Sommigen van ons zijn alweer aan het werk. Anderen zijn net terug van vakantie. Het is een nieuw begin. Een nieuw schooljaar. Een nieuw werkseizoen.

In de afgelopen maanden, jaren, is er zoveel rottigheid en naars gebeurd. Trump, Palestina, Soedan. Oh, en Oekraïne natuurlijk. Er gebeurt zoveel op dit moment. En ondertussen gaan wij op vakantie, drinken we een roséetje, of twee. Het leven gaat voor velen van ons gewoon door.

We hebben nu de warmste zomer ever mogen beleven. Deze herfst en winter gaat het enorm veel regenen. De wereld is verhit. De aarde is droog, op sommige plekken staat de wereld in brand.

Waar moet ik me druk over maken? Ik sta erbij en kijk ernaar. Waar is de resetknop? Is mijn schrijven wel van belang? Heeft het gewicht?

Ik lees over gemeentecoalities die Forum voor Democratie overwegen als bestuurder. Ik zie steeds meer rechtse partijen die legitiem worden gemaakt. En ik kan er met mijn kop niet bij dat er anno 2026 partijen zijn die geen vrouwen op de lijst zetten en dat mogen. Dat er partijen zijn die vinden dat er Nederlanders zijn die meer Nederlands zijn dan anderen. Die het woord omvolking gebruiken.

Ik ben met mijn dochter op vakantie geweest. Twee weken naar Warschau. Mijn Surinaamse moeder en haar man, mijn broer en zijn Poolse verloofde waren er ook een paar dagen. Het was geweldig.

Ik was in Warschau een zwarte vrouw. Een die met haar familie op pad was. In de winkels en restaurants vroegen mensen aan mij wie ik was, waar ik heen ging en wat ik ging doen. Iedereen vond het erg bijzonder dat wij daar waren.

Ik zag berichten van Jetten binnenkomen en van Mamdani. Ik ben echt een fan van Mamdani. Als burgemeester van New York doet hij dingen waar wij als Nederland alleen maar van dromen. Hij heft regelgeving op voor kleine bedrijven, hij vult gaten in de weg op en hij geeft kinderen eten. Zij die het niet hebben, krijgen van hem eten. Hij is nu de meest geliefde Democraat.

Mamdani doet alles wat wij van Rob hadden verwacht

Rob Jetten was onze Barack Obama. Maar Mamdani doet alles wat wij van Rob hadden verwacht. En wie had dit ooit kunnen bedenken? Dat ik als Surinaamse dubbelbloed met mijn zwarte moeder en haar witte man in Warschau zou zijn? Een stad die voor mij aanvoelt als thuis? Globalisering op z’n mooist, zou ik zeggen.

Maar op wereldniveau is er niet veel moois. Trump is bezig met ICE. Hij heeft de olie van Venezuela. Wij laten Israël doen wat het doet met Palestina. En het Rode Kruis vraagt om geld, Save the Children vraagt om geld.

Ik zie een e-mail binnenkomen voor mijn dochter over een rekenmachine die nodig is voor wiskunde B op haar niveau. Tuurlijk. Dat ding kost meer dan 100 euro, maar zonder te twijfelen koop ik het.

En de wereld draait door met alle ziektes en verhitting, branden en regen. Honger en kou. Kunnen we alsjeblieft opnieuw beginnen?

Ik wil graag een Nederland waar ik gewoon Nederlands ben. Waar het niet raar is waar ik ga, waar ik ben. Een Nederland waar tractoren op het veld rijden en niet op de snelweg. Een Nederland waar ik geen gesprek hoef te voeren over of ik wel of niet Nederlands genoeg ben om minister-president te zijn.

Ik kijk naar mijn agenda, naar het nieuwe jaar en ik vraag jullie: kunnen we opnieuw beginnen?