Politiek is een apart iets. De meeste mensen zijn zich niet bewust van de impact van politiek op het dagelijkse leven, totdat het hun persoonlijke leven binnendringt.

Denk bijvoorbeeld aan parkeren. Het zijn de linkse partijen die minder auto’s willen en meer ruimte voor fietsers; rechtse partijen willen de auto alle ruimte bieden. Als bewoner in een willekeurige gemeente in Nederland die weinig met politiek opheeft, haal je je schouders op. Het zal wel.

Totdat er in jouw straat betaald parkeren wordt ingevoerd en er parkeerplaatsen verdwijnen zodat er meer groen in de straat is. De linkse partijen in jouw gemeente hebben dat in het coalitieakkoord gekregen. En dan haal je je schouders niet meer op. Sterker nog, bij de verschillende wijk- en dorpsraden en de inspreekmomenten bij de gemeenteraad worden het drukst bezocht wanneer het over betaald parkeren gaat.

Hetzelfde geldt voor geldzorgen. Bestaanszekerheid werd pas een thema toen niet alleen de zogenaamde minima er last van hadden, maar ook de middenklasse angstig werd van de hoge energieprijzen. Toen kwam de al jarenlang verkondigde boodschap van de groene, linkse partijen om van het gas af te gaan en los te komen van fossiele brandstoffen opeens binnen.

De laatste politieke ontwikkeling die ik met oprechte verbazing en verontwaardiging heb moeten gadeslaan, is het blok van SGP, JA21 en de BBB. Het abortusrecht, het recht van vrouwen om zelf te mogen beschikken over hun lichaam, hun leven, dat even door drie mannen in pak op tafel werd gelegd alsof het om een uitruil van koekjes gaat.

Van de week werd ik geconfronteerd met het zelfbeschikkingsrecht in the flesh.

Ik stond langs de snelweg met mijn auto aan de laadpaal, ongeveer 50 minuten van mijn huis. Helaas weigerde mijn auto de batterij op te laden. Na meerdere laadpalen te hebben geprobeerd, wist ik het zeker: mijn auto is stuk. Gelukkig heb ik pechservice bij mijn verzekering zitten en kon ik rekenen op een berger. Toen hij belde om te vragen waar ik precies stond, en of ik even mijn lampen aan kon doen, ging mijn hart spontaan open voor deze jongeman. Heerlijk accent van de Biesbosch, lekker direct en ik hoorde het plezier in zijn werk in zijn stem. Toen hij zijn bergingswagen goed voor mijn auto had gezet, liet hij het oprijplateau kantelen. ‘Moet ik daar oprijden?’, vroeg ik hem met wat spanning in mijn stem. Hij zei nog net niet mevrouwtje toen hij zei dat hij dat wel zou doen, maar hij had mij op dat moment absoluut zo mogen aanspreken.

Ik begin steeds meer van Sjimmie te houden

Tijdens de rit naar het bedrijfsterrein waar mijn vervangend vervoer klaar moest staan, hadden deze jongeman en ik, ik noem hem maar even Sjimmie, een leuk gesprek. Sjimmie vertelde trots over zijn twee jonge kinderen en de oma die als erkende oppasouder geld verdient met het oppassen op haar eigen kleinkinderen. Had hij uitgezocht en dat mocht gewoon. Oma had even een papiertje moeten halen via de LOI en het huis aan moeten passen, maar dat stelde niet zo veel voor. In een flits kwam bij mij het idee op dat dit in Amsterdam Zuid-Oost ook een goed verdienmodel zou kunnen zijn voor een aantal mensen, totdat de gedachte aan het toeslagenschandaal daar een vette streep doorzette. Misschien toch niet zo’n goed idee.

Toen ik vroeg of de oma zijn moeder is, of de moeder van zijn vrouw, hoorde ik dat hij geen contact heeft met zijn ouders. Allebei verstandelijk beperkt. Zijn moeder is gewoon een kind. Met zijn vader heeft hij weinig contact. ‘Die geeft helemaal nergens om. Ik heb vorig jaar een boerderij gekocht en die helemaal verbouwd tot een ganse villa. Boeit ‘em nie. Maar zo beperkt is hij toch niet?’

Naast mij zit een jongeman die in alles uitstraalt dat hij een goede man is, die zichzelf heeft opgelegd om goed voor zijn vrouw en kinderen te zorgen door hard te werken, centjes te verdienen, verantwoordelijkheid te nemen. Deze vader die de pijn van zijn eigen kind met zich meedraagt. Ik begin steeds meer van Sjimmie te houden.

In mijn hoofd komen de discussies over gedwongen anticonceptie voor vrouwen met een verslaving, psychische aandoening of een verstandelijke beperking naar boven. Als de voorstanders van gedwongen beperking hun zin hadden gekregen, had dit mooie mens naast mij niet bestaan.

Op het bedrijfsterrein maak ik kennis met Hendrik, een oudere collega van Sjimmie. Tijdens het wachten op de bevestiging van het autoverhuurbedrijf praten we over mijn voorstelling met liedjes van Conny Vandenbos en zijn verleden als dj. Hij ging met de plaatjes van zijn vader, waaronder die van Conny Vandenbos, op pad. Wanneer het gesprek gaat over het slavernijverleden, wat ook in mijn show zit, gaat het al snel over de gepolariseerde discussie over herstelbetalingen en excuses. ‘Bij de voetbal hou ik maar mijn mond wanneer ze het daarover hebben. Jij wil echt niet horen wat voor vuil ze daar zeggen.’ Ik kijk hem aan en zie het stille midden van de politiek.

Op zondag 8 november heeft het stille midden zich weer laten horen in Amsterdam. Meer dan 200.000 mensen die van de politiek eisen dat er maatregelen worden genomen tegen Israël om de genocide in Gaza te stoppen. Een groot deel van de demonstranten zal, zo neem ik aan, in hun dagelijkse leven geen negatieve impact ervaren van wat er in Gaza gebeurt. En toch trekken ze een rode lijn. Medemenselijkheid en compassie als dwangmiddel voor de politiek. Ik bid dat iemand luistert.