De oude Grieken, chroniqueurs van hypocrisie en verlies van beschaving, legden al genadeloos vast hoe kinderen doelwit worden in oorlogstijd. In verschillende tragedies schreef Euripides daarover, zoals Trojaanse vrouwen, waarin de schuldbewuste Griekse heraut Talthybios van zijn leger een Trojaanse jongen moet ophalen. De opdracht? Om hem van de Trojaanse muren af te gooien:

‘Zo’n besluit moet iemand overbrengen, die geen erbarmen kent, en naar mijn oordeel al te zeer, tot schaamteloosheid is geneigd.’

Dat was ruim 2,5 millennium geleden. Nu zijn we op een punt beland waar volgens cijfers van de Verenigde Naties het geweld tegen kinderen door regeringstroepen sinds dertig jaar nog nooit zo hoog is geweest. Nog steeds geen erbarmen dus. En geen evolutie op dit gebied.

Het is onbegrijpelijk dat mensen niet handelen in de wetenschap dat er geen enkele rechtvaardiging is om kinderen mee te sleuren in onze volwassen primitiviteit. Misschien moeten wij als vrouwen, levendoorgevers, vaker van ons laten horen in tijden van oorlog, waarvoor in overgrote meerderheid mannen verantwoordelijk zijn met planning en uitvoering.

Het is onaanvaardbaar dat in de gevechten in oorlogsgebieden in het Midden-Oosten en elders momenteel veel te weinig aandacht is voor de bescherming en rechten van kinderen. Even onacceptabel is het ook dat landen die buiten die oorlogsgebieden staan nauwelijks aandringen op handhaving, op straffe van sancties. Een VN-onderzoekscommissie bracht vorige maand een rapport uit met als een voorlopig humanitair dieptepunt dat Palestijnse kinderen bewust doelwit van moord zijn. De schreeuw van al deze kinderen in oorlog horen we niet. Of willen we niet luisteren?

Als moeder en binnenkort grootmoeder roep ik speciaal vrouwen op om hun stem luider te laten klinken

De toename van geweld gaat gelijk op met de uitbreiding van de kinderrechten en internationale plichten om geweld te stoppen op papier. Al sinds 1959 bestaat de verklaring van de Rechten van het Kind: op onderwijs. Gevolgd door een verklaring in 1989 waarin het kind ‘een inherent recht om te leven’ heeft. In 1999 werd daaraan toegevoegd een document Kinderen in Gewapende Conflicten. Schendingen die vervolgd moeten worden: het doden en verminken van kinderen, het rekruteren van kinderen als kindsoldaten, seksueel geweld tegen kinderen, ontvoering, aanvallen op scholen en ziekenhuizen en het blokkeren van humanitaire hulp. In 2005 nam de Veiligheidsraad een resolutie voor het instellen van mechanismen voor het monitoren, documenteren en rapporteren van dergelijke schendingen.

Maar hoorden we ooit aankondigingen van Trump, Netanyahu, Poetin of Khamenei bijvoorbeeld over hoe ze van plan zijn de kinderrechten te handhaven? Dat het idee op je lachspieren werkt, toont wel aan hoe absurd gewoon oorlog is geworden.

En wat doen wijzelf voor de kinderen die geen partij vormen in een oorlog?

Ze zijn onze broertjes en zusjes. Wij mogen niet lijdzaam toezien. Wijzelf kunnen handelen, bewapend als wij zijn met al die verklaringen, om af te dwingen dat die wereldleiders de nodige maatregelen nemen om kinderslachtoffers te vermijden. Om aan te dringen op onafhankelijk onderzoek bij overtredingen. Monitoren. Sancties instellen bij schendingen. Elke wereldburger heeft de plicht zijn leiders te wijzen op de rechten van het kind. Het kabinet-Jetten moet ook van alle bevriende leiders eisen dat zij hun verantwoordelijkheden nakomen om kinderen in oorlogsgebieden te beschermen.

Als moeder en binnenkort grootmoeder roep ik speciaal vrouwen op om hun stem luider te laten klinken. Koningin en grootmoeder Hekabe van Troje rouwt om de jongen, haar kleinzoon die werd opgehaald door Talthybios. Zij moet hem begraven in plaats van hij ooit haar, treurt ze.

‘O, al die zorgen, al die omhelzingen die je me gaf, dat slapen van je, het is voorbij. Wat zou een dichter nu wel op je graf schrijven? ‘Dit kind hebben de Grieken eens uit angst gedood?”

Een opschrift dat een schande is voor Griekenland. Hekabe riep vrouwen, die zijn slaafgemaakt, op collectief te rouwen. Wij kunnen protesteren.