Europa staat in brand. Tienduizenden mensen zijn op de vlucht geslagen voor de vernietigende bosbranden. De branden en de hitte hebben al duizenden doden tot gevolg. Landen slaan de handen ineen om de branden te bestrijden. Ook hier in Marokko creëert de overvloedige zon een gortdroog palet van bossen en struiken waar een brandende sigaret genoeg is om een inferno te veroorzaken. Een paar jaar geleden brandde een groot deel van de pijnboombossen langs de weg naar Cap Spartel af, de natuur heeft zich hersteld, het is alsof het nooit heeft plaatsgevonden, die brand van toen.

Elk zomer komt een mensenmassa van miljoenen in beweging om neer te strijken aan meren, zeeën en rivieren; ze brengen hun spullen mee, gasstelletjes en wat dies meer zij. Vaak gaat het goed, soms niet en dan zijn de gevolgen immens. Het zomertoerisme neemt alleen maar toe, bij onze overvaart naar Marokko zagen we bij aankomst de bolides van Marokkanen die snakken naar vakantie in Andalusië. De Spanjaarden zijn gul met visa’s, hun gastvrije beleid heeft ervoor gezorgd dat de economie groeit en bloeit en verhoogt hun aanzien in de wereld.

De overwinning van Spanje op het WK-voetbal maakt het helemaal af, dat multiculturele team met spelers met Afrikaanse roots, kinderen van migranten. De vader van de absolute ster Lamine Yamal kon niet naar Amerika gaan om zijn zoon te zien spelen; hij gaf aan dat hij aan epilepsie leed, de reis zou te belastend zijn. Kwade tongen beweerden dat hij geen visum zou hebben gekregen. Amerika, wat ben je ongastvrij geworden. Ondertussen spreekt Spanje zich uit voor de Palestijnse zaak en pleegt verzet tegen de oorlogszuchtige Trump; het Iberische land trekt zich niets aan van de druk.

De Turkse zomerhit Beni Al Ta Ki Sani Görene Kader klinkt op alle radiozenders

Van oudsher luwt alles in de zomer behalve de cicaden die verborgen gaan in de monumentale agaves waar ze hun doordringende gezoem laten horen. We drinken limonade en houden de wespen in de gaten. Tanger vult zich met bezoekers, goedkope Chinese brommers schieten als muggen door de straten – het maakt rijden tot een dollemansrit, je weet nooit van welke kant de opgevoerde brommer komt. En de Turkse zomerhit Beni Al Ta Ki Sani Görene Kader klinkt op alle radiozenders, we wanen ons even aan de oevers van de Bosporus, de wijnrode zee sluimert ons in een aangename slaap.

In de zomer groeit het utopische geloof dat we als mensheid met een draad verbonden zijn. Mooie muziek, goede verhalen en het lekkere eten zullen vrede op aarde brengen, de droom van Andalusië waarin volkeren en religies met elkaar het brood breken is niet ver weg meer. Het plein van de Grand Socco in Tanger vult zich met jong en oud, de moskee loopt leeg – een verscheidenheid van mensen die wereldsteden naar de kroon steek. Ik besef dat hier lang geleden, toen de stad onder Romeins gezag stond, mensen vrijelijk overstaken naar de overkant, Europa. Het was onderdeel van een en dezelfde wereld. Wat een vooruitzicht! De zon gaat onder, we gaan laat slapen. We worden wakker.

In Bologna wordt een Marokkaanse man door politieagenten gewurgd, de hele wereld kijkt mee. Hij roept om hulp, niemand doet iets. De zon gaat weer onder in Europa.