Ik werd uitgenodigd om voetbal met BBQ te kijken bij de buren: Nederland tegen Japan.

Wat voetbal vooral doet, is gezelligheid creëren met een doel.

Tweeëntwintig miljonairs rennen achter een bal aan. Met een haarbandje, ingevlochten haren of een gebleekte hanenkam; je kunt het zo gek niet bedenken. Voetbal is de volkssport in alle stijlen, kleuren, imago’s en ego’s op het veld. En wij, ‘het volk’, juichen, zweten en tranen mee. We kunnen er van alles van vinden en zeggen, maar de waarheid blijft dat volkeren tot eenheid worden gesmeed door voetbal.

Daar waar geloof elkaar op afstand zet, brengt voetbal ons juist tot elkaar. Diep in ons hart willen we gezien worden, geliefd worden en erbij horen. Hoe we dat uiten, is een ander verhaal. Het enige doel is winnen. Zoet is de overwinning telkens weer. Helemaal in ons kleine landje, dat juist zo groot is in zijn nationaliteiten.

Het feit dat er bij elke wedstrijd wel een groot feest wordt gevierd, zegt genoeg over multicultureel Nederland. Er woont uit vrijwel elk land wel iemand in ons land. Polen, Turken, Portugezen, Kroaten, Brazilianen, Iraniërs, Irakezen, Koreanen, Marokkanen, Tunesiërs en noem maar op… Al is ons land voor velen vol en wordt het vaak als zwakte gezien, het is ook onze grote kracht. Je kunt altijd met iedereen meefeesten bij een overwinning.

Terwijl ik bij de buren naar de wedstrijd Nederland tegen Japan kijk, gaat dit alles door mij heen. Buurman draait de kippenvleugels op de barbecue even om en moppert naar zijn vrouw dat ze de vleugels niet goed heeft gemarineerd.

‘Jij kan ook niks, jij bent zelfs te dom om de kippenvleugels op smaak te brengen. Waar is de pindasaus? Hè, alles moet ik zelf doen’, schreeuwt hij tegen haar.

Ik heb een buurvrouw die leuk, lief en aardig is. Drie woorden die eigenlijk niets zeggen, maar toch aangeven dat je de desbetreffende persoon best mag. Het feit dat ik haar niet geweldig vind, komt misschien toch omdat ze zo ‘zwak’ is. Ze is mooi, intelligent en erg carrièrebewust, maar dat zijn haar zwaktes ook niet. Haar zwakte is haar huwelijk, dat vol liefde en genegenheid begon, maar zich nu nog steeds moeizaam voortsleept, ondanks al het geweld van haar man. Elke keer vergeeft ze het hem. Eerst koffie bij mij met tranen en onmacht en vastbesloten hem te verlaten, en de dag erna vergeeft ze het hem weer.

‘Hij is gewoon boos om het Japanse doelpunt’

Waarom in godsnaam accepteert zij dat disrespect van haar man?

‘Omdat hij erna sorry zegt en het hem oprecht spijt’, zegt ze dan, ‘en ondanks alles, omdat ik heel veel van hem houd’, voegt ze eraan toe.

Is houden van voldoende in een relatie? Is een relatie niet net als een cake die je bakt?

Zonder alle ingrediënten mislukt de cake en bij mijn buurvrouw waren wellicht ooit alle ingrediënten aanwezig, maar in de loop der jaren is de suiker veranderd in zout. Ja, hartige cake kan ook lekker zijn, denk je dan, maar de eieren zijn ook verrot.

Vaak is het de economische afhankelijkheid waarom mensen bij elkaar blijven, maar in dit geval is dat niet zo; ze verdienen beiden evenveel. Als je de vernedering en het geweld van je partner accepteert en je relatie voortzet, wie ben ik dan om te zeggen: stop ermee. Want ik denk rationeel, terwijl jij misschien in vele golven van emoties en onmacht zit.

‘Oo nee, Japan scoort weer, 2-2. Kunnen we nog door?’, vraagt mijn buurvrouw.

‘Wat een domme vraag, natuurlijk gaan we door’, zegt m’n buurman.

‘Ongelofelijk, laatste minuut nog een doelpunt’, zegt ze.

‘Hou je mond nou maar… dat getetter van je verstoort alleen maar’, zegt hij, en toen kneep hij in haar arm…

Ze lacht als een boer met kiespijn en zegt met gêne: ‘Hij houdt van stoeien…’

‘Niet echt aardig’, zeg ik.

‘Ja, maar het is begrijpelijk, hij is gewoon boos om het Japanse doelpunt’, zegt ze in volle verdediging.

‘Onze leeuwtjes hadden het doel beter moeten verdedigen’, zegt haar man volmondig.

‘Verdedigen’… goed woord uit zijn mond, nodig ook.

Net zoals je bij voetbal alleen kunt winnen als je een doelpunt maakt, moet je bij een relatie vol tirannie, geweld en disrespect ook een punt erachter durven te zetten. Alleen dan kan je met een hoofdletter beginnen.