te vermijden, vind ik dat problematisch. Een andere vrouw draagt dan de risico’s.
Ik heb zelf twee kinderen gedragen. Als ik geen kinderen had kunnen krijgen, had ik denk ik liever een kind geadopteerd dat al bestaat en een thuis nodig heeft. Ik weet dat adoptie niet eenvoudig is, maar ik vind het moeilijk te rechtvaardigen dat de fysieke last van een zwangerschap wordt uitbesteed aan een vrouw die dat mogelijk vooral uit financiële noodzaak doet.’
Mostafa Hilali, militair
‘Ik vind draagmoederschap vooral een complex iets. Bij heterostellen die een draagmoeder nemen, is al snel de vraag: kan dat niet op de ‘normale manier’? Zeker als ze op een leeftijd zijn waarop ze nog op natuurlijke wijze kinderen kunnen krijgen. Bij andere stellen, bijvoorbeeld twee mannen of twee vrouwen, komt draagmoederschap natuurlijk sneller in beeld. En dan denk ik: wie zijn wij om te zeggen dat het niet mag? Als mensen samen een kind willen en kunnen opvoeden, daar de middelen voor hebben en ook emotioneel en psychisch stabiel zijn, waarom niet?
‘Het is een privéaangelegenheid’
Waar ik wel koude voeten van krijg, is als er een financieel aspect aan zit. Niet zozeer in Nederland, maar wel in het buitenland, waar draagmoeders het vanwege de beloning doen. Maar ook dan denk ik: als mensen het kunnen, waarom niet? De belangrijkste vraag blijft of er goed voor het kind wordt gezorgd.
Dat onze premier Rob Jetten hiervoor kiest, vind ik niet relevant. Het is een privéaangelegenheid. Dat we hier met z’n allen weer iets van moeten vinden en dat zoveel mensen erover vallen, laat zien dat we als Nederland nog lang niet ver genoeg zijn. En dat het wel meevalt met onze progressiviteit.’
Yunus Kaplan, docent
‘Ik heb persoonlijk niks tegen draagmoederschap. Ik ben er bekend mee en heb me samen met mijn partner helemaal laten inlichten, want wij zijn zelf zo’n traject als de premier aan het overwegen. We wilden natuurlijk alles goed weten. Hoe het precies werkt? Wat zijn je rechten? Hoe is het hier in Nederland en hoe is het in het buitenland? We zijn er dus actief mee bezig en persoonlijk vind ik het heel mooi nieuws voor Rob en Nico. Zij gaan voor de constructie eiceldonor en draagmoeder en wij ook. Ook omdat veel draagmoeders het op die manier willen doen, want dan voelt de baby minder als van de draagmoeder zelf en is het daarom makkelijker om af te staan.’
Anushka Soekhradj, sociaal werker
‘Mijn kinderwens was nooit zo groot dat ik hier voor zou kiezen. Dat ik op een natuurlijke manier kinderen heb kunnen krijgen, is een door God gegeven gunst. Ik ben me ervan bewust dat het ook anders had kunnen zijn. Had ik zelf geen kinderen kunnen krijgen, dan had ik voor adoptie gekozen.
Ik ben niet tegen draagmoederschap. Ik denk dat de ideale situatie in zo’n geval co-ouderschap is tussen een vrouw en een homostel, zodat het kind zowel door een moeder als door vaders wordt omringd.
Er zijn zat kinderen zonder ouders die wachten op een warm nestje. Waarom zou je dan zo’n ingewikkelde situatie creëren, waarbij je de wet probeert te omzeilen door van de ene vrouw een eicel te nemen en die na bevruchting door een tweede vrouw te laten dragen? Geen van beide vrouwen kan dan werkelijk een band opbouwen met het kind, dat wel recht heeft op zorg, liefde en moederlijke intuïtie. Ik krijg er rillingen van.
Waarom is het voor meneer Jetten en zijn partner zo belangrijk dat geen vrouw de kans krijgt om een moederrol te vervullen? Er wordt niet meer gedacht in het belang van het kind. Het recht op kinderen is niet vanzelfsprekend, maar het recht op ouders wel. Je hebt niet voor niets ‘papa’s kindjes’ en ‘mama’s kindjes’. Kinderen hebben op verschillende momenten verschillende behoeften.
Het voelt niet als zuivere koffie wanneer kinderen een soort consumentengoed worden in een maakbare wereld. Het komt heel geforceerd over. Geen goed vooruitzicht voor een kind als de ouders vooral hun eigenbelang vooropstellen.’
Nu u hier toch bent...
Goede journalistiek kost geld. Leden en donaties maken onze gebalanceerde berichtgeving over biculturaliteit, zingeving en vrijheid mogelijk. Steun ons daarom als u ons werk belangrijk vindt.
Vertel mij meer!
